10 Απριλίου 2014



2 Ξανά θύματα Έλληνες που θέλουν να μεταναστεύσουν;


Από το άλλο μου Blog, το www.TGBNEWS.com σας μεταφέρω αυτό το άρθρο, γνωρίζοντας πως πολλοί από εσάς, θα θέλετε να μεταναστεύσετε στον Καναδά η και άλλες χώρες.
Οι επιτήδιοι αμέτρητοι, δεν ξέρεις πλέον ποιόν να εμπιστευτείς.
Δείτε τι γίνεται..


Νέο κρούσμα, με θύματα ένα νεαρό ζευγάρι από Ελλάδα.

Μας έγινε σήμερα καταγγελία, πως ένα νεαρό αντρόγυνο, πούλησε ότι είχε και δεν είχε, για να μαζέψει τις 3.000 Ευρώ και να τις στείλει σε ένα γραφείο του Τορόντο, που "εξειδικεύεται" σε μεταναστευτικές υποθέσεις.

Το γραφείο, όπως μας κατήγγειλαν, ζήτησε συνολικά «7.000 Ευρώ», με πρώτη δόση 3.000 Ευρώ, τα οποία και τα νέα παιδιά έστειλαν σε δύο δόσεις των 1500 Ευρώ.
Από την ημέρα εκείνη, δεν μπορούν να βρουν κανέναν υπεύθυνο του γραφείου για να μιλήσουν και να τους εξηγήσει τι πρέπει να κάνουν παρακάτω. Το μόνο άτομο -όπως μας είπαν- που απαντάει το τηλέφωνο (μερικές φορές) είναι μια γραμματέας η οποία δηλώνει ότι...

Διαβάστε το υπόλοιπο κείμενο και δείτε τα στοιχεία πατώντας εδώ..
Ενδιαφέρει είτε εσάς, είτε κάποιους δικούς σας ανθρώπους!!
ΑΑΤΟΝ






0 Σκοπός ζωής

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων στον κόσμο: αυτοί που ενεργούν από σκοπού, και αυτοί που ενεργούν χωρίς, θα έλεγε κανείς...άσκοπα. 
Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατηγορία. 
Είτε έχεις σκοπό στη ζωή σου, που σε ωθεί κάθε πρωί να σηκωθείς από το κρεββάτι, είτε δεν έχεις. 
Ο σκοπός είναι το όραμα σας...
Ο σκοπός ζωντανεύει το πάθος σας.

Ας δούμε τώρα μια υπέροχη ιστορία...


Ένα νεαρό αγόρι είχε κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, που το ανάγκαζε να έχει λάμες στα πόδια του. Κι αυτό ήταν μια σοβαρότατη αναπηρία για ένα παιδί, ειδικά δε για αυτό το αγόρι, που αγαπούσε τόσο πολύ και ζούσε για το ράγκμπι.

Μια Κυριακή, ο νεαρός αυτός έζησε τη μεγαλύτερη συγκίνηση της ζωής του, όταν πήγε να παρακολουθήσει ένα αγώνα ράγκμπι της ομάδας των Κλίβελαντ Μπράουνς. Ο ήρωας του ήταν ο παίχτης με το νούμερο 32, ο σπουδαίος αμυντικός με αρετές επιθετικού Τζίμι Μπράουν, ο οποίος την εποχή εκείνη κατείχε κάθε δυνατό ρεκόρ για παίκτη της θέσης του, στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Εδώ που τα λέμε, ο σπουδαίος κύριος Μπράουν είχε πλήρη επίγνωση της σπουδαιότητας του- με άλλα λόγια, ήταν πασίγνωστος για την υπεροψία του. Και παρόλο που το παιδί είχε περιμένει για ώρες έξω από τα αποδυτήρια μετά τον αγώνα, μόνο και μόνο για μια ματιά του ινδάλματος του, όταν το νούμερο 32 τελικά εμφανίστηκε, πέρασε βιαστικά δίπλα του. Το αγόρι άρχισε να του φωνάζει: " Κύριε Μπράουν, κύριε Μπράουν! Είστε ο μεγαλύτερος παίχτης όλων των εποχών! Τότε ο Μπράουν σταμάτησε και γύρισε να υπογράψει το πρόγραμμα που άπλωνε μπροστά του το παιδί. "Και..." συνέχισε συνεπαρμένο το αγόρι, καθώς έλαμπε από χαρά και ευγνωμοσύνη μπροστά στο μεγάλο αστέρα του ράγκμπι, "...κάποια μέρα, θα καταρρίψω ένα προς ένα όλα τα ρεκόρ σας!"

Ο σπουδαίος Τζίμι Μπράουν κοίταξε τον νεαρό με όλες τις μεταλλικές λάμες γύρω από τα πόδια του, γέλασε, κούνησε το κεφάλι του και έφυγε.

Όμως αυτό ήταν ένα μικρό αγόρι με μεγάλο σκοπό- και ένα μεγάλο όνομα Simpson. Μεγαλώνοντας έγινε γνωστός ως J. Simpson και πράγματι κατέρριψε όλα τα ρεκόρ του Jimmy Brown.



Τι βλέπουμε λοιπόν;
Όταν το όραμα και ο σκοπός μας μας δίνει κουράγιο, κανένα εμπόδιο δεν είναι ικανό να μας σταματήσει.

Θα κλείσω με ένα quote του ίδιου του J. Simpson.
"Τη μέρα που αναλαμβάνεις πλήρως τις ευθύνες σου, τη μέρα που σταματάς τις δικαιολογίες, εκείνη τη μέρα ξεκινάς για την κορυφή."


Ζωή δεν είναι να ξυπνάς, να τρως και να κοιμάσαι πάλι|Ζωή είναι να σε ξυπνητός όταν κοιμούνται οι άλλοι... ;)







13 Μαρτίου 2014



4 Blogs: Αυτόματη δημοσίευση άρθρων στο facebook

Το άρθρο αυτό, το ανέβασα πρώτα στο νέο μου Blog "TGB", αλλά επειδή είμαι σίγουρος πως δεν το διαβάζετε όλοι, και πως σίγουρα κάποιους απο σας θα τους ενδιαφέρει, αποφάσισα να το ανεβάσω και εδώ, στο αγαπημένο μου "παλιό" Αμπεμπαblog.

Όσοι έχουν Blog και τους ενδιαφέρει η αυτόματη δημοσίευσή τους στο Facebook (αλλά και σε Twitter, google+, Linkedin κ.λ.π), μπορεί να χρησιμοποιήσει την υπηρεσία από τη σελίδα http://dlvr.it/
Είναι εύκολο, κι έχει και δωρεάν έκδοση.


Ίσως κάποιοι, βλέποντας το "κόλλημα" που έφαγε η μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού της γης με το Facebook, να παράτησαν τα Blogs τους και να "Blog-άρουν" στο FB. Δικαίωμά τους. Εμείς πάντως δεν το αλλάζουμε, προτιμάμε το παραδοσιακό Blog-άκι μας, χωρίς να λέμε όχι φυσικά στην τεχνολογία η στις όποιες καινοτομίες.

Γι αυτό σας προτείνουμε την παραπάνω υπηρεσία, που χρησιμοποιεί και το Toronto Greek Bloggers και που θα το δείτε στην πράξη στον τοίχο του Admin.

Καλή επιτυχία,
TGB




27 Ιανουαρίου 2014



1 Το παράπονο

Κοιτούσα ένα βίντεο μόλις, που ανέβασε ο συνεργάτης και φίλος μου Νικόλας Μάρκου στο Facebook. Ένα αρκετά σπάνιο βίντεο. Και μου έφερε στο νου τόσες θύμισες, τόσες εικόνες από το παρελθόν, μα και τόση πίκρα ταυτόχρονα.

Όταν ήμουν παιδί ακόμη, στα πρώτα μου δειλά και ασταθή βήματα στο νυχτοκάματο, μου έλεγαν οι δικοί μου, "κάνε κάτι άλλο, είναι πικρό αυτό το ψωμί, πολύ πικρό".
Δεν άκουσα κανέναν. Δεν ξέρω αν, ή πόσο το μετάνιωσα ποτέ. Μα ήταν πέρα για πέρα αλήθεια τα λόγια τους.. Ναι, όντως "πολύ πικρό αυτό το ψωμί, πολύ πικρό.."

Ένα από τα πολύ πικρά που έχω να θυμάμαι, ήταν η ηλιθιότητα, κι η αγένεια των θαμώνων.
Τους άκουγα τις καθημερινές να λένε "πήγαμε και διασκεδάσαμε.. πολύ κέφι δικέ μου.."
Κι εγώ να τους θυμάμαι εντελώς διαφορετικά. Τους έβλεπα να χλαπακιάζουν σαν λιμασμένοι ότι είχαν μπροστά τους λες και είχαν να φάνε από το '40, να μιλάνε ο ένας στον άλλο με γεμάτο το στόμα με κρέατα, σαλάτες και πατάτες, κάνοντας το σκηνικό να δένει καλύτερα και τον απέναντί τους ακόμη πιο χάλια, να γελάνε σαν χαχόλοι τόσο δυνατά μη και δεν τους άκουσαν στην πέρα γωνία, και το τελευταίο πράγμα που έδιναν σημασία, ήταν οι άνθρωποι δίπλα τους, που έπαιζαν μουσική και τραγουδούσαν όλη νύχτα.

Βγήκες γίδι τάχα για διασκέδαση, και έχεις μια μούρη ως εκεί κάτω; Και ποιός θα δεί την ανθυγιεινή σου φάτσα και θα βρει διάθεση να φτιάξει το κέφι σου;
Που πίνεις δυό ποτήρια και γίνεσαι Χέρκιουλης χαλώντας το κέφι όλων των άλλων, και το μαγαζί, επειδή "έτσι κάνεις εσύ κέφι" ;
Που ζητάς "παραγγελία" από τους καλλιτέχνες με ύφος Τουρκλάν Πασά, το σαχλοκόμματο που έμαθες στο μαντρί που μεγάλωσες, σαν να απευθύνεσαι στις παλλακίδες σου; Επειδή έχεις πάνω σου λεφτά, νόμισες μπορείς να αγοράσεις και τους ανθρώπους; Δεν πουλιούνται όλοι..

Πολλές φορές το είπα, και άκουσα κι άλλους συναδέλφους να το λένε με την ίδια πίκρα, «τραγουδάω πρώτα για μένα, έπειτα για τους άλλους..». Για να το καταλάβεις, πρέπει πρώτα να το νιώσεις.. Και θα το νιώσεις μονάχα, αν κι εσύ βρεθείς να στέκεσαι σε κείνο το ίδιο σημείο, το "πατάρι, το πάλκο"... «τραγουδάω πρώτα για μένα...»

Και πώς να μην τραγουδάω για μένα, όταν τα ανθρωποειδή απέναντί μου, αγνοούν την ύπαρξή μου;
Όταν μου λένε "παίξε" και μέσα σε δυό το πολύ τρία λεπτά, έχουν ήδη πιάσει πηγαδάκια, και με έχουν γραμμένο στα ..σουβλάκια τους;
Όταν έχω τελειώσει το τραγούδι, και σχεδόν κανένας δεν το κατάλαβε,
ούτε κανείς τους χειροκρότησε..
Όταν κανείς δεν σιγοτραγουδάει..
κανένας δεν χορεύει..
μα ούτε ακούει και την πενιά..
παρά σαχλαμαρίζει..

Ναι, το είχα πάντα παράπονο, και δεν είμαι ο μόνος.
Αν τύχει και διαβάσει αυτές τις λίγες γραμμές κάποιος συνάδελφος καλλιτέχνης, θα συμφωνήσει μαζί μου, έστω σε γενικές γραμμές. Γιατί καμιά φορά, το παράπονο, η πίκρα, η απογοήτευση, σε κάνουν σκληρό.. και τότε τα λές ωμά..
Αλήθεια είναι, μα το προτιμώ έτσι..!

Δείτε το βίντεο, 
παρατηρήστε τα πρώτα 2 λεπτά μονάχα, 
που τραγουδάει ο αλησμόνητος Νίκος Παπάζογλου.


(Ευχαριστώ τον "Τραγουδοποιό" Νίκο Μάρκου για το βίντεο και το έρεισμα..)

Νίκος Ράμμος - ΑΑΤΟΝ
κείμενο από το νέο μου blog: TGB




Next