29 Μαρτίου 2008



3 Χάρρυ Κλύνν- ΑΤΤΑΚΕΣ

  • Ακόμα κι ένα κρεμμύδι μπορεί να σε κάνει να κλάψεις, αλλά μόνο ένας καλός κωμικός μπορεί να σε κάνει να σε κάνει να γελάσεις.
  • Παρακαλώ να γελάτε πιο γρήγορα, δεν έχω πολλή ώρα στη διάθεσή μου.
  • Tι γίνεται, τελικά, μ' αυτό το IKA; Πας για αμυγδαλές και σου κάνουν εγχείρηση προστάτη! Ένα φίλος μου είχε προβλήματα με τη χολή του και όταν πήγε στο IKA ζήτησε να του κάνουν εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας... Tο ωραίο είναι ότι η μπλόφα έπιασε... Tου κάνανε εγχείρηση χολής!
  • Στις φυλακές γίνεται το αδιαχώρητο, δεν δραπετεύει πλέον κανείς. Που αλλού θα βρούνε οι άνθρωποι δυο γεύματα τσάμπα;
  • Kαι μια συμβουλή, να είσθε ευγενικοί με την πεθερά σας, οι μπέιμπι - σίτερς είναι πολύ ακριβές στις μέρες μας.
  • Καλείς υδραυλικό τη Δευτέρα στις πέντε να σου φτιάξει τη βρύση κι έρχεται πέντε παρά τέταρτο. Ίδια μέρα, ίδια ώρα. Ένα μήνα μετά, όμως!
  • O οποιοσδήποτε τραπεζικός μπορεί να γράψει ένα ποίημα χωρίς αντίκρισμα, αν όμως, ένας ποιητής γράψει μια επιταγή χωρίς αντίκρισμα... Xέσε μέσα...
  • Όσα δε φτάνει η αλεπού, βάζει σκάλα και τα πιάνει.
  • Στου κουφού την πόρτα, το σαπούνι σου χαλάς…
  • Nέα μέτρα για το νερό. Θα συνδέσουνε το δίκτυο ύδρευσης με τις δεξαμενές της κόκα κόλα!
  • Aν οι μισοί Έλληνες ξέρανε πως ζουν οι άλλοι μισοί, θα ήταν κι αυτοί απατεώνες.
  • Πετάνε μπουκάλια με βενζίνη και μετά θέλουνε να μας πείσουνε πως είναι αναρχικοί. Ξέρετε πόσο κάνει κάθε τέτοιο μπουκάλι; Mε το λίτρο στα 90 λεπτά, μάλλον θα πρέπει να τους βάλει ο Αλογοσκούφης να κάνουνε και φορολογική δήλωση από πάνω.
  • Διάβασα μια ταμπέλα που έγραφε. Πρώτο γενικό νοσοκομείο και πιο δίπλα είχανε συμπληρώσει «και τελευταίο»
  • Υπάρχουν γυναίκες που πιστεύουν ότι τα σημερινά μαγιό είναι εξαιρετικά τολμηρά... Yπάρχουν και άλλες που έχουν ωραίο σώμα.
  • Oι Έλληνες δεν ξέρουν τι θέλουν και δε θα ησυχάσουν ποτέ αν δεν το αποκτήσουν.
  • Eυτυχώς, όμως, που υπάρχει αρκετή αστυνόμευση. Xτες βράδυ γύριζα σπίτι μου και κάποιος με είχε πάρει από πίσω. Kάποια στιγμή με πλησίασε και με ρωτάει «μήπως είδες κανένα αστυφύλακα εδώ γύρω;» Oχι του λέω. «Πολύ ωραία» μου λέει «ψηλά τα χέρια…»
  • Aυτός που γελάει τελευταίος, είναι αυτός που προσπαθεί να καταλάβει τι εννοούσα.
  • Tίποτα δεν κρατάει για πάντα, εκτός από μια κακή παράσταση.
  • Zούμε σ' έναν πολύ σκληρό, αλλά και παράξενο κόσμο. Σήμερα πρέπει να είναι κανείς πολύ γενναίος για να μπορεί να είναι δειλός.
  • Mακάρι οι νέοι να ήξεραν και οι γέροι να μπορούσαν.
  • Aν είναι αλήθεια, ότι το ανθρώπινο σώμα αποτελείται 92% από νερό, τότε το μόνο δώρο που θα ήθελα είναι η Kλώντια Σίφερ και ένα καλαμάκι.
  • Σήμερα είναι το αύριο, που φοβόμασταν χθες...
  • Σοσιαλισμός είναι το σύστημα που πιστεύει ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν αμέσως, αλλά όχι τώρα.
  • Σπάνια αποτυγχάνω, απλώς αναβάλω την επιτυχία μου.
  • Νεοφιλελεύθερος είναι εκείνος που είναι πολύ δειλός για να παλέψει και πολύ χοντρός για να το βάλει στα πόδια.
  • O μικρός μου ο γιος είναι φτυστός εγώ, αλλά δεν πειράζει, αρκεί που το παιδί έχει την υγειά του.
  • O μόνος τρόπος να αποφύγεις το στρατό είναι να πας στο ναυτικό ή στην αεροπορία.
  • Tι να πεις για τους Έλληνες... Κάθονται δυο ολόκληρες ώρες για να πιουν στιγμιαίο καφέ!
  • Δεν είναι όλοι οι άνδρες ηλίθιοι. Mερικοί απ’ αυτούς είναι ανύπαντροι.
  • Aν σκεφτεί κανείς πόσο στοίχισε στον Aδάμ και στην Eύα ένα μήλο, τα φρούτα σήμερα είναι πάμφθηνα.
  • Όλοι θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, αλλά κανείς δε θέλει να πεθάνει.
  • Mε τις απεργίες της ΔEH, σώθηκα. Έχω να δω τη γυναίκα μου μια εβδομάδα.
  • Παρακολουθώ στη Bουλή τις συνεδριάσεις και τρελαίνομαι. Ανεβαίνει κάποιος στο βήμα, μιλάει μισή ώρα χωρίς να λέει τίποτα, οι μισοί από κάτω κοιμούνται, οι άλλοι μισοί πάνε για κατούρημα και στο τέλος όλοι διαφωνούνε!
  • H Δημοκρατία σου δίνει το δικαίωμα να πεις αυτό που σκέπτεσαι, ακόμα κι όταν δεν είσαι σε θέση να σκέπτεσαι.
  • H εγκληματικότητα έχει παραγίνει στην Aθήνα. Tις προάλλες ένας κουκουλοφόρος λήστεψε μία τράπεζα και καθώς έβγαινε από την τράπεζα με τα λεφτά σε μια πλαστική σακούλα... τον λήστεψαν!
  • Ποιο Eλληνοτουρκικό και ποιο Eλληνοβαλκανικό… Tο μεγαλύτερο πρόβλημα στην Eλλάδα είναι το Eλληνοελληνικό.
  • Zούμε σε μία χώρα πλούσια σε ερωτήσεις και φτωχή σε απαντήσεις.
  • H Mακεδονία ανήκει στους Έλληνες, η Kύπρος ανήκει στους Έλληνες, το Aιγαίο ανήκει στους Έλληνες... Mόλις ακούσω πως και η Πελοπόννησος ανήκει στους Έλληνες, θ' αρχίσω να ανησυχώ σοβαρά.
  • O νεοέλληνας είναι το άτομο εκείνο που έχει δυο τηλεοράσεις στο σπίτι του, δυο αυτοκίνητα στο πεζοδρόμιό του, και δυο ευρώ στην τσέπη του.
  • Kρατάτε την Aθήνα καθαρή, πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά.
  • Mόνο στην Eλλάδα θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Διακόπτουν τα έκτατα δελτία ειδήσεων για να μεταδώσουν τα κανονικά.
  • Tα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο φαίνονται... είναι χειρότερα...






3 Επιτέλους!

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΜΕΤΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΥΖΥΓΩΝ Σκοπός κατάρτισης: Να γίνει ο καταρτιζόμενος έξυπνος όσο και μια γυναίκα Στόχος: Δραστηριοποίηση εκείνου του τμήματος του ανδρικού εγκεφάλου, για την ύπαρξη του οποίου οι άνδρες δεν έχουν πληροφορηθεί ακόμα. Τα δίδακτρα του σεμιναρίου θα καθοριστούν μετά από την πιστοποίηση των πραγματικών αναγκών. Παρέχεται έκπτωση σε όσους συμμετέχουν σε όλα τα μαθήματα. ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ 1. Απεξάρτηση από τη μητέρα μου (2000 ώρες) 2. Θα παραδίδω το μισθό μου στη γυναίκα μου (550 ώρες) 3. Η γυναίκα μου δεν είναι η μητέρα μου (350 ώρες) 4. Το ποδόσφαιρο είναι απλά ένα άθλημα, και ο Ρονάλντο είναι ßλάκας (500 ώρες) funny funny picture in my bathroom
ΠΟΛΥ ΧΡΗΣΙΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ
Δεν ζηλεύω το παιδί μου (50 ώρες) Δεν συμπεριφέρομαι στους φίλους της γυναίκας μου σαν γαϊδούρι (πάνω από 500 ώρες) Πώς να χαλαρώνουμε χωρίς να φανούμε τεμπέληδες (300 ώρες) Πώς θα καταπολεμήσουμε το σύνδρομο του τηλεχειριστηρίου (550 ώρες) Δεν κατουράω έξω από τη λεκάνη (100 ώρες εξάσκηση με ßιντεογυρίσματα) Πώς θα ικανοποιήσω τη γυναίκα μου πριν εκείνη αρχίσει να προσποιείται (πάνω από 1500 ώρες) Τα παπούτσια δεν πάνε ποτέ μόνα τους στην ντουλάπα (800 ώρες) Πώς δεν θα χαθούμε στο δρόμο μέχρι το καλάθι των απλύτων (50 ώρες) Πώς να επιζήσουμε από το συνάχι χωρίς το φόßο του θανάτου (200 ώρες) ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ Τεχνική χώνεψης κατά το πλύσιμο των πιάτων Τεχνική απομνημόνευσης των ημερών που περνάει ο σκουπιδιάρης Κουζίνα για αρχάριους: οικιακές συσκευές: ΟΝ ανοίγουν, OFF κλείνουν. Κουζίνα για προχωρημένους: η πρώτη σούπα μου από σκόνη πριν σωθεί όλο το νερό στην κατσαρόλα. Οι κίνδυνοι που σε παραμονεύουν γεμίζοντας την παγoθήκη με νερό (επίδειξη με σλάιντ). Η νεότερη επιστημονική ανακάλυψη: το μαγείρεμα και το κατέßασμα των σκουπιδιών στον κάδο δεν προκαλούν ανικανότητα (εργαστηριακή άσκηση). Το άνοιγμα του καλύμματος της τουαλέτας χωρίς θόρυßο (ßιντεοσυνεργασία με το πανεπιστήμιο του Χάρßαρντ). Γιατί δεν είναι απαραίτητο το σήκωμα του σκεπάσματος στο κρεßάτι αφού απαλλαγήκαμε από τα αέριά μας; (ομαδική άσκηση). Βασικές διαφορές ανάμεσα στο καλάθι των άπλυτων και του πατώματος (μουσικοθεραπευτική εργαστηριακή άσκηση). Το πέταγμα του φλιτζανιού του πρωινού καφέ στο νεροχύτη (άσκηση υπό την επίßλεψη του Ντέιßιντ Κόπερφιλντ). Υπερßατική επικοινωνία: εγκεφαλικές ασκήσεις για την περίπτωση που μας πουν ότι κάτι ßρίσκεται στο συρτάρι της ντουλάπας, να μην χρειαστεί να ρωτήσουμε σε ποιο συρτάρι ποιανής ντουλάπας. ΘΕΜΑΤΑ ΑΣΚΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ: λόγω της δυσκολίας και της πολυπλοκότητας των θεμάτων μπορείτε να περιοριστείτε σε δύο μόνον ασκήσεις. Το σίδερο: η μυστηριώδης διαδρομή των ρούχων από το πλυντήριο μέχρι την ντουλάπα. Ο ηλεκτρισμός και εγώ: τα οικονομικά προτερήματα της κλήσης του ηλεκτρολόγου σε περιπτώσεις ßλάßης (ακόμα και στις πιο απλές!). Για ποιο λόγο δεν αποτελεί κακούργημα να προσφέρεις λουλούδια στη γυναίκα σου μετά το γάμο; Το χαρτί τουαλέτας: Το χαρτί τουαλέτας άραγε γεννήθηκε μέσα στη θήκη δίπλα στην τουαλέτα; Ακόμα κι ένας άντρας οδηγός που χάθηκε στο δρόμο μπορεί να ζητήσει πληροφορίες από τους περαστικούς χωρίς να φανεί ανίκανος. Είδη καθαρισμού: συμßουλές για την χρήση και τη δοσολογία με στόχο την αποφυγή ανήκεστων ßλαßών. Το πλυντήριο: αυτός ο μεγάλος άγνωστος. Ποίες γενετικές καταßολές εμποδίζουν τους άντρες να ßλέπουν μια γυναίκα να παρκάρει χωρίς να δώσουν εντολές και χωρίς να κάνουν παρατηρήσεις.




28 Μαρτίου 2008



6 Ναι, σε σένα μιλάω..

Πέρασαν χρόνια..
μεγαλώσαμε..ναι, μεγαλώσαμε..
μεγαλώσαμε και ξεχάσαμε να παίζουμε, ξεχάσαμε να χαμογελάμε, ξεχάσαμε να μιλάμε..

μεγαλώσαμε και χαθήκαμε.. δεν βλεπόμαστε πιά..
ζούμε μακρυά ο ένας απο τον άλλο, μα ούτε και επικοινωνούμε..
χαθήκαμε σε σκέψεις και έγνοιες, χαθήκαμε ανάμεσα σε άγνωστο κόσμο, χαθήκαμε κι απο τον ίδιο μας τον εαυτό..

ψάχνουμε να μας βρούμε, μα που χρόνος για περισυλλογή και αυτοκριτική..
τρώγαμε απο το ίδιο πιάτο, σου έλεγα παραμύθια να κοιμηθείς, σου κράταγα το χέρι όταν άστραφτε και βροντούσε να μη φοβάσαι.. και πια δεν μιλάμε,
αφήσαμε εγωισμούς και λάθη νεανικά, να κάνουν νερό αυτό που η φύση δεν μπορεί να νερώσει..

που να είσαι τώρα, τί να κάνεις, πώς περνάς.. άραγε πονάς;
άραγε με σκέφτεσαι κάποιες στιγμές;
είναι φορές που θυμάμαι όταν ήμασταν μικρά με πίκρα, δεν θα ήθελα ποτέ να ξαναγίνω παιδί..άσε τι λένε οι άλλοι..

κοιτάζω στον καθρέφτη τα μαλλιά που γίνονται γκρίζα και χαμογελώ μελαγχολικά.. "σου πάνε" συλλογιέμαι, παίρνοντας κουράγιο μόνος μου..
Τα δικά σου; Πάντα είχες κατάμαυρα, και πανέμορφα μακρυά μαλλιά.. 

Προσπαθώ να εξιλεωθώ από τα λάθη μου, τα φαντάσματα του παρελθόντος, που με κυνηγάνε σαν Ερινύες.. τα φαντάσματά μου..
Πόσες φορές θέλησα να κλάψω, μα ξέχασα πως κλαίνε.. Και το είχα τόσο πολύ ανάγκη.
Να ζητήσω συγνώμη απο όσους πλήγωσα, απο όσους πόνεσα, κι ας μην την έπαιρνα ποτέ.. εξιλέωση ζητούσα, εξιλέωση ζητάω..
ήταν στιγμές, που δεν με ένοιαζε κι αν πέθαινα, αρκεί να μην έβλεπα πλέον τα φαντάσματα..

Πως χαθήκαμε έτσι..πως τα φέρνει η ζωή.. προσπαθώ να σου μιλάω συχνά, ακόμη και τώρα, δίχως να με ακούς, δίχως να με βλέπεις, να σου μιλάω κι ας μην το ξέρεις, ας μην το νοιώθεις.. μα έχω ανάγκη να σου μιλάω..
σε σένα το λέω.. σε σένα..
ναι, σε σένα Χριστίνα.. εγώ είμαι..
ο Νίκος, ο αδερφός σου..




26 Μαρτίου 2008



5 Ο Πάντζος

Ο Πάντζος είχε δύο κακές συνήθειες, τις οποίες έχει ακόμη και σήμερα στα εβδομήντα του.. Πρώτον δεν σε αποκαλούσε ποτέ με το όνομά σου, σε αποκαλούσε "αυτέ". Μα όχι μόνον εσένα κι εμένα, μα όλο τον κόσμο, ακόμη και ουσιαστικά, και πράγματα, και ζώα, και της Παναγιάς τα μάτια. Αφού για να καταλάβεις, είχαμε βγάλει μια τάξη παραπάνω στο σχολείο, μόνο και μόνο για να μπορούμε να τον καταλάβουμε. Διότι, άντε να βγάλεις εσύ άκρη όταν σου έλεγε, "αυτέ; ο αυτός του αυτουνού, αύτωσε το τέτοιο με το απ' αυτό.." Το δεύτερο απ' αυτό του..έεε -κόλλησα είδες;- ελάττωμά του λοιπόν, ήταν ότι ήταν μανιώδης καπνιστής, μπορεί και τρία πακέτα την ημέρα. Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης όμως δεν είναι τα τρία πακέτα που κάπνιζε, μα ότι ποτέ του δεν αγόρασε ένα πακέτο, έστω για τα μάτια που λέμε. Στήν τράκα ο δικός σου.. Έσκαγε μάτι στο καφενείο, έκοβε σαν γύπας απο μακρυά ποιος είχε αφύλακτο πακέτο αφημένο στο τραπέζι, και τσούπ...καθότανε ακριβώς δίπλα...στο πακέτο. Κοίταζε με βλέμμα που υπνώτιζε τον παθότα και ταφέντα, και αναστάντα την τρίτην ημ.. -καλά ρε τι ήπια πάλι..- τον κάτοχο του πακέτου λέω, τον κοίταζε λέω..στα μάτια, να έτσι -> Ο-Ο ..με κατάλαβες; και τον αρχίναγε στα κινέζικα.."αυτέ; ο αυτός του αυτουνού, τέτοιωσε το αυτό με το αποτέτοιο του αυτουνού.."..και συνάμα ψαχούλευε στο πακέτο του άλλου, μέχρι να ζαμακώσει το πολυπόθητο τρόπαιο..ένα τσιγαράκι... άααααχχχχ! να λελέβατο, ντο έμορφα πα σκουντουλίζ το αφορεσμένον.. Σιγά σιγά, άρχισαν ένας ένας να κρύβουν τα πακέτα τους, που να τολμήσουν να αφήσουν ξανά τσιγάρα στο τραπέζι, ο μέγας γύπας κατεύθανε πάραυτα και τα γυρόφερνε μέχρι να ψοφήσουν όλα και μέχρι να αδειάσει κάθε πακέτο απο το βρωμερό και βλαβερό του περιεχόμενο. Αμ, δε που θα γλίτωναν.."αυτέ; ο αυτός του αυτουνού.." και το χέρι στην τσέπη του αλλουνού..αμέ; αφού φαίνονταν, μπορούσε να τα αφήσει; Μια μέρα, ο συχωρεμένος ο Γιάννης ο μάστορας, λέει στην παρέα στο καφενείο. Αυτόν τελικά θα τον κάνω ένα χουνέρι, που θα κόψει το κάπνισμα για πάντα..δείτε τι έπιασα.. Ανοίγει το πακέτο τα Καρέλια, και τους δείχνει ένα μικρό φιδάκι, μια μικρή Οχιά. Το κακό με τις Οχιές είναι πως δαγκώνουν μόλις γεννηθούν..τα κωλόφιδα δεν κάνουν πλάκες, τα δόντια τα 'χουν έτοιμα και το στόμα ανοιχτό. Κλείνει το πακέτο λοιπόν, και το αφήνει επιμελώς πάνω στο τραπέζι. Μερικοί απο δίπλα, είχαν ενδοιασμούς για το αν ήταν σωστό και ασφαλές το "αστείο. Μήπως δεν αντέξει και πάθει καμιά ζημιά; κανένας δεν ήξερε αν και πόσο επικίνδυνο δηλητήριο έχει μια μικρή Οχιά. Γιάννη, άστο βρε συ, άστονε, αφού ξέρεις το χούι του, μην πάθει και τίποτε, παράτα τον μωρέ.. Ο Γιάννης ανένδοτος..Όχι! θα του κόψω την κωλοσυνήθεια, με έπρηξε με το "αυτέ ο αυτός του αυτουνού.." και έφτασε να βάζει χέρι και μέσα στην τσέπη μου. Η Μάρθα 40 χρόνια δεν τόλμησε να το βάλει, ο Πάντζος τόλμησε, αμ θα τον συγιρίσω, θα δείτε. Και, νάτος πετιέται..νάτος..πετιέται, νάτος πετιέτ' απο 'ξαρχής, σαν Κόνδορας ο Πάντζος, (Μίκη σε έσκισα) και τσούκου-τσούκου, απο τα είκοσι τραπέζια, διαλέγει του Γιάννη του μάστορη με τους εξήντα μαθητάδες και το ένα πακέτο Καρέλια στο τραπέζι. Απο δίπλα μερικοί αναστέναξαν με πόνο..
"Αχός βαρύς ακούστηκε, πολλά αχ βάχ εβγήκαν μήνα σε γάμο ακούστηκαν μήνα σε πανηγύρι; Μηδέ σε γάμο ακούστηκαν μηδέ σε πανηγύρι ο Πάντζος είδε το τυρί τη φάκα όμως δεν είδε.."
"Αυτέ, ο τέτοιος, του αυτουνού μωρέ, πήγε στο αυτό με το τραχτέρ και ΑΑααΑααΑααΑαααααΦίδιιιιιιιιιιιιιΑαχχχχχΑχ Αχ Αχ!!..." και σαν πετιέται απάνω, τούμπα το τραπέζι με τα ούζα και τους μεζέδες, τούμπα και οι ρετσίνες, με την Οχιά καρφωμένη στο δάχτυλό του, να το κουνάει με τρόμο και απόγνωση, μα η ρουφιάνα πού να το αφήσει..και σαν πατάει κατόπιν κι ένα τρέξιμο..ρε σείς; έχετε δεί τον Πάντζο να τρέχει μαραθώνιο; ούτε τραχτέρ δεν τον φτάνει..λέμε τώρα..που έμεινα; α, ναι! και να τρέχει, κι απο πίσω του να ακολουθεί όλο το καφενείο, θαμώνες, τραπεζομάντιλα, η καφετζού η Νίκη, μερικοί να σπαρταράνε στα γέλια, άλλοι πάλι ανήσυχοι μην πάθει τίποτε, κι ο Γιάννης..ζαμάν φού! ατάραχος, πέρα βρέχει. Αραχτός πάντα στην καρέκλα του, βγάζει άλο πακέτο απο το σακάκι και ανάβει ηδονικά τσιγάρο μιλώντας μόνος του - αφού όλοι οι άλλοι φύγανε πίσω απο τον Πάντζο- αμ το 'πα εγώ, θα σου κόψω το βήχα, παλιομούμια.. Τον Πάντζο τον φτάσανε στην διασταύρωση με Καλοχώρι, και με το αγροτικό ασθενοφόρο, -το ΤΟΥΟΤΑ του Χάρη με το οποίο κουβάλαγε τις αχυρόμπαλες στο μαντρί- τον πήγαν στο Κέντρο υγείας της Ροδόπολης, όπου οι γιατροί απεφάνθησαν πως, η Οχιά δεν είχε τόσο δηλητήριο όσο το δάχτυλο του Πάντζου, οπότε σίγουρα το φιδάκι χρειαζόταν επειγόντως τουλάχιστον αντιτετανικό ορό, αλλιώς θα ψόφαγε το κατακαϋμένο. Ο Πάντζος πάντως, έκοψε τις τράκες για πολύ καιρό..η επόμενή του ήταν μετά ..πέντε μέρες, με αποτέλεσμα ο Γιάννης να καταριέται το ότι στην χώρα μας, δεν ευδοκιμούν Κροταλίες και Κόμπρες...Φτού σκατοχώρα!




24 Μαρτίου 2008



11 Ο ξεματιαστής..

-Μανώλη φύγε κοντά απο τον γάιδαρο.. -Γιατί; -Γιατί κλάνει το γατί..δίνε του απο κοντά του.. -Όχι! -Ρε άκουσες τι σου είπα; -Εσύ άκουσες εγώ τι σου είπα; -Κααααλάαα... Και δεν πέρασαν 4 με 5 λεπτά, κι ακούστηκε ένα κοφτό και ξερό "ντάπ", και μετά ένα μακρύ και ...χλωρό "Αάάάιιιιιιιιιι...", λίγο μετά άκουσα και το όνομά μου κυματιστό, "ΝίιΙΙιικοΟΟοοΟοΟΟο", κι απο πίσω απ' όλα αυτά ένας Μανώλης να βαστάει το αριστερό κωλομέρι του και να παριστάνει πως τρέχει..εμ, πως να τρέξει που απο τον πόνο και την τρομάρα κόντεψε να χεστεί πάνω του.. Είμασταν τότε περίπου 12 χρονών. Τον γάιδαρό μας τον φωνάζαμε "γύφτο" για δύο απλούστατους λόγους. Πρώτον ήταν κατάμαυρος σαν γύφτος, και δεύτερον τον αγοράσαμε απο ένα γυφτοχώρι. Μέσα στα πάμπολλα γύφτικα ελαττώματά του ήταν ότι καθόταν κάτω μουλαρωμένος μόλις τον φόρτωνες με οτιδήποτε, κλώτσαγε τον καθένα που θα έκανε το λάθος να βρεθεί σε απόσταση βολής, κάλπαζε άξαφνα πετώντας σε κάτω μέσα στα τσαλιά και τις τσουκνίδες, καθώς και το άλλο, ότι φρενάριζε αστραπιαία άμα έβλεπε κανένα ρυάκι με νερό, ακόμη και λάστιχο ποτίσματος απλωμένο στο δρόμο. Μιλάμε για ABS αερόφρενα..φράπ!! και βρισκόσουν στην άλλη μεριά του δρόμου, με σάλτο αεροπλανικό, να τρως βατόμουρα. Ο Μανώλης μόλις είχε νοιώσει τις παρενέργειες απο το ελάττωμα Νο. 2 του γύφτου. -Τι έπαθες ρε χαμένε; έκανα εγώ τον Κινέζο.. -Με κλώτσησε ο γύφτος γαμώ τον γύφτο του γαμώ.. -Γιατί; τι τον έκανες; -Τίποτα.. -Εμένα γιατί δεν με κλωτσάει; -Εσένα σε γνωρίζει -Κοιμήσου μαζί του τότε μερικά βράδυα να γνωριστείτε, τι να σου πω -Σκάσε ρε, πονάω -Πού; -Να εδώ, αριστερά -Ξαναπάνε και γύρνα κι απο τη δεξιά, να πονάς ασορτί -Σταμάτα ρε.. -Όταν σου φώναζα φύγε, μαγκιές πουλούσες..κάτσε πόνα τώρα.. -Και που το ήξερες ότι θα με κλωτσούσε; έ; για πές; -Δεν το 'ξερες ότι έγινα μάντης; -Όχι.. -Τώρα το ξέρεις, κι άμα ξαναζυγώσεις μερικές φορές ακόμη τον γύφτο, θα γίνεις κι εσύ μάντης Μιλάμε, αυτό το παιδί - βιολί, δεν παιζόταν με τίποτα. Άμα ήθελες να κάνει κάτι, έπρεπε να του το απαγορέψεις, αν όμως του ζητούσες να κάνει οτιδήποτε, καθόταν κι αυτός κάτω, σαν τον γάιδαρο. Μοιάζανε κι όλας στα αυτιά, είχε κάτι αυτιά, ΝΑ! τόσα! Εάν τον έβλεπες να έρχεται απο μακρυά, το πρώτο που ξεχώριζες στον ορίζοντα, ήταν τα αυτιά του, και αναρωτιόσουν με το δίκιο σου, ..."τώρα ο γύφτος έρχεται απο πέρα ή ο Μανώλης;" (ελπίζω να μην με διαβάζει..κάηκα και ποιος τον ακούει) Απο την ημέρα εκείνη δεν ξανακόντεψε τον γύφτο, οπότε χλωμό να γίνει μάντης, μα βρήκε καινούργιες παρέες.. Άρχισε να κάνει παρέα με την Μαυρούδα και την Καστάνα...τις κατσίκες μας. Τη μια τις τράβαγε τα αυτιά, την άλλη τις τράβαγε τα κέρατα, την άλλη έπαιρνε αλάτι στη χούφτα του (το λατρεμένο του βασανιστήριο) και τις τάϊζε μέχρι να λιώσουν απο τη δίψα..όλο κάτι τέτοιες μαλακίες σκαρφιζόταν. Μια μέρα η μία κατσίκα μετά απο μέρες δεμένη μέσα στο μαντρί λόγω που είχε άσχημο καιρό, με το που πάτησε έξω, άρχισε κάτι χαρούλες, κάτι σαλτανάτια στην αυλή, κάτι που εξέλαβε ως επίκληση το δαιμονικόν πνεύμα το επονομαζόμενον Εμμανουήλ, τουτέστιν "Σατανιήλ", το οποίον έτρεξεν αμέσως εις στον τόπο της χαράς, μετατρέποντάς τον εις σκηνήν τρόμου και λύπης. Η κατσίκα στα καλά καθούμενα, κόντευε άξαφνα να ψοφήσει απο φόβο..έπεσε σε ρίγος και αφηνίαζε με σπασμούς σχιζοφρενικούς. Απο πάνω απ' το κεφάλι της να παραμιλάει ο εωσφόρος, μεταμφιεσμένος με την αγγελική μορφή του Μανώλη, κουνώντας κάτι πάνω απ' το ζώο..-αλά τι γμτ- λέγοντας κάτι ακαταλαβίστικες Σολομωνικές μαγγανείες, και δώστου το γίδι να τρελαίνεται πιο πολύ.. Τελικά είδαμε τι κούναγε πάνω απο το κεφάλι της γίδας..Ο μαλάκας βάσταγε ψόφια σαύρα και τρόμαζε το ζώο.. Τρέχει ο παππούς μας, τον φτάνει και του τραβάει ένα σούτ του μικρού, βάζοντάς τον γκόλ μέσα στο κοτέτσι, παίρνοντας κατόπιν εμένα στο κυνήγι λές και έφταιγα εγώ, όστις, και όντας παντελώς, αθώος άρχισα να τρέχω χτυπώντας επιμελώς και ρυθμικώς τας φτέρνας μου εις την κοτίλαν και κοιτώντας πίσω μου, πρώτον με απορία, μην ξέροντας γιατί τρέχω σαν τον Forest Gump, και δεύτερον απο φόβο, μη με φτάσει, διότι μετά..δεν είχα καμία απορία για το μετά. Ο μικρός απο την τρομάρα του, έδιωξε την κλώσα και έκατσε αυτός να της κλωσήσει τα αυγά. Είχε τέτοιο φόβο που σίγουρα θα της έκανε καμιά καλή συμφωνία..π.χ. άσε με να κρυφτώ εδώ μέσα και θα σου κλέβω λιγότερα αυγά.. Ρε βλάκα; του είπα όταν ξαναγύρισα απο το διπλανό χωριό όπου είχα φτάσει, σαν σταμάτησε ο παππούς να με κυνηγάει και όταν αποφάσισε κι ο μικρός να ξεκλωσήσει τα αυγά που κλώσαγε στο κοτέτσι.. -Τι της έκανες της κατσίκας ρε μαϊμούνι; -Την ξεμάτιαζα.. -Με τι ρε σατανά; με την ψόφια σαύρα πάνω απο το κεφάλι της; -Ναί, γιατί; -Τίποτε ρε..όλα καλά, παππούς κοτέτσι 1-0! Δε μου λές; πού έφαγες το πέναλτυ; -Εδώ δεξιά.. -Το ασορτί που σού λεγα, σκατόπαιδο..!






6 φτάνει ρε γκάου..

Χτές πάλι τα ίδια, πήγα κι έπεσα ο μαλάκας στη φάκα των μη καπνιστών. Καλά, αυτοί οι άνθρωποι (οι περισσότεροι) είναι γκάου. -Σταμάτα να καπνίζεις! μου λέει και μάλιστα επιτακτικά. -Ρε καλέ μου, ρε χρυσέ μου, τι θέλεις τώρα, να μ' αλλάξεις; Δεν το κόβω το ρημάδι, πάει και τέλειωσε, γιατί μου ζαλίζεις τη ζωή; -Σου κάνει κακό στην υγεία και στην τσέπη -Κι εσύ στεναχωρήθηκες για την υγεία μου και την..τσέπη μου; -Τουλάχιστον για την υγεία σου.. -Αποσκοπώντας φυσικά στην τσέπη μου.. -Κάνεις κακό και σε εμένα που δεν καπνίζω, αναπνέω τον καπνό σου.. -Λοιπόν, κόψε τις μπούρδες, αρκετά με το χόρτο που πας να με ταΐσεις και παράτα με ήσυχο. Με σύγχυσες μαλάκα, και θα πάω να καπνίσω πάλι.. -Κάνετε κακό και στο Όζον με τον καπνό σας.. -Ε, λοιπόν, ως εδώ και μη παρέκει, λοιπόν! Εγώ θα κάτσω "δύο ημέρες" σε έναν χώρο, παρέα με 200 άτομα που θα καπνίζουν. Εσένα θα σε βάλουμε σε έναν χώρο, όπου θα είναι ένα αμάξι με αναμμένη μηχανή, "για 2 μονάχα ώρες". Θέλω να δώ ποιος απο τους δυό μας θα βγεί ζωντανός ρε κόπανε, γιατί πολλά μας τα είπες.. -Ε...έεε... -Ε..εεε; -Δεν νοιάζεστε οι καπνιστές για τίποτε.. -Και νοιάζεστε εσείς και αυτοί που βγάζουν τους ηλίθιους και ρατσιστικούς αντικαπνιστικούς νόμους, όντως για την υγεία μας, ναι; και αν πράγματι νοιάζεστε, γιατί δεν απαγορεύουν την πώληση τσιγάρων, παρά ανεβάζουν τις τιμές; επειδή κονομάνε δίς απο φόρους; γιατί δεν δίνουν δωρεάν την θεραπεία για να το κόψει κάποιος αντί να κοστίζει περιουσίες; γιατί δεν αναγνωρίζουν το πάθος για κάπνισμα σαν εθισμό και ασθένεια; έχει θαρρείς μεγάλη διαφορά σαν εθισμός απο το αλκοόλ και τα ναρκωτικά; δεν σκοτώνει και αυτό όπως τα άλλα; γιατί με περιθωριοποιείς σαν καπνιστή και με μειώνεις σαν οντότητα με τους νόμους σου; γιατί δεν μου δίνεις το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής; Λέγε ρε μην σου πω κι άλλα... -Ε...έεε... -Ε..εεε..ε; Ε! άντε και γαμήσου...




21 Μαρτίου 2008



1 Γελάστε άν μπορείτε..

-Γιατρέ μου..έχω μεγάλο πρόβλημα.. -Πείτε μου.. -Με απατά η γυναίκα μου..σιγουρεύτηκα πιά! -Και πώς να σας βοηθήσω εγώ; -Κοιτάξτε, κάθε πρωϊ ψάχνω στόν καθρέφτη για κέρατα, αλλά δεν βλέπω... μπάς κι έχω έλειψη απο ασβέστιο;




20 Μαρτίου 2008



10 Τζάμπα κρέας..

Που λέτε, στο Ελλάντα, εκτός τους κανονικούς και τους εθελοντές πυροσβέστες, έχουμε και τους πυροσβέστες εξ αναγκασμού, οι λεγόμενοι "φαντάροι". Όσο διάστημα υπηρετούν τον εκάστοτε διοικητή (γιατί μονάχα την πατρίδα δεν υπηρετούν, μην γελιέστε), υποχρεούνται να παριστάνουν τους σκλάβους σε κάθε ανωμαλία που θα καρφωθεί στο μυαλό του. Ντάλα ο ήλιος, και ο άλλος διέταξε "αποψίλωση", τον ενόχλησε ότι οι στρατιώτες είχαν πολύ ελεύθερο χρόνο.. Ξέρετε τι είναι αποψίλωση; για όσους δεν ξέρουν, σημαίνει να είσαι σκυφτός και να ξεριζώνεις "ένα ένα" τα χορταράκια σε εκτάσεις που δεν τις χωράει το μάτι σου, κι απο πάνω ο ήλιος να σε ψήνει. Θυμάμαι που μας έστειλαν χειμώνα να ξεθάβουμε με φτυαράκια και κασκόλ τους Αρβανίτες της Θήβας, που είχαν πνιγεί στο χιόνι, μιλάμε για κοντά 26 χρόνια πίσω έ; Έβλεπα τους στρατιώτες μου να ιδρώνουν, άσχετα με το κρύο που έκανε, και οι σπιτονοικοκύρηδες να μην τους δίνουν ούτε νερό...τα πήρα στο κρανίο..χτύπαγα πρώτα την πόρτα, και έκανα γρήγορα το παζάρεμα: -Μας στείλανε να σας "ξεθάψουμε", θέλετε; (ας λέγανε όχι..) -Νιέ νιέ θέλουμε νιέ,..σοβαρά, τι ερώτηση ήταν αυτή; -Στους στρατιώτες θα δώσετε κάτι; έναν καφέ; κανένα κουλουράκι; κάτι, ότι θέλετε; Οι περισσότεροι είπαν "και το ρωτάς;" και όντως φέρνανε οι άνθρωποι..μα είχε και Αρβανίτες πραγματικούς, οι οποίοι λέγανε "ΌΧΙ!" όπως είπε και ο Μεταξάς.. -Όχι; Όχιά.., ξεθαφτείτε μόνοι σας. Μοίρα; πάμε στο διπλανό.. -Εσείς; ναι; -ΝΑΙ.. -Μοίρα; πιάστε εδώ, και τα χιόνια ρίχτε τα στην αυλή του μαλάκα απο δίπλα που είπε όχι.. Θυμάμαι όταν με πέρασαν κατεπειγόντως πειθαρχικό, επειδή πήρα τον ουλαμό πυρασφαλείας απο μια πλαγιά που καιγόταν και την κατέβασα με δική μου διαταγή πάλι πίσω στο στρατόπεδο. Μπροστά μου ήταν όλοι οι ανώτατοι αξιωματικοί του στρατοπέδου, ο μικρότερος σε βαθμό εκτός εμένανε, ήταν ο Ταγματάρχης μου, που με πήγαινε πολύ. Πρώτος ανακοίνωσε την κατηγορία εναντίον μου ο Ταξίαρχος, που ΔΕΝ με πήγαινε.. -Κατηγορείσαι, ότι εν καιρώ εκτάκτου ανάγκης, απέσυρες τον 4ο ουλαμό πυρασφαλείας επιστρέφοντας στο στρατόπεδο, αγνοώντας την διαταγή του διοικητού σου και επικεφαλής της πυρόσβεσης. Τι απολογείσαι; -Ότι καλώς έπραξα κατά την δική μου γνώμη στρατηγέ. -Αυτό θα το κρίνει η πειθαρχική επιτροπή, και αν σε κρίνουμε ένοχο, θα οδηγηθείς στο στρατοδικείο Αθηνών μετά το πέρας της ανακρίσεως. (Ήξερα τι με περιμένει, μα δεν με ένοιαζε) Πείτε μας κύριε αντισυνταγματάρχα τι συνέβη, και ο Διοικητής μου άρχισε.. -Βρεθήκαμε αμέσως στην πλαγιά (αναφέροντας στρατιωτικές συντεταγμένες του χώρου), και βλέποντας πως αναζωπυρώνεται λόγω ανέμων και λόγω της φύσεως του χώρου, ζητήσαμε την συνδρομή και των υπολοίπων ουλαμών πυρασφαλείας, ενός των οποίων ηγείτο ο νυν ενώπιον υμών κατηγορούμενος μόνιμος υπαξιωματικός. Έδωσα εντολή να κατέβουν σε μια χαράδρα, μα κατόπιν αναζωπύρωσης εκεί, κι αφού βγήκε έξω απο αυτήν με τους στρατιώτες του, τους διέταξε να ανέβουν πάλι στο ΡΕΟ, και επέστρεψαν στο στρατόπεδο, αφήνοντας την πλαγιά να καίγεται, αγνοώντας τις διαταγές μου να παραμείνει στον τόπο της πυρκαγιάς. -Μάλιστα, έκανε χαρούμενος ο Ταξίαρχος που με λάτρευε "θανάσιμα" σαν φίδι..Λοχία; -Διατάξτε! -Θέλεις να απολογηθείς; -Θέλω, αν μου επιτρέψετε, ναι, θέλω. -Ωραία, να ακούσουμε την απολογία σου.. -Φτάνοντας σαν 4ος ουλαμός πυρασφαλείας στον τόπο της πυρκαγιάς, είδα ένα και μόνο δασοπυροσβεστικό όχημα. Ο οδηγός του ήταν μόνος, κανείς άλλος συνάδελφός του μαζί του. Είχε τα πόδια του στο ταμπλό του αυτοκινήτου του καθισμένος άνετα, και απο το παράθυρο έδινε εντολές στον (κατά πολύ ανώτερό του) διοικητή μου, ο οποίος τις διεβίβαζε παρακάτω σε εμάς τους επικεφαλής και εμείς εκτελούσαμε. -Καθόταν πράγματι ο δασοπυροσβέστης κύριε αντισυνταγματάρχα, με τα πόδια στο ταμπλό και σας έδινε διαταγές; -Ναι...μα...ήτο πεπειραμένος και... -Καλώς, συνέχισε επιλοχία. -Πήγα κοντά του και τον ρώτησα, "εσύ τι κάνεις εδω πάνω;" -Ποιόν; -Τον δασοπυροσβέστη στρατηγέ.. -Γιατί; -Γιατί μου την έδωσε το όλο σκηνικό.. -Καλώς, συνέχισε.. -Μου λέει, "και ποιος είσαι που θα σου δώσω αναφορά;" -Εάν σε βουτήξω απο τα ποδάρια και σε σαβουρντήσω κάτω, δεν θα θέλεις να μάθεις μετά ποιος είμαι. Πες μου γιατί δεν ρίχνεις νερό με την μάνικα για να βοηθήσεις τους στρατιώτες.. -Άδειο είναι το ντεπόζιτο.. -Και με άδειο ντεπόζιτο τι ήρθες να κάνεις εδω πάνω;...τον συντονιστή; γιατί δεν καλείς με τον ασύρματο να έρθουν ενισχύσεις; -Ρε φίλε; συζήτηση θα κάνουμε; εδώ το βουνό καίγεται..,μου είπε. -Το βουνό καίγεται γιατί είσαι μαλάκας και δεν καλείς ενισχύσεις, κατάλαβες γιατί καίγεται; -Τον αποκάλεσες "μαλάκα;" -Μάλιστα στρατηγέ! ο Ταγματάρχης μου παρά πέρα όλη την ώρα χαμογελούσε, σαν να μην συνέβαινε τίποτε σοβαρό.. -Συνέχισε. -Εκείνη τη στιγμή, ακούω φωνές, σε κάποιο σημείο είχε πάλι αναζωπύρωση, και ο διοικητής μου έλεγε στους στρατιώτες μου, κατεβείτε στην χαράδρα να μην επεκταθεί η φωτιά..τότε έτρεξα κατά κει, και μόλις με είδε μου επανέλαβε ότι είπε πρίν στους στρατιώτες. Κατεβήκαμε, μα ήταν φυλλόχωμα και το βάθος περίπου τρία μέτρα. Σε μια στιγμή όμως, είδαμε όλοι μας κι όχι μόνο εγώ, ένα σύννεφο φωτιάς να έρχεται κατά πάνω μας στρατηγέ..με τρόμο διέταξα τους στρατιώτες να βγουν απο την χαράδρα και να καλυφθούν στο ξέφωτο, σπρώχνοντάς τους να βγουν γρήγορα, υποβοηθούμενοι απο τους απο έξω που τους απλώνανε φτυάρια, φυλλομαζώχτρες και πετσέτες τραβώντας τους έξω..τελευταίοι βγήκαμε εγώ κι ο δεκανέας, με λιωμένα άρβυλα και με καπνούς να βγαίνουν απο τα ρούχα μας. Αν αργούσαμε ένα λεπτό ακόμη, ίσως δεν ζούσαμε σήμερα. -Μήπως τα παραλές επιλοχία; -Δεν τα παραλέει, και καθόλου μάλιστα στρατηγέ μου, πετάχτηκε τότε προξενώντας μου μεγάλη εντύπωση γιατί δεν το περίμενα, ο διοικητής μου. Ακριβώς έτσι συνέβη, ήμουν εκεί.. -Μα τότε; η καταγγελία σας; -Η καταγγελία μου ήταν τυπική, και αφορούσε την παρακοή του στις διαταγές μου. Το αν ενήργησε σωστά ή όχι, είναι πάλι άλλο ζήτημα. -Συνέχισε επιλοχία.. -Με το που βγήκαμε, ο δασοπυροσβέστης άρχισε να ουρλιάζει "γιατί βγήκατε, ξαναμπείτε μέσα.." Τότε έτρεξα, τον άρπαξα όπως τον είχα προειδοποιήσει νωρίτερα απο τα πόδια, και τον πέταξα στο χώμα. Φαίνεται χτύπησε σε κάποια πέτρα και φώναζε ότι του έσπασα το πόδι και θα μου κάνει μήνυση να περάσω στρατοδικείο, τότε του έριξα επιπλέον και μερικά χαστούκια, τουλάχιστον μην πάω στρατοδικείο τζάμπα, να το ευχαριστηθώ τουλάχιστον. -Ο δασοπυροσβέστης επιλοχία, ήταν πυραγός, δηλαδή λοχαγός, κατ' επέκτασιν ανώτερός σου. -Και ο διοικητής μου είναι αντισυνταγματάρχης, κατ' επέκτασιν ανώτερός του, μα δεν τον είδα να δείχνει τον ανάλογο σεβασμό στον βαθμό του, του μιλούσε σαν να ήταν κολλητοί. -Συνέχισε. -Τότε διέταξα στους στρατιώτες μου να συνταχθούν, και να ανέβουν στο Ρέο. Ο διοικητής μου ήταν αντίθετος με την απόφασή μου αυτή, μα εγώ παράκουσα και γύρισα πίσω με τον ουλαμό μου. Θα ήθελα να πω μονάχα, πως οι στρατιώτες μου εκτέλεσαν δική μου διαταγή, και η ευθύνη είναι απόλυτα δική μου, κανενός άλλου. -Γιατί λοιπόν πήρες αυτή την απόφαση, δεν ήξερες ότι συνεπάγεται με στρατοδικείο; -Το ήξερα στρατηγέ. -Τότε; -Γιατί η ζωή καθενός απο τους στρατιώτες μου, ακόμη και μια τρίχα απο τα μαλλιά τους, είναι πιο πολύτιμη απο το μεγαλύτερο δάσος της γης. Τα δάση κι αν καούν, ξαναβλασταίνουν κάποτε, μια ζωή όμως, χάνεται για πάντα. ........................................................................................... Αν εκεί επάνω καιγόταν κάποιος, τι θα λέγατε στην μάννα του; κάηκε κάνοντας το καθήκον στην πατρίδα; ποιά πατρίδα; που μου ήρθε ο μισθωτός πυραγός με άδειο φορτηγό; που δεν καλούσε ενισχύσεις όση ώρα ψηνόμασταν; Η πατρίδα τι έκανε για εμάς; μας εκπαίδευσε πως σβήνει μια πυρκαγιά στο βουνό; μας εφοδίασε με εξοπλισμό απαραίτητο για τέτοιες φωτιές; είχε εκεί στον τόπο της πυρκαγιάς γιατρό; ασθενοφόρο; σε περίπτωση ατυχήματος; Απο πότε πάς να σβήσεις βουνό που καίγεται, με ένα φτυαράκι, μια φυλλομαζώχτρα, ένα παγούρι, κράνος και πετσέτα στο λαιμό; Αυτά είναι τα σύνεργα ενός δασοπυροσβέστη; Γι αυτό λοιπόν στρατηγέ, και αξιότιμοι λοιποί κύριοι αξιωματικοί, πήρα την απόφαση που πήρα, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της πράξης μου. Δεν αρνούμαι να πάω να σβήσω μια φωτιά. Αρνούμαι απλά, να πάω ανεκπαίδευτος και δίχως απαραίτητο εξοπλισμό. Κατόπιν σύσκεψης, η απόφαση ήταν αθωωτική.Να ναι καλά, τους ευχαριστώ, μα..εγώ έφυγα επι τέλους απο το στρατό, αηδιασμένος, αγανακτισμένος και πικραμένος.. Όμως λυπάμαι, γιατί ακόμη έτσι πάνε οι στρατιώτες στις φωτιές.. Θυμάμαι τα τιμητικά λόγια του Ταγματάρχη μου την ημέρα που έφευγα απο τον στρατό.. "Η πιο μεγάλη σημερινή μαλακία του Ελληνικού στρατού ήταν που δέχτηκαν την παραίτησή σου. Εάν είχαμε 50 υπαξιωματικούς στην Ελλάδα σαν και σένα, θα είχαμε πραγματικά μεγάλο στρατό..εγώ στη θέση τους, θα σε κράταγα εδώ με το ζόρι.." Να ναι καλά, όπου κι άν βρίσκεται.. μου φτάνει που έστω ένας, είχε καταλάβει πως σκεφτόμουν και έπραττα..






2 Ζητάμε πολλά;

ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ "Αν είσαστε νέος από 25-35 ετών, με άριστες γνώσεις κι εμπειρία στον προγραμματισμό σε PHP, ΜySQL, ASP, web development, web design, διαχείριση virtual servers, διαθέτετε όρεξη για εργασία και σας διακρίνει το πνεύμα συνεργασίας σας σε ομαδικό περιβάλλον, τότε υπάρχει μια ευκαιρία για εσάς να ενταχθείτε στο πιο επιτ...." Και πράγματι, δεν ζητάνε πολλά, να ξέρετε 5-6 πραγματάκια μονάχα, να έχετε καμιά 10ριά πτυχιάκια, και προπάντων, να ΜΗΝ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΤΕ το 35ο έτος σε ηλικία..Τί λέ ρε; Για μισό λεπτό, κόπανοι!! Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα αυτό, να αρνείστε το δικαίωμα ίσων ευκαιριών στους άνω των 35; Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα αυτής της ρατσιστικής επιλογής; Εάν κάποιος αποφάσισε στα 35 να συνεχίσει σπουδές γιατί νεώτερος μαλακιζότανε ή του συνέβη κάτι σοβαρό και τις διέκοψε, εσείς θα τον αφήσετε στην ψάθα; Η ηλικία του σας νοιάζει στην τελική; ή τα προσόντα και οι ικανότητές του; Οι άνω των 35 δεν έχουν δικαίωμα να βρούν εργασία; Και τι θα κάνουν, ταμείο ανεργίας; η σύνταξη απ' τα 36; Και ποιος σας έδωσε επίσης το δικαίωμα, να ζητάτε έναν υπάλληλο για να καλύψει τη θέση 7 άλλων μονάχος; Είχα διαβάσει μια αγγελία στην Θεσσαλονίκη, που έλεγε τα εξής, πάρτε μάτι: Ζητείται νέος, κάτοχος αυτοκινήτου ή μηχανής, γνώστης Αγγλικών και Γερμανικών, γνώσεις Η/Υ, γνώστης της πόλης Θεσσαλονίκης και περιχώρων, απόφοιτος λυκείου, να εργασθεί σε εταιρεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων. Σκεύτομαι λοιπόν και λέω..Σιγά τα ωά! Νέος; ε, είμαι, του πούστη, 42 χρονών, δεν γέρασα..ΟΚ μ' αυτό! Αυτοκίνητο; έχω..ΟΚ και μ' αυτό! Αγγλικά ξέρω, ΟΚ και μ' αυτό! Γερμανικά ξέρω..ΟΚ και μ' αυτό! Απο κομπιούτερ; ξέρω..ΟΚ και μ' αυτό! Την πόλη και τα περίχωρα; τα ξέρω σαν την τσέπη μου...ΟΚ και μ' αυτό! Λύκειο;...τα σκατώσαμε, 3η γυμνασίου και πολύ πήγα..έλα ρε, σιγά την δύσκολη δουλειά..ΠΗΓΑ! Με κοίταξε ο τυπάς ο Έλληνας "μπίζνεσμαν" (μη χέσω) απο πάνω ως κάτω, λές και ήμουνα πράσινος.. -Εσύ τηλεφώνησες για την αγγελία; (καλά, απο ενικό στην Ελλάδα σκίζουμε...) -Ναι, εγώ -Και τι ξέρεις να κάνεις; -Να βάφω, να διορθώνω χαλασμένες βρύσες, να πεταλώνω μουλάρια... -Με κοροϊδεύεις; -Εγώ άρχισα; με ρωτάς τι ξέρω να κάνω..εφ όσον διάβασα την αγγελία και ήρθα, άρα ξέρω αυτά που ζητάς..Ξέρω πολλά περισσότερα απο αυτά που ζητάς, μα δεν τα ζητάς.. -Πόσο χρονών είσαι; (άρχισε να μου τη δίνει, ήθελα να τον βρίσω και να φύγω, το έβλεπα πως θα χάσω άδικα το χρόνο μου με τον παπάρα) -Έχει σημασία; -Για να ρωτάω; -28 -Για πιό μεγάλος δείχνεις.. -Τα βάσανα της ζωής βλέπεις.. -Γνώσεις; -Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης με μεταπτυχιακό στη Βιέννη -Δεν σου φαίνεται -Δεν έκανα τατουάζ στη μάπα το πτυχίο μου, θα το κάνω όμως, να μου φαίνεται.. -Έχουμε και ..πνεύμα βλέπω -Ναι έχω επιφοίτηση, κάθε εφτά μήνες -Άφησέ μου τα στοιχεία σου και το τηλέφωνό σου και θα σε ειδοποιήσω.. -Αχά! καλά.. -Γερμανικά ξέρεις; -Ξέρω.. -Βί χάϊς ντού; (τον πνίγεις τον μαλάκα τώρα;) -Fick dich! -Και τι σημαίνει αυτό; -"Να πάς να γαμηθείς" σημαίνει -Γιατί με βρίζεις ρε; -Γιατί είσαι μαλάκας και μου σπατάλησες άδικα τον χρόνο μου και την βενζίνη μου παλιοκάκαλο..που μου θέλεις να σου αφήσω τάχα μου και το τηλέφωνό μου...αφού ρε μπινέ δεν θα μου έπαιρνες ποτέ τηλέφωνο, να μου πεις έστω πως δεν σου κάνω.. -Και που το ξ.. -Ξεράδια! το ξέρω, γιατί όλοι σας έτσι είστε, δεν είσαι ο μόνος..κανένας δεν καταδέχεται να πάρει ένα τηλέφωνο ή να στείλει μια επιστολή σε κάποιον που έδειξε ενδιαφέρον για εργασία..Αγνοείτε επιδεικτικά τους πάντες..Θεοί την είδατε..κόπανοι νεόπλουτοι...Αϊ σιχτίρ μαλάκα! Άμα όμως ήμουνα καμιά μουνίτσα με κανένα μίνι ως επάνω, κουνώντας τον κώλο μου δώθε κείθε και χαζογελώντας σαν κότα, δεν θα σε ενδιέφερε ούτε η ηλικία μου, ούτε οι γνώσεις μου ούτε αν ξέρω γερμανικά και υπολογιστές..έτσι δεν είναι; -Ε όχι ρε φίλε, δεν είναι έτσι.. Τότε κοίταξα την κοπέλα που καθόταν στο διπλανό γραφείο, με κάτι νύχια σαν κοάλα, μασώντας τσίχλα και χάσκοντας όση ώρα εγώ ωρυόμουν.. Του την έδειξα και τον ρώτησα, -Η κοπέλα ξέρει Γερμανικά; -Δεν τα χρειάζεται... -Με τα νύχια αυτά, μπορεί να πληκτρολογήσει στον υπολογιστή; -Ούτε αυτό χρειάζεται να το κάνει.. -Τότε τι διάολο τον έχει μπροστά της; σε τι χρειάζεται; τι κάνει; καφέδες; πίπες; τι ρε φίλε; για θα σκάσω!! -Λογαριασμό ρε θα σου δώσω; -Όχι να μη μου δώσεις! γιατί πάλι ψέματα θα μου πείς. Δεν φταίς όμως εσύ, βρήκες και τα κάνεις, μα θα έρθει η μέρα που θα παρακαλάς, εμένα και πολλούς σαν κι εμένα, μα θα σου πούμε τότε "κάνε μας πίπα εσύ τώρα για να έρθουμε", και ξέρεις τί; ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΠΙΠΕΣ, ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΕΣΥ ΑΝΑΓΚΗ!




19 Μαρτίου 2008



1 Δόκιμε κατέβα..

Πήγαμε Καταδρομές, στη Ρεντίνα για εκπαίδευση ανορθόδοξου πολέμου (ανταρτοπόλεμος) καμιά 20ριά μόνιμοι Λοχίες, θα είμασταν τότε 17 χρονών περίπου. Ένα απόγευμα, μας πήγαν 40 χιλιόμετρα πορεία, πάνω σε κάτι ρεματιές, ώσπου στο τέλος όλοι μας είμασταν συγκαμένοι. Μας περιλαβαίνει κάποια στιγμή ένας δόκιμος, και μας πάει ξανά "βόλτα" στις διπλανές ραχούλες. Ο πόνος απο το σύγκαμα αφόρητος, περπατάγαμε σχεδόν όλοι σαν χεσμένοι, με ανοιχτά τα πόδια, και ο δόκιμος στα τέτοια του.. Φτάσαμε σε ένα ρέμα, που είχε βάθος κοντά στα δέκα μέτρα. Το πρόβλημα δεν ήταν το βάθος του αλά η πλαγιές του, που ήταν εκτός απο απότομες, κάθετες σχεδόν, και γεμάτες απο φυλλόχωμα, δηλαδή χώμα μαλακό, μαζεμένο απο τα χρόνια απ' τα φύλλα. Εδώ πατούσες και 3 μέτρα κάτω βρισκόσουν, σαν να έκανες τσουλήθρα. -ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ, φώναξε ο δόκιμος.. Δεν κατεβήκαμε, τσουλήσαμε..σε δυό βήματα είμασταν στο βάθος του ρέματος. -ΑΝΕΒΕΙΤΕ, ξαναφώναξε.. Αμ, για ανέβα, έκανες πέντε βήματα και είχες ανέβει μονάχα ένα, το χώμα βούλιαζε κάτω απο τα πόδια σου. Έμοιαζε σαν τους εφιάλτες εκείνους, που κάποιος σε κυνηγάει, κι εσύ τρέχεις, μα βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο πάντα, απο τον τρόμο που νοιώθεις. Κάποτε ανεβήκαμε, με τη γλώσσα σαν γραβάτα να κρέμεται απ' έξω, μοιάζαμε όλοι σαν σκύλοι Χάσκυ που τράβαγαν έλκηθρο, μόνο που εδώ είχε διαολεμένη ζέστη, κι ας ήταν βουνό. -ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ, ξαναφώναξε ο τσόγλανος...ξανακατεβήκαμε.. -ΑΝΕΒΕΙΤΕ, άντε πάλι ο ίδιος Γολγοθάς.. Αυτό κράτησε περίπου μισή ώρα, και θα κράταγε πολύ ακόμα αν δεν τρελαινόταν ένας δικός μας, Νίκος κι αυτός, απο Καβάλα. Δίπλα μου ήταν, όταν τον είδα με τρόμο να βγάζει αφηνιασμένος μία γεμιστήρα απο τις παλάσκες του, να την σκίζει με την ξιφολόγχη, να την τοποθετεί μέσα στο όπλο του και να τραβάει το κλείστρο οπλίζοντας και σημαδεύοντας τον δόκιμο.. Ο δόκιμος είμαι σίγουρος πως τα χρειάστηκε άγρια, μα δεν έδειξε το παραμικρό ίχνος φόβου. Τον κοίταζε ήρεμα και του είπε μιά δυό φορές, "ηρέμησε". -ΔΟΚΙΜΕ ΚΑΤΕΒΑ, άρχισε να ουρλιάζει εκτός εαυτού ο μαλάκας ο δικός μας.. Δίχως να βγάλει μιλιά η να καθυστερήσει, ο δόκιμος κατέβηκε σε δυό δρασκελιές κάτω, γύρισε ξανά πρός το μέρος του Καβαλιώτη που τον σημάδευε, και περίμενε στωϊκά το "Δόκιμε ανέβα". -ΔΟΚΙΜΕ ΑΝΕΒΑ, ξαναούρλιαξε ο Καβαλιώτης. Σε 4-5 δρασκελιές ο δόκιμος ήταν επάνω..καλά ρε, εμείς κάναμε μισή μέρα, αυτός τι έγινε, πετάει; Όλη την ώρα εννοείται πως προσπαθούσα μαζί με τους υπόλοιπους να τον καλμάρουμε και να του πάρουμε το όπλο, ή έστω να τον κάνουμε να το αφοπλίσει..και τι δεν του είπαμε.."ρε, θα μας σκίσουν μετά στα καψώνια μόλις πάμε πίσω και μάθουν τι έκανες.." , ο άλλος του έλεγε "Καβαλιώτη έτσι και φάω καψώνι εξ αιτίας σου, καλύτερα να φύγεις απο Ελλάδα.." Αφού ανεβοκατέβασε 5 φορές τον δόκιμο, στο τέλος έκανε ένα λάθος, και βρήκα εγώ την ευκαιρία και του πήρα το όπλο με ρίσκο να φάω καμιά μπαταριά ο ίδιος.. Ευτυχώς με είδαν κι οι υπόλοιποι και 3-4 που ήταν δίπλα πέσαν πάνω του μαζί μου στη στιγμή κρατώντας τον γερά, και έτσι δεν πρόλαβε να κάνει χειρότερη μαλακία. Ο δόκιμος μόλις είδε πως του πήραμε το όπλο, μας είπε να μπούμε στη σειρά, και δίχως άλλη κουβέντα μας οδήγησε πίσω στον καταυλισμό. Όταν το έμαθε ο Λοχαγός, (ορε μανούλαμ..), μας ξαναβάζει στη γραμμή, και μας κάνει μια βολτίτσα...80 χιλιόμετρα μέσα στη νύχτα. Ταλκ που να βρεις στο βουνό πάνω; δεν ξέρετε τι πάει να πει σύγκαμα..ξέρω τι σας λέω.. Ο Καβαλιώτης έμαθε συν τοις άλλοις, και τι πάει να πει καρπαζιές.. όχι θα τον αφήναμε έτσι!






3 Ο αρμονίστας..

-Γειά σας, παίζω αρμόνιο και διάβασα στην αγγελία σας πως ζητάτε αρμόνιο, κι είπα να πάρω.. -Καλά έκανες, θα ήταν καλά αν μπορούσες να περάσεις κάποια στιγμή σήμερα η αύριο να τα λέγαμε; -Βεβαίως, και τώρα αν θέλετε.. -Λέγε με Νίκο αδερφέ, και πες μου κι εσύ το όνομά σου αν θέλεις -Μάκη με λένε.. -Χάρηκα Μάκη, λοιπόν έλα στην διεύθυνση.. -Εεεε...ξέρετε, δεν πήρα για μένα, αλα για τον Δημήτρη, τον αδερφό μου που παίζει αρμόνιο.. -Καλά, και γιατί δεν πήρε ο ίδιος; -Θα σας εξηγήσει όταν έρθει...να έρθει; -Να έρθει Μάκη..οκ, όπως είπαμε. Βλέπεις, το αφεντικό της ταβέρνας, με έβαλε υπεύθυνο για οτιδήποτε αφορούσε την μουσική γενικά, με συμπαθούσε, το ξέρω. -"Εγώ είμαι στην κουζίνα, οπότε η έγνοια μου θέλω να είναι το φαγητό που θα τρώνε οι πελάτες, εσύ στη μουσική. Εσύ προσλαμβάνεις, εσύ απολύεις, εσύ κουμαντάρεις, κι εγώ ο μαλάκας πληρώνω..κατάλαβες Ράμμο;" Αμ δεν ήταν μαλάκας ο Ράμμος, ούτε κουφός, οπότε, κατάλαβε ο Ράμμος. Περιμένω λοιπόν τον Δημήτρη, και σε κάποια στιγμή φάνηκε ένα παληκάρι. -Γγγγγγειά σσσας, τττττττον Νίκκκκο θθθαααα ήηηθθθελα.. Νέος, εμφανίσιμος και.......κεκές; Άρα δεν ήταν ο Μάκης.. Πικράθηκα, στεναχωρήθηκα που ένα νέο παιδί είχε πρόβλημα τραυλισμού, μα πάλι, υπάρχουν και χειρότερα. -Εγώ είμαι ο Νίκος, κι εσύ πρέπει να 'σαι ο Δημήτρης; σωστά; -Νννναί, εεεεγώ είμμμαι.. -Γεια σου Δημήτρη, χάρηκα... Και ξαφνικά μπαίνει στο μαγαζί και μία νέα κοπέλα. Η δεσποινίς ή η κυρία, ..παρακαλώ; -Κυρία, μου λέει, είμαι η γυναίκα του Δημήτρη, με λένε Άννα -Γεια σου Άννα, χαίρω πολύ, έλα κάθισε παρέα μαζί μας. Κάθισε η Άννα και μου λέει, -Ξέρεις, ήρθα μαζί γιατί ο Δημήτρης έχει κάποιο πρόβλημα με την ομιλία, και αν δεν σε ενοχλεί, θα μιλάω εγώ γι αυτόν.. -Ξέρω το πρόβλημα, το κατάλαβα, και όχι δεν με ενοχλεί να μιλάς εσύ αντί του Δημήτρη. Σε ακούω. Πιάσαμε λοιπόν τη συζήτηση, πόσα έδινε το αφεντικό, πόσα ζητούσε ο Δημήτρης, και στο τέλος τα βρήκαμε και ήταν όλοι χαρούμενοι. Κάποτε, μετά απο κάνα δυό εβδομάδες, άρχισε πλέον το μαγαζί να γεμίζει με κόσμο, και ένα βράδυ, λίγο πρίν αρχίσει ο κόσμος να έρχεται, ο Δημήτρης μου λέει.. -Ράμμμμμο; -Έλα Δημήτρη -Ννννα σσσσου ζητττήσω μμμία μεγάαααλη χάρη; -Ζήτα μου, κι αν μπορώ γιατί όχι; Κατέβασε τότε το κεφάλι παραπονεμένα, και μου είπε δειλά.. -"Με αφφφφήνεις νννα πώ κκαι γγώ μερικκκά ττττραγούδια; λίγα.. έχω κκαλή φφφωνή.." Πάγωσα..τι να του έλεγα τώρα; Οχι, δεν έχω πει ποτέ μου και σε κανέναν, που μου ζήτησε να πει μερικά τραγούδια, και με πονούσε τώρα που μου ζητούσε ο Δημήτρης να τραγουδήσει και ήθελα - "γιατί έπρεπε"- να του αρνηθώ, ντράπηκα με τη σκέψη που έκανα..μα, πως να του το έλεγα; Δύσκολη η στιγμή, πραγματικά δεν ξαναβρέθηκα σε τέτοια θέση ποτέ μου πριν, και δεν ήξερα πως να το χειριστώ, ώστε να μην τον πικράνω απ' τη μιά, και να μην γελάει ο κόσμος απ' την άλλη, μαζί του πρώτα, και με όλους μας κατόπιν.. Τελικά, πήρα βαθειά ανάσα και του είπα.. -Να πεις βρε συ Δημήτρη, και όχι λίγα, κανονικό πρόγραμμα να κάνεις, μα δεν θα έχεις πρόβλημα στην ομιλία βρε αγόρι μου; Χαμογέλασε με κατανόηση και μου λέει, -"Θθθέλεις τττώρα που δδέν έεχει κόσμμμο να μμμε ακούσεις;" -Καλή ιδέα, άντε να σε ακούσω λοιπόν, κι έκατσα απέναντί του κάνοντας τσιγάρο όλο αγωνία. Κυρίες κύριοι, δεν θα με πιστέψετε, μα ντράπηκα ακόμη μια φορά όταν τον άκουσα..Όχι μονάχα δεν τραύλιζε, μα είχε και μια φωνή, που έπαθα την πλάκα μου..άρχισα να αμφιβάλω πως είχε πρόβλημα, άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως μας δούλευε γενικώς.. -Ρε Δημήτρη; τι γίνεται; μπορείς και τραγουδάς σαν καναρίνι και δυσκολεύεσαι στην ομιλία; πώς γίνεται; -Ακκκριβώς έτσι Νννίκο..τα ττραγούδια έχχουν ρυθμμό, είνναι λόγια πππού τα ξξέρω, ενώ αν μιλλάω, πρέεπει να σκέφτομαι τι θα πω και τττραυλίζω.. Απο εκείνη την ημέρα, ο Δημήτρης έκανε δύο προγράμματα κάθε βράδυ, του ανέβασα ακόμη λίγο το μεροκάματο, και πραγματικά έσκιζε.. Ένα βράδυ όμως, ήρθε πτώμα στην κούραση, βλέπεις δούλευε και την ημέρα το παιδί.. Το πήρα είδηση κάποια στιγμή, ενώ τραγουδούσα μπροστά του, ακούγοντας πως κάτι δεν κολλάει απόψε με το αρμόνιο.. Κοιτάζω πίσω και τι να δω, ο Δημήτρης παίζει με το ένα χέρι, με το άλλο βαστάει το κεφάλι του και έχει τα μάτια κλειστά...κοιμόταν όρθιος που λένε. Πάω με τρόπο πισωπατώντας και χτυπάω μιά τη βάση του αρμονίου...τινάχτηκε, τρόμαξε, κοίταξε δεξιά αριστερά και μου χαμογέλασε καταλαβαίνοντας τι έγινε. Αποκοιμήθηκε άλλες τέσσερις φορές, και κάθε φορά τον ξύπναγα με τον ίδιο τρόπο. Μα κάποια στιγμή τον ξέχασα, οπότε φρόντισε να μου υπενθυμίσει μόνος του την παρουσία του.. Ενώ ήμουν στην πίστα και τραγουδούσα, εντελώς αφοσιωμένος στο πρόγραμμα, ακούμε έναν πάταγο, δίπλα μου βρέθηκε στα πόδια μου ένα σινδεσάϊζερ, παραδίπλα ένα Υαμάχα, χαμός στο μαγαζί, ο κόσμος άλλοι να τρέχουν να τον σηκώσουν κι άλλοι να γελάνε, και απο την άλλη μεριά ξαπλωτός φαρδιά πλατιά ένας Δημήτρης, με τα μάτια ορθάνοιχτα πλέον και τραυλίζοντας.. -"ττττί έγγγιννννε ρε Νννίκκκο;" -Μας βομβάρδισαν το μαγαζί, η απέναντι ταβέρνα μάλλον, δεν ξέρω, ..εσύ τι λές; -Οχι ρε γγγγγαμώτο..ρεεεζίλι έγινννα..ο μμμμμμμμμ....μμμμμμμ....μαλάκας -Έλα ρε συ, εντάξει, αποκοιμήθηκες, δεν πειράζει..χτύπησες; Αμ, έλα που δεν χτύπησε αλά καταντράπηκε..μπήκε στην κουζίνα και άντε να τον βγάλεις.. -Ρε πάμε να συνεχίσουμε το πρόγραμμα κι άσε τα χαζά.. -Όοοοχχχχι, ντρέεεπομμμαι... -Ρε καλέ μου, ρε χρυσέ μου άσε τις ντροπές, ΝΙΞ!..δεν βγαίνει απο κεί με καμία δύναμη.. Του λέω τότε, κάτσε τότε, και θα δεις...και βγαίνω έξω. Οι υπόλοιποι απο την ορχήστρα είχαν εν τω μεταξύ συμμαζέψει τα πάντα, παίρνω λοιπόν κι εγώ το μικρόφωνο και λέω στον κόσμο.. -Κυρίες κύριοι, έγινε ένα μικρό λαθάκι απο πλευράς μας, σας ζητώ εκ μέρους όλης της ορχήστρας συγνώμη. Τυχαίνει κάποιες φορές να είμαστε τόσο κουρασμένοι, που συμβαίνουν ακόμη και τέτοια. Ο συνάδελφός μας ο Δημήτρης, λυπάται αφάνταστα που έγινε αιτία να διακοπεί το γλέντι μας, και διστάζει να σας αντικρίσει. Σας παρακαλώ πολύ, κάντε τον να βγει δείχνοντάς του την αγάπη και την κατανόησή σας με το χειροκρότημά σας, άλλωστε πού θα ξαναδείτε τέτοιο Show! Ο κόσμος όντως ανταποκρίθηκε στην έκκλησή μου και έγινε πανδαιμόνιο με τα παλαμάκια και τα σφυρίγματά τους φωνάζοντας ρυθμικά "Δημήτρης" "Δημήτρης" "Δημήτρης" . Ακούγοντας τα παλαμάκια και το όνομά του, και βλέποντας την ζεστασιά του κόσμου, αποφάσισε να εμφανιστεί ξανά, βγάζοντας δειλά δειλά σαν χελώνα πρώτα το κεφάλι του, και μετά διστακτικά βγήκε και ο υπόλοιπος, ανεβαίνοντας επιτέλους ξανά στο πόστο του.. Αν μπορούσε μετά απο αυτό, ας ξανακοιμόταν.. Να 'ναι καλά όπου κι αν βρίσκεται!




18 Μαρτίου 2008



3 Ο Bodyguard..

Μια απο τις δουλειές που έκανα ήταν κι αυτή του Bodyguard. Πίστευα πως ήταν (πριν την κάνω) μια τρομερά συναρπαστική δουλειά. Ποτέ δεν ήταν. Άκουσα πάρα πολλές φορές ανθρώπους να παινεύονται ότι ήταν Bodyguards, και απο μέσα μου γελούσα με την υπεροψία τους και την τάση τους να φαντασιώνονται και να λένε παπαριές, καθώς και με το να εφευρίσκουν ιστορίες που θύμιζαν σχεδόν πάντα κάποια ταινία του Hollywood. Μας στέλνει μια μέρα η υπηρεσία σε μια κυρία, πλούσια ομολογώ η καντζόγρια (ήταν άνω των 70), και εκκεντρική όσο δεν φαντάζεστε. Η εντολή ήταν "θα είστε στη διάθεσή της σε ότι ζητήσει". Οκ, ελπίζω 'σκεύτηκα' να μη ζητήσει φιλάκια.. Μακάρι να ζήταγε φιλάκια. Η μπάμπω ήθελε Bodyguard, για το λεγόμενο Image, για να δείξει στις γειτόνισες και τις φίλες της πως είναι τόσο πολύ σπουδαία, που έχει την ανάγκη σωματοφύλακα. Η πρώτη μου επικίνδυνη αποστολή, ήταν να πάω το σκυλάκι της βόλτα.. Το τι μπινελίκι και βρίσιμο έφαγε (απο μέσα μου) δεν φαντάζεστε..Δυό μέτρα -παρά 24 πόντους- νταγλαράς, να βαστάω απο το λουράκι τον κόπρο που έμοιαζε με φλοκάτη και να τον αφήνω να με σέρνει απο δέντρο σε δέντρο, κι εγώ με μια σακουλίτσα στα χέρια να προσέχω μην χέσει πουθενά, να το μαζέψω..θα αυτοκτονήσω ο μαλάκας..τι είναι αυτό που έπαθα; Ρε να βγάλω κανένα γκλομπ και να το αρχίσω "να κι αυτή, να και την άλλη.."...μα τι μου 'φταιγε το καημένο το ζωάκι, κι εκείνο σίγουρα έκανε "αμάν" να μην την βλέπει και να μην την ακούει.. Με το που το πήγα πίσω, με ρώτησε όλο αγωνία στα γερμανικά (μα θα σας τα μεταφράζω πάντα), -"Έχεσε το πουλάκι μου;" ..τώρα τι της λές της φευγάτης.. -Αμέ; γέμισε σκατά την μισή γειτονιά, όλοι με γαλότσες περπατάνε τριγύρω.. -Σοβαρά; έκανε η μπάμπω μές την τρελή χαρά.. -Συγνώμη, γιατί τόση χαρά; δυσκοίλια είναι; -Δυσκοίλι-Α; Ποια; δεν είναι θηλυκός ο σκύλος.. -Η φλοκάτη μαντάμ είναι γένους θηλυκού, γραμματική θα μου μάθετε τώρα; -Δεν θα μου αποκαλέσετε τον Duffy μου φλοκάτη εσείς νεαρέ.. -Ε, αποκαλέστε τον εσείς, το ίδιο μου κάνει, φλοκάτη παραμένει! Έκανα τα πάντα να με αντιπαθήσει και να μην με ξαναστείλουν, μα η κωλόγρια δεν πήρε τηλέφωνο να παραπονεθεί για την αγένειά μου, σαν να τις άρεσε μάλιστα. Και για να μου δείξει πόσο της άρεσα, μου ανέθεσε επι τέλους, μια πιο αξιοπρεπή αποστολή..να πάω να τις ψωνίσω απο το διπλανό σούπερ μάρκετ..και όντως την ψώνισα μόλις το άκουσα.. Κουβαλώντας τις σακούλες, σκεφτόμουν πόσο συναρπαστικό είναι το επάγγελμα αυτό, και τρελαινόμουν απο τη χαρά μου..μαλάκα μου πως κατάντησες.. Εδω η μάννα μου δεν μπόρεσε να με κάνει ποτέ της να με στείλει έστω για ψωμί στο φούρνο, και κατάντησα να αγοράζω σκυλοτροφές και παϊδάκια για το κιλίμι της μπάμπως. Πάλι καλά που δεν χρειαζόταν πλέον στην ηλικία της σερβιέτες.. όντως τότε θα αυτοκτονούσα πάραυτα. Έτυχε να συνοδεύουμε και άτομα που όντως έχριζαν προστασίας, όπως πολιτικούς, τενίστες, καλλιτέχνες κ.λ.π. Οι χειρότεροι όλων είναι φυσικά οι πολιτικοί..γιατί; γιατί είναι ψώνια απο την ανάποδη.. Ενώ οι διάσημοι μας θέλουν για να δημιουργούμε και να κρατάμε συν τοις άλλοις απόσταση και ελεύθερο χώρο απο τους θαυμαστές τους, οι πολιτικοί τρέχουν σαν μαλάκες να σφίξουν το χέρι του καθένα μπάς και πάρουν καμία ψήφο.. Πού πας ορέ Καραμήτρο και πήρες φόρα και τρέχεις; Τι το περάσαμε εδώ; καραμέλες μοιράζουν και ορμάς στο πλήθος ακάθεκτος; Και άντε τώρα μετά εσυ προστάτεψέ τον άμα μπορείς..Βλέπεις, μετά φταίνε οι σωματοφύλακες, όταν τους κάνουν κάποιοι αγανάκτες, σαν στολισμένα πασχαλινά τσουρέκια, με τα αυγά που τους πετάνε.. Είχα πάει νοσοκομείο για 4 μέρες κάποτε, και ο γιατρός μου ήρθε με ένα Ultraschal να με εξετάσει, μα πόσο μαλάκας..Μου έβαλε και Gell, και άρχισε να μου πασπατεύει την κοιλιά πέρα δώθε, κοιτώντας σε μια οθόνη..μαζί κι εγώ, έψαχνα να δω τι βλέπει, αλα μάταια.. -Δεν μπορώ να σε εξετάσω.. -Γιατί; -Γιατί είσαι χοντρός και δεν περνάνε οι ακτίνες απο το πάχος..(σας θυμίζει κάτι; ) -Γιατρέ, εγω δεν είμαι χοντρός, εσύ είσαι χάλια και να κοιταχτείς.. -Ναι, καλά, πάντως δεν...Λυπάμαι.. -Τι λυπάσαι ρε βλάκα, που μου ήρθες να με εξετάσεις με υπερηχογράφημα λές και είμαι καμία γκαστρωμένη..τι ήθελες να δείς, μην είναι αγόρι παλιομαλάκα; κανένα μηχάνημα της προκοπής δεν έχετε; η όλοι σας οι ασθενείς είναι λιγνοί; -Κοίτα να δείς.. -Ρε σάλτα στο διάολο μη χεστούμε..και σηκώθηκα, μάζεψα τα μπογαλάκια μου, υπόγραψα και έφυγα πρίν τον πλακώσω στις κλωτσιές.. Μέσα μου σκέφτηκα, γιατρέ αυτή την προσβολή θα μου την πλερώσεις μια μέρα, χαμένε! Τυχαίνει λοιπόν, να είμαστε υπηρεσία σε μια ομιλία ενός πολιτικάντη στην Βαυαρία, σε μια τεράστια αίθουσα με 2500 κόσμο. Όπως κοιτάζω δεξιά, κόβει το μάτι μου..ποιόν λέτε; τον γιατρουδάκο!! όρθιο στον τοίχο, να παρακολουθεί την ομιλία..grrrrrrrr...εσένα θα σε πετάξω έξω, αλλιώς Νίκο να μη με λένε..σκέφτηκα με κακία. Πάω δίπλα του που μου'φτανε στον ώμο, και τον κοιτάζω λοξά, λέγοντάς του.. -Δεν μου λές εσύ μικρέ; -Παρακαλώ; -Γιατί δεν έχεις εμφανή την κάρτα εισόδου όπως όλοι; -Γιατί δεν έχω κάρτα -Και γιατί δεν έχεις; -Γιατί είμαι προσωπικός φίλος του ομιλούντος πολιτικού -Δικός μου φίλος όμως; είσαι; -Δεν χρειάζεται..μου λέει με ειρωνεία...(αμ, δε! θα δείς που χρειάζεται..) -Ακουλούθησέ με σε παρακαλώ γιατρέ ένα λεπτό..βγαίνουμε απο την αίθουσα, και τον πιάνω απο το χέρι οδηγώντας τον πρός την έξοδο. -Δε μου λές; με θυμάσαι; -Τώρα σε θυμήθηκα, ναι.. -Χαίρομαι γιατρέ, πάμε παραέξω τώρα.. -Μα τι κάνεις εκεί.. -Απορώ πως έγινες γιατρός, δεν είσαι καθόλου έξυπνος. Ότι σε βγάζω έξω σηκωτό, δεν το πήρες είδηση ακόμα; -Μα γιατί.. -Γιατί όποιος δεν έχει κάρτα, απομακρύνεται αμέσως για λόγους ασφαλείας.. -Μα.. -Μαμούνια..δρόμο..και πού'σαι; κατάλαβες τώρα γιατί τα θέλω τα κιλά; άϊντε νάνι τώρα.. Με κοίταζε με ανάμικτα συναισθήματα που δεν θα αναλύσω... Είπαμε, ήτανε αυνάν!




17 Μαρτίου 2008



3 Έ, μα, επιτέλους..

Γερμανία, Νοέμβρης του 2003. Η εταιρεία Security & Detectei, W.S.D. (Shwarze Sheriffs) όπου εργαζόμουν, άρχισε να συνεργάζεται με την εταιρεία D.E.L.P.H.I. Sicherheit OhG, μια εταιρεία που πήρε την ονομασία της απο τους Δελφούς, όπου είχε αγοράσει σπίτι ο φιλέλληνας Γερμανός ιδιοκτήτης της ο Stefan Η. Κάποια μέρα, ανέλαβαν μετά απο διαγωνισμό και για 2 χρόνια, το να γράφουμε τα παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα. Μας εκπαίδευσαν για μία εβδομάδα άτομα του Δήμου, και μετά αρχίσαμε να βγαίνουμε μόνοι μας πλέον ντυμένοι με στολή κανονικά και τα εμβλήματα της πόλης του Wolfratshausen & Geretsried. Σε ένα στενό μια μέρα, βλέπω ένα 740 BMW, παρκαρισμένο σε χώρο στάθμευσης για ανάπηρους. Το πρόστιμο 75 Ευρώ, τσουχτερό όσο να 'ναι. Περίμενα κανένα πεντάλεπτο χαζεύοντας και κάνοντας πως κοίταζα τα αυτοκίνητα πριν απ' αυτό, μπας και φανεί στο ενδιάμεσο ο ιδιοκτήτης του, και γλυτώσει το "τσιβί". Δεν φάνηκε δυστυχώς κανένας, οπότε, με βαριά καρδιά του πάσαρα ένα βυσματάκι στο παρμπρίζ, όλο δικό του. Οδηγώντας, έφτασα στην Ιταλική συνοικία. Δεν υπήρχε ούτε ένα αμάξι, που να είχε επάνω χαρτί στάθμευσης, μα ούτε ένα. Παρκάρω ανάμεσά τους και κάνω μια βόλτα, δίνοντας χρόνο σε όποιον με πάρει είδηση να τρέξει, όπως πάντα έκανα. Δεν φάνηκε πάλι κανένας..χμ! χμ! με αγνοείτε καρδερίνες μου; μάμα μία, θα γίνει σφαγή τώρα! Άρχισα λοιπόν κι εγώ να τα παίρνω σβάρνα και να γράφω αράδα. Τελειώνοντας, πάω να μπώ στο δικό μου και έμεινα σαν χάνος να κοιτάζω το παρμπρίζ.. -Ποιός μαλάκας με έγραψε εμένα ρε; αναρωτήθηκα.. Στο τζάμι μου πιασμένο απο τον υαλοκαθαριστήρα με χαιρέταγε ένα πρόστιμο.. -Ρε λές κανένας να τσαντίστηκε και να το έβαλε στο δικό μου αμάξι; Ο μαλάκας εγώ ήμουν, εγώ "με" έγραψα..Αυτό θα πεί ζήλος. Μόλις τελείωσα και μπήκα στο αμάξι, ακούω πίσω μου φωνές, ένας Ιταλός που είδε την κλήση και εμένα, να τρέχει κατοστάρι να με φτάσει.."hallo du arschloch.." να φωνάζει.. -Πώς με είπε; "arschloch;" τώρα θα δεί.. Τι θέλεις και με κυνηγάς βρίζοντάς με αξιολάτρευτε μακαρόνι; (στα γερμανικά φυσικά τα λέγαμε..) Με έγραψες.. Το ξέρω..και; Μου έβαλες 20 Ευρώ πρόστιμο.. Κι αυτό το ξέρω.. Να το σβήσεις αμέσως και να το πάρεις πίσω.. Ευχαριστώ αλά δεν θα πάρω, κράτα το εσύ. Να το αλλάξεις, κάντο πιό φτηνό.. Μήπως ρε νόμισες πως πουλάω πατάτες και θα κάτσω να κάνω μαζί σου παζάρια; Άκουσες τι είπα; Οκ, δώστο εδώ..και του το κάνω στο πίτς φυτίλι 80 Ευρώ για εξύβριση αρχής..arschloch δεν με αποκάλεσε; Ο Ιταλός έβγαλε σπυριά στον κώλο, πιο κόκκινο Ιταλό δεν έχω ξαναδεί.. Τελειώνοντας, πάω στο Ελληνικό καφενείο να πιώ έναν καφέ.. εκεί ήταν το στέκι μου. Με το που σκάω μούρη, πρίν πω καλημέρα, ακούω ένα "ΝΑΑΑΑΑΑ ΜΑΛΑΑΑΚΑ!" συνοδευόμενο απο καμμιά 30ριά φάσκελα που κοιτάζανε εμένα.. Τι έγινε ρε σείς; γιορτάζει κανένας; προς τι η αδερφική υποδοχή; Καλά ρε..εμάς βρήκες να γράψεις; Σας έγραψα όλους εσάς; και τους 15; κανένας δεν μου ξέφυγε; Άσε τις μαλακίες και σταμάτα να γράφεις Έλληνες.. Αχά! θα βλέπω 10 αυτοκίνητα, και θα παίρνω τηλέφωνο στο καφενείο και θα λέω, ρε σύ; τα αμάξια τάδε μάρκα, τάδε πινακίδα, και τάδε χρώμα, είναι κανενός δικού μας Έλληνα; και αν μου λέει Ναί! το τάδε και το τάδε είναι, θα τα αφήνω απείραχτα και θα γράφω μόνο τα ξένα...καλά; Ναι ρε, έτσι θα κάνεις.. Λοιπόν τσιμπητέ; επειδή κάπου κατάλαβες λάθος μερικά πράγματα, έλα να στα διορθώσω να μαθαίνεις σωστά και ξέχνα την Ελληνική χαζο-νοοτροπία. Όταν θα γίνεις εσύ ο εργοδότης μου και θα με ταΐζεις εσύ ψωμί, τότε να μου πείς και πως θα δουλεύω. Τώρα που άλλος είναι αυτός που με πληρώνει, εκείνος αποφασίζει τι και πώς. Με κατάλαβες τώρα; Άσε με λοιπόν να πιώ σαν "βαριά εργαζόμενος" έναν καφέ να ηρεμήσουν τα νεύρα μου απο τις μαλακίες σας όλη μέρα..άντε μπράβο καρούμπαλοι!






6 Το επάγγελμά μου είναι..

Όχι, δεν είναι τραγουδιστής αυτό που επαγγέλλομαι. Μπορεί να τραγουδάω πολλά χρόνια, απο τα 17 μου συγκεκριμένα και είμαι 44, οπότε υπολογίστε πόσα χρόνια τραγουδάω, μα και πάλι δεν είναι αυτό το επάγγελμά μου. Παλιά μας ονόμαζαν (η ονομαζόμασταν οι ίδιοι λανθασμένα και καταχρηστικά) Ιδιωτικοί αστυνομικοί, Ντετέκτιβ και λοιπά. Η νέα επίσημη και νομικά κατοχυρωμένη ονομασία του επαγγέλματός μας είναι "Ιδιωτικοί Ερευνητές" και στα Αγγλικά "Private Investigators (P.I.) ". Ένα επάγγελμα αρκετά συναρπαστικό, με στοιχεία κινδύνου κάποιες φορές, κάποιες φορές πάλι τελείως βαρετό..όπως καταλαβαίνετε, έχει απ' όλα ο μπαξές. Στον Καναδά, αποφάσισα να πάρω δίπλωμα σαν P.I., μιάς και στις Ευρωπαϊκές χώρες (και στην Ελλάδα κατ' επέκταση) δεν είναι απαραίτητο να έχει κάποιος δίπλωμα για να εξασκήσει αυτό το επάγγελμα. Εξάσκησα το επάγγελμα αυτό για χρόνια στην γερμανία, και συνεργάστηκα με μεγάλα ονόματα συναδέλφων, καθώς και πολλές φορές με τον διεθνώς γνωστό Έλληνα Ιδ. Ερευνητή Κώστα Σπύρου σε υποθέσεις απο κοινού σε Ελλάδα και εξωτερικό. Πως δουλεύει το σύστημα στον ιδιωτικό τομέα; Πολύ απλά.. 1. Είσαι πρώην αστυνομικός και έχεις διασυνδέσεις με την υπηρεσία σου, οι οποίες σου παρέχουν νόμιμα ή με πλάγιες μεθόδους τα στοιχεία και τις πληροφορίες που χρειάζεσαι, έχοντας κάποιες γενικές γνώσεις, και κάποια σχετική εμπειρία σαν πρώην αστυνομικός. 2. Είσαι ιδιώτης, απλός πολίτης, ο οποίος έχει "υψηλά ιστάμενες γνωριμίες" και κάποια εμπειρία, μέσω των οποίων καταφέρνεις να έχεις πρόσβαση και πάλι σε πληροφορίες και υλικό που χρειάζεσαι για την διεκπεραίωση υποθέσεών σου. 3. Έχεις σπουδάσει το αντικείμενο, έχεις εργασθεί σε κάποια εταιρεία κάνοντας πρακτική εξάσκηση, και μετά ανοίγεις δικό σου γραφείο ερευνών, έχοντας και τον (καθόλου φτηνό) απαιτούμενο εξοπλισμό, συνδυάζοντας την πείρα με την γνώση. (Όποιος ισχυριστεί πως δεν έχει κάποιες γνωριμίες για να κάνει την δουλειά του, μάλλον μας δουλεύει ψιλό γαζί..για Ελλάδα μιλάμε, και ξέρουμε πως λειτουργεί το σύστημα). Το ποια απο τις τρεις περιπτώσεις είναι η καλύτερη, είναι ζήτημα κρίσης του καθενός. Προσωπικά πίστευα, και αυτός ήταν ο λόγος άλλωστε που πήρα το δίπλωμά μου και έκανα την πρακτική μου στον Καναδά, πως δεν αρκεί μόνο η εμπειρία απο μόνη της, όπως δεν αρκούν απο μόνες τους οι θεωρητικές γνώσεις. Το καλύτερο αποτέλεσμα βγαίνει απο τον συνδυασμό αυτών των δύο, "θεωρία και πράξη". Το να έχω κάποιον γνωστό σε κάποια θέση, καλό είναι και θεμιτό, μα τι γίνεται όταν αυτός ο γνωστός απομακρυνθεί απο το πόστο του, τελειώσει την καριέρα του η (χτύπα ξύλο) πεθάνει; Αν η επιχείρησή μου βασίζεται σε κάποιο άτομο πάντα, θα έχω μια ημέρα πάρα πολύ μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα, άσε που στην Ελλάδα, δεν παίρνεις τίποτε δίχως αντάλλαγμα. Καλύτερα λοιπόν να βασίζεται κάποιος στις δικές του δυνάμεις και πλάτες, κάτι που σημαίνει γνώσεις και πείρα όπως είπα πιο πάνω, ταυτόχρονα με την σωστή οργάνωση του γραφείου του. Σκοπός και όνειρό μου είναι να επιστρέψω κάποια μέρα στην Ελλάδα, και να ανοίξω το δικό μου γραφείο. Ελπίζω μονάχα να είναι σύντομα.. Ισως κάποια μέρα (και αν το θέλετε φυσικά κι εσείς) να σας εξιστορήσω κάποιες ιστορίες που θεωρώ ενδιαφέρουσες η αστείες, δίχως να παραβιαστούν το "απόρρητο" και η δεοντολογία μου περί ηθικής του επαγγέλματος.




16 Μαρτίου 2008



1 Ντρέπομαι..

Ηταν μεσημέρι, ο ήλιος έκαιγε ανελέητα.. οδηγούσα, σταμάτησα στο φανάρι.. αυτό ήταν εκεί.. δεν έδωσα πολύ σημασία, συνέχισα.. ξαναπέρασα απόγευμα, στό ίδιο σημείο.. άρχιζε να πέφτει κάπως η θερμοκρασία.. κι αυτό ήταν εκεί.. Το παρατήρησα για λίγα δευτερόλεπτα, μέχρι να ανάψει πράσινο ξανά.. μελαχροινό, ίσως στην ηλικία του γιού μου.. μουτζουρωμένο προσωπάκι, ξυπόλητο, ρούχα που είχαν σίγουρα χιλιοφορεθεί δίχως να πλυθούν..χέρια παιδικά, που αντί μολύβι κρατούσαν κουβά, με λασπόνερο πια... Αντί για παιχνίδι ένα καθαριστήρα για τζάμια αυτοκινήτων.. ήμουν δύο αυτοκίνητα πίσω απο εκεί που στέκονταν, οι οδηγοί το μάλωσαν να μην πλησιάσει, κι εκείνο έμεινε εκεί, έμεινε απλά να κοιτάζει σαστισμένο δεξιά κι αριστερά.. Ισως προσπαθούσε να καταλάβει την αγριότητα και την σκληράδα των μεγάλων.. δεν ήθελε να κάνει κακό, ούτε ζημιά, δεν πήγε να κλέψει, να τους πλένει λίγο τα τζάμια μονάχα να βλέπουν πιο καλά και ...ίσως του δώσουν κάτι γι' αυτό, απο ευχαρίστηση.. μα εκείνοι το απόδιωχναν μιλώντας του άσχημα... κι εκείνο σάστιζε, κοίταζε εδώ κι εκεί, μα η ανάγκη του έδινε κουράγιο και έμενε, ελπίζοντας στο επόμενο κόκκινο, να σταματήσει κάποιος πιο πονετικός.. Πράσινο, ξεκίνησα και πέρασα απο κοντά του και το κοίταξα στα μάτια καθώς με κοίταζε που πέρναγα απο δίπλα του.. χαμογελούσε...ναι σου λέω, μου χαμογελούσε κι ας μην του έδωσα τίποτε.. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ένα ρίγος διαπέρασε όλη μου την ψυχή.. Τα μάτια του, ίδια με του γιού μου..κι εκείνο το χαμόγελο.. βούρκωσα στην σκέψη του παιδιού μου, και τώρα που το θυμάμαι και γράφω για κείνο βουρκώνω ξανά..χαίρομαι που δεν με βλέπεις.. Σκεύτηκα το δικό μου παιδί στη θέση εκείνου του παιδιού.. να του μιλάνε με τέτοιο τρόπο, να είναι αναγκασμένο να ζητιανεύει.. να είναι ένα παιδί των φαναριών..στα φανάρια της ντροπής...ντράπηκα.. ναι ντράπηκα, και ντρέπομαι ακόμη και τώρα που σου γράφω, γιατί νοιώθω ανίκανος να κάνω κάτι για όλα αυτά.. ανήμπορος να μπορέσω ν' αλλάξω αυτόν τον γαμημένο, απάνθρωπο και σκληρό κόσμο.. ανήμπορος..πόσο χτυπάει αυτή η σκέψη στην ψυχή.. Αισθάνομαι.. ν' ανοίξει η γής να με καταπιεί.. μη με κοιτάζεις, δεν αντέχω τα μάτια σου πάνω μου.. μα το Θεό, ντρέπομαι αφάνταστα σου λέω.. ®Νίκος Ράμμος - Καπαλίδης






3 Ποιοτικά η σκυλάδικα; ..παπαριές!

-Και, τι τραγούδια τραγουδάς; με ρώτησε η μανδάμ με ξυνισμένη μουρίτσα και υπεροπτικότατο ύφος μεγάλου γνώστη της μουσικής... -Λαϊκά! -Πφφφφφφφ!! σκυλάδικα εννοείς.. -Γιατί το λέτε αυτό; -Γιατί στα μπουζούκια που τραγουδάς, σκυλάδικα λέτε μονάχα.. -Νομίζω αδικείτε το λαϊκό τραγούδι κυρία μου, απάντησα κάπως χολωμένος.. -Εγώ; αυτό αδικείται απο μόνο του.. -Για κάντε με να καταλάβω το πνεύμα σας.., είχε αρχίσει βλέπεις να μου τη δίνει.. -Δύσκολο, τραγουδιστής που τραγουδάει σκυλάδικα, πού να καταλάβει κι αν του εξηγώ ολόκληρη μέρα.. -Σωστά, ίσως να έχετε δίκιο, εμείς οι "σκυλάδες" είμαστε ολίγον τι ηλίθιοι.. -Για να το λές, κάτι θα ξέρεις.. -Με πιστεύετε έ; -Έ! όσο να 'ναι.. -Χαίρομαι όταν ο λόγος μου δεν αμφισβητείται μανδάμ..και, δεν μου λέτε; -Εξαρτάται την ερώτηση... -Έχετε πάει πολλές φορές στα μπουζούκια; -Δεν θα πέσω τόσο χαμηλά να πάω σε τέτοια μαγαζιά..Θεός φυλάξει! -Μου λέτε τώρα τι δουλειά έχει ο Θεός; -Έχει, πως δεν έχει.. -Δηλαδή, πρίν πάτε να διασκεδάσετε, προσεύχεστε; -Έ, όχι δά! έλεος.. -Είπα μήπως, κάπου τρόμαξα.. -Και τι άσματα ακούτε τέλος πάντων; -Μου άρεσε πολύ ένα, άχ δεν θυμάμαι ποιά το έλεγε, πολύ ποιοτικό..
"και κρέμονται ψηλά απ' τα πόδια, δυό αρνιά και δύο βόδια, και το αίμα τρέχει.."
Ανατριχιάζω κάθε φορά που το ακούω.. -Κι εγώ ανατρίχιασα, θυμήθηκα τον Μήτσο τον χασάπη στο χωριό μας, όταν ερχόταν και έσφαζε τα ζώα, τα κρέμαγε απο τα πόδια...ακριβώς σαν το τραγούδι σας, φοβερή ποιότητα η όλη εικόνα ομολογώ..αίματα, άντερα...όντως! -Νομίζω πως ..με ειρωνεύεσαι; -Θεός φυλάξει! Και είπατε τα "δικά μας" τραγούδια, τα θεωρείτε σκυλάδικα; -Βεβαίως! -Χαίρομαι τότε που τραγουδάω σκυλάδικα. Χαίρομαι επίσης που δεν πάτε στα μαγαζιά που τραγουδάω, θα μου ήταν πολύ δυσάρεστο να έχω απέναντί μου φάτσα κάρτα κάποιαν σαν και σας, με την ασχετοσύνη στο έπακρο, να προσπαθεί να μου πεί πως το "βρέχει φωτιά" είναι σκυλάδικο, ή "τα πουλιά", η του Τσιτσάνη το "της γερακίνας γυιός" και χιλιάδες τόσα άλλα που τραγουδάμε.. -Μα τι λέτε ... -Αυτό που ακούσατε..γιατί κυρία μου, μπορεί να είμαστε αναγκασμένοι για να επιβιώνουμε, να λέμε πάρα πολλά σαχλο-σκυλο-τράγουδα όντως, μα τραγουδάμε και τραγούδια που άφησαν ιστορία, τραγούδια διαχρονικά, με τα οποία μεγάλωσαν γενιές, τραγούδια που έκαναν ανθρώπους να κλάψουν, να χορέψουν, να τραγουδήσουν, τραγούδια που αγαπάμε εμείς οι ίδιοι.. Δεν τραγουδάμε όλη νύχτα μόνο για σας κυρία μου, τραγουδάμε και για μας, λέμε τραγούδια που αγαπάμε πολύ οι ίδιοι, και τα ζούμε, θα το καταλάβετε αν μας προσέξετε πότε τραγουδάμε για μας, πότε τραγουδάμε για τον δικό μας καϋμό, τον δικό μας πόνο, αν μας κοιτάξετε πιο προσεκτικά, θα καταλάβετε αν πονάμε την ώρα που τραγουδάμε..φαίνεται.. μα με τραγούδια όπως αυτό που μου αναφέρατε πιο πάνω, λίγο δύσκολο να με "φτιάξετε" εμένα τον "σκυλά".. -Μα..τι λές..αυτά είναι ποιότητα άσχετε.. -Αυτά είναι "τα αρχίδια μου κουνιούνται" κυρία μου.. -Είσαι αναιδής.. -Κάντε μου τη χάρη και κλείστε το στόμα σας αν είναι να συνεχίσετε να λέτε αηδίες. Απο αηδίες, 24 χρόνια μέσα στη νύχτα, έχω χορτάσει, αν έχετε τίποτε σοβαρό τότε να σας ακούσω...
"τι να μας πείς κι εσύ απ' τη ζωή σου μια νύχτα απ' τη δική μου ολόκληρη η δική σου.."
Σαχλοκουδούνα...




15 Μαρτίου 2008



0 Σειρά σου τώρα...δώσ΄μου εσύ!

Να έρθετε στην Κωνσταντινούπολη και σείς..μας είχαν πει ένα βράδυ στα μπουζούκια οι φιλοξενούμενοί μας Έλληνες θυμάμαι απο την Πόλη όπου τους πήγαμε να διασκεδάσουν. Θα έρθουμε.. Και πήγαμε.. Ωραία ήταν, καμιά 10 εκατομμύρια λαός σε μια πόλη..άστα να πάνε, η Ελλάδα όλη στριμωγμένη σε μία πόλη. Ρε παιδιά; ήρθαμε που ήρθαμε, λέει ο Αντώνης με πονηράδα, να μην πάμε στα....χανουμάκια; Και δεν πάμε; συμφωνήσαμε όλοι..ναι, μη χάσουμε το κελεπούρι.. Μας πήγαν σε ένα "σπίτι" όπου κύρια χρώματα ήταν το κόκκινο και το σιέλ.. Μου γυάλισε μία, ντυμένη σαν μπομπονιέρα, γεμάτη τούλια..όλες άλλωστε έτσι ήταν ντυμένες. Πάμε στο δωμάτιο, γδύνομαι και με το "ηθικό" ψηλά περιμένω την χανούμ στο κρεβάτι.. Μπαξίς! μου λέει.. Χά; σαν χάνος εγώ... Μπαξίς! τότε το 'πιασα..μπαξίσι ήθελε, χρήματα..χμ! πιάνω κι εγώ μια πιασιά απο το μάτσο τις άχρηστες Τουρκικές λίρες και τις δίνω.. Πιάνει ένα τούλι και το πετάει.. Μπαξίς! Μωρή; τώρα μόλις δεν σού έδωσα; Μπαξίς! Τι να κάνω, ξαναδίνω, ξαναπετάει άλλο ένα τούλι.. Μπαξίς! χάϊντε μπέ.. Που ήρθα ρε ο μαλάκας.. Πάρε γαμώ το μπαξίσι του μέσα.. Ξαναπετάει ακόμα ένα τούλι.. Το "ηθικό" μου είχε αρχίσει να "πέφτει" σιγά σιγά...αφού το 'βλεπα.. Μπαξίς! χάϊντε χάϊντε, τσαπούχ (γρήγορα).. Ρε χάϊντε γαμήσου που το θέλεις και τσαπούχ...και τις πετάω όλο το τσούρμο τις λίρες... Τα νεύρα μου ήταν πλέον λάστιχο, η διάθεσή μου κατά διαόλου, το "ηθικό" ..αντίο σας..και να έχω την μαλάκω να μου πετάει μία μία τις μπομπονιέρες απο πάνω της και που τελειωμό δεν είχαν, λές κι είχε ντυθεί κρεμμύδι. Τα βγάζει και ξαπλώνει δίπλα μου, με κοιτάζει λάγνα στα μάτια, εγώ να κοιτάζω απελπισμένος τον "αντίο σας", και να μου λέει η έτσι σε σπαστά Ελληνικά.. χάϊντε, έλα! Την κοιτάζω με κάτι νεύρα και τις λέω.. Τώρα μαλάκω, δώσ' μου εσύ μπαξίς, να μου σηκωθεί, αλλιώς κούκου γιόκ!




14 Μαρτίου 2008



10 Ο Τάκης ο λαίμαργος

Παίζαμε σαν παιδιά ολημερίς στην πλατεία, στους δρόμους, στα χωράφια, στα διπλανά χωριά, όπου μας έβγαζε το παιχνίδι..είμασταν δεν είμασταν τότε εννέα, η δέκα χρονών.

Ο ξάδερφός μου ο Μανώλης, ήταν κατά έξι μήνες μικρότερος, και τον φώναζαν όλοι "ο μικρός" για να μας ξεχωρίζουν..λές και μοιάζαμε πουθενά.. Εγώ γεροδεμένος (όποιος πεί "χοντρός" να του καεί η λάμπα απο τον φούρνο) κι εκείνος...χάλια, αδύνατος σαν σκελετός ντυμένος με δέρμα. Εγώ πάλι, πανέμορφος, εκείνος κακάσχημος ( είπε πάλι κανείς τίποτε; )

Του δίνανε βασιλικό πολτό να του ανοίξει η όρεξη, μα στο τέλος πάλι εγώ τον έτρωγα.. Α! ναι, του δίνανε και μουρουνόλαδο, μια αηδία σκέτη, εκείνο μόνο μιά φορά το δοκίμασα, και έφτυνα μισή μέρα. Αυτό του επέτρεπα να το πιεί μόνος του, δεν μπορούσα να τον βοηθάω συνεχώς, είχα κι άλλες δουλειές. Μια μέρα πήρε καραμέλες απο το μπακάλικο, τα λεφτά δεν ξέρω που τα βρήκε μα δεν μας ένοιαζε και τόσο.. Με το που πήγε να μου δώσει κι εμένα, όπως άνοιξε τη χούφτα του και μου είπε, "πάρε", πήρα παπάρια..οι καραμέλες κάνανε φτερά..

Με σχεδόν δακρυσμένα μάτια χάσκοντας απο ταραχή κι ανημποριά, κοιτάζαμε τον Τάκη που τις άρπαξε, με μια κακία στα μάτια του και με ένα αγέρωχο ύφος, λόγω ηλικίας και όγκου..μας πέρναγε βλέπεις 4-5 χρόνια, ήταν και πιο ψηλός και πιο γεροδεμένος, κι όλο αυτό το σύμπλεγμα τον έκανε να αισθάνεται αρχηγός. Άρπαζε ότι είχαμε, δίχως να φοβάται κανέναν..κι άμα βγάζαμε γλώσσα, τρώγαμε και κάνα δυό κλωτσιές, έτσι για την πλάκα.. Μπόι, είχε ο Τακούλης μας, μυαλό δεν είχε όμως.
_Μανώλη;

-Τι;
Κλαίς ρε;
-Ναί..
_Μην κλαίς ρε βλάκα..γιατί κλαίς;
-Που μας πήρε τις καραμέλες..κοίτα τον πως τις καταπίνει..
_Μην τον κοιτάς για να μην κλαίς

-Όχι ρε Νίκο..κοίτα τον, κοίτα τον..
_Γιατί ρε; για να κλαίω μετά κι εγώ;
..Δεν μου λές;
-Τι;
_Με τι λεφτά τις αγόρασες;

-Δεν τις αγόρασα με λεφτά, με αυγά τις πήρα..
_Με αυγά; πάλι ρε στο κοτέτσι ήσουνα;
-Αφού..αφού...ήθελα καραμέλες αφού..
_Ε, ρε κι άμα σε πάρει χαμπάρι η γιαγιά ή ο θείος..θα δείς αφού αφού τι θα πάθεις..

-Θα το πείς;
_Όχι ρε χαζέ..εσύ θα κολλήσεις ψείρες, όχι εγώ..

-Πάω να πάρω πάλι αυγό..ας κολλήσω ψείρες..
_Αφού, αφού, για καραμέλες πάλι;

-Ναί..
_Πάνε και θα σου πω τι θα κάνουμε όταν θα ρθείς, γρήγορα όμως..


Δεν ξέρω αυτό το παιδί πως μπορούσε κι έτρεχε τόσο γρήγορα όταν ήταν να κλέψει αυγά. Γιατί, όταν ήταν να κάνει καμία δουλειά, συνήθως καθόταν κάτω όπου έβρισκε και δεν κουνιόταν που να τον σκότωνες. Ήρθε σε χρόνο ρεκόρ..

-Έλα πές, τι;
_Θα πάρουμε καραμέλες, αλά όχι τέτοιες, θα πάρουμε τις άλλες..αυτές πήρε μια φορά ο Θέμης γιατί πονούσε η κοιλιά του και δεν μπορούσε να χέσει..

-Γιατί απο αυτές, πονάει η κοιλιά σου και σένα;
_Όχι, αλλά θα το κάνω το τσογλάνι να μας θυμάται, θα δείς..


Τα χρόνια εκείνα, στα χωριά μας τουλάχιστον, αγόραζες αρκετά πράγματα με αυγά αντί χρήματα, και το μπακάλικο του Τάκου ήταν μέχρι και φαρμακείο..εκεί μέσα, απο χαλβά μέχρι και άλογο αγόραζες..τρόπος του λέγειν, πέταλα πάντως για άλογα είχε.
_Θείε Τάκο; θα μας δώσεις λαξατόλ;
Γιατί ρε; δεν μπορείτε να χέσετε;
_Ναί! θα μας δώσεις;

_Να σας δώσω..πόσα έχετε;
-Δύο αυγά..
_Δύο αυγά οχτώ καραμέλες Λαξατόλ..
_Ναί, δώστες..


Τις πήραμε και βγήκαμε τρέχοντας στην πλατεία..
_Μην τυχόν γελάσεις ή πείς τίποτα και καταλάβει...κανόνισε μικρέ..

-Όχι, να μα το Θεό..κι έκανε μια περίεργη κυκλική κίνηση γύρω απο τη φάτσα του..
_Μμμμμμμ...τι ωραίες καραμέλες πήρες ρε Μανώλη; αυτές μυρίζουνε σαν φλόκες ρε..μμμμμμ...
και δώς του να μουγκρίζω σαν μοσχάρι για να τσιμπήσει το άλλο το μοσχάρι, ο Τάκης.. Και σαν Ταζμάνιαν Ντέβιλ ν ά τ ο ς !!
_Φέρτε τις εδώ αμέσως γιατί θα σας πλακώσω στο ξύλο..
_Καλά ρε Τάκη, αλά άσε μας απο μία τουλάχιστον ρε κι εμάς
..έκανα τον δύσκολο..
_Όχι! όλες..φέρτες είπα όλες..
_Πάρτες ρε..να, πάρτες
, τάχα πικραμένος εγώ τώρα και τρίχες..μονάχα ο μικρός μην κάνει καμία χαζομάρα και μας πάρει είδηση με ένοιαζε..
Για πότε τις έφαγε δεν πήραμε είδηση..η κακία μου μεταμορφώθηκε πλέον σε ηδονή σκέτη..
_Τώρα θα δείς μανώλη τι θα γίνει..
Και περιμέναμε, περιμέναμε, μα δεν γινόταν τίποτε...παρενέργεια μηδέν..
-Νίκο αυτός δεν παθαίνει τίποτε, μήπως οι καραμέλες λεγότανε αλλιώς;
_Όχι ρε, αυτές ήταν σίγουρα..

_Τότε τι έγινε;
_Ρε λές να μην έφαγε τίποτα όλη μέρα;
..στάσου, να, κοίτα..
Και βλέπουμε ξαφνικά τον Τάκη, να γίνεται κάπως...ανήσυχος! Σηκώθηκε απο το ντουβάρι που καθόταν τόση ώρα αγναντεύοντας τα Ιμαλάια του Μπέλλες, όπως η Άντζελα αγναντεύει τον Ατλαντικό απ' το μπαλκόνι της, άρχισε να σφίγγει αφύσικα τα πόδια του, μετά άρχισε να τα σταυρώνει, να τα ...μπουρδουκλώνει, έπειτα να κοιτάζει γύρω του, εμάς, τον κόσμο στο καφενείο δίπλα..σαν να ψιλοακούσαμε και κάτι σφυριχτές..αλλά δεν παίρνω και όρκο.. ώσπου άξαφνα, άρχισε να καλπάζει με γκαλόπ, ευθεία για το σπίτι του, που φαινόταν απο την πλατεία, πάνω στην ανηφόρα πηγαίνοντας για του Ρωμανού. Για αυλόπορτα είχανε μια σιδερένια συρόμενη (απο τρακτέρ μόνο) πόρτα κοντά 7 μέτρα μάκρος και 1,5 ύψος να μην βγαίνουν τα ζώα απο την αυλή τους.. Εκεί κόλλησε για αρκετά πολύτιμα δευτερόλεπτα ο Τάκης.. τον βλέπαμε να τραβάει την σιδερόπορτα με μανία, φωνάζοντας και σκούζοντας.. Εγώ και ο μικρός είχαμε ξαπλώσει στο χώμα απο το γέλιο με το που είχε αρχίσει το τρέξιμο στην ανηφόρα..

Ήρθε πάλι στην πλατεία στις 8 το βράδυ, με τα αφτιά κατεβασμένα, και κατ' ευθείαν σε μένα..
_"Κωλόπαιδο;" κάτι είχαν οι καραμέλες μέσα, έ;
_Όχι ρε Τάκη, καραμέλες φλόκα ήτανε, γιατί;

_Τι γιατί ρε..άρχισε να πονάει η κοιλιά μου άξαφνα, και έτρεξα στο σπίτι..
_Πήγες τουαλέτα;

_Όχι..
_Γιατί;

_Δεν πρόλαβα..
_Ε; ??

_Δεν άνοιγε η πόρτα στην αυλή..
_Καί;

_Τι και..χέστηκα πάνω μου..

Τότε, άνοιξα με την ησυχία μου το περιτύλιγμα απο μια καραμέλα που μου είχε μείνει απο τις πέντε -έξι που μου ξανάφερε ο κλεφτοκοτάς μας, και την άπλωσα στον Τάκη..
_Καραμέλα, θέλεις;

Ακόμα τρέχει..




13 Μαρτίου 2008



0 Έγγαμος ή άγαμος;

Στην γερμανία είχαμε έναν νεαρό, τον Σάκη, που δεν τα μίλαγε καλά τα Ελληνικά.. Πήγε ο Σάκης λοιπόν να παρουσιαστεί στην στρατολογία και τον ρωτάει ο στρατολόγος.. -Έγγαμος ή άγαμος; και ο Σάκης τραυλίζοντας απο αμηχανία.. -Εεε εε εεεεεε...δέν με γάμησαν ακόμα..




12 Μαρτίου 2008



5 Το ξέρετε σαν ανέκδοτο; κι όμως συνέβηκε

είναι μη σου τύχει... Πήγα να κάνω τον καλό βλέπεις, να παραστήσω και λιγάκι τον ψιλοήρωα.. αμ έλα που αλλιώς τα περίμενα, κι αλλιώς...με βρήκαν! Είχε ο γείτονας 5-6 αγελάδες, που όλο στη δική μας αυλή τις έβρισκες. Τι διάολο είχε η αυλή η δική μας ποτέ δεν το κατάλαβα...λες να τις τράβαγε το τσιμέντο; θα είχαν έλλειψη φαίνεται! Μια μέρα μου λέει στα Γαλλικά, "άρα πόντιε, διέν έχς ιδέα απου γιλάδια μά;" -Γιατί; τον ρωτάω "αμ γιατί;, ούτι ν' αρμέγς ξέρς, ούτι να ντίς βάνς τσ' αγιλάδις στου μαντρί, μονάχα να πίνς γάλα ξέρς" -Κι αυτό τέχνη είναι, του απάντησα, μερικοί ούτε να το πιούν μπορούν "Σώπαινε ρε; κι τα μουσχάρια τα νιουγέννητα το κάνουν, τέχνη είπις είνι;" Αρχισα να αναρωτιέμαι τότε, ρε; λές γιαυτό να με φωνάζει ο δάσκαλος στο σχολείο μοσχάρι; -Πού 'σαι μπάρμπα; θα έρθω σε λίγο να βάλω τα "γιλάδιας" μέσα ιγώ και θα τα αρμέξω κι όλας να δούμε πόση τέχνη είναι. Γέλασε ο παλιόβλαχος...έχετε δεί βλάχο να γελάει; πώς κάνει ένα τρακτέρ; ε, καμία σχέση! ...και πήγα, κακή μου τύχη, που να μην πάταγα. Οι αγελάδες του δεν λέγαν να μπούν στο μαντρί...εγώ εκεί, πείσμα, -μπές μέσα μαρή! και να κάτι ελαφριές στα αυτιά... Απο τη μιά, ήθελα να τον ρωτήσω που μου χαζογέλαγε κοιτώντας με να ιδρώνω άσκοπα, -"Ρε βλάχο; μπάς και καταλαβαίνουν και λίγα ποντιακά;" διότι με τα βλάχικα δεν τα πολυκατάφερνα στο μάντρωμα, αλα κρατήθηκα.. τελικά μία μία και με κόπο τις έβαλα...Εκτός απο μία...!!! Ρε την ρημάδα...δεν κουνιότανε ρούπι, άνοιξε και τα πόδια της τα μπροστινά, έβαλε και το κεφάλι κάτω να μου δείξει τάχα μου - τάχα μου ότι έχει και κέρατα η πιτσιλοπάρδαλη... Ε λοιπόν, την βουτάω απο τα κέρατα κι εγώ, την ταρακουνάω μιά... κουνάει το κεφάλι της αυτή, με ταρακουνάει πέντ' έξι...ΑΜΑΝ!! -Αγρίεψε ρε μπάρμπα η δαμάλα σου;;; Γελάει ο βλάχος... Πετάγεται και η γυναίκα του απο την άλη μεριά της αυλής όπου ήταν χωμένη μέσα στα κρεμύδια ως εκείνη την ώρα και μου λέει με έναν ανήσυχο τρόπο..."διέν ίνι γιλάδ αυτό πιδίμ, ταύρους ίνι",, ..............................μούγκα στη στρούγκα ιγώ! Ψιλοπάγωσα σαν το άγαλμα του Αφροδίτου!! Μετά απο κάποια "διφτιρόλεπτα" αν-ησυχίας, ρωτάω με απαλή, σχεδόν νανουριστική φωνή τη θείτσα..."..τι ίπις πως ίνι;;;" "Ταύρους πιδάκιμ" Ποτέ δεν ήμουν καλός στο τρέξιμο, ειδικώτερα στο άλμα εις ύψος, μα εκείνη την ημέρα τα πήγα περίφημα. Και τον TAURUS ξεπέρασα στο τρέξιμο, και το ντουβάρι το πήδησα δίχως να πατήσω πάνω του... αφου μετά θυμάμαι, είχα αρχίσει για ένα διάστημα να σκέφτομαι τους ολυμπιακούς (σε έσκισα Κεντέρη και μάλιστα δίχως ντοπάρισμα). Να μην τα πολυλογάω, ο βλάχος που είχε συνέλθει απο τη λιποθυμία απ' τα πολλά γέλια, άρχισε να με ψάχνει και με βρήκε ο χαμένος. "Τι θα γίν, θα τσαρμέξις κιόλας;" Ξαναπήγα ο ηλίθιος... Σε όλη τη διαδρομή για το μαντρί, μου έλεγε κοροϊδευτικά, "ιλπίζου να γνουρίζις πιός ίνι ου ταύρους τώρα ..ιέ;;;" -...αμ, ξεχνιέται τέτοιο πράγμα; Μου δίνει ένα σκαμνί, κάθομαι, μου βάζει κι έναν κουβά κάτω απο την αγελάδα, και μου λέει "άντι να σι διώ" Αρχίζω ο δόλιος να ζουπάω τα μαστάρια τις αγελάδας...και Ω! του θαύματος...κάτι άρχισα να καταφέρνω...άρχισα να πιτσιλάω τον τόπο με γάλα..εμένα, την αγελάδα..μόνο τον κουβά δεν πέτυχα! Και τρώω μιά με την σκατωμένη ουρά της στα μούτρα...γιάκκκ! Εκανα υπομονή, μα σε λίγο άλλη μιά στα μούτρα...ο βλάχος βγήκε έξω, με άφησε μόνο κι εγώ έμεινα να πιτσιλάω τριγύρω γάλατα και να τρώω μπάτσες απο την ουρά της καφετιάς.. Μόλις έφαγα την τρίτη, μου την έδωσε! Σηκώνομαι επάνω, παίρνω το σκαμνάκι, και ανεβαίνω επάνω....κουνιότανε το ρημάδι...στηρίχτηκα με το σώμα μου πάνω στην αγελάδα μην πέσω, πήρα την ουρά της και τη σήκωσα πάνω, προσπαθώντας να τη δέσω κάπου ψηλλά γιατί δεν την άντεχα άλο. Ναι, αλά...με τι να τη δέσω, που δεν πήρα κανένα σχοινί η κανένα σύρμα; τι σκέφτηκα ο πόντιος ξέρετε; Θα τη δέσω με τη ζώνη μου...και δίχως να το πολυσκεφτώ, βγάζω τη ζώνη, σηκώνω την ουρά με τα δυό μου χέρια, στηρίζομαι πάνω στην αγελάδα γιατί κουνιέται το ρημάδι το σκαμνί, πιάνω την ουρά σε ένα οριζόντιο ξύλο και.....Όχι ρε πούστη μου!....Μου πέφτει το παντελόνι...και ...φανταστείτε όλη τη σκηνή άμα μπορείτε... Μπαίνει ακριβώς εκείνη τη στιγμή η μπάμπω και με βλέπει με κατεβασμένο παντελόνι ακουμπισμένο πάνω στην αγελάδα να της σηκώνω την ουρά...και με γουρλωμένα μάτια γεμάτα φρίκη μου φωνάζει... "Τι φκιάνς ικίιι ζαγάρ ανώμαλου;;" κι εγω έμεινα να την κοιτάζω σαν χάχας, με ένα ύφος απολογητικό σαν μαλάκας...και στο τέλος της ψέλλισα σαν κατάδικος... -.....άμα σου πω τώρα εγώ ρε θειά, ότι προσπαθώ να αρμέξω την αγελάδα θα με πιστέψεις τώρα εσύ σάματις ;;




11 Μαρτίου 2008



8 Το μεγαλύτερο κοπλιμέντο είναι...

...να σε παινεύουν οι φίλοι κι οι συνάδελφοί σου... Ευχαριστώ θερμά το Blogg! ΘΕΜΑ και τον αρθρογράφο του hackaday (JIM) για την μεγάλη τιμή!






0 Ανεργία στην Ελλάδα; Ψεύτες!

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα όπου, για να πιάσεις δουλειά, ΠΡΕΠΕΙ: Αν είσαι γυναίκα:
  1. Να κοιμηθείς με Υπουργό, (χωρίς κρυφές κάμερες και μαλακίες έ;)
  2. με το αφεντικό σου,
  3. με τον επιστάτη σου,
  4. με τον ρουφιάνο του αφεντικού,
  5. να είσαι όμορφη,
  6. να φοράς μίνι και ανοιχτό ντεκολτέ, (Μμμμμμμμμ....)
  7. να είσαι πάντοτε διαθέσιμη,
  8. να μπορείς να κάνεις "επαγγελματικά ταξίδια" συνοδεύοντας το αφεντικό σου
  9. να μην λές ποτέ όχι,
  10. να έχεις ελεύθερο χρόνο,
  11. να μην έχεις δεσμό που σε ζηλεύει ή σε καταπιέζει,
  12. να μην σκέφτεσαι να παντρευτείς,
  13. να μην έχεις παιδιά, ούτε σκοπό να μείνεις έγκυος
Αν είσαι άνδρας:
  1. Να έχεις όμορφη γυναίκα και να κάνεις πως δεν βλέπεις,
  2. να έχεις πάνω απο 5 πτυχία πανεπιστημίου (για γυράδικο χρειάζονται 4, για ζητιάνος 2)
  3. να μιλάς τουλάχιστον 3 ξένες γλώσσες
  4. την δική σου να την χρησιμοποιείς σαν γλύφτης
  5. να έχεις δικό σου αυτοκίνητο ή μηχανάκι
  6. να είσαι διαθέσιμος 24/24 και για 18ωρα αν χρειάζεται, δίχως αμοιβή έξτρα
  7. να μην χρειάζεσαι κατεπειγόντως εξόφληση κάθε μήνα αν το αφεντικό πήγε καζίνο
  8. να μην τρώς,
  9. να μην καπνίζεις,
  10. να μην πίνεις,
  11. να μην ξενυχτάς,
  12. να μην περπατάς με σηκωμένο κεφάλι
  13. να μην είσαι μέλος σε εργατικό συνδικάτο,
  14. να λές ευχαριστώ όταν σου δίνουν 700 ευρώ.
ΖΗΤΑΝΕ ΠΟΛΛΑ; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ... ΚΟΛΟ ΖΗΤΑΝΕ..!!!




10 Μαρτίου 2008



1 Χελόου Κουβανέζοι

Εγώ πήγα Χαουάη, ο γιές, δέκα φορές πήγα Φλόριντα, Τέξας, Κιούμπα δέκα πέντε τάιμς (Κούβα εννοεί...μην τρομάζετε) -Στην Ελλάδα κάθε πότε πάς; Α, στην Ελλάδα πήγα όταν ήμουνα ντόδεκα χρονών... -Τώρα πόσο είσαι... Τώρα είμαι 45.. -Πάντα χαιρόμαστε όταν μας επισκέπτονται Κιουμπανέζοι και Ζιμπαμπουίνοι, να μας ξανάρθετε κάποτε.






2 Γκαμώ τα gkreekglish σας ρε γκρίξ

Απανταχού της υφηλίου διεσκορπίσθη η φυλή των Γκρίξ. Εις τας Ευρώπας, τας Ασίας, τας Δασείας, περισπωμένας έως και περισκοτωμένας. Εις τας κολημένας μεταξύ των πολιτείας Αμερικής, οι Γκρίξ ανέπτυξαν μίαν ιδιάζουσαν γλώσσαν, την αποκαλουμένην Γκρίνκλις. Έχει λατινικήν όψιν, με Γκρίκ περιεχόμενον. Η γλώσσα αύτη δε, τείνει να γίνει μίαν των ημερών η επίσημος γλώσσα των απανταχού Γκρίξ. Εάν για παράδειγμα, γράψετε εις έναν Γκρίκ, "όμορφη μέρα έχει σήμερα, με νηνεμία και άπνοια ευτυχώς" δεν θα καταλάβει τίποτε, άσε που θα νομίσει πως καθυβρίζεται και θα σας αντεπιτεθεί πάραυτα. Αν όμως του γράψετε "simera exi omorfh mera, me ninemia kai apnia eftixos " θα σας καταλάβει αμέσως και θα σας απαντήσει σε άπταιστα Χελλένικος..."simfono re file.." Ο θείος μου πήγε λέει Σικάγο, και μετά απο 4 χρόνια ήρθε στο χωριό τουρίστας. "Ανηψιέ; πως το λέτε εσείς εντώ το...ρε γκαμώτο, κσέχασα πως το λένε στα γκρίκ, για χέλπ μι.." "Να πάς να γαμηθείς θείε", έτσι το λένε...που μου πήγες Σικάγο 4 χρόνια και ξέχασες τα Ελληνικά σου, κόλησε και η γλώσσα σου και ντέν μπορεί να μελήσει χελένικ...γκρίκ, σόρρυ.. φάκ γιού ρε! Φίλε ή φίλη που σχολίασες σαν "ανώνυμος", επειδή διακρίνω ειλικρίνεια στο σχόλιό σου, θα σου δώσω (και σε όποιον άλλον ενδιαφέρεται) αυτό το λίνκ, στο οποίο μπορείς να γράφεις γκρινκλις και να στα μεταφράζει με πολύ μεγάλη επιτυχία σε Ελληνικά. Αν και σου επιτρέπει μόνο 255 γράμματα τη φορά, είναι πολύ χρήσιμο σε όποιον έχει πρόβλημα. Greeklish σε Ελληνικά
Επίσης, για όσους κάνουν ορθογραφικά λάθη, (κι εγώ κάνω πάρα πολλά και ζητώ συγνώμη γι αυτό και την κατανόησή σας) ένα ακόμη Λίνκ, που σας βοηθάει να τα διορθώσετε. Ορθογράφος
Την αγάπη μου, Νίκος




Next Next Next