6 Σου το είπα, με πονάει

Ακούω ένα τραγούδι του Βασίλη Καρρά, και με μελαγχολεί ακόμα πιο πολύ, όταν ακούω το ρεφρέν "σου το είπα με πονάει, όταν κάποιος δεν με εκτιμάει".

Πάσχα 2013. Έστειλα μηνύματα σε πολύ κόσμο, ευχόμενος Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά. Οι περισσότεροι μου απάντησαν. Ακόμη και άνθρωποι που δεν με συνάντησαν ποτέ, η μόνο για λίγο, μου έστειλαν τις ευχές τους, ακόμη κι από τη Γερμανία ο Στέλιος.

Περίμενα από κάποιους ακόμη, πολύ "κοντινούς" μου.. αλλά μάταια. Με πήρε το παράπονο.
Στείλανε ευχές, όπως έμαθα, σε άλλους, ακόμα και σε άτομα που γνώρισαν απο μένα, μα όχι και σε μένα. Σε μένα ήρθαν μόνο οι δικαιολογίες τους.  "Άδειασε η μπαταρία του κινητού και.."

Πολύ παιδική δικαιολογία, και δεν είμαι παιδί πλέον. Λυπάμαι, μα δεν μπορώ να τη δεχτώ, υποτιμά την νοημοσύνη μου, με κάνει και αισθάνομαι γελοίος. Σε ένα σπίτι με 4 κινητά, ποτέ δεν αδειάζουν όλες μαζί οι μπαταρίες ταυτόχρονα. Και μπαταρία για άλλους είχες, σε μένα ..άδειασε ; Μήπως με "έγραψες" κανονικά ;
Ας είναι, πάντα καλά να σαι μόνο..

Από ότι κατάλαβα, η εκτίμηση δεν ήταν αμοιβαία τελικά. Και από την όλη στάση, που μάλλον δεν την καταλαβαίνουν οι ίδιοι, βγαίνει το συμπέρασμα ότι, τελικά εκτιμούν περισσότερο άτομα που γνώρισαν πρόσφατα, κι όχι άτομα που πραγματικά τους νοιάζονται, χωρίς υστεροβουλίες.
Ναι, είναι καλά παιδιά, το ξέρω. Απλά, έμαθαν κάποια πράγματα αλλιώς, και εκτιμούν με δικά τους κριτήρια. Δεκτόν.

No hard feelings λένε οι Καναδοί. Κι έχουν δίκιο.
Τον δρόμο μου λοιπόν.. Δεν μπορώ να αισθάνομαι βάρος για κανέναν, και δυστυχώς αυτό το συναίσθημα μου βγάζουν, ότι τους βαραίνω, και είναι κάτι που μισούσα πάντα απο παιδί ακόμη. Τους ανθρώπους που αγαπάω, δεν τους γίνομαι βάρος, αποχωρώ διακριτικά.

Γιατί μου έμαθε καλά η ζωή,πως,
"με το ζόρι αγάπες δεν γίνονται, απλά φεύγεις!".

ΑΑΤΟΝ

8 Αρκετά , ως εδώ!

Μου τηλεφώνησαν απόψε ενώ οδηγούσα, από το εστιατόριο Megas, ο φίλος μου Γιώργος  που δουλεύει εκεί, και αμέσως μετά μου μίλησε κι ο ιδιοκτήτης του, ο Νικόλας, με αφορμή κάποιες φήμες, πως εγώ έχω κι ένα άλλο Blog και πως δήθεν κατηγόρησα τον Νικόλα και το μαγαζί του.
Με το πες - πες, μου είπε στο τέλος πως του το είπε ο πασίγνωστος πλέον σε όλον τον Ελληνισμό της παροικίας, ο .."Θ". Στην αρχή μου έλεγε ..η "παρέα..".
Και ευτυχώς στο αυτοκίνητο δεν ήμουν μόνος μα μαζί με φίλους, που άκουγαν την συνομιλία από την ανοιχτή ακρόαση, μιας και είπα πιο πάνω πως οδηγούσα.

Θα ήθελα με την ευκαιρία λοιπόν, να πω δυό λόγια στον κύριο αυτό.
Πρώτον, έχω δικό μου Blog πολλά χρόνια τώρα, και δεν χρειάζομαι δεύτερο η τρίτο, μα κι αν είχα, δεν θα του έδινα λογαριασμό. Οι σοβαρές ασχολίες όμως, όπως η οικογένειά μου και η δουλειά μου, δεν μου αφήνουν χρόνο να ασχολούμαι όπως παλιότερα με το Blogging, και αυτό φαίνεται.

Το αν κάποια άλλα Blog δανείζονται και αναδημοσιεύουν κείμενά μου, η με θεωρούν συνάδελφο  Blogger, εκτός του ότι το θεωρώ τιμή και αναγνώριση εκ μέρους τους, είναι και αναφαίρετο δικαίωμά τους, και δεν σου πέφτει λόγος, ούτε θα σου ζητήσουμε την άδεια, γιατί δεν μας ενδιαφέρει η γνώμη σου. Το ίδιο ισχύει και για το αν θελήσω να συνεργαστώ με κάποιους από αυτούς κάποια στιγμή, η αν ήδη συνεργάζομαι.

Το μήνα που μας πέρασε, δέχθηκα μία άνευ προηγουμένου επίθεση και μια ανήκουστη συκοφαντική δυσφήμιση από σένα και την κλίκα σου, χωρίς να γνωρίζω τον λόγο. Γιατί απλά, δεν σε γνώριζα και δεν με γνώριζες, όπως δεν με γνωρίζουν και οι συνεργάτες σου, κι ας πιστεύουν αλλιώς.
Πάψε να ασχολείσαι μαζί μου, γιατί είπες πολλά μέχρι τώρα, και είδες τα αρχικά αποτελέσματα, για να μη δεις κι άλλα στη συνέχεια. Υπάρχει κράτος και έχει νόμους, όπως θα άρχισες να καταλαβαίνεις ήδη με τις μηνύσεις που σου έρχονται πλέον απανωτά σαν καρπαζιές η μιά μετά την άλλη, όπως ακούγεται στα πέριξ.

Σου απαγορεύω να αναφέρεις το όνομά μου, είτε το "κατά κόσμον", είτε το καλλιτεχνικό. Είτε σε συζητήσεις σου με κόσμο, είτε γραμμένο οπουδήποτε.
Κάθε φορά που αναφέρεσαι σε μένα, το μαθαίνω, γιατί έχω περισσότερους φίλους από όσους πιστεύεις, και θα είναι εις βάρος σου. Αν δεν το ξέρεις, μάθε το.

Είδα πως συμμορφώθηκες με κάποιο γράμμα που έλαβες, αν και σε βλέπω, ακόμη να έχεις "φαγούρα" και θα το κάνεις ξανά το επόμενο λάθος. Το περιμένω με αγωνία, να σου δείξω μετά εγώ, πώς είναι το πραγματικό "γέλιο της αρκούδας", όταν σου κλείσουν την εφημερίδα οι δικαστές και ξανά θυμηθείς της φυλακής τα σίδερα λεβέντη και στα γεράματα, όπως τότε στο Μαϊάμι.

Με τον Νικόλα γνωριζόμαστε κοντά 6 χρόνια. Πήγαινα, πηγαίνω και θα συνεχίσω να πηγαίνω στο μαγαζί του, εκτός αν αυτός δεν με θέλει για πελάτη. Δικαίωμά του. Δεν θα μου χαλάσεις εσύ όμως  υπάνθρωπε, την σχέση που έχω με τον άνθρωπο. Και ήδη έστειλα επιστολή στον κάτοχο του  ιστολογίου, ζητώντας του να αφαιρέσει το επίμαχο κείμενο, και που θέλω να ελπίζω ότι δεν θα μου το αρνηθεί.

Αν νομίζεις πάντως πως έτσι θα με κάνεις να τρομάξω, στήνοντας δολοπλοκίες, σπέρνοντας μίση και έριδες, η χαλώντας φιλίες, σε γέλασαν οικτρά.
Κάνε τη δουλειά σου όπως εσύ νομίζεις καλύτερα, μα μείνε μακρυά μου, μακρυά από ανθρώπους που σέβομαι κι αγαπώ, μακρυά από φίλους μου, και μακρυά από το όνομά μου, γιατί δεν σου επιτρέπω να μου βρομίζεις τη ζωή. Ειδικά εσύ όχι, γιατί δεν είσαι ικανός. Δεν με γνωρίζεις, δεν σε γνωρίζω κι ούτε με ενδιαφέρεις για να θέλω να σε γνωρίσω, και συ εντελώς αναίτια μου κήρυξες βρώμικο πόλεμο, δείχνοντας καθαρή αλητεία και τίποτε άλλο.
Έναν πόλεμο βρώμικο και ύπουλο. Μόνο που ξέρουν όλοι να πολεμάνε έτσι, όταν χρειαστεί, άσε που δεν σε κόβω και τόσο για κανέναν πολεμιστή άλλωστε.

Ποτέ δεν ασχολήθηκα μαζί σου. Μη με κάνεις και ασχοληθώ, γιατί έχεις τρομερά λερωμένη τη φωλιά σου, και θα έπρεπε να ξέρεις, όσο ηλίθιος κι αν είσαι, ότι δεν σε συμφέρει.
Ήδη απέκτησες ένα σωρό εχθρούς, και ήδη χάνεις υποστηρικτές, διαφημίσεις, αναγνώστες και πελάτες, τον έναν μετά τον άλλο. Στο τέλος και πολύ σύντομα, θα καταλάβεις πόσο μόνος ήσουν.

Μακρυά από μένα λοιπόν. Είναι η τελευταία μου λέξη. Γιατί την επόμενη θα την ακούσεις σε κάποιο δικαστήριο, και που θα αφορά, και σένα και την παρέα σου.
Και αυτά να τα πεις και στην δίδα που δουλεύει για σένα από τον Μάρτιο του 2012, δίχως άδεια εργασίας, -και που αν πήρε, την πήρε πρόσφατα, κάτι που το γνωρίζει όλη η Danforth που την έβλεπε με την κάμερα να παίρνει συνεντεύξεις στα μαγαζιά η να εμφανίζεται στην τηλεόραση- για να τα έχει στο νου της την επόμενη φορά που θα θέλει να σου παραστήσει τον πληροφοριοδότη, ή τον υβριστή μου στο δρόμο, βρίζοντάς με χυδαία και θρασύτατα μπροστά στους φίλους μου.
"Ξηγηθήκαμε νομίζω αντράκι!"
(δανείζομαι τα λόγια σου που είπες πρόσφατα εσύ σε κάποιον άλλο).

Ως εδώ, γιατί είπατε και κάνατε πολλά ως τώρα, σε έναν άνισο, πισώπλατο, βρώμικο και άνανδρο πόλεμο. Αλλά, κάπου θα στραβώσει η μαγκιά και η τύχη σας. Πάντα έτσι γίνεται όπως μάθαμε από την ιστορία και την πείρα.
Και η ιστορία απλά, για άλλη μια φορά επαναλαμβάνεται.
Μόνο που ευτυχώς αυτή τη φορά, ο κόσμος ΔΕΝ σε ξέχασε.
Σε θυμάται.. Και σε θυμάται πολύ καλά, και ούτε σε φοβάται, ούτε σε υπολογίζει, ούτε και σε σέβεται!

Νίκος Ράμμος, ΑΑΤΟΝ

35 Η πτώση

Μετά από σχεδόν 7 χρόνια Blogging, έχασα πλέον τον αρχικό μου ενθουσιασμό σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και σίγουρα, όχι μόνον εγώ.
Το ίδιο παρατηρώ στην πλειοψηφία των Blogger που θυμάμαι από παλιά.

Σήμερα ο χώρος κατακλύστηκε από ιστολόγια και ιστολόγους κάθε λογής. Οι μισοί ασχολούνται με πράγματα που δεν κατέχουν, όπως το να κάνουν τους δημοσιογράφους, αντιγράφοντας ειδήσεις από δω κι από κεί. Άλλοι ασχολούνται με στοιχήματα. Άλλοι με κουτσομπολιά και ανούσιες ειδήσεις. Άλλοι, με ότι βάλει ο νους του ανθρώπου, προσπαθώντας να μιμηθεί ο ένας τον άλλον.

Δεν είναι αυτό που εγώ ήθελα, δεν είναι αυτό που οραματιζόμουν, δεν είναι αυτό που με τραβούσε και με τραβάει.
Υπάρχει κάτι σάπιο στο όλο θέμα, κάτι που με απωθεί.
Αυτός και ο λόγος που βλέπετε να έχω αραιώσει δραματικά τις αναρτήσεις μου εδώ, και να δείχνω σημεία εγκατάλειψης.

Δεν βρίσκω πλέον θέμα που να με ενδιαφέρει για να κάτσω να γράψω.
Τα δρώμενα στην Ελλάδα, με έκαναν να σιχαθώ πολλές φορές που είμαι Έλληνας. Η ζωή μου ως τώρα, και εδώ που βρίσκομαι, μα και όπου κι αν έζησα, με έκανε να σιχαθώ πολλές φορές που είμαι άνθρωπος.

Κουράστηκα να ακούω και να διαβάζω ειδήσεις. Ξέρω από πριν τι θα ακούσω, και με ψυχοπλακώνει. Βαρέθηκα μα το Θεό, να διαβάζω και να μαθαίνω, για κλέφτες πολιτικούς, ανίκανο λαό και επαναστατικές ιαχές.
Κουράστηκα να ακούω για δραματικές καταστάσεις ζωής από ανθρώπους που τα έχουν γραμμένα όλα στα παπάρια τους, μα τα κλαμπάκια, οι ταβέρνες και τα μπουζουξίδικα είναι γεμάτα συνεχώς, ενώ οι διακοπές σε νησιά κάθε καλοκαίρι, είναι ανελλιπώς στο πρόγραμμα.

Βαρέθηκα να βλέπω Έλληνες που πουλάνε μούρη ερχόμενοι εδώ που ζω, προσπαθώντας να κρύψουν την μιζέρια και την απελπισία τους από τη μια, πουλώντας ύφος και φτηνές μαγκιές από την άλλη, και που σε θυμούνται μονάχα όταν σε χρειάζονται, για να σε ξανά ξεχάσουν αμέσως μετά.
Κουράστηκα να δουλεύω 6 νύχτες τη βδομάδα σαν είλωτας, και ποτέ τα χρήματα να μην φτάνουν.
Κουράστηκα να είμαι καλός σε ανθρώπους που δεν δίνουν δεκάρα για μένα γενικά..

Και ρωτάω. Είναι να απορεί κανείς, που δεν έχω πλέον διάθεση και κουράγιο για οτιδήποτε;
Ρωτήστε εμένα.. να σας πω..

2 Όταν φωνάζει ο κλέφτης..!!

Αγαπητοί μου, σλούρπ.. αναγνώστες, γεια σας και χαρά σας..
Διάβασα τις μεγάλες φαφλατωσύνες κάποιου, που πιστεύει πως είναι πολύ σπουδαίος ο δύστυχος, που όμοιές τους  δεν θα μπορούσε να σκεφτεί κι ο μέγας των Φαρισσαίων.

Μας έγραψε κάτι για Κωσταλέξι, κάτι για σιωπές και ανοχές ενάντια στην λαμογιά και την αλητεία, κάτι ότι τον κάρφωσαν στο Immigration, κάτι για κάτι για σκύλους που δαγκώνουν, κάτι για ποντικούς και αρουραίους μας έγραψε, μα στο τέλος κατέληγε πάντα, στα ίδια πράγματα.

Στις “διαφημίσεις” που χάνει και στην ”σωτηρία του απόδημου Ελληνισμού, από τον αυτοδιορισμένο σωτήρα του, που μόνο αυτός λέει την αλήθεια, τον άμεμπτο, τον αδέκαστο, τον αμερόληπτο, τον τιμωρό κάθε αδικίας και ατιμίας”, και που όλοι οι άλλοι τον καρφώνουν στις αρχές, οι ανθέλληνες, τα παλιόκαρφα, ενώ αυτός είναι ένα άκακο αρνί.

Σκίζει τα ιμάτιά του για την σωτηρία τους, από όλα εμάς τα κοπρόσκυλα, τους απατεώνες, τους λεχρίτες, τους υβριστές της θρησκείας, τους διώκτες του χριστιανισμού, των θεσμών, της πατρίδος και ζούμ τριαλαλόμ.

Σκούζει και φωνάζει γιατί του παίρνουν, λέει, τις διαφημίσεις οι ανταγωνιστές του, λες και οι διαφημίσεις είναι κτήμα του, κι έχει πάθει παράκρουση μη αναστρέψιμη.
Λες κι ο κάθε επιχειρηματίας, δεν δικαιούται να διαφημίζεται ταυτόχρονα, σε όσα έντυπα εκείνος θέλει, και θα πρέπει να ρωτάει και να παίρνει άδεια πρώτα από αυτόν.
Μάλλον τα οικονομικά άρχισαν να σφίγγουν, από λάθος υπολογισμούς και πάλι.

Ο Batman του Τορόντο, παρέα με τον Jocker και την Penguin. Η τιμωρός τριάς που θα σώσει ημάς. Ήταν από παλιά φευγάτο άτομο, μα τώρα έχει παντελώς ξεφύγει. Φοβάμαι καμιά μέρα μην ανέβη σε καμιά σκεπή, φορώντας αντί για μπέρτα καμιά ..κουβέρτα, και σαλτάρει κάτω, γιατί αυτός είναι ικανός να πιστεύει πως μπορεί και πετάει.

Το αν έχω εγώ χαρτιά ρε καρφί και κακοήθη ανθέλληνα που μισείς ως και τα συκώτια σου, άσε να το ξέρω καλύτερα από σένα. Και να θυμάσαι, πως, 6 χρόνια στον Καναδά, δεν έμεινα ούτε μια μέρα δίχως νόμιμα χαρτιά, και δεν δούλεψα ούτε μια ημέρα παράνομα δίχως άδεια εργασίας, κάνοντας την δήλωσή μου στην εφορία ανελλιπώς από την πρώτη χρονιά που ήρθα εδώ σ' αυτήν την χώρα.
Ρώτα τώρα και τους "συνεργάτες" του γραφείου σου, που συνεχώς επικαλείσαι και διακαώς καλύπτεις, να σου πουν πόσο καιρό εργάστηκαν αυτοί παράνομα, ενώ είχαν χαρτιά μόνο ως τουρίστες, να μάθεις και ποια η διαφορά μεταξύ του "έχω χαρτιά" και "δεν έχω".
Πάντως, δεν θυμάμαι να τηλεφώνησε κανένας μας από όσους το γνωρίζανε να τους καρφώσει. Εσύ το έκανες πανεύκολα, ελαφρά τη καρδία, και ουρλιάζοντας σαν σχιζοφρενής έμαθα.
Ποντάρεις σε κουτσά άλογα. Επιμένω σ' αυτό.

Χρησιμοποιείς κύριε 60φεύγα, εκφράσεις μπούμερανγκ, όπως: Γλείφτης, καρφί, ανθέλληνας, Λαμόγιο, Απατεώνας, Αρπακτικό, Υβριστής των θείων, Αχάριστος, Εκμεταλλευτής, και πολλές άλλες,
μόνο που πολλές από αυτές είναι δικές σου ειδικότητες (για να μην πω όλες.. Ειδικά αυτό το "ΚΑΡΦΙ" σαν να μου λέει κάτι. Σαν το διαβάζω κουδουνίζει μέσα στο κεφάλι μου ένα καμπανάκι που θέλει να με προειδοποιήσει.. Ας βγώ ψεύτης.

Για να μην αρχίσουμε λοιπόν και αναλύουμε λεπτομερώς τον κατάλογο των αν-ικανοτήτων σου και ξημερωθούμε, θα σου προτείναμε να βγάλεις τον σκασμό, γιατί, όποιος έχει χεσμένη φωλιά, πρώτα αυτήν καθαρίζει, και έπειτα ασχολείται με τις φωλιές των άλλων.

Αλήθεια, άσχετο!.. Έχεις ακούσει ποτέ για πυρηνική ενέργεια; Σίγουρα άκουσες. Λοιπόν, και που αυτό σίγουρα το ξέρεις, (σου ξεφεύγουν εσένα κάτι τέτοια) η ενέργεια αυτή είναι τρομερά προσοδοφόρα και αποφέρει πολύ καλό εισόδημα. Αρκεί να βρεις το κατάλληλο κοίτασμα.
Και, (αυτό όμως δεν το ήξερες, στην έφερα), υπάρχουν κάτι ειδικοί καρχαρίες, που μπορούν και ζουν στη χλιδή, με προϊόντα πυρηνικής ενέργειας, χωρίς απολύτως καμία παρενέργεια.
Δεν σε κάνω πλάκα, αλήθεια λέω.

Όχι τίποτε, αλλά, απορούμε διότι κάτι για σκύλο που δαγκώνει μας έγραφες.. και, τελικά, αργήσαμε μα καταλάβαμε πως πάλι περιαυτολογούσες. Ο ΠΡΟΣΟΧΗ σκύλος δαγκώνει ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ!
Άσε να σε παινέψουν όμως λίγο και οι άλλοι.

Κάτι μας έγραφες και για απατεώνες. Άκου, δε λέει να φωνάζει ο κλέφτης για να τρομάξει ο νοικοκύρης.. Σταμάτα τον Φαρισαϊσμό, δεν οδηγεί μακρυά.
”Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματείς και Φαρισσαῖοι, ὑποκριταί” λέει το ευαγγέλιο.
Βέβαια, πρέπει να πηγαίνεις και στην εκκλησία για να τα ξέρεις αυτά. Όχι βέβαια πως όσοι πάνε, ακολουθούν και τα λόγια του ευαγγελίου. Εδώ παπάδες, και δεν τα ακολουθούν.
Μην τρελαθούμε κιόλας.

Για να σταματήσω εδώ, και να μην το συνεχίσω κι άλλο, γιατί έχει πολύ πράμα η υπόθεσή σου, θα σου πω μερικά, να με θυμάσαι. 

Πρώτα πρώτα, ασχολήθηκες με το λάθος άτομο. Με μένα. Και με μένα δεν είχες ΕΣΥ προσωπικά, ΚΑΝΕΝΑΝ λόγο να δοκιμάσεις την τύχη σου, μα ούτε και ελπίδα. Γιατί μ' αγαπάνε περισσότεροι απ' όσους με μισούν, πάρτε το απόφαση και οι τρεις σας.

Εμείς ξέρουμε τι έγινε. Χατίρι στην οξυζενέ που με έχει άχτι πήγες να κάνεις. Για άλλη μια φορά όμως, πόνταρες σε κουτσό άλογο. Σταμάτα κάποτε να την ακούς, γιατί προβλέπω να ξαναφεύγεις πολύ σύντομα από Καναδά, και δεν σου έμειναν πλέον πολλά μέρη που μπορείς να πας.
Αμερική, δεν μπορείς. Ελλάδα, δεν μπορείς. Αν ξαναφύγεις κι από δω, σε βλέπω Ζιμπάμπουε σκαρφαλωμένο πάνω σε καμιά μπανανιά να αγναντεύεις τις ζέβρες από ψηλά.

Τα έβαλες και με τα (κοντά) 500 μου κιλά; Ομορφάντρα μου εσύ, με το φιδίσιο κορμί, που μου ‘γινες εκτός των άλλων και ζυγαριά. Όπου σε δω την επόμενη φορά, θα σου ζητήσω να ζυγίσεις και τα @@ρια μου γιατί τελευταία με βαραίνουν. Πες και του μπούμπη που 'χεις και ονειρεύεται συνεταιρισμούς και επιχειρήσεις μαζί σου, να έρθει να του δώσω κι αυτουνού μια χούφτα, γιατί, αυτός κι αν τα χρειάζεται. Όχι ότι δεν έχει, μα τα έχει σε λάθος μέρος. Έχω δει χαζούς, αλλά αυτός είναι ανέκδοτο από μόνος του.
Σας ονειρεύτηκα μια μέρα να παίζετε οι δυο σας λέει, Polo, σε μια πισίνα. Ο μπούμπης ήταν με τα πράσινα, και ο κροκόδειλος.. συγνώμη, ..εσύ, έπαιζες με τα κόκκινα!!

Και, δεν είμαι ανταγωνιστής σου. Έχω ένα φτωχό Blogάκι και γράφω ότι μου κατέβη, γενικευμένα και ανώνυμα. Όπως κι εσύ άλλωστε.
Δεν είμαι σπουδαγμένος όπως εσύ και οι συνεργάτες σου, με πληθώρα πτυχίων και επιφανείς γονείς με διευθυντικές θέσεις.
Απόφοιτος 3ης γυμνασίου είμαι, δίχως πτυχία, από γονείς απλούς, και αφανείς.
Επίσης δεν πουλάω διαφημίσεις. Γιατί προτιμώ να είμαι αδέσμευτος, ανεξάρτητος και αμερόληπτος. Δεν περιμένω να ζήσω από διαφημίσεις, δηλαδή "αέρα πατέρα". Έμαθα να δουλεύω.

Δεύτερον, και παρά το καλλιτεχνικό μου ψευδώνυμο, δεν έχω απολύτως τίποτε να κρύψω, οπότε, ότι θέλεις να μάθεις, ρώτα με να σου το πω.
Πίστεψέ με, δεν με γνωρίζει κανένας καλύτερα από εμένα τον ίδιο. Αυτοί πάλι που με γνωρίζουν κάπως καλά, οι πιο πολλοί θα με παινέψουν, παρά θα με κατηγορήσουν, οπότε.. αν θέλεις να μου βρεις -ντέ και καλά- κουσούρια, ρώτα την τέτοια, που ‘χεις για συμβουλάτορα. Θα εφεύρει στο πίτς φιτίλι όσα ποθούν να ακούσουν τ’ αφτιά σου.
Σαν το πτυχίο της, στη δημοσιογραφία, η που πήγα να της φάω και τις τελευταίες της οικονομίες για παράδειγμα. ξέρει αυτή.

Τρίτον, με κατηγορείς για πράγματα που δεν έκανα ποτέ.
Ότι δήθεν ξημεροβραδιάζομαι στις καφετερίες, παραμονεύοντας να αρπάξω από τις τσέπες, και τις τελευταίες οικονομίες, από τα ανύποπτα θύματα μετανάστες από Ελλάδα, και λοιπά παντελώς γελοία, ή ότι το παίζω αστυνομικός.. αυτό κι αν δεν ήταν παπαριά βγαλμένη από το αρρωστημένο μυαλό σου
Κανείς δεν μπορεί να μου απαγορεύσει να πάω ένστολος να πιω έναν καφέ λίγο πριν πιάσω δουλειά. Η στολή που φοράω, είναι Highly Identifiable as Security Officer's Uniform, και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εκληφθεί ως στολή αστυνομικού. Τόσα ξέρεις, τόσα λες φυσικά. Μάλλον, "εφευρίσκεις".

Δεν φημίζομαι και τόσο για δαγκανιάρης. Τα χρέη μου τα πληρώνω, έστω κι αν αργήσω καμιά φορά, και με τόκο. Αυτά όμως για σένα είναι καθημερινό παντεσπάνι. Ούτε ξέρεις ο ίδιος σε πόσους χρωστάς. Ναι, ξέρω, ξέρω, πιστεύεις πως είσαι untouchable. Όλοι ξέρουν όμως τι είσαι. Θα δεις ποιοι και πόσοι, μην τους περνάς για χαζούς. Απλά παρακολουθούν τα δρώμενα και σε περιμένουν πανέτοιμοι, με τα φτυάρια στα χέρια να αρχίσουν το "θάψιμο".

Δεν με ενδιαφέρουν οι Έλληνες σαν εσένα η την παρέα σου πλέον αγαπητέ, ούτε τα προβλήματά σας, η αχαριστία σας, η λαμογιά σας, η βρωμιά σας, η λάσπη σας, το ρίξιμο σε άλλους η αναμεταξύ σας στην πορεία, και όλα τα κουσούρια της φυλής σας.
Όποιος θέλει να έρθει, καλώς να 'ρθει. Όποιος θέλει να κάνει τα χαρτιά του, να βρει να πληρώσει όποιον θέλει και να τα κάνει, όπως πλήρωσα κι εγώ. Όποιος θέλει να βρει σπίτι η δουλειά, να ψάξει όπου θέλει μόνος του και να βρει. Γολγοθάδες ανέβηκα, ας ανέβη κι αυτός το δικό του.
Μονάχα μακρυά από μένα κι αγαπημένοι που λένε. Οπότε, "κόψτε" λίγο εκεί μέσα, πήρατε μεγάλη κατη-φόρα.

Μου έγραψες επίσης ότι συνεργάζομαι με κάποιον “μπλοκερά” του Τορόντο.
Bloggers να μας αποκαλείς. Πτυχιούχος δημοσιογράφος και άσχετος, δε λέει.. Κι αν εσύ είσαι τόσο άσχετος (που τελικά είσαι), έχεις ολόκληρη πτυχιούχα δημοσιογραφίας δίπλα σου. Πες να σε διορθώνει, ας κάνει και κάτι σωστό.. 

Σε πληροφορώ λοιπόν, πως τον συνάδελφο Blogger, τον γνώρισα μόλις σήμερα, ορμώμενος, από καθαρή περιέργεια, πρώτα πρώτα να δω επί τέλους κι εγώ με ποιόν συνεργάζομαι και δεν είχα ιδέα.

Αυτός λοιπόν μου ανέφερε πως πήρε 2-3 αναρτήσεις μου που του άρεσαν και τις αναδημοσίευσε. Δικαίωμά του, ουδέν μεμπτόν. Δεν μπορεί να του το απαγορέψει κανένας. Και τον ευχαριστώ μάλιστα και για την αναφορά που έκανε για την πηγή των κειμένων μου που δανείστηκε, διαφημίζοντας έτσι το Blog μου, κάτι που η πτυχιούχος σου δεν έκανε ποτέ, κι ας ξεκοκαλίζει ένα σωρό ξένα Blogs και websites από Ελλάδα ασταμάτητα, χωρίς ποτέ να αναφέρει πηγή, οικειοποιούμενη ξένη δουλειά και ξένα άρθρα. Τους ειδοποιήσαμε όλους και το ψάχνουν, όπως ψάχνει κι εκείνη το δικό μου χάνοντας τον ύπνο της, για να μου βρει "ψεγάδια" να στα δώσει. Βλέπω αδιάκοπα την IP της μέσα να "ψάχνει" σαν κλέφτης, λες και δεν την πήρα χαμπάρι, η είμαι κανένας χθεσινός.

Αφού λοιπόν τα είπαμε, κι αφού τα βρήκαμε, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε από κοινού. Όπως βλέπεις, ο σκύλος που δαγκώνει, δεν έχει μονάχα εχθρούς, έχει κι αμέτρητους φίλους,  και βρίσκει συνεχώς καινούργιους. Εσένα είναι που παρατάνε άπαντες, ο ένας μετά τον άλλο και.. την άλλη.
Τυχαίο; Δε νομίζω!

Πάντως, παρατηρήσαμε ένα πράγμα, και συμφωνούμε όλοι. "Πως, πριν εμφανιστεί η διπλωματούχος σου, είχες μια κάπως ικανή εφημερίδα στο Τορόντο, και άρχιζες να γίνεσαι ένα κάπως-συζητημένο όνομα. Από τότε που εμφανίστηκε, πήραν, και η εφημερίδα και το όνομά σου την κάτω βόλτα". Μήπως να το ξανασκεφτείς λιγάκι; Δεν ξέρουμε για  παράδειγμα, αν πιστεύεις σε μαύρες γάτες. Και μη σε γελάνε τα φανταχτερά κι αστραφτερά χρώματα. Στο σκοτάδι όλες μαύρες είναι.
Ιδέες δίνουμε εμείς τώρα.

Επειδή έχω όμως κατά βάθος καλή, ευγενική και χριστιανική ψυχή, θα σου ζητήσω ένα μεγάλο συγνώμη μετά από όλα τα πικρά λόγια που ανταλλάχθηκαν, γιατί δεν μου πάει να χτυπάω ηλικιωμένους (όχι όπως εσύ, που σήκωσες στο Cafe Frappe πέρυσι το χέρι σε 83χρονο υπερήλικα), φτωχούς και άρρωστους.Τους αφήνω να με βαράνε αυτοί. Έτσι κι αλλιώς, με τα (κοντά) 500 κιλά μου, το δικό τους χέρι πονάει.
Θυμάμαι και που μου έλεγε η γιαγιά μου, παιδάκι μου, “ούς ο Θεός εβάρεσεν, άνθρωπος μη βαρεσάτω”.
Γριά γυναίκα ήταν, τόσο ήξερε, τόσο έλεγε.. ντάξ, δε βαριέσαι.
Έπειτα, μου έδειξαν και μια φωτογραφία σου, με το ένα πόδι σηκωμένο, σε νάρθηκα, σπασμένο, μου εξιστόρησαν και κάτι ιστορίες πόνου, που μού 'ρθαν δάκρυα στα μάτια. Μου διηγήθηκαν για παράδειγμα, πως όπου πας τρως ξύλο, και σε πόνεσε η ψυχή μου ρε γαμώτο.
Είπα, έλα μωρέ, κρίμα είναι. Επειδή δηλαδή χάνει; Κι αν πάλι χάνει από το πολύ ξύλο; Αυτός φταίει μετά; Μα καλά, γιατί όπου πας σε δέρνουν;
Μήπως τελικά το ζητάει ο οργανισμός σου; Μήπως σου αρέσει το ξύλο;  Σαν να διακρίνω δείγματα μαζοχισμού.

Επίσης, έγινες αιτία κι αφορμή, να γνωρίσω έναν αξιόλογο άτομο που αγνοούσα την ύπαρξή του. Αν δεν έγραφες εκείνες τις παπαριές σου, ιδέα δεν θα είχαμε πως ζούμε στην ίδια πόλη εγώ κι αυτός. Το φαντάζεσαι;

Πάντως, αν ποτέ χρειαστείς κι άλλον συνεργάτη για την εφημερίδα σου, φώναξέ με. Κι εγώ πτυχίο δημοσιογράφου έχω.. όπως άλλωστε κι εσείς εκεί πέρα. 
Εσύ τώρα βέβαια θα νομίζεις ότι σε δουλεύω. Χωρίς πλάκα όμως. Άμα με χρειαστείς, πάρε με τηλέφωνο. Αν θέλεις, και μέσω Email. Απλά στείλε μου πρόσκληση στο skylos-dagkoni@gav.gr
Θα έρθω μετά χαράς. Είμαι σίγουρος πως θα είναι μια συνεργασία που θα αφήσει εποχή.

Φιλιά αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ. Η ευλογία του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, και η αγάπη της αγίας αυτού μητρός μετά σου, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Κάνε το σταυρό σου όταν το διαβάζεις. Στείλε το και σε δέκα χιλιάδες αναγνώστες σου, να σου φέρει νέες διαφημίσεις και μεγάλα κέρδη. Αν δεν το στείλεις σε 2 μέρες, θα σε βρει μεγάλο κακό.
Υ.Γ. Να μην ξεχνάς τα χάπια σου. Υποτροπιάζεις ανησυχητικά, εγώ για το καλό σου το λέω.

με αδελφική αγάπη
ο Σκύλος που Δαγκώνει,  Νίκος "Ράμμος"