28 Φεβρουαρίου 2008



0 Τα ανθυγιεινά

Η επάρατη νόσος, η ανίατη ασθένεια και τρίχες κατσαρές. Ο καρκίνος θεραπεύεται, και οι επιστήμονες γνωρίζουν πάρα πολύ καλά την θεραπεία του. Το ζήτημα είναι αλλού. Οι Φαρμακοβιομηχανίες..και εκεί κολλάει το όλο πρόβλημα. Ξέρετε πόσα τρισεκατομμύρια ετησίως αποφέρουν τα φάρμακα γενικά κατά του καρκίνου; Ιδέα δεν έχετε. Γνωρίζετε την παροιμία που λέει "ο θάνατός σου η ζωή μου" ; ε! λοιπόν, τους πάει γάντι. Θησαυρίζουν απο τον πόνο του κόσμου και τον χαμό νέων, ηλικιωμένων, ακόμη και βρεφών. Χέστηκαν, το χρήμα να ρέει άφθονο μονάχα και οι ηθικολογίες στο λαό.. Το AIDS σάμπως τι είναι; ασθένεια που ανακαλύφθηκε σε εργαστήρια, που μετέπειτα εμβολιάστηκε σε χιλιάδες ανθρώπους στην Αφρική, κι απο εκεί εξαπλώθηκε σ' όλον τον πλανήτη, σκοτώνοντας με τη σειρά του εκατομμύρια κόσμου. Φτάσαμε στο σημείο να φοβόμαστε να γαμήσουμε, σε λίγο ούτε θα φιλιόμαστε αν δεν φορέσουμε πρώτα μια καπότα για κουκούλα. Τον καρκίνο μας τον εμφυτεύουν στον οργανισμό μας απο την παιδική μας ηλικία με τα δήθεν προληπτικά εμβόλια, όπως της ηπατίτιδας Α και Β, λες και είμαστε εκδιδόμενες ιερόδουλες. Τα παραμύθια τους τα χορτάσαμε, πως το τσιγάρο σκοτώνει και τα υπόλοιπα είναι υγεία.. ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΟΙΚΟΙΛΟΤΡΟΠΩΣ Τα υγιεινά χόρτα και σαλατικά, είναι τα πρώτα που απορροφούν την ραδιενέργεια που πλανάται πάνω απο τα κεφάλια μας. Φάτε χόρτα σαν μοσχάρια..για να ζήσετε παραπάνω, ναι καλά.. Εδώ φτάσαμε να μην παίρνουμε σύνταξη, ή να προλαβαίνουμε κάνα δύο χρόνια και μετά τέζα η μικρή Τερέζα..αλήθεια; πώς γίνεται ρε παιδιά να πληρώνουν τόσα εκατομμύρια κόσμου χρήματα για σύνταξη επι 40 χρόνια και βάλε, και στο τέλος το 50% να πεθαίνει πρόωρα, το άλλο 25% να πεθαίνει 2-3 χρόνια μετά που πήρε σύνταξη, και μόνο ένα 25% (κι άν) να απολαμβάνει για καμιά 20 ριά χρονάκια την σύνταξη, και μετά να λένε τα ταμεία είναι άδεια; Γιατί είναι άδεια; ποιοί τα αδειάσανε; πάντως όχι οι συνταξιούχοι..αυτό το 'παμε πιο πάνω..χμ! χμ! χμ! Που ήμασταν; α, ναι.. τα υγιεινά και λοιπά. Ξέρετε σίγουρα πολύ κόσμο που έχασε τη ζωή του απο καρκίνο και που δεν κάπνιζε, έτσι δεν είναι; Όπως και σίγουρα έχετε δεί άπειρους παππούδες και άπειρες γιαγιάδες να καπνίζουν στούκας και να είναι περδίκια.. Μπορεί κανείς να μας πεί απο τους υπεύθυνους ΣΤΑΡΑΤΑ τι είναι υγιεινό σήμερα; Εγώ μπορώ όμως να απαριθμήσω πολλά που ΔΕΝ είναι..πάρτε μάτι λίγο και διορθώστε με όπου κάνω λάθος,εντάξει;
  • Χορταρικά
  • Λαχανικά (λιπάσματα, και μην ακούσω για μπίο θα βγάλω σπυριά)
  • Οπωροκηπευτικά (το ίδιο)
  • Φρούτα (το ίδιο)
  • Κρέατα (μουρλές αγελάδες, σαλταρισμένες κότες, ιπτάμενα κουνέλια κ.λ.π.)
  • Ο αέρας που αναπνέουμε
  • Το νερό που πίνουμε
  • Οι ορμόνες που τρώμε σε κάθε φαγώσιμο είδος
  • τα συντηρητικά
  • Ο Ήλιος με τις UV (υπεριώδεις) ακτίνες του
  • Το Sex
  • Η οδήγηση
  • Η συναναστροφή με πολύ κόσμο σε κλειστό χώρο (όλο και κάποιος έχει συνάχι)
  • Το πιοτό
  • Το κάπνισμα
  • Οι γυναίκες
  • Οι πεθερές(ανήκουν σε άλλη συνομοταξία και είναι άκρως επικίνδυνες για την υγεία)
Τι θα σας πουν άμα τους ρωτήσετε για το τι είναι υγιεινό ξέρετε;
  • το να δουλεύετε όσο γίνεται πιο πολλές ώρες με όσο δυνατόν λιγότερα χρήματα
  • το να πληρώνετε φόρους αγόγγυστα
  • το να πεθαίνετε όσο πιο σύντομα μπορείτε
σωπάτε ρε..σοβαρά; Εδώ φτάσαμε όπως είπε και ο Χάρρυ Κλύνν, να βλέπουμε τι αναπνέουμε, και να μην ξέρουμε αν πρέπει να πάμε σε γιατρό η σε συνεργείο.. Οπότε, κι εγώ θα απαντήσω με το άσμα ασμάτων..σκέτη σοφία Σολομώντα: " Μου λές να κόψω το κρασί να κόψω το τσιγάρο μήπως και ζήσω τη ζωή μου πιο πολύ μα όταν έρθει η στιγμή για να με πάρει ο (διάολος) χάρος δεν θα μου δώσει ούτε ώρα αναβολή Ρεφουrain οεο! Γι αυτό γιατρέ μου πιο καλά άσε με να καπνίσω να πίνω το κρασάκι μου ώσπου να ξεψυχήσω"






2 Το ότι θα γινόμουν και πρωτοσέλιδο δεν το περίμενα ποτέ μου

Με ειδοποίησε μία καλή φίλη και συνάδελφος Blogger, που υπογράφει σαν "nostos" πως έχω λέει γίνει πρωτοσέλιδο στην Ελευθεροτυπία..Κουφάθηκα! Τρέχω και ανοίγω την εφημερίδα στην διαδικτυακή της έκδοση και έμεινα με το στόμα ανοιχτό, είχε δίκιο.. Το όνομα του δικού μου Blog στην πρώτη (και όχι μόνο) σελίδα..χμ! χμ! Μα να με διαβάζουν οι εφημερίδες στην Ελλάδα; θα μου πείς...την είπες πάλι την κοτσάνα σου Νικόλα..ΟΚ, ΟΚ. Πάντως να ευχαριστήσω τον/την δημοσιογράφο και την εφημερίδα για την τιμή που μου κάνανε, μην είμαι αχάριστος.. Παρακάτω και οι "επίμαχες" φωτογραφίες..




27 Φεβρουαρίου 2008



7 Είμαστε τόσο παθητικοί

Καθόμαστε και βλέπουμε χρόνια τώρα σαν λαός και σαν κυβερνήσεις την ασυδοσία και την παραχάραξη της ιστορίας απο τους Σκοπιανούς, δίχως να έχουμε αντεπιτεθεί έστω και μια φορά πολεμώντας τους με τα ίδια τους τα όπλα..να τόσο χαχόλοι είμαστε. Περιμέναμε μια ζωή τον υπόλοιπο κόσμο να μας αποδώσει το δίκιο μας, και οι μόνοι που τρέχανε ασταμάτητα και φώναζαν ήταν οι Έλληνες του εξωτερικού και πείτε τίποτε άμα λάχει. Βλέπαμε χάρτες δικούς τους (όπως ο αριστερά), που είχαν μέσα την Μακεδονία μας, απο Γρεβενά μέχρι Λάρισα σχεδόν και μέχρι καβάλα προς ανατολάς. Ποτέ δεν κάτσαμε να κάνουμε έναν χάρτη, που να έχει σαν Ελληνική επαρχία την δική τους σκατοχώρα, να δούνε πως κι εμείς ξέρουμε να ζωγραφίζουμε, πως κι εμείς ξέρουμε να ζητάμε, και μάλιστα με το δίκιο μας, μιας και τα εδάφη που σήμερα ζουν ήταν δικά μας κάποτε, και τα ονόματα όσο κι αν τα αλλάξανε δείχνουν ακόμη την ελληνογενή τους προέλευση. Τα Σκόπια, δεν είναι τίποτε άλλο απο την Σκοπιά. Η Νόβα Ντοϊράνε, δεν είναι τίποτε άλλο απο την Παλιά Δοϊράνη, που τώρα έγινε νέα (Νόβα). Μήν συνεχίσω γιατί βαριέμαι.. Την Αλβανία την κατέλαβε ο Ελληνικός στρατός 2 φορές, μα κάθε φορά κάποιες κολοδυνάμεις (Ρωσσία-Αγγλία) μας την έπαιρναν πίσω, και κάθε φορά παίρναν και δικά μας εδάφη ταυτόχρονα. Γιατί η χώρα αυτή να είναι καταραμένη να έχει τον πιο ένδοξο μα και τον πιο παθητικό μαλάκα λαό;
  • Έναν λαό που έχει την μοιρολατρία στο αίμα του
  • που το μόνο που ξέρει να λέει είναι "και τι να κάνουμε"
  • που δεν ξέρει ποιόν ψηφίζει
  • που τον ψηφίζει και μετά τον βρίζει
  • που τον ψηφίζει για ιδιοτελείς λόγους (είτε ο παππούς ανήκε στο κόμα αυτό, είτε να βάλουμε τα παιδιά ή τους εαυτούς στο δημόσιο)
  • Έναν λαό μαζόχα, που τον δέρνεις και σε αγαπάει ακόμα πιο πολύ
  • Έναν λαό που άμα τον γαμείς κι όλας, ..εκεί να δεις λατρεία που σού 'χει μετά
Έπρεπε να μας άφηναν τότε να μπούμε μέσα, δίχως όπλα, απλή παρέλαση θα κάναμε στους μαλάκες, να βλέπανε πως οι Έλληνες και στόμα έχουν, και μιλιά έχουν, και κότσια έχουν και μαλακίες δεν σηκώνουν με την ιστορία και την πατρίδα τους, και ας κάνανε κανένα μούξ. Τα χώματά μας είναι αγιασμένα, ποτισμένα με αίμα ηρώων.. δεν τα σφετερίζεται ούτε τα εξευτελίζει κανένας δίχως να το πληρώσει ακριβά.. Αρκετά με τις υποχωρήσεις, αρκετά με τα σλαβομογγολάκια αρκετά με τα υπολείμματα της τουρκιάς.. αρκετά με τον κάθε βρυκόλακα που μας έλαχε να έχουμε για γείτονα και ένοικο.. Άντε στα γαμίδια πειναλέοι στο φινάλε, ότι φάγατε, φάγατε, δεν έχει άλλο.. καιρός να πληρώσετε το φαΐ που φάγατε χαραμοφάηδες! ΝΑ Ο ΧΑΡΤΗΣ ΜΟΥ! (Διαδώστε τον ελεύθερα)




24 Φεβρουαρίου 2008



0 ο τρισδιπλάσιος

Ρε όσο και να του κάνεις χατήρια, εκείνος εκεί...μουτρωμένος. Όλο και κάτι θα βρει να κάνει παράπονα. Βρε καλέ μου , βρε χρυσέ μου, τίποτα..θύμωσε η θυμιώ. Βγήκε στα μπουζούκια το φιλαράκι του ο Δήμος και δεν του είπε να πάνε μαζί; Αμάν; Αφιερώσεις όλη τη νύχτα και παραγγελιές ο γίγαντας.. : "με προδώσαν οι φίλοι μου", κι "απ' τους φίλους π' αγαπούσα" και "δεν θέλω τέτοιους φίλους"...και να βαστάει το κεφάλι του, και να χτυπιέται και να αναστενάζει, παραλίγο να βάλω τα κλάματα. Παίρνει και μια φόρα και μου 'ρχεται στην πίστα..''ρε Ράμμο; δώσε να πω ένα τραγούδι;'' τι να του 'λεγα, όχι; του το δίνω.. έ ρε και σαν παίρνει φόρα, και αρχινάει κάτι τούμπες στην πίστα, κάτι μπλονζόν..κάτι θεατρινίστικα..ξαπλώνει κάτω ανάσκελα να πάρει αναπνοή μια δόση, τόνε κοιτάζει ένας Καναδέζος πελάτης, μπερδεύτηκε ο άνθρωπος, τον πέρασε για λιπόθυμο, και σαν βουτάει ένα ποτήρι νερό, πάει απο πάνω του και του το ρίχνει στη μούρη.. Ανοίγει τα μάτια ο τρισδιπλάσιος ο δικός μας, κοιτάζει καλά καλά βιδωμένος δίχως να κάνει άλλη κίνηση, τον σαμποτέρ τον Καναδό που ανησύχησε και που του χάλαγε το show και του λέει.."φάκ γιού ρε μαλάκα, σου είπα εγώ ότι διψάω;"
Εγω ανησυχούσα μεν, μη βρέξανε το μικρόφωνό μου, μα δεν μπορούσα να πάω να το πάρω, απο ....τα γέλια..σερνόμουνα!
Σας μιλάω για το φαινόμενο του Τορόντο, τον Γιάννη τον πολλά βαρύ. Ο λεγάμενος τρισμέγιστος γίγαντας, στο μόνο που είναι μέγιστος είναι:
  • η ηλικία, πάτησε τα 73
  • και η υπερκινητικότητα, παίζει ακόμη μπάλλα και φέρνει τούμπες στην πίστα, σε ηλικία που άλλοι να περπατήσουν δεν μπορούνε, και δεν σας κάνω πλάκα, ο άνθρωπος δεν παίζεται..Προσπάθησα να τον φωτογραφίζω αρκετές φορές, μα βγήκαν όλες θολές, αφού δεν κάθεται ακίνητος, έστω για μισό λεπτό σε ένα μέρος το άτομο..
Το ύψος του γίγαντα, είναι νομίζω περί τα 1,52 με το ψηλοτάκουνο και τις κάλτσες μαζί. Μια δόση ήταν πίσω μου και μου μίλαγε, μα εγώ έκανα πως δεν τον έβλεπα όταν γύριζα, κοιτώντας απο πάνω του, κι αυτός εκεί, να τεντώνεται..."ρε; εγώ είμαι, γίνε και λίγο ταπεινός, σηκώθηκα όρθιος και πάλι δεν φαίνομαι; ".. Παλιά, όταν ζούσε ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γιάννης πήγε πήρε ένα κουρδιστό βατραχάκι, και αφού το κούρδισε καλά, το αμολάει στην πίστα, κι εκείνο πήγε ακριβώς εκεί που δεν έπρεπε να πάει...ακριβώς μπροστά στο πόδι του Ζαμπέτα.. Γάτα ο Ζαμπέτας, κατάλαβε τίνος ήταν η πράσινη και λέει στο μικρόφωνο.."Πολλά βαρύ; δεύρο να πάρεις απο μπρος μου τον ιχθύν τον κατηραμένον πριν σε περιλάβω και σε κάμω πολλά ασήκωτον απο το ξύλο". Άλλη φορά πάλι στην πίστα, ενώ τραγουδούσε ο αείμνηστος Μανώλης Αγγελόπουλος, ο πολλά βαρύς ανέβηκε στο σβέρκο του δίμετρου Χρήστου και χορεύανε αντάμα. Σε κάποια στιγμή, αποφάσισε να ...γλιστρήσει απο το λαιμό του Χρήστου, κατεβαίνοντας στριφογυριστά.. Πετάγεται ο Αγγελόπουλος, αφού τους κοίταγε όλη την ώρα και λέει, "κυρίες και κύριοι, ο Μέγας Αλέξανδρος και το φίδι.." Πήρε τον Διονυσίου να τον πάει στους καταρράχτες του Νιαγάρα, και του λέει ο Στράτος, "ρε συ Γιάννη; τι με έφερες εδώ; να δω τι; Στην Έδεσσα πιο μεγάλους έχουμε, πάμε σε κανένα εστιατόριο ρε να φάμε κανένα κοψίδι.." Έχετε κανέναν γνωστό που να του μοιάζει; Το βρίσκω κάπως δύσκολο, να μην πω απίθανο..ε;




21 Φεβρουαρίου 2008



1 Γονίδειος σχολή

Παρατηρώ τελευταία πάρα πολλούς τραγουδιστές να μιμούνται τον Γονίδη στις άναρθρες κραυγές που βγάζει και αναρωτιέμαι, δεν έχουν να κάνουν τίποτε καλύτερο; Φωνή δική τους δεν έχουν; Και γιατί θα πρέπει να μιμούνται κάποιον; Θυμάμαι τον άλλονε - τον Γρηγόρη τον Στανίση - στην Θεσσαλονίκη, που δεν έφτανε που μιμούνταν ολόιδια τη φωνή του Τόλη, πήγε και τρόχισε κι ένα δόντι μπροστινό για να μοιάζει κι όλας στη φάτσα με τον Βοσκόπουλο...Λος Τσιγγανέϊρος μιλάμε. Μπορεί ίσως να αρέσουν σε μια μερίδα του κόσμου οι κραυγές αλά Ταρζάν του Γονίδη, μα έστω κι έτσι, δική του ανακάλυψη είναι, άστον να κράζει και να σκούζει ο ίδιος μονάχος του, πρέπει να κάνεις σαν μαϊμού ή σαν παπαγάλος ότι κάνει κι αυτός; Αν δηλαδή ο Γονίδης έκανε τούμπες ανάποδες στην πίστα θα κάνεις και εσύ; Έλεος ρε σεις..κατάντησε αηδία.. Πάς να ακούσεις τον Τάκη, τον Μάκη τον Στάθη...και θαρρείς ακούς Γονίδη σε κακή εκτέλεση..και μιλάμε για πραγματική "εκτέλεση" ...στα 5 μέτρα, έλεος! Τουλάχιστον ο Γονίδης είναι ΚΑΠΟΙΟΣ!




19 Φεβρουαρίου 2008



3 κάποτε..

Κάποτε το να έχεις απο κάπου τηλεφώνημα, ήταν χλίδα. Περπάταγες στο δρόμο καμαρωτός, γιατί όλο το χωριό ήξερε πως πηγαίνεις στο καφενείο όπου ήταν το μοναδικό τηλέφωνο του χωριού. Σκέτο λούξους ρε παιδί μου.. Μετά ήρθαν τα τηλέφωνα και τα τελευταία χρόνια τα κινητά, σε έβρισκε ο καθένας όπου και να βρισκόσουν, αυτό κι αν δεν ήταν λούξους. Την σήμερον, μέχρι και ο τσομπάνης έχει κινητό πάνω στο βουνό. Το τηλέφωνο έχασε πια την αίγλη που είχε.. Τώρα σου τηλεφωνάν Θεοί και δαίμονες, τράπεζες και άγνωστοι.. Το λούξους την σήμερον είναι, να μη σε βρίσκει κανείς..






0 e-mooooo...

Πήγα Αθήνα, μπήκα σε ένα σινεμά και είδα στο τέλος να χαρακώνεται η ωραία κ-emoμένη. Αηδίασα, λέω, δεν πάω να φάω κανένα σουβλάκι; Και βλέπω έναν περίεργο εκεί κατακαμένο απο τον ήλιο και που έκλαιγε δίχως λόγο, με τα μαλιά φράντζα μπρός στη μούρη του, και είχε Τσούξ-emo. Ρε μάστορα; ψείρες κόλησες; σε βλέπω το έριξες στο Ξύσ-emo. Τι είπες ρε χωριάτη..μου την είπε ο Αθηναίος.. Χωριάτης ρε, του απαντάω, όχι σαν και σένα...Λ-emoκοντόρος. Δε μου λές; Απο την Αλάσκα ήρθες; τον ρώτησα.. Ναι! απαντάει Αμ καλά σε έκοψα για Εσκ-emo. Μπράβο, τι να σου πω..κέρδισες κουλούρι.. Όχι, θέλω Παράσ-emo, του απαντάω ύπουλα. Πάρε φάσκελο, μου απαντάει και μου απλώνει μια μούντζα..χμμμ! κινέζο τα εκντικητεί! Αμάξι έχεις; Όχι, ο μπαμπάς μου έχει λιμουζίνα... Μπά; οδηγάει και Λ-emo ο μπαμπάς; Κοίτα, άρχισα να τα παίρνω... Αντε ντέ, είχα βαρεθεί να σε βλέπω να κλαίς, άντε να σε δω και λίγο Θ-emo-μένο Θα σταματήσεις να λές συνέχεια έμο, έμο και έμο; Τρείς επαναλήψεις; τι είσαι, μαθηματικός; Τριών-emo; Άντε να ρευτείς ρε χωριάτη.. Δεν μου αρέσει ρε το Ρέψ-emo, έχω τρόπους κι ας είμαι χωριάτης.. Τότε τράβα και παράτα με ήσυχο.. Βλέπω σε έπιασε το Σφίξ-emo τώρα; αρχίσαμε τα "χωριάτη, φύγε κι Aσ-emo;" έ; Ρε μαλακισμένο, άμα δεν είμασταν εμείς οι χωριάτες, θα Λ-emo-κτονούσατε ρε και θα τρώγατε καυτερές πιπεριές μονάχα και θα τρέχατε, έχετε και emo-ροΐδες βλέπεις.. Καλά κάνουμε, να μη σε νοιάζει.. Δε μου λές; είναι και οι δικοί σου ..emo; Ναι! έχεις πρόβλημα; Όχι ρε, απλά βλέπω είσαι Καθαρό-emo τελικά. Ναι, και σ'αφήνω γιατί ήρθε... Ποιός, ο τροχονόμος να σου κόψει Πρόστ-emo; Όχι, η κοπέλα μου.. Κοπέλα σου; αυτό μοιάζει με αγελάδα ρε... Ποια μοιάζει με αγελάδα;;;; Η...δε μου λές; είναι κι αυτή ....Emoooo ; και σταμάτα να κλαις. Παίρνεις όλη την αρνητική ενέργεια. Λέω να σε περιλάβω στις καρπαζιές, στις κλωτσιές και στις ψαλιδιές, και αύριο όταν σε ρωτάνε αν είσαι emo, θα απαντάς Hmoun! τσόγλανε..




18 Φεβρουαρίου 2008



3 Όχι, δεν είναι όλα στραβά..

Πάντα όταν μιλάμε για την Ελλάδα, την έχουμε σαν αρνητικό μέτρο σύγκρισης, είτε πρόκειται για γραφειοκρατία, είτε για ότι βάλει ο νους μας. Κι όμως, δεν είναι όλα στραβά. Έζησα στο εξωτερικό τη μισή μου ζωή, ταξίδεψα σε πολλές χώρες και είδα τα υπέρ και τα κατά, και έχουμε (ακόμη) κάποια πράγματα που δεν τα έχουν άλλοι λαοί, και σίγουρα τα ονειρεύονται..δείτε μερικά.
  • Οι εθνικοί δρόμοι που έχουμε φτιάξει τα τελευταία χρόνια και οι περιφερειακές οδοί, είναι σε άριστη κατάσταση. Στον Καναδά είναι τα χάλια τους τα μαύρα, με λακκούβες και σπασίματα.
  • Στην Ελλάδα ο Έλληνας ξέρει να οδηγάει, τον αναγκάζουν οι συνθήκες και τον κάνει γρήγορο και τολμηρό οδηγό το ταμπεραμέντο του. Στον Καναδά οι Κινέζοι, οι Πακιστάνοι και οι Μαύροι είναι δημόσιος κίνδυνος πίσω απο το τιμόνι.
  • Αν πάς στα διάφορα γραφεία τους, μπορεί να χρειαστείς μήνες να τελειώσεις κάποια δουλειά σου, στην Ελλάδα σίγουρα θα είχες τελειώσει προ πολλού.
  • Οι ασφάλειες στο Οντάριο του Καναδά, είναι η μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών παγκοσμίως. Ακόμη κι αν σε χτυπήσει κάποιος απο πίσω κι εσύ δεν έφταιγες, γράφεται στο φάκελό σου, αναμίχθηκες λέει σε ατύχημα, άσχετα αν δεν φταίς. Αν η τροχαία σου δίνει κλήσεις, γράφονται στο φάκελό σου και η ασφάλεια σου ανεβάζει το ποσόν που πληρώνεις.
  • Αν τραυματισθείς απο αυτοκίνητο, θα περιμένεις 4 χρόνια μέχρι να πάρεις (αν πάρεις) κάποια στοιχειώδη αποζημίωση.
Γι αυτό σας, λέω, έχει και η Ελλάδα μερικά που δεν τα έχουν άλλοι..




17 Φεβρουαρίου 2008



3 Γιατί κακοκαιρία;

Διαβάζω με λύπη μου τη φράση "κύμα κακοκαιρίας" για τον καιρό στην Ελλάδα, και ρωτώ:
  • Είναι καλύτερο να έχουμε δυό εποχές μόνο, καλοκαίρι-φθινόπωρο;
  • Δεν είναι (τι πιο..) φυσικό να κάνει κρύο και χιόνια το χειμώνα;
  • Δεν χρειάζεται η γη μας το χιόνι;
  • Η βροχή έπαψε να είναι ευλογία;
  • Ο Ήλιος είναι υγεία; (είστε πολύ βέβαιοι;)
  • Θέλουμε να καταντήσουμε Σαχάρα;
Είναι πολλά που θα ήθελα να γράψω, πολλά που θα ήθελα να φωνάξω.. Γιατί, το βρίσκω αδικία, να ψήνονται σε 40 και 45 βαθμούς το καλοκαίρι, νερό να μην έχουν να πιούν και να λουστούν, φωτιές παντού απο την ξεραϊλα, αυτοί να λένε "έχουμε καλό καιρό", μα μόλις χιονίσει η βρέξει, να ξεφωνίζουν πως έχει κακοκαιρία.. Α ρε μαλάκα Έλληνα, ποτέ σου δεν ήξερες τι θες, τώρα θα μάθεις σάμπως;






0 Λαμβάνω καλέ την τιμήν κύρ' Διοικητά..

Καθόμασταν στην πύλη όταν έσκασε μύτη μια γκομενάρα δίμετρη με ένα σώμα και κάτι πόδια..κάτσε καλά. Ποιός τυχερός ρε παιδιά έχει τέτοιο επισκεπτήριο; Εν τω μεταξύ φόραγε κι ένα άρωμα, που άμα ήθελες να τη βρείς που είναι μέσα στο στρατόπεδο, απ' τη μυρωδιά και μόνο ήξερες που πήγε.. Σταμάτησε μπροστά μου και έμεινα να κοιτάζω σαν χάχας! παρακαλώ; ψέλλισα.. .........με κοίταζε και χαμογελούσε.. Γυρεύετε κάποιον να τον φωνάξουμε; Ναί, μου απαντάει, το γραφείο στρατολογίας.. Ά;;;; το ποιο; Ήρθα να καταταγώ.. ......................... Δεν ξέρω πως δεν σαλτάρισα απο το ξάφνιασμα..η γκόμενα ήταν άντρας. Ρε παιδί, γιατί αυτή η μεταμφίεση και μας έκανες να παραμιλάμε; Μα είμαι κοπέλα, απλά με καλέσανε και είπα να έρθω να με δουν και να πεισθούν. Την στείλαμε με έναν στρατιώτη στο πολυπόθητο γραφείο, και την επόμενη την είχα στο δικό μου λόχο ντυμένη αντρικά.. Καλέ λοχία; αυτοί αντί να με στείλουν σπίτι με ντύσανε φανταρίνα. Τι περίμενες, να σε ντύσουν Barbie; Αμέ; γιατί όχι.. Ε, είναι άξεστοι, δεν προόδευσε τόσο ο στρατός στην Ελλάδα, σε νοιώθω απόλυτα. Και την άλλη μέρα στην αναφορά του λόχου, ανάμεσα σε 6-7 άτομα είναι και η Barbie, με το όπλο επ' ώμου λοξά σαν σκούπα, το ένα πόδι λυγισμένο με χάρη και θηλυκότητα, να περιμένει τη σειρά της να αναφέρει..κι όταν ήρθε εκείνη η ώρα, η μαύρη ώρα.. χτυπάει απαλά -μην πονέσει- με ευλυγισία την παλάμη της στο κοντάκι του όπλου σαν χαιρετισμό, τρεμοπαίζει τα βλέφαρα στον ανθυπολοχαγό τον κρητικό που την κοίταζε σαν να έβλεπε τον E.T. τον εξωγήϊνο βλέποντάς τη για πρώτη φορά, και του λέει.. "Λαμβάνω καλέ την τιμήν κύρ' Διοικητά, Αχχχχ γαμώτο σου...πού 'σαι; καλέ; καλέ εσυ είσαι κούκλος..φτού φτού φτού μη σε ματιάσω αγόρι μου.." Απο πίσω ολόκληρη η Μοίρα ήταν ξάπλα απ' τα γέλια..ο ανθυπολοχαγός κόκκινος με μια απόχρωση πρασινοκίτρινου, να προσπαθεί να συνέλθει απο το σόκ..και στο τέλος αφου πήρε κάνα δυό βαθειές ανάσες, απάντησε: "τι μας λές μαρή κουζουλή; που ήσουνα κρυμμένη τόσο καιρό εσυ πουλάδα μου;" Απο τα γέλια ένας δυό πνιγήκανε, κανένας δεν μπορούσε να μείνει σοβαρός, λογικό, όταν σε σοβαρές στιγμές πέσει γέλιο, τότε πέφτει ΤΟ γέλιο..




16 Φεβρουαρίου 2008



0 Κι εγώ αναρωτιόμουν..

Λοχία; φώναξε ο θαλαμοφύλακας στις 2 και κάτι ένα χειμωνιάτικο παγερό πρωί που ήμουν υπηρεσία, με μισό μέτρο χιόνι απ' έξω. Λέγε στρατιώτη! του απάντησα Κόμπιασε μόλις ήρθε μπροστά μου και είδε και τον δόκιμο μαζί μου, να παίζουμε τάβλι σαν νυχτερίδες χαραματιάτικα. Τι συμβαίνει; Να ξέρετε...είναι ένα παιδί στον 2ο θάλαμο και...ροχαλίζει τόσο δυνατά, που όλοι είναι στο πόδι μα ο ίδιος δεν ξυπνάει ούτε σταματάει.. Πάμε να δούμε, λέει ο δόκιμος..και πήγαμε. Πλησιάζοντας ακούσαμε όντως το ροχαλητό.. Ρε συ Νικόλα; αποκλείεται να βγαίνει αυτό απο έναν άνθρωπο μονάχα.. Λές να είναι μέσα καμία τίγρη ρε Αργύρη; του απάντησα αστειευόμενος.. Μπαίνοντας, όλοι οι στρατιώτες, αγουροξυπνημένοι, ανακαθισμένοι οι μισοί στους αγκώνες και οι άλλοι στα κρεβάτια τους, κάνα δυό όρθιοι, κοιτάζανε το κελεπούρι που τους έλαχε με δολοφονικές τάσεις..μόλις μας είδαν να μπαίνουμε, ένοιωσαν μια ανακούφιση και είδα στα μάτια πολλών ένα χαιρέκακο σπινθήρισμα του στυλ, "τώρα να δεις τι θα πάθεις ψάρακα". Αφού δοκιμάσαμε κι εμείς του κάκου να τον ξυπνήσουμε, κι αφού καταφέραμε να ξυπνήσουμε εντελώς τους υπόλοιπους με τις αστείες μας προσπάθειες, αποφάσισε ο δόκιμος και είπε. Σκεπάστε τον καλά με κουβέρτες, κάθε θαλαμοφύλακας θα ελέγχει να είναι πάντα σκεπασμένος, βγάλτε τον όπως είναι στην αυλή, μαζί με το κρεβάτι Πιάσανε 5-6 μαζί, τον σηκώσανε και τον κατεβάσανε απο τα λιγοστά σκαλιά, έξω στην αυλή. Ο τύπος πέρα βρέχει και του μπογιατζή ο κόπανος...χαμπάρι δεν πήρε μιλάμε.. Το πρωί ξύπνησε, έβγαλε το κεφάλι απο τις κουβέρτες, το τέντωσε σαν χελώνα για να δεί που βρίσκεται, και όταν το συνηδειτοποίησε, είπε: "καλά ρε, εδώ έξω κοιμόμουνα; κι εγώ ο μαλάκας, αναρωτιόμουνα όλη τη νύχτα απο που μπάζει..!"




15 Φεβρουαρίου 2008



7 Bloggers ή δημοσιογράφοι;

Βλέπω μια μανία στα Ελληνικά Blog, να ασχολούνται κάποια απο αυτά (για να μην πω η πλειοψηφία τους) σε ζητήματα πολιτικής. Απο τη μια κόπτονται εναντίων των καναλιών και των δημοσιογράφων (και όχι άδικα), πως δικάζουν και κουμαντάρουν την πολιτική σκηνή, καθώς και ότι παριστάνουν τους ντετέκτιβ παρακολουθώντας, μαγνητοφωνώντας και καρφώνοντας και ο ένας τον άλλον. Απο την άλλη μεριά όμως, κάνουν ακριβώς το ίδιο, παριστάνουν τους δημοσιογράφους, πολιτικούς σχολιαστές και τους κριτικούς. Γεμίσαμε δημοσιογράφους, κάθε 2ος Έλληνας αυτό δηλώνει πλέον ή αυτό παριστάνει. Οι άλλοι μισοί είναι κι εγώ δεν ξέρω τι.. Ηρεμήστε, δε λέει. Προτιμώ να διαβάζω αηδίες και αερολογίες, μα να 'ναι βγαλμένες απο την ψυχή του καθ' ενός, παρά αναμεταδόσεις ειδήσεων και ποδοσφαιρικών αγώνων, καταντάει ανιαρό. Μας τα πρίζουν τα κανάλια...μην μας τα πρήζουμε κι εμείς μεταξύ μας, έ;






1 Λυπάμαι απλά..

οι άνθρωποι του σήμερα...
  • Πριν τους επισκεφτείς πρέπει να τους τηλεφωνήσεις αν σε δέχονται, είτε φίλοι είναι είτε συγγενείς
  • Τρέμουν αν το σπίτι τους είναι ακατάστατο έτσι και πας απρόσμενα
  • Στέλνουν τις ευχές τους πλέον με email ή SMS, δεν έχουν χρόνο για μια κάρτα ή χρήματα περίσσια για ένα προσωπικό τηλεφώνημα. Για επίσκεψη με δώρο; ούτε λόγος.
  • Αγοράζουν λουλούδια στο σύντροφό τους στις 14 Φεβρουαρίου, τις άλλες μέρες ξεχνάνε πως υπάρχει
  • Τα παιδιά τους τα μεγαλώνουν οι Ηλεκτρονικοί υπολογιστές και η τηλεόραση, οι ίδιοι δεν έχουν πια χρόνο γι αυτά
  • Υποψιάζονται και υποπτεύονται τους πάντες και τα πάντα. Όλοι είναι κακοί γι αυτούς, μέχρις αποδείξεως του εναντίου
  • Δεν χαμογελάνε πια, περπατάνε κατσούφηδες και βιαστικοί
  • Δεν έχουν χρόνο για τον εαυτό τους, δεν προσέχουν τι τρώνε και είναι φιλάσθενοι






1 Οι Ρουφιάνοι..

Νέο συμβάν.. Απο τώρα και στο εξής, τέρμα οι γενικότητες (μιας και σε προηγούμενο κείμενο πίκρανα κάποιους άθελά μου) απο τώρα πλέον προσωπικά και ονομαστικά. Πιάνει η σκρόφα του Τορόντο την κοπελιά μου (μου το 'πε) και τις λέει.. Αχ, σε έψαχνα καιρό, ήθελα να σου πω κάτι ιδιαιτέρως..επειδή σε συμπαθώ.. Τι να μου πεις; Να, απλά, να προσέχεις που βαδίζεις.. Εγώ εκεί που βαδίζω, προσέχω, άνοιξε τα δικά σου μάτια και δες εσύ που πας (ήταν η απάντηση). Και ρωτάω:
  • ποιοί θαρρούν πως είναι;
  • τί θαρρούν πως είναι οι άλλοι;
  • πώς την είδανε;
Το ίδιο αυτό άτομο πριν μιά εβδομάδα, συνάντησε σε μια καφετερία τον πρώην αρραβωνιαστικό της με την νέα του κοπέλα, και θρασύτατα κι απρόκλητα του έχυσε το ποτό του επάνω του απο ζήλια. "Τι δουλειά έχεις μ' αυτήν, δικός μου ήσουνα κάποτε".. Δικός σου ήτανε κάποτε, και καλό παιδί ήτανε, κι ωραίος άντρας ήτανε, μα εσύ δεν ήσουν αντάξιά του..και οι άντρες ξύπνησαν, δεν ξεγελιούνται πλέον για καιρό εύκολα.. και τώρα πας απο χαιρεκακία και φθόνο, επειδή πάντα μένεις μόνη, να χωρίσεις όσα περισσότερα ζευγάρια προλάβεις; ρουφιάνα του κερατά; πονάς όταν βλέπεις ανθρώπους μαζί; Ναί, σίγουρα πονάς και υποφέρεις, δεν ανήκεις στους ανθρώπους που χαίρονται με τη χαρά του άλλου, μα δεν σου φταίει κανείς εκτός απ' την βρώμικη ψυχή σου και το βρώμικο μυαλό σου. Το στόμα σου οχετός και κουτσομπολιό, καλό ακόμη δεν σε άκουσε κανένας να πεις για κανέναν, κι αν το κάνεις ποτέ, είναι απο υποκρισία, παινεύεις τώρα για να χτυπήσεις απο αλλού, σου είπα, σε μάθαμε. Τα είπα καλά...τσιβδο-Βάσω; ή πειράζει που ξεσκεπάστηκες; Άντε σάλτα και γαμήσου τώρα, κακόψυχη ρουφιάνα..




09 Φεβρουαρίου 2008



6 Να φεύγεις, να πετάς..

Όταν ένιωθες πως όλοι σε αγαπάνε, έφευγες μακρυά μου, σαν περιστέρι, και δεν με θυμόσουν, για πολύ καιρό. ‘
Οταν είχες παρέες άλλες, φίλους τους ονόμαζες, παρέες που πίστευες θα σε γεμίζουν, παρέες που νόμιζες θα σου σταθούν για πάντα, με ξεχνούσες τρέχοντας ξοπίσω τους...

Ζήλευα κάπου ίσως, είναι η αλήθεια..μα ο καιρός περνάει, κι εγώ ήμουν ακόμη εδώ
Οι παρέες σου έρχονταν κι έφευγαν.
Κι εγώ έμενα εδώ...
Τι έμενε;
πόνος έμενε, μοναξιά, μελαγχολία, πίκρα..
και μόνος δεν θέλεις να είσαι ούτε στον Παράδεισο, πίστεψέ με.

Και κάθε που ένιωθες καρδούλα μου να πονάς, κάθε που ένιωθες μόνη..έτρεχες σε μένα, τότε με θυμόσουν πάλι.
Εμένα είχες για τον πόνο σου...άλλους για τις χαρές σου... μα, ας είναι, κι εγώ πάντα σου άνοιγα την αγκαλιά μου, και σου έλεγα “έλα μου”..

Σου χάιδευα το πρόσωπό σου να μην κλαις, σκούπιζα τα δάκρυά σου, ημέρευα την ψυχή σου... κι άνοιγα όπως πάντα μετά τα χέρια μου...κι εσύ πετούσες πάλι μακρυά μου... σαν άσπρο περιστέρι... κι εγώ έμενα εκεί να σε κοιτάζω...μόνος πάλι, να σε κοιτάζω καθώς απομακρύνεσαι... πετώντας μακρυά μου όπως έκανες πάντοτε, ξέροντας όμως, με πίκρα, πως θα πονέσεις ξανά, και πάλι θα με θυμηθείς, και τότε θα ξανάρθεις να σου διώξω τον πόνο σου, για να ξαναφύγεις καρδούλα μου, όπως πάντα...
ξανά.. και ξανά.. και ξανά..

Την μοναξιά μου την μπορώ,
έμαθα να ζω μόνος..
τον πόνο σου δεν αντέχω..

Γιαυτό....
όταν νοιώθεις μόνη, να θυμάσαι εμένα
όταν η καρδιά σου πονάει, να έρχεσαι σε μένα
όταν χρειάζεσαι έναν ώμο να κλάψεις, γείρε στον δικό μου
όταν ένα μυστικό βαραίνει την ψυχή σου, να το λες σε μένα
κι όταν θα χαίρεσαι ψυχούλα μου...
να φεύγεις...
να πετάς...



®Νίκος Ράμμος




08 Φεβρουαρίου 2008



Το Ελλαδιστάν..

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα 10.000.000 χαχόλων, οι οποίοι αν ζούσαν στην Κίνα θα χωρούσαν όλοι μαζί σε κάποιο ξενοδοχείο, γίνονται όλα τα περίεργα και ανούσια συνάμα. Η χώρα αυτή λεγόταν Ψωροκώσταινα, και κατόπιν επονομάστηκε σε Ελλαδιστάν. Τελευταία ακούγονται και αρκετοί που την λένε Ελλάδα. Στη χώρα αυτή,
  • οι τιμές στα προϊόντα είναι Ευρωπαϊκές
  • οι νόμοι είναι Ευρωπαϊκοί
  • τα αυτοκίνητα μέσο να σε κλέβει η εφορία
  • η εφορία κλέβει το λαό
  • ο λαός κλέβει την εφορία
  • οι μισθοί είναι Αφρικανικοί
  • αν δεν έχεις μέσον Αλβανό δουλειά δεν βρίσκεις
  • οι Ελληνες κάνουν αναλήψεις και οι Αλβανοί καταθέσεις
  • πιο εύκολα ληστεύεις τράπεζα παρά παίρνεις σπίτι
  • εφεύρε τα διακοποδάνεια
  • όλοι έχουν κινητό, σταθερό όμως κανένας
  • στο ιντερνέτ μπαίνουν απο τη δουλειά
  • οι πολιτικοί διεφθαρμένοι
  • οι γιατροί δωροδοκούνται
  • οι παπάδες είναι Επιχειρηματίες
  • οι Αρχιερείς αμφιλεγόμενοι
  • ο λαός κοιμάται τρώγοντας χόρτο
  • ο αστυνομικός νοιώθει θεός
  • ο δάσκαλος είναι σταρχιδιστής
  • ο μαθητής νοιάζεται πότε να κάνει κατάληψη
  • και όπου κι αν φωνάξεις Πρόεδρε, θα γυρίσουν όλοι το κεφάλι
Παράδεισος! Δεν θα ήθελες και συ να ζεις εκεί;




03 Φεβρουαρίου 2008



0 Ο γελοίος ο Θανάσης

Καμιά φορά γνωρίζεις ανθρώπους και θαρρείς είναι όπως δείχνει η φάτσα τους.. Αθώοι και ειλικρινείς. Με τον Θανάση έπαθα ακριβώς αυτό, μα δεν άργησε να φανεί ποιόν έκρυβε η μάσκα. Μου έκανε εντύπωση πως έβγαινε συνέχεια με το ίδιο άτομο έξω, ποτέ μόνος ή με άλλους. Και το άτομο αυτό, ήταν αυτός που του 'δινε δουλειά. Το ζήτημα είναι, πως ο Θανασάκης μερακλωνόταν συχνά, και να τα λουλούδια και τις σαμπάνιες στις τραγουδίστριες... όταν έφτανε ο λογαριασμός όμως, ποτέ δεν πλήρωνε.. Εκανε κάτι σπασμωδικές κινήσεις, τάχα για το πορτοφόλι του, μέχρι να του πει ο άλλος αηδιασμένος "άσε, εγώ πληρώνω", να πει και ο Θανάσης το χιλιοειπωμένο "καλά, αφού επιμένεις.."




Next Next Next