26 Ιουνίου 2008



20 Τσιγαρο-απαγόρευση! λέτε να 'ναι τόσο απλό;

Είδαμε στις ειδήσεις ένα δεκάλεπτο ρεπορτάζ για την απαγόρευση του τσιγάρου το 2010 και στην Ελλάδα, καθώς και τους λόγους για τους οποίους (λένε) προωθείται. Μας είπαν δηλαδή πάνω κάτω τα εξής: 1. Ότι γίνεται λόγω υγείας, για να σωθούν οι καπνιστές καπνίζοντας λιγώτερο ή κόβοντάς το, και οι μη καπνιστές να μην εισπνέουν μολυσμένο καπνό, "παθητικό κάπνισμα". 2. Το κράτος θα έχει λιγότερα έξοδα νοσηλείας, μιάς και τα κρούσματα καρκίνου θα λιγοστέψουν 3. Είναι γραμμή της ΕΟΚ και δεν σηκώνει αντιρρήσεις Αυτά που δεν μας είπανε είναι: 1. Ότι χέστηκαν παντελώς για την υγεία μας, ίσα ίσα χαίρονται όταν πεθαίνει κάποιος, γλυτώνει και το ασφαλιστικό τις συντάξεις. Αν τους ένοιαζε η υγεία μας, θα πουλούσαν δωρεάν ή σε τιμές προσιτές τα διάφορα υποβοηθητικά παρασκευάσματα για το κόψιμο του τσιγάρου, και τις διάφορες θεραπείες και φάρμακα θα τα κάλυπτε το ΙΚΑ και ο ΟΓΑ. 2. Το κράτος έχει σίγουρα έξοδα στο θέμα νοσηλείας, μα τα έσοδα απο τον φόρο καπνού είναι τεράστια, οπότε και θα ανεβάσουν το πακέτο τα τσιγάρα στα €10 και άνω. 3. Ο νόμος αυτός ξεκίνησε απο Καναδά και όχι απο Ευρώπη. Μετά απο μήνυση μιας σερβιτόρας ότι δήθεν αρρώστησε απο καρκίνο λόγω παθητικού καπνίσματος, διότι εργαζόταν σε μαγαζί όπου κάπνιζαν οι πελάτες, και την δικαίωσή της απο το τοπικό δικαστήριο, βγήκε και ψηφίστηκε αυτός ο νόμος απο γυναίκα βουλευτή, η οποία ήταν γιατρός και η οποία ΔΕΝ κάπνιζε μα που επίσης πέθανε απο...καρκίνο. 4. Ο καρκίνος αγαπητοί κύριοι και κυρίες ΜΗ καπνιστές, βρίσκεται στο DNA όλων μας. Είτε ξυπνάει, είτε όχι. Έχω δεί γέρους και γριές να καπνίζουν κάτι άφιλτρα χρόνια ολάκερα και να πάνε είτε απο πέσιμο είτε απο χέσιμο, όχι όμως απο καρκίνο. Έχω, και κόβω το κεφάλι μου πως έχετε δεί κι εσείς, ανθρώπους νέους, που κάνανε υγειηνή ζωή, ποτέ δεν κάπνιζαν, γυμνάζονταν κ.λ.π. μα που φύγαν απο καρκίνο. Γιατί δεν μας λένε πως πληρώνουμε και θα πληρώνουμε για πολλές δεκαετίες ακόμη το λάθος κάποιων στο Τσερνομπίλ; Γιατί κανένας δεν έκανε (που να τολμήσουν) μήνυση το Τσερνομπίλ; Λέτε να μην φταίει αυτό; Έχετε δεί ποτέ στατιστικές για την κατακόρυφη άνοδο κρουσμάτων καρκίνου απο εκείνη την ημέρα και έπειτα, στις χώρες στις οποίες απλώθηκε το ραδιενεργό σύννεφο, και κατόπιν έπεσε και μόλυνε το έδαφός τους για χιλιετίες; 5. Δεν μας είπανε ότι στα κράτη τα οποία επιβλήθηκε αυτός ο "πανηλίθιος" και "ρατσιστικός" νόμος, έχουν κλείσει όλα τα μαγαζιά που ζούσαν απο τους καπνιστές. Τι εννοώ; Μπαράκια, νυκτερινά κέντρα, καφενεία, καφετερίες..όλα έχουν κλείσει ή λειτουργούν καλοκαίρι μόνο, μιας και μπορούν τότε να βγάζουν έξω τραπεζοκαθίσματα. μα έχουν ανέβει οι φορολογίες και τα ενοίκια τόσο για τα έξω μέρη που τους είναι ασύμφορο. Δεκάδες χιλιάδες κόσμου που ζούσε απο τα μαγαζιά αυτά έμεινε άνεργος, και όχι μόνο οι σερβιτόροι μα και οι προμηθευτές αυτών των μαγαζιών επίσης έμειναν δίχως δουλειά. 6. Γιατί τον λέω "πανηλίθιο" και "ρατσιστικό": Γιατί ξέρουν πως δεν το κόβει ένας καπνιστής εύκολα, οπότε είναι ζήτημα χρημάτων, τα πρόστιμα τσουχτερά βλέπετε. Τα μαγαζιά θα αναγκαστούν να επιτρέπουν στα κρυφά το κάπνισμα για να επιβιώσουν, εκεί να δείτε χορός μηνύσεων και κερδοσκοπίας. Στις 3 -5 μηνύσεις θα αφαιρείται και η άδεια (περιμένετε και θα δείτε). Όπως λένε "Ζώα δεν επιτρέπονται στο κατάστημα" ακριβώς το ίδιο είναι όταν λένε "καπνιστές δεν επιτρέπονται στο κατάστημα". Ζώα έξω, καπνιστές έξω..σοβαρά δεν είναι ρατσισμός εναντίων των καπνιστών; 6. Δεν είναι κατάφωρη ανάμιξη στην ιδιωτική μου ζωή το να με ελέγχουν αν καπνίζω, ή πού; Πού είναι οι δήθεν δημοκρατίες; εδώ μιλάμε για φασισμό και δικτατορία άνευ προηγουμένου. Κάμερες θα μας παρακολουθούν απο παντού, ρουφιάνοι θα προσληφθούν να ελέγχουν και να καταγγέλλουν τους παραβάτες, βίβα λα ντεμοκράτσια πού 'γινες τρομοκράτσια. 7. Γιατί δεν κάνουν αυτό που θα έκανε κάθε δημοκρατική χώρα; Να δώσει δικαίωμα επιλλογής στους πολίτες της; Η λύση για μένα είναι η εξής: α) Τα καταστήματα να δηλώνουν εάν θέλουν να λειτουργούν ως για καπνιστές ή μή, βάζοντας και την ανάλογη πινακίδα απο έξω σε εμφανές σημείο, ώστε οι πελάτες να βλέπουν και να διαλλέγουν απο πρίν που θα μπούνε. β) Οι υπάλληλοί τους, να υπογράφουν πως δέχονται ή δεν δέχονται να εργασθούν σε χώρους εργασίας καπνιστών γ) Να δοθούν φορολογικές ελαφρύνσεις και οικονομικά κίνητρα σε όσους καταστηματάρχες δεχθούν να κάνουν τα μαγαζιά τους ως μή καπνιστών, και αύξηση στον φόρο των καταστημάτων όπου καπνίζουν. Έτσι οι πελάτες, θα έχουν την δημοκρατική και συνταγματική ελευθερία να μπορούν να διαλέξουν το μαγαζί όπου θα πάνε να διασκεδάσουν ή να πιούν τον καφέ και το ποτό τους.. Κύριοι, εάν δεν μπορείτε εσείς οι σπουδαγμένοι να σκευθείτε απο μόνοι σας, τις τόσο απλές λύσεις που σας πρότεινα εγώ, ο αγράμματος, ο παντελώς αστοιχείωτος, τότε ή είστε σε λάθος πόστα, ή παίζεται κάτι πολύ πιο σοβαρό πίσω απο τις πλάτες μας το οποίο έρχεται...και δεν μας το λέτε!!




25 Ιουνίου 2008



4 Μόνο έ; ..τσκ τσκ τσκ...

220 ακίνητα στο σφυρί κάθε μήνα! 16:07 - 25 Ιούνιος 2008 (Πηγή: cebil.gr) "Στους 2.634 ανέρχονται οι πλειστηριασμοί που έχουν πραγματοποιήσει οι τράπεζες σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις σύμφωνα με την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών Σύμφωνα με παράγοντες της ΕΕΤ. Ο αριθμός αυτός δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα στοιχεία τα οποία είχαν δημοσιοποιηθεί από ανεύθυνες πηγές, σύμφωνα με τα οποία κατά τη διάρκεια του 2007 επισπεύσθηκαν από πιστωτικά ιδρύματα 100.000 πλειστηριασμοί. Είναι προφανές ότι τέτοιου είδους ανερμάτιστοι ισχυρισμοί έχουν σκοπό να πλήξουν το τραπεζικό σύστημα της χώρας, παρά το γεγονός ότι αποτελεί ίσως το πιο ανταγωνιστικό τμήμα της Ελληνικής οικονομίας, αλλά και το πιο εύρωστο, ιδίως αν ληφθεί υπόψη και η τρέχουσα διεθνής συγκυρία. Η Ελληνική Ένωση Τραπεζών, ως θεσμικός φορέας, θεωρεί ότι είναι αναγκαίο να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε στο μέλλον να υπάρχει υπεύθυνος έλεγχος για την επιβεβαίωση των στοιχείων που δημοσιοποιούνται σχετικά με τόσο σημαντικά θέματα, όπως οι πλειστηριασμοί, και γενικότερα η οικονομική ζωή του τόπου. Σε κάθε περίπτωση πάντως πρέπει να σημειωθεί αφενός, ότι ο πλειστηριασμός είναι η τελευταία κατά το νόμο πράξη της διαδικασίας της αναγκαστικής κατάσχεσης για τη ρευστοποίηση απαιτήσεων, οι οποίες έχουν προηγουμένως πλήρως επαληθευτεί με τη δικαστική διαδικασία, κατά την εξέλιξη της οποίας έχουν εξαντληθεί όλα τα προβλεπόμενα μέσα και, αφετέρου, ότι οι τράπεζες καταφεύγουν σε πλειστηριασμό μόνο αφού κάθε άλλη, επιεικέστερη για τον οφειλέτη, δυνατότητα αποδειχθεί άκαρπη." Έτσι πως τα λέτε ρε τσίφτηδες, θα με κάνετε να κλάψω... μα να σας αδικήσουν τόσο πολύ; άκου εκεί τους αλήτες να πουν πως έγιναν δημοπρασίες σε 100.000 σπίτια, ενώ είναι μόνο 2634 ψωροακίνητα εκεί για έναν ολόκληρο χρόνο, αριθμός της πλάκας δηλαδή, 220 μονάχα κάθε μήνα..και; σιγά το πράγμα ρε βόδια που το κάνατε και θέμα. Ανάξιο λόγου σας λέμε. Είδες; πήγαν να σπιλώσουν το κατάλευκο όνομα του τραπεζικού μας συστήματος οι άθλιοι. Ρε; εμάς μας ζηλεύουνε απο Βούλγαροι.... μέχρι και οι Αλβανοί ρε! Έχετε πάει Αφρική να δείτε; Έχετε πάει πιο συγκεκριμένα Ζιμπάμπουε; Κογκό; ΝΟ; Σενεγάλη πήγατε; Τρίκαλα; Ζυρίχη; Όχι; καλά, που στο διάολο έχετε πάει; Και τότε τι να μας πείτε ρε, που δεν έχετε γυρίσει τον κόσμο, ανίδεοι; Ότι οι τράπεζες στην Ελλάδα κλέβουν; να σας καεί το ντιβιντί ρε, γιατί βίντεο μπορεί να μην έχετε πλέον.. Θα σας παρακαλέσω να έρθετε να δείτε με τα μάτια σας την φορολογική δήλωση ενός διευθυντού τραπέζης, κι άμα δείτε να δήλωσε πάνω απο 700 ευρώ μισθό το μήνα, να με φτύσετε ρε.. Οι άνθρωποι πεινάνε, απορώ πως τα βγάζουν πέρα με τόσα έξοδα. Αντί να μαζέψετε κανένα έρανο να πάτε να τους δώσετε κανένα φράγκο, εσείς τους βρίζετε κι απο πάνω; Ντροπή ρε, υπάρχει και η θεία Όλγα...έεεεεε.συγνώμη, η Θεία δίκη ήθελα να πώ.. Χμ, χμ χ! Θα μπορούσαν να μας πουν οι κύριοι τραπεζίτες, πόσες περιουσίες φάγανε απο χιλιάδες συμπατριώτες μας, με διαδικασίες κάτω απο το τραπέζι, δίνοντάς τες είτε σε φίλους τους, είτε σε συγγενείς τους, είτε τις καρπώθηκαν οι ίδιοι; Μπορούν να μας πούν, πώς γίνεται για χρέος π.χ. 20.000 ευρώ, να σου παίρνει η τράπεζα το σπίτι σου που αξίζει πολλαπλάσια, και να βγαίνεις απο πάνω πως ακόμη χρωστάς;




23 Ιουνίου 2008



10 Οι ..Φλωρινιώτες..

Αρχίζουν και με αρρωσταίνουν κάτι κογκολότσια που παριστάνουν τους Έλληνες, και αυτοαποκαλούνται "μακεδόνες" εννοώντας τους γυφτοσκοπιανούς. Μιλάνε άπταιστα τα "μακεδόνικα", μια διάλεκτος ανακατεμένη απο αλβανικά, βουλγάρικα και γιουγκοσλάβικα, την οποία βαφτίσανε Μακεδονική γλώσσα. Είμαι μακεδόνας.. Σώπα ρε κόπανε; κι εγώ δηλαδή τι είμαι που κατάγομαι απο Σέρρες, Μογγόλος; Θα ήθελα να πω, με όλη μου την αγάπη, και με όλα τα χριστιανοαδερφικά μου, και τα αισθήματα φιλίας που διακατέχω για τον "υπέροχο" αυτό λαό, τα εξής: "Γυφτοτσούκαλα του κερατά, το χώμα που πατάτε ρε γαμημένοι, ΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ απο τα αρχαία χρόνια, τότε που εσείς δεν υπήρχατε ακόμα στη γή, μα όσο κι αν το πατάτε, ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΤΕ! Είστε τιμωρημένοι να ζείτε σε έδαφος Μακεδονικό, μα να μην μπορείτε ποτέ να γίνετε Μακεδόνες. ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ, όσο και να σας πιστέψουν οι χαιρέκακοι ή οι αμμαθείς της γής, δεν θα γίνετε ποτε μέρος αυτής της ιστορίας, ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ. Όσο και να φωνάζετε, όσο και να μας προκαλείτε, όσο ντόρο και να κάνετε, γύφτοι είστε, γύφτοι θα παραμείνετε. Εμείς σας ταϊζουμε, εμείς οι μαλάκες που δεν σας κλείνουμε τα σύνορα να δείτε τι θα πεί πείνα και αποκλεισμός. Πήρατε θάρρος ρουφιάνοι γιατί σας κάνανε κάποιοι πλάτες για λίγο, μα τα πάντα είναι ρόδα που κυλάει, θα έρθει όμως κι η στιγμή που θα σας δείξουν και τις πλάτες τους...τότε θέλω να σας δώ, τότε θέλω να δω την δική σας μαγκιά, μόνοι σας, δίχως προστάτες και νταβατζήδες πόσο αξίζετε.. Ελληνικέ λαέ, επειδή εκείνοι που σε κυβερνάνε δεκαετίες τώρα, δεν έχουν πυγμή να κάνουν τίποτε αντρίκιο, και το μόνο που μπορούνε είναι να κάνουν κουμπαριές.. ΕΣΥ!! ..ξύπνα και αρχίνα σιγά σιγά να διώχνεις τα φίδια που 'χεις στον κόρφο σου κρυμένα τόσα χρόνια, αρχίνα να χαλάς τις φιδοφωλιές τους, όπου πίνουν τόσα χρόνια το αίμα της χώρας και απο πίσω την δηλητηριάζουν αντί ευχαριστώ. Δεν δέχομαι σαν Έλληνας και σαν πραγματικός Μακεδόνας, να υπάρχουν άτομα που παριστάνουν τους Έλληνες και η χώρα μου να το ανέχεται, σηκώνοντας σημαίες απο σκόπια ή τα τίρανα.. Αρκετά τους ανεχτήκαμε, καιρός να γυρίσουν σπίτια τους, στις χώρες που αγαπάνε, να πάνε να σηκώσουν εκεί τις σημαίες τους, να κάνουν εκεί τα συλαλητήριά τους για μεγάλες Μακεδονίες και μεγάλες Αλβανίες.. Αρκετά τους ταϊσαμε, αρκετά τους ανεχτήκαμε, αρκετά τους χαϊδέψαμε..






9 Κάποτε..

..Ημανε λέει σε ένα σάιτ και 'γραφα ποιήματα.. Ποιήματα που χαιρόσαντε να διαβάζουνε όλοι. Πολύ ωραία ποιήματα.Και γαμώ τα ποιήματα.. Όλοι με παινεύανε, κι όλοι οι άντρες λέγανε απομέσαντε τι ωραία που γράφει ο καριόλης, ενώ οι γυναίκες είχαν χτυπήσει κυλινδροπίστονο απο τα καρδιοχτύπια τζι.. Μια Πέφτη πρωί που άνοιξα τη σελίδα μου λοιπόν, είδα ότι είχα 49 νέα ημέιλ. Συνήθως λάμβανα 4-5 ημέιλ το πολύ, και έτσι αυτό μου φάνηκε πολύ ασυνήθιστο... Το σύμβολο των ημέιλ είχε γίνει μελιτζανί από την ποσότητα των εισερχομένωνε. Πάτησα λοιπόν εκεί και τι να δω ? μια μούντζα στη μάπα μου όλα ήτονε.. Και απο τότενες έπαψα να γράφω ποιήματα, ανήκοντας πλέον στην μερίδα των αποκαρδιωμένωνε και απελπισμένωνε..






11 Πούντος ρε...αφού εδώ ήτανε...

Καψούρης τότε με την Σούλα την χωριανή μου, δεκαεφτά περίπου και οι δύο, βρισκόμασταν στα κρυφά για να τα πούμε. Ο ξάδερφός της μας πήρε μια μέρα χαμπάρι, ήρθε και με πλησίασε λέγοντάς μου, "μακρυά απο την ξαδέρφη μου γιατί θα γίνει χαμός". Τον κοίταξα καλά καλά, και κρατήθηκα απο τη μια να μη γελάσω..αδύνατος σαν λείψανο, με μια φάτσα που θύμιζε Πινόκιο, τον φανταζόμουν να με χτυπάει..ρε δεν πάμε καλά.. _πού 'σαι τσιμπιτέ, χάσου απο μπροστά μου πρίν φταρνιστώ και πάθεις καμιά πνευμονία σε παρακαλώ, άσε με στην ησυχία μου _Άκουσες τι σου είπα; _Εγώ άκουσα τι με είπες, εσύ μάλλον βαρυακούς.. _Γιατί, θα με δείρεις; Τι να κάθομαι να εξηγάω στο θύμα, ναι θα σε δείρω και μαλακίες; του ΄δωσα άξαφνα μια καρπαζιά που έπεσε καταής.. _Φύγε ρε μη πάρω ανάποδες.. Ακόμη τρέχει ο λείψανος. _Γιατί χτύπησες τον ξάδερφό μου; ήταν η πρώτη της κουβέντα το απόγευμα κοντά στο γήπεδο του χωριού.. _Εγώ; _Ναι εσύ, ψέματα μου είπε; _Ψέματα δεν είπε, βλακείες λέει.. _Κι όμως τον χτύπησες _Άκου να σου πω κάτι, αν τον χτύπαγα, δεν θα σου το έλεγε _Γιατί; _Γιατί το λιγώτερο που θα πάθαινε θα ήταν αμνησία, οπότε άστο, μιά σφαλιάρα τού 'ριξα όλο κι όλο και το έκανε Κυπριακό ζήτημα. _Το βράδυ θα βγώ με μια παρέα στα μπουζούκια.. _Σε ποιά μπουζούκια; απόρησα εύλογα, μιας και στο χωριό μας δεν είχαμε απο τέτοια.. _Στου Μπάμπη το μαγαζί.. _Ααααααα...τότε κατάλαβα..τύφλα να 'χει η "Πύλη Αξιού"και τα "Λαδάδικα" της Θεσσαλονίκης. Το μαγαζί του Μπάμπη, ήταν το πρώην μαντρί πού 'χε για τα γελάδια του, το οποίο διαμόρφωσε ειδικά ο Μπάμπης, βγάζοντας τα παχνιά με τα τριφύλια, σκουπίζοντας τα άχυρα καλά, και τσιμεντάροντάς το ξανά μπάς και φύγει η μυρωδιά απο την σκατίλα...που δεν έφευγε. _Και με ποιούς θα πάς; με ζώσανε κάτι νερόφιδα άξαφνα... _Με κάτι φίλες και φίλους που ήρθαν απο Θεσσαλονίκη να με δούνε.. _Σώπαινε ρε, σοβαρά; και ....δεν θέλεις να έρθω κι εγώ μαζί σου ...παρέα; _Όχι, δεν θέλω να μας δούνε μαζί στο χορό και το μάθουν οι δικοί μου.. _Με άλλους αν σε δούν σκασίλα σου, με μένα όχι όμως, έ; _Με σένα είναι αλοιώς.. Τα πήρα στο κρανίο με την γκόμενα, την περίλαβα με τα "δεν θα πάς" και τα παρόμοια, μα σκασίλα της η κρυόκωλη η έτσι.."θα πάω, και κάνε ότι θέλεις.." Πήγα στην καφετερία συγχισμένος όσο δεν πήγαινε άλλο, ελπίζοντας να ξαναβρώ τον ξάδερφό της και να του πω δυό φωνήεντα στα μάγουλα για την ξαδέρφη του, μα έλειπε..φτού!! Αντί για αυτόν, βρήκα τον Ηλία, καλός φίλος, τριάντα κιλά συνολικά μαζί με τα κέρματα πού 'χε στην τσέπη, και...χέστης, άμα έβλεπε αίμα λιποθύμαγε βαρώντας κυλινδροπίστονο, ή αν γινόταν φασαρία, πάντα θυμόταν ότι τον έψαχνε η μάνα του άξαφνα. _Πάμε ρε Νίκο απόψε στο χορό; _Λές να πάμε; _Γιατί όχι..θα είναι άκουσα και η δικιά σου εκεί με μια παρέα απο Θεσσαλονίκη.. Τα ξαναπήρα αλά δεν μίλησα παριστάνοντας τον κούλ-η. Στο δρόμο για το μαντρί...κέντρο, συγνώμη Μπάμπη (λέτε ρε να το διαβάσει καμιά μέρα και να με βρίζει;), σκεφτόμουνα με ποιούς άραγε θα βγεί η λεγάμενη, μέχρι που φτάσαμε στο μπακάλικο, στη στροφή πίσω απ' την οποία ήταν το "μέγαρο μουσικής" που θέλαμε να πάμε. Ο ήχος απο τη μουσική των γύφτων που έπαιζαν, ακουγόταν πλέον έντονα μαζί με τα φάλτσα τους και τους ανα δύο λεπτά αμανέδες του τραγουδατζή που είχανε μαζί τους. _Ηλία πάνε και έρχομαι σε δύο λεπτά, να πάρω τσιγάρα.. Πραγματικά, δεν έκανα πάνω απο τρία τέσσερα το πολύ λεπτά και έστριψα στη γωνία. Στρίβοντας έμεινα παγωμένος..έντεκα Καλοχωριώτες, είχαν τον Ηλία στη μέση και τον σβουρίζανε χτυπώντας τον σαν ρώσικη ρουλέτα, και πετώντας τον ο ένας στον άλλον. Αυτός ήταν που ήταν μισή χαψιά, καθόταν και τις έτρωγε αδιαμαρτύρητα ο καϋμένος. Κόχλασε το αίμα μου.. _Αφήστε τον ρε τσόγλανοι και βάλτε τα μαζί μου.. _Φύγε ρε, δεν σε αφορά εσένα, φύγε μην τις φάς κι εσύ.. _Με αφορά γιατί είναι φίλος μου και είμαστε παρέα..ελάτε αν σας βαστάει.. Τα μαλακισμένα το πίστεψαν και...ήρθανε.. _Ηλία, μην κολώνεις ρε, θα φάμε ξύλο απο μισό, έντεκα είναι, απο πεντέμιση μας πέφτουνε..άντε να πάρω εγώ έναν παραπάνω.. Και σε μια στιγμή έγινε του Αγίου Βαρθολομαίου, πέτρες, ξύλα, μπήκαν στη μάχη και κάτι μαδέρια απο το γιαπί του Μπάμπη.. _Ρε Ηλία; .....????...?? Ηλία; ...?? Άφαντος ο Ηλίας..καλά ρε, πούντος, αφού εδώ ήτανε..κάτσε τώρα μαλάκα Νίκο να φάς το ξύλο ολόκληρο, αμ τι, μισές δουλειές τώρα; Κάποια στιγμή, απο το πολύ ξύλο άρχισα να μην πονάω, μούδιασε η μάπα μου σας λέω..για να δώ κάποιον, έπρεπε να σκύβω, ευθεία δεν έβλεπα πλέον απο το πρήξιμο στα μάτια μου. Κι εκεί που βάραγα μιά κι έτρωγα έντεκα, νοιώθω ένα καδρόνι να σπάει στο κεφάλι μου και να μένει εκεί σφηνωμένο σαν το καπέλο του Ναπολέοντα. Έστριβα το κεφάλι μου κι έστριβε κι εκείνο μαζί. Το έπιασα και το πήρα απο την κεφάλα μου και τότε έφαγα την δεύτερη ψυχρολουσία..ακριβώς εκεί που έσπασε και πρός την έξω μεριά, φάνταζε ένα καρφί, προεξέχοντας ίσαμε δέκα πόντους. Αν ήταν γυρισμένο ανάποδα, θα είχα σίγουρα αφήσει τον μάταιο τούτο ντουνιά. Γύρισα να δω ποιός μαλάκας μπορεί να είχε τόση στραβωμάρα να μη δεί τέτοιο καρφί, και είδα έναν πίσω μου, ίσαμε τη ζώνη μου στο μπόϊ να κοιτάζει κι εκείνος το καρφί με δέος.. _Εσύ ήσουνα ρε μαλάκα; _Ναί..έκανε τρομαγμένος.. _Αυτό εδώ δεν το είδες; _Όχι.. Τον έπιασα με τα δύο χέρια αφήνοντας το μαδέρι, και τον πέταξα μέσα σε μια φούντα απο τσουκνίδες και αγκάθια. Ακουγόταν μονάχα η φωνή του απο τον πόνο όπως έσκουζε, μα τον ίδιο δεν τον έβλεπες.. _Μαλάκες, τέλος..γύρισα και είπα στους υπόλοιπους _Τι τέλος ρε; _Τέλος θα πεί τέλος, καυγάς τέρμα, δεν θέλω άλο, χόρτασα ξύλο.. Με κοιτάγανε σαν χάνοι, μα ήταν κι εκείνοι πολύ αποκαμωμένοι για να θέλουν κι άλο καυγά.. Κοίταξα τα χάλια μου, πουκάμισο ματωμένο και σκισμένο, χέρια ματωμένα, παντελόνι μέσα στα χώματα, απο το κεφάλι μου έτρεχε αίμα, τα μούτρα μου δεν τα έβλεπα, μα φανταζόμουνα πάνω κάτω πως θα ήτανε. _Καλά ρε, τα έβαλες μαζί μας, με έντεκα άτομα; _Μάλον αυτό έκανα.. _Η το λέει η καρδιά σου ρε φίλε ή είσαι παλαβός, αλά ο φίλος σου την έκανε, σε πούλησε.. _Δεν πειράζει, άλωστε δεν κάνει ο Ηλίας για καυγάδες.. _Πάμε να πιούμε παρέα ρετσίνα, κερνάμε.. _Που ρε; _Στο κέντρο..έλα πάμε.. _Τι λέτε ρε κόπανοι; και έπρεπε να σκοτωθούμε πρώτα για να πιούμε μετά ρετσίνα; απο πρίν γιατί δεν το λέγατε; τώρα με τα χάλια αυτά θα πάω εκει μέσα στον κόσμο; άσε που δεν θα με γνωρίσει ούτε η δικιά μου έτσι πως έγινα.. Κι όμως..πήγαμε για ρετσίνα..κέρδισα φίλους εκείνο το βράδυ μετά τον καυγά, μα έχασα την γκόμενα, βλέπεις...δεν με γνώρισε και ήμουν και ....απο χωριό βλέπεις..




22 Ιουνίου 2008



6 Ελλάδα θα πεί..

_Μια χώρα κάπου στα Βαλκάνια, _η οποία παριστάνει την σπουδαία βασισμένη στο ένδοξο παρελθόν της, δίχως να βλέπει το παρόν κατάντημά της, εθελοτυφλώντας, _με κατοίκους πιο πειθήνιους κι απο γελάδια, που απλώς είναι παμφάγα, που παίρνουν 700 ευρώ και απο πάνω λένε κι ευχαριστώ, και δόξα τον Θεό, _που με το παραμικρό σηκώνουν χέρια και πόδια λέγοντας κακομοιριασμένα "και τι να κάνουμε", _που τα έξοδά τους είναι τριπλάσια απο τα έσοδά τους, _που για να πάνε διακοπές παίρνουν διακοποδάνειο, _που οδηγάνε μερσεντές μα μετά δυό χρόνια τους την κατάσχει η τράπεζα, _που χρωστάνε τόσα σε κάρτες και δάνεια, που χάνουν το βιός τους, _που κινητό -κι όχι μόνο ένα- έχει κι ο τσομπάνος στο βουνό, _που τα προϊόντα πρώτης ανάγκης κοστίζουν ίσα ή και ακριβότερα απ' ότι σε χώρες με μισθούς 1200 ευρώ το μήνα, _που ακόμη πιστεύουν σε πολιτικούς και τρέχουν σε ομιλίες τους σαν πρόβατα επί σφαγήν, _που τα ΜΑΤ δεν διστάζουν να σκοτώσουν ανθρώπους, χτυπώντας τους όλους αδιάκριτα, _που το δικαίωμα της απεργίας έγινε κακούργημα, _που στα εργοστάσια οι επιστάτες τρομοκρατούν τους εργάτες να μην συνδικαλιστούν, _που τα αφεντικά προσλαμβάνουν 90% γυναίκες, που μετά προσπαθούν να τις πηδήξουν για αντάλλαγμα της χάρης που τις έκαναν να τις προσλάβουν, _που η εργασία, η κατοικία, η ανάπαυση, η αξιοπρέπεια, έπαψαν να σημαίνουν κάτι το αυτονόητο, και κατάντησαν χλιδή και αναμνήσεις παρελθόντος, _που η γλώσσα έπαθε ανεπανόρθωτη ζημιά, _που τα ήθη και οι αξίες άρχισαν να χάνονται αφού κατάντησαν λόγος να ντρέπεσαι γι αυτά, _που η ιστορία παραχαράζεται καθημερινά, και διδάσκεται παραχαραγμένη, _που οι μισοί πήραν των ομματιών τους και ρίξανε μαύρη πέτρα πίσω τους, _που όσοι μείνανε παλεύουν με την φτώχεια, την ανέχεια, την ανεργία, τις τράπεζες, τα χρέη, τα διαζύγια και τη μιζέρια, _που ο κόσμος κρέμεται απο φρούδες ελπίδες παίζοντας ξυστό και τζόκερ μπάς και.. _που η εργασία αντικατέστησε την δουλεία, οι γαλέρες αντικαταστάθηκαν με εργοστάσια, τα μαστίγια αντικαταστάθηκαν με απολύσεις, και μόνο οι αφέντες δεν αλλάξανε, _που οι νέοι δεν ξέρουν τι τους επιφυλάσσει το μέλλον, _που οι γέροι παίρνουν συντάξεις εξευτελιστικές, _που το ευρώ έχει φτωχαίνει ακόμη πιο πολλούς, _που οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι η ανοιχτή πληγή του κράτους, οι βδέλλες του λαού, Θα μπορούσα να γράφω...να γράφω...και τελειωμό να μην έχω.. πείτε μου σας παρακαλώ, με το χέρι στην καρδιά.. σε πόσα απο όσα έγραψα πέφτω τόσο πολύ έξω ή υπερβάλω; και σημειωτέον πως δεν ζω Ελλάδα..κι όμως, πιστεύω ακράδαντα πως, έτσι όπως τα έγραψα είναι, πιστεύω ότι είναι σαν να τα ζώ.. Θλίβομαι, γιατί είναι η χώρα μου, η πατρίδα μου, ο τόπος μου, ο τόπος που θέλω να με θάψουν μια μέρα.. γιατί κατάγομαι απο ακριτικό χωριό κάτω απο το τριεθνές, ναι, είμαι Τριγενής Ακρίτας, γιατί κατάγομαι απο πρόσφυγες προγόνους, ξεριζωμένους απο τα βάθη του Πόντου, κι εγώ να βρίσκομαι πάλι με τη σειρά μου ξεριζωμένος στην άλλη άκρη του κόσμου, και να μην μπορώ να στεριώσω στην πατρίδα μου γιατί κάθε φορά που το τολμώ με διώχνει με κάθε τρόπο.. Αδερφέ μου Έλληνα που με διαβάζεις αυτή τη στιγμή, ίσως διακρίνεις πικρία στα λόγια μου, και δεν έχεις άδικο, έτσι είναι.. μα θα διακρίνεις και μια μεγάλη μελαγχολία απ' την αβάσταχτη νοσταλγία, κάπου ίσως μια έπαρση σε κάποια σημεία, και στο τέλος, μια ανώμαλη προσγείωση για επίλογο.. Μη με αδικείς όμως, έχω τους λόγους μου που νοιώθω πικραμένος.. Μα, φεύγοντας κάποτε, χαμένος μέσα στις σκέψεις μου και την στενοχώρια μου, τις είπα ... "μάννα μου Ελλάδα, ξανά με διώχνεις άσπλαχνα.. μα αν ποτέ με χρειαστείς, φώναξέ με, όσο μακρυά κι αν είμαι θα σε ακούσω και θα τρέξω..μη διστάσεις.. απλά, φώναξέ με ρε μάννα, κι εγώ πάλι θα 'ρθώ.. "




21 Ιουνίου 2008



12 Ατελείωτε Έλληνα..

_Παρακαλώ, τι θέλετε; _Να δηλώσω το παιδί μου και να του βγάλετε διαβατήριο να πάμε Ελλάδα να το βαφτίσουμε ... _Καθήστε. Κάθισα. Ήμουν σε ένα γραφείο του Ελληνικού Προξενείου, στο Μόναχο. _Δώστε μου πιστοποιητικό γεννήσεως και όλα τα υπόλοιπα έγγραφα που έχετε.. Τα έδωσα, και έσκυψε να τα διαβάζει για κάμποση ώρα..Σε κάποια στιγμή φρικάρισε.. _Καλά, πόσα ονόματα έχει το παιδί σου; _Τρία! _Τρία; γιατί; _Γιατί έτσι γούσταρα κύριε, λογαριασμό θα σας δώσω; Άλλωστε τα βλέπετε στο πιστοποιητικό γέννησης, γιατί με ρωτάτε για κάτι που ήδη ξέρετε; _Δεν μπορώ απλά να καταλάβω για ποιό λόγο τρία..δεν σας έφτανε ένα; έστω δύο; _Όχι, και η ατυχία μου είναι πως αργά έμαθα ότι είχα δικαίωμα να βάλω μέχρι πέντε ονόματα, αν το ήξερα απο πριν, ακόμα ονόματα θα διαβάζατε.. _Και ο λόγος; με ξαναρωτάει.. _Κοιτάχτε, για να τα έβαλα, σίγουρα κάποιους λόγους είχα, μπορείτε να με εξυπηρετήσετε γιατί έχω κι άλλες δουλειές και ο χρόνος με πιέζει; Στη Γερμανία υπάρχει το εξής σύστημα. Με το που θα γεννηθεί ένα παιδί, μέσα σε τρείς το πολύ ημέρες, και όσο το παιδί βρίσκεται ακόμη στην κλινική, πρέπει οι γονείς να δηλώσουν το όνομα ή τα ονόματα του παιδιού, αλλιώς δεν παίρνει εξιτήριο, και τότε έχει το δικαίωμα οποιοσδήποτε γιατρός και λοιπά, να του δώσει όποιο όνομα εκείνος θέλει, αν οι γονείς δεν προτείνουν δικό τους όνομα. Στην περίπτωση αυτή, για να αλλάξεις το δοθέν όνομα, ή ακόμη και να κάνεις μια ορθογραφική διόρθωση μονάχα, απαιτούνται μακροχρόνιες δικαστικές διαδικασίες, οι οποίες στοιχίζουν και κάποιες χιλιάδες ευρώ συν τοις άλλοις. _Άκου τρία ονόματα..ξανά 'πε κουνώντας το κεφάλι του ειρωνικά. Έκανα τον μαλάκα για να τελειώνει, μα αυτός συνέχισε.. _Θα έχει το παιδί σου πάντως πρόβλημα αργότερα. _Γιατί θα έχει πρόβλημα το παιδί μου αργότερα; _Με τη στρατολογία, θα το καλέσουν τρείς φορές.. _Ο λόγος; _Σίγουρα θα γίνει κάποιο μπέρδεμα με τα τρία ονόματα.. _Δεν κατάλαβα, σαράντα εκατομύρια Ισπανοί, έχουν όλοι προβλήματα με τη στρατολογία τους; γιατί απ' όσο ξέρω όλοι τους έχουν απο εφτά ωχτώ ονόματα, μέχρι και της μαμάς τους βάζουνε...μήπως καλούνε και τη μάνα τους στα στρατολογικά γραφεία να περάσει περιοδεύων; _Ε, όχι, δεν νομίζω.. _Λοιπόν; εκείνοι γιατί δεν μπερδεύονται και οι Έλληνες πάντοτε μπερδεύονται και πνίγονται με μια μπουκιά ψωμί; Κομπιούτερ δεν έχουνε; να πάνε να αγοράσουνε. _Εγώ σου το λέω, εσυ κάνε ότι θέλεις.. _Άκου να σου πω.. _Στον πληθυντικό θα μου μιλάς.. _Κοίτα, μάστορα; αρχίζεις και με τσαντίζεις και τα πάς πολύ καλά. Μέχρι τώρα μου μιλάς στον Ενικό, ενώ σου μίλαγα στον πληθυντικό. Όταν όμως εγώ θολώσω, ξεχνάς τις ευγένειες μαζί μου. Λοιπόν, μην ανησυχείς για το δικό μου παιδί, και δεν πρόκειται να έχει το παραμικρό πρόβλημα αργότερα με τη στρατολογία, κάνε μου τα χαρτιά που χρειάζομαι και άσε με να πάω στην ευχή της Παναγιάς, άντε να χαρείς τα παιδάκια σου. _Σοβαρά; έτσι νομίζεις; ότι δεν θα έχει πρόβλημα; _Ναι, δεν θα έχει γιατί ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΑΦΗΣΩ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΦΙΛΕ...θα τον στείλω στη Γερμανία, τουλάχιστον θα παίρνει και μισθό και δεν θα μπερδευτούν ποτέ ώστε να τον καλέσουν τρείς φορές..με πιάνεις; _Θα τον στείλεις φαντάρο στη Γερμανία; _Άκου, άμα συνεχίσεις να μου ανεβάζεις την πίεση, ίσως να τον στείλω και στην Τουρκία..μπορείς να μου δώσεις τα χαρτιά μου να μην πάμε και κατά Αφρική μεριά; _Ορίστε, ήδη το πρώτο πρόβλημα...μου είπε χαιρέκακα.. _Ποιό; απάντησα, προσπαθώντας να παραστήσω τον υπομονετικό.. _Στο διαβατήριο, δεν χωράνε και τα τρία ονόματα. _Τι πράγμα; _Αυτό που άκουσες..δεν χωράνε και τα τρία. _Γιατί; _Γιατί έτσι τα έχει κάνει το κομιούτερ, το πρόγραμμα, δεν επιτρέπει πάνω απο συγκεκριμένο αριθμό γραμάτων, ενώ για το επίθετο είναι απεριόριστο. _Δηλαδή, για να καταλάβω, μπορεί κάποιος να έχει επίθετο με διακόσσια γράματα, αλά όνομα με συγκεκριμένο αριθμό, σωστά; _Μα τι λέω τόση ώρα.. _Μαλακίες! _Ορίστε; _Τι ορίστε ρε φίλε; είδες πολλά επίθετα να έχουν διακόσια γράματα; άντε το πολύ να είναι κανένας απο Καλαμάτα και να λέγεται Μακρυονοματοχεσεμεσαεπιθετοπουλόπουλος, άντε το πολύ σαράντα γράματα..για όνομα πόσα γράματα επιτρέπει ο κομπιούτορας; _Είκοσι νομίζω.. _Δηλαδή το παιδί μου που ονομάζεται "Βασίλειος-Κωνσταντίνος-Daniel" πώς θα γραφτεί, που όλα μαζί, μαζί και τα κενά μεταξύ των ονομάτων είναι τριάντα χαρακτήρες; _Θα γράψουμε τα Ελληνικά ονόματα μονάχα. _Γιατί; _Το ξένο όνομα δεν είναι απαραίτητο.. Σας μιλάω λόγω τιμής, ήθελα να του ρίξω σφαλιάρα, κι έχω και βαρύ ..πόδι. Μου είχε ανεβάσει την πίεση στο οχτακόσια, που πήγαινα να μιλήσω και κόλλαγε η γλώσσα μου, επαναλαμβάνοντας σαν μαλάκας την ίδια συλλαβή. Επι τέλους κατάφερα για ακόμα μια φορά να με ηρεμήσω.. _Άμα δεν ήταν απαραίτητο, δεν θα το είχα δώσει στο παιδί μου, για να το έχει, πάει να πεί χρειάζεται. _Να βάλουμε τότε τα Ελληνικά ολόκληρα και το ξένο μόνο το αρχικό του, το Δέλτα.. _Ποιό δέλτα ρε μάστορα, εσύ πρέπει να είσαι εδω βαλτός σήμερα..ποιό δέλτα μου τσαμπουνάς; Daniel είναι το όνομα σε είπα ρε, απο πότε το γράφεις εσυ με δέλτα; Α, μπέ, τσέ, ντέ..ΝΤΕ είναι το γράμα, δεν είναι δέλτα, δεν λέγεται Δάνιελ.. _Δανιήλ..μου πετάει στα μούτρα.. _Όχι γαμώ το κέρατό μου το στριφτό, δεν είναι Δανιήλ, είναι ΝΤΑΝΙΕΛ.. _Δεν χωράει είπα και σταμάτα να φωνάζεις.. _Οκέυ, άκου λοιπόν τι θα κάνουμε, και δεν χωράει συζήτηση παραπέρα..Γράψε στο Νιντέντο εκεί μπροστά σου, Βήτα, τελεία, κενό, Κάππα, τελεία, κενό, DANIEL με ξένα γράμματα, και πάτα ΕΝΤΕΡ μη πάρω φωτιά, για θα τρέχουμε αγκαλιά όλοι εδω μέσα μου φαίνεται.. Με κοίταξε μια στιγμή, μα στο τέλος έκανε αυτό που του ζήτησα..κάποια στιγμή ήταν όλα έτοιμα, πλήρωσα και βγήκα έξω. Το πρώτο πράγμα που έκανα και μου έλειπε αφάνταστα, ήταν να ανάψω ένα τσιγάρο. Αναρωτιόμουν, αλήθεια, ψάχνουν πολύ για να τους βρούν κάτι τέτοιους να τους βάλουν σε τέτοιες θέσεις; Και μιλάμε για ΤΙΣ θέσεις..Καϋμένη Ελλάδα, απο παντού αιμοραγείς ρουφιάνα.. Πήγα μετά στο σπίτι και πήρα τηλέφωνο στο χωριό μου, στον ιερέα συγκεκριμένα του χωριού, να τον ρωτήσω λεπτομέρειες για την βάφτιση που σκόπευα να κάνω. _Ξέχνα το, ήταν η απάντησή του _Γιατί πάτερ; ρώτησα απορρημένος _Γιατί δεν μας επιτρέπει το υπουργείο εσσωτερικών να βαφτίσουμε με τρία ονόματα, δύο και αυτό με δυσκολία, αλα τρία με καμία δύναμη. _Βρε παπά μου, κάπου τα μπερδέψατε, να το βαφτίσω για μένα, σημαίνει να το κάνω χριστιανό, όχι να του δώσω ονόματα, τα ονόματα τα έχει και δεν αλλάζουν.. _Εγώ ξέρω τι λές, μα κατάλαβε και μένα τι σου λέω..δεν γίνεται, μην κατέβεις άδικα. Έμεινα ξερός..και τώρα τι κάνουμε; Πήραμε και αλλού τηλέφωνα, πήρε και ο νονός στον δικό του ιερέα που ήταν και ξάδερφός του, η ίδια απάντηση, "ξεχάστε το, δεν μας επιτρέπει το υπουργείο εσσωτερικών βαφτίσεις με πάνω απο δύο ονόματα", που να έβαζα και πέντε, θα με εκτελούσαν στον τοίχο της καισσαριανής. Τελικά αποφάσισα να πάω στον δεσπότη, στο Μόναχο. Έκλεισα ραντεβού μαζί του και πήγα στο γραφείο του στη μητρόπολη. Δέσποτα, αυτό κι αυτό μου συμβαίνει, λύση δεν υπάρχει για να το βαφτίσουμε στην Ελλάδα, θα το βαφτίσετε εσείς εδώ; _Ούτε εμείς μπορούμε, μου απάντησε..ξανά κόκκαλο εγώ.. _Και τι θα γίνει; _Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, λυπάμαι.. Τότε μου ήρθε μέσα στην οργή μου η φαεινή ιδέα.. _Εντάξει δέσποτα, τότε να προλάβω τα γραφεία της Καθολικής εκκλησίας πρίν κλείσουν.. _Τι τα θέλεις τα γραφεία της καθολικής εκκλησίας; _Να πάμε όλη η οικογένεια να κάνουμε εγγραφή δέσποτά μου, να πληρώσω και την συνδρομή για τρείς μήνες και να πάρουμε το καθολικό χρίσμα, οπότε εκείνοι μου βαφτίζουν το παιδί καθολικό με όσα ονόματα να 'ναι, μιας και η ορθόδοξη εκκλησία δεν το βαφτίζει. _Καλά, μιλάς σοβαρά τώρα; _Σοβαρώτατα δέσποτα, για μένα άλλωστε, τι ορθόδοξος, τι καθολικός, το ίδιο μου κάνει, χριστιανοί οι μέν χριστιανοί και οι δέ, η δουλειά μου να γίνει και ας με λένε όπως θέλουν μετά. Σηκώθηκα και έκανα να φύγω, μα ο δεσπότης αντέδρασε, δεν του καλοάρεσε η ιδέα μου.. _Κι άμα και εκείνοι αρνηθούν; _Τότε θα πάω στους γιαχωβάδες δέσποτα, είπα πονηρά, εκείνοι σίγουρα δεν θα μου αρνηθούν.. _Τι;;;; του σηκώθηκε η κοτσίδα..πουθενά δεν θα πάς, θα στο βαφτίσουμε εμείς εδώ, θα πάρω τηλέφωνο τώρα αμέσως τον ιερέα της ενορίας σου και θα του πω να το βαφτίσει, είπε αρχίζοντας να καλεί τον αριθμό του ιερέα. Το πολύ πολύ θα γιορτάζει τρείς φορές το χρόνο αδερφέ, και τι έγινε.. Κι έτσι, μετά απο δύο εβδομάδες έγινε και η βάφτιση.. Γαμώ τα υπουργεία σας ρε Έλληνες... μέχρι να δηλώσω και να βαφτίσω ένα παιδί, γκαστρώθηκα ο ίδιος..




19 Ιουνίου 2008



16 Απάντηση σε φίλο, στο stixoi.info Site

Ο tomas_to_tomari έγραψε στις:19-06-2008 @ 20:57 egw pali arxizw na aporw....giati grafoume sto stixoi.info? Απάντηση: AATON στις: 19-06-2008 @ 21:48 Τόμας.. Κάποτε αν μας ρωτούσες θα έπαιρνες κάτι απαντήσεις μυστήριες, που μιλούσαν κάτι για εσώψυχα, ανάγκες εξωτερίκευσης, ψυχικές ανάγκες, ξαλαφρώματα και ποιότητας χαρακτήρα. Μετά απο πάροδο κάποιων μηνών εδω μέσα, είδα πως ΤΙΠΟΤΕ απ' όλα αυτά δεν ήταν αληθινό, τίποτε δεν ήταν αυτό που φαινόταν, όλα ήταν ένα ψέμα, μια υπερβολή.. Αντί κατάθεση εσώψυχων,. είδα πληθώρα σκατόψυχων εδω μέσα... Αντί ανάγκες ψυχής, για εξωτερίκευση και ξαλάφρωμα, είδα μονάχα πόλεμο απο ανάγκη επιβίωσης με κάθε τρόπο, με κάθε μέσον, ακόμα και παριστάνοντας τον στιχουργό ή τον ποιητή, μπάς και απο στραβοτιμονιά της τύχης βγάλουν κανένα φράγκο. Πόλεμο όμως βρώμικο, σαν τις ψυχές τους, μιλάμε για ένα ξαλάφρωμα σαν οχετό. Είδα ποιότητες χαρακτήρα του χειρίστου είδους, και δεν μιλάω για τους αθυρόστομους ή τους γαμοσταυρίζοντες -ανήκω κι εγώ σ' αυτούς και μου αρέσουν περισσότερο απο τους γαλαντόμους- μιλάω για εκείνους τους δήθεν ευγενικούς, που μέσα τους η ευγένεια δεν έχει καμία θέση ουσιαστικά, που την βρίσκετε πάντα μονάχα στα χείλη τους, αλά πιο μέσα τους ποτέ δεν πήγε κι ούτε ποτέ θα πάει. Είδα ανθρώπους μονάχους, που απεγνωσμένα ψάχνουν ταίρι με κάθε μέσον, παριστάνοντας τους ποιητές μπάς και ρίξουν εκείνη την ευαίσθητη τάχα μου ψυχή συγκινώντας την με τα ποιήματά τους, χωρίς να ξέρουν πως κι εκείνη παίζει άριστα ακριβώς το αντίθετο μ' αυτούς παιχνίδι λόγω της δικής της μοναξιάς. Είδα ανθρώπους, που δεν έχουν προσωπική πια ζωή, κρεμασμένοι πάνω σε ένα υπολογιστή, να ψάχνουν για φίλους και δεσμούς ουτοπικούς, για να αντικαταστήσουν όλους τους πραγματικούς που έχασαν με τις μαλακίες τους, την αδιαφορία και τον χαρακτήρα τους. Ποτέ δεν έκρυψα πως γράφω για να εκμεταλλευτώ τα γραπτά μου, και γι αυτό τα γράφω όπου είναι δυνατόν. Και ποιός θα μπορούσε να με κατηγορήσει γι αυτό; Όταν όμως διαβάζω ευτράπελα, όπως και το παραπάνω της φίλης Άθης : "Από τότε που ξεκίνησα να εξωτερικεύομαι με αυτό τον τρόπο, νοιώθω ότι ελαφραίνω την ψυχή μου, ότι μου φεύγει ένα βάρος που το κουβαλούσα καιρό μέσα μου" ...τραβάω τα μαλλιά μου, και αν πάω πιο ψηλά, θα δώ μεγαλύτερες παπαριές και πιο χτυπητές, που σου δημιουργούν τριώροφα καρούμπαλα. Απο τη μιά δεν τους νοιάζει τίποτε, αρκεί να βγάλουν το βάρος που αισθάνονται, μα απο την άλλη τρέχουν και γλύφουν ότι κουνιέται για να τα προσέξει κάποιος, τρέχουν και δηλώνουν φίλοι με όποιον πιστεύουν πως είναι κάποιος, πως έχει κάποιο μέσον, πως θα μπορούσε να κάνει κάτι, ώστε να πάνε μπροστά. Αν όμως δεν δουν φώς, οι φιλίες εξανεμίζονται ως δια μαγείας, και γυρνάν το πρόσωπο στη στιγμή. Μέχρι και μηνύσεις σκέφτονται να κάνουν σε όποιον τολμήσει να χρησιμοποιήσει ακόμα και μια πρόταση που έχουν γράψει, άσχετα αν πιπιλάνε το χιλιομασημένο : "καταθέσεις ψυχής" και "δεν νοιάζομαι να βγάλω χρήματα.."..και τάχα μου, τόσο πολύ δεν τους νοιάζει επαγγελματικά.. Αφού δεν νοιάζεστε να βγάλετε χρήματα και το κάνετε για την ψυχή σας, δώστε τα σε κάποιον πιο έξυπνο και πιο ενεργητικό απο σας, να τα αξιοποιήσει άν έχουν κάποια αξία (γιατί έχουμε δεί σαβούρες με την οκά εδώ μέσα..) και να κονομήσει εκείνος, βάζοντας απλά το όνομά σας σαν συγγραφέα. Εσείς θα έχετε απλώς τη χαρά να κοκορεύεστε, ότι εσείς το γράψατε..λεφτά γιόκ..τι είπατε; είπε κανένας δέχομαι; ψόφιοι για χρήμα είστε, κανένας δεν θα έδινε τίποτε χωρίς υλικό αντάλλαγμα..οπότε τα περί ψυχής και μεγάλων ιδανικών πείτε τα στη γιαγιά σας, ίσως, κι αν έχει διάθεση, να κάνει πως σας πίστεψε για να χαρείτε. Βάζω αγγελία: ΨΑΧΝΩ ΣΤΙΧΟΥΡΓΟ-ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ-ΠΟΙΗΤΗ ΜΕ ΜΕΓΑΛΑ ΙΔΑΝΙΚΑ, ΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ. ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ Η ΑΝΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥΣ ΜΠΡΟΣ-ΠΙΣΩ-ΔΕΧΙΑ-ΑΡΙΣΤΕΡΑ-ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΣΤΑ ΕΞΩΦΥΛΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΣΣΩΦΥΛΛΑ. ζΗΤΕΊΤΑΙ ΕΓΓΡΑΦΩς Η ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΠΕΡΕΤΑΙΡΩ. Αυτά τα ολίγα, γιατί άρχισαν να γαργαλιούνται τα δάχτυλά μου και...άσε καλύτερα... Πηγή: www.stixoi.info (δείτε την συζήτηση όλη) Λογότυπο-εικόνα: cop2.gif copyright © www.stixoi.info




15 Ιουνίου 2008



4 Blame Story..

Στο Ελλάντα είχαμαν ένα γελοίον πρόγκραμμα που έβγκανε τραγουδιστένιους και τραγουδιστένιες σαν την κακομοίρα. Εντώ στο Τορόντο, έκομε κι εντώ τέτιο χάλι, το λένε Εκκλεσία του Άγιος Νικολάος. Είναι ένα πολύ καλό μαγαζί, με πολύ προσοδοφόρα Buissenes. Ο Buissnesman που το ντολεύει το μαγκαζί, λέγεται Φάδερ Χόλλυγουντ. Στο μαγκαζί δίπλα, έχει και αίθουσα χοροεσπερίδες, αμέ, και κάθε εβντομάδα κάνομε χορούς με πετραχήλια, τα ντάλλαρς να μαζεύονται, και δε βαριέ, και δε βαριέσαι, αδερφέ. Οοοοοοο...τώρα συνηδειτοποίησα πως τόση ώρα σας έγραφα αμερικάνικα, και πώς να καταλάβετε τι λέω, δεν τα μιλάει άλλωστε ο καθ' είς. "...δεν με φέρνεις στην Εκκλησία παπά μου με το να είσαι αλλοπαρμένος δεν με φέρνεις βλέποντάς με σαν πελάτη καταστήματος δεν έρχομαι, όταν αισθάνομαι πως μπαίνω σε επιχείρηση αντί ναό.. Τον ιερέα τον θέλω Άγιο, όσο μπορεί και όσο του επιτρέπει η ανθρωπινή του φύση, τον θέλω με γενειάδα λευκή, χωρίς να την κόβει ποτέ, ούτε και τα μαλλιά του, έτσι μου θυμίζει τους Αγίους, έτσι φαντάζομαι τους Αγίους..με ξέπλεκα μακρυά μαλλιά και άσπρη γενειάδα. Τον θέλω ταπεινό, πολύ ταπεινό, να πιστεύει πρώτος και να τηρεί αυτά που διδάσκει, όχι να απαγγέλλει ποιήματα κάθε κυριακή στο πλήθος για δικαιολογήσει τον παχυλό του μισθό. Τον θέλω φτωχό, να ζεί απο τις προσφορές του κόσμου, να μην έχει περιουσία, να μην κοπιάζει να αποκτά αγαθά επίγεια, να μην ζητά χρήματα και να μην έχει ανάγκη υλικών αγαθών.. Τον θέλω ισχνό, λιτοδίαιτο, όχι πλαδαρό και καλοφαγά. Να μην πίνει και να μη χορεύει, να μη μιλάει πολύ, να μην του αρέσει η δημοσιότητα, να μη γελάει χυδαία, να μην κοιτάζει πονηρά τα κοριτσόπουλα -για να μην το προχωρήσω κι άλλο- να μην σκανδαλίζεται και να έχει πάντα αυτοέλεγχο. Να αποφεύγει να οδηγάει, διότι μπορεί σε ατύχημα να γίνει αιτία να χάσει κάποιος τη ζωή του. Να έχει πάνω απ' όλα, αυτό που τονίζει κάθε κυριακή, "Φόβο Θεού". Καταντήσατε ιερείς το ιερούργημά σας, επάγγελμα τους ναούς σας οίκους εμπορίου Απο υπηρέτες του Θεού, γίνατε επιχειρηματίες το ποίμνιό σας το διώξατε, το κερατώσατε και το εξαπατήσατε πάμπολλες φορές είστε οι λιγώτερο πιστοί σε όσα κηρύττετε καλλωπίζεστε και προσπαθείτε να φαίνεστε όμορφοι, λές και κάνετε πασαρέλα σε καλλιστεία παπάδων, για να σας κοιτάζουν και να σας "ποθούν" οι γυναίκες που εκκλησιάζονται. Μου λέει η δικιά μου, "μην γράφεις για παπάδες, έχουν μεγάλη δύναμη εδώ στον Καναδά, με το ράσο ειδικά μην τα βάζεις". Σώπα καλό 'μ; σοβαρά; Λές το μπλόγκ μου να το ονόμασα "Μπινελικολόγιο" για να γλύφω παπάδες, αρχιμανδρίτες ή όποιον άλλον μου κάθεται στραβά με τις μαλακίες του; Λάθος...ακριβώς γι αυτό το λόγο το ξεκίνησα και γι αυτό το ονόμασα κι έτσι. Και σας ρωτώ.. Γιατί να εκκλησιάζομαι; Γιατί να δηλώνω πιστός σε μια πίστη, την οποία ούτε οι ίδιοι οι λειτουργοί της δεν πιστεύουν; Για να κολάζομαι κάθε κυριακή; Οι υπόλοιπες έξι ημέρες δεν μου αρκούν; χρειάζεται να κολαστώ και τις εφτά; "....Ο ποιών τους Αγγέλους Αυτού Πνεύματα και τους Λειτουργούς Αυτού Πυρός φλόγαν.." Εσάς τι φλόγα να σας κάνει ορέ κοπέλια, που δεν κάνετε ούτε για προσάναμμα; έχετε σβήσει προ αιώνων..έπαψε ο λόγος σας να είναι πύρινος, έγινε το λιγώτερο..χλιαρός. Γίνατε χλιαροί οι ίδιοι, γίνατε νωθροί, πλαδαροί, κακεντρεχείς, κακιασμένοι, φιλάργυροι, πλακώνεστε μεταξύ σας για περιουσίες και χρήματα, μοιράζεστε μεταξύ σας τα φιλόπτωχα, δίχως να δίνετε σε φτωχό νερό να πιεί.. Αντί παραδειγματικά να δίνετε τον ένα σας χιτώνα, εσείς θα παίρνατε και το σώβρακο του άλλου αν μπορούσατε.. Δεν σας μισώ, σας λυπάμαι, κι όχι τόσο για την κατάντια σας, ούτε για την κατάντια του ποιμνίου σας που έχασε το δρόμο του παρασυρμένο και καλυμμένο συχνά, πίσω απο τις ακολασίες τις δικές σας, σας λυπάμαι περισσότερο για το "τι ψυχή θα παραδώσετε.."




13 Ιουνίου 2008



7 Άρκο, σήκω..

_Άρκο, σήκω..σήκω γρήγορα.. _Έ; έκανα μισοκοιμισμένος.. _Σήκω ρε, άντε κουνήσου.. Ήταν ο Ηλίας, ο μεγάλος γιός της κυρά Δέσποινας απο το απέναντι σπίτι. Μας χώριζε ένας στενός δρόμος μονάχα. Ο Ηλίας ήταν τότε δεκαεφτά χρονών, και είχε ακόμη έναν αδερφό, τον Νίκο, δεκαπέντε χρονών και μεγάλο κωλοπαίδι συνάμα. Ο μεγάλος ήταν ήσυχο και λογικό παιδί, εργατικό και υπάκουο, ενώ ο άλλος, ακριβώς το αντίθετο, σύν ότι είχε καμιά πεντακοσαριά κουσούρια επιπλέον. Κάποτε οργώναμε τον κήπο με τον γάϊδαρο, κι εκείνος έκατσε κάτω, απεργώντας και διαμαρτυρόμενος, μην έχοντας πλέον διάθεση άλο για εργασία, οπότε κι αναγκαστικά ζώστηκα εγώ τα σχοινιά, και βρέθηκα να τραβάω σαν γάιδαρος το άροτρο. Περνούσε τότε κάποιος χωριανός απο κεί, και το είδε, και συζητώντας το στο καφενείο, με αποκάλεσε "Άρκο", δηλαδή αρκούδα, θέλοντας να δώσει έμφαση στη δύναμή μου, κι απο τότε μου είχε μείνει για πολλά χρόνια ο τίτλος του άρκου, και που ο Ηλίας δεν έλεγε να τον ξεχάσει ποτέ. Ήταν καλοκαίρι του '75, ήμουν δεν ήμουν δώδεκα χρονών. Η ζέστη αφόρητη, και σαν να μην έφταναν οι δουλειές στα χωράφια, είχα και το διάβασμα απο πάνω. Ο θείος μου που με μεγάλωνε όλα αυτά τα χρόνια που έλειπαν οι γονείς μου στην Γερμανία, ήταν αφάνταστα αυστηρός. Το ξύλο που έτρωγα καθημερινά, δεν περιγράφεται. Μερικές φορές τον δικαιολογώ, ίσως ήταν ο μόνος τρόπος να με κρατάει υπό έλεγχο, μιάς και ήμουν τρομερά ζωηρός σαν παιδί, και η δική του ευθύνη απέναντι στους γονείς μου τεράστια αν κάτι πάθαινα, και που ήταν το πιο εύκολο να συμβεί ανά πάσα στιγμή, με τις τότε συνθήκες ζωής. Που να τολμήσω λοιπόν να μήν διαβάσω αυτό που θα μου έβαζε σαν εργασία, που μετά θα με έλεγχε και αλίμονό μου αν δεν το είχα μάθει. Μια φορά με είχε δέσει στα κάγκελα στο ντουβάρι, μπροστά στο δρόμο, επειδή δεν είχα μάθει καλά όλους τους στίχους του Εθνικού ύμνου. Πέρναγε ο κόσμος, κι εγώ με τα χέρια δεμένα πίσω μου, πάνω στα κάγκελα, παρίστανα τον άνετο τουρίστα που λιάζεται αμέριμνα, μην τυχόν και με έπαιρναν είδηση, οπότε το δούλεμα θα κράταγε χρόνια. _Ξύπνα ρε άρκο, άντε, θα αργήσουμε.. _Που θα πάμε ρε Ηλία; _Κάπου...σήκω και θα δείς.. _Δεν έρχομαι, θα με σκοτώσει ο θείος μου, δεν τέλειωσα το διάβασμα.. _Δεν θα του πούμε τίποτα, ούτε θα μας καταλάβει, σήκω, πάμε.. Ο τόνος της φωνής του, είχε μέσα του μια επιτακτικότητα, που με εναντίωνε, μα και μια παράκληση συνάμα, που μου ερχόταν δύσκολο να του αρνηθώ..Ο φόβος όμως για τα επακόλουθα απ' τον θείο, με ανάγκαζε να λέω όχι. _Ρε ξέρεις τι ωραία είναι κεί που θα πάμε; _Που θα πάμε ρε Ηλία; γιατί δε μου λές; _Πάμε και θα δείς, έχει πολύ φώς εκεί, φώς και μουσική, έλα πάμε.. Φώς και μουσική; μου θύμισε την τελευταία φορά το ξύλο που έφαγα, είχαν αστράψει τα μάτια μου, μιλάμε για πολύ φώς, που μετά για μέρες τα ανοιγόκλεινα σαν χαζό, και τα αυτιά μου βούιζαν μελωδικά για άλλες τόσες μέρες..φώς και μουσική, μάλιστα..άσε, να μου λείπουν. _Ηλία πάνε μόνος σου, δεν μπορώ, θα φάω ξύλο και δεν έχω όρεξη.. _Μόνος μου δεν θα πάω, θα πάω με παρέα, αν είναι θα πώ τον Στάθη του "μεχτέρ" άμα θέλει να πάμε μαζί. _Πές όποιον θέλεις, εγώ δεν γίνεται να έρθω. _Καλά ρε άρκο, φεύγω, αντίο.. ..κι έφυγε. Πετάχτηκα επάνω με κομμένη ανάσα, προσπαθώντας να πάρω αέρα, λές και κάποιος μου έσφιγγε το λαιμό. Έσταζα ολόκληρος, μούσκεμα στον ιδρώτα, και σιγά σιγά άρχισα να παίρνω ξανά αναπνοή.. Τρομαγμένη σηκώθηκε και η γιαγιά μου, που κοιμόταν κι εκείνη δίπλα μου στο ίδιο ντιβάνι.. _Πουλίμ, ντο έπαθες; με ρώτησε φανερά ανήσυχη και τρομαγμένη.. _Είδα όνειρο γιαγιά..και δεν έπαιρνα αναπνοή τώρα και τρόμαξα.. _Τι όνειρο είδες παιδί μου; _Τον Ηλία της Δέσπως γιαγιά, και της διηγήθηκα ξανά, ακριβώς όλα όσα είδα λίγα δευτερόλεπτα πρίν.. Έσκυψε το κεφάλι της σταυρώνοντας τα χέρια της, και είπε σκεφτική, "δεν είναι καλό όνειρο αυτό παιδί μου.." _Γιατί γιαγιά; _Πάμε στης Δέσπως να τις το πούμε...δεν ήταν καλό το όνειρο παιδί μ'.. Ήταν μέρα Παρασκευή, τρείς το απόγευμα όταν συνέβηκαν όλα αυτά. Ακριβώς μια εβδομάδα πρίν, παρασκευή απόγευμα ήταν, που είχαν πάει τον Ηλία στην Θεσσαλονίκη, στο νοσοκομείο, γιατί δεν ένοιωθε καλά. Οι γιατροί είχαν διαγνώσει μια σπάνια ασθένεια, που του κατάτρωγε το συκώτι, μα δεν υπήρχε ίαση. Πήγαμε στην μάννα του, και η γιαγιά μου τις εξήγησε τον λόγο που πήγαμε. Ξαφνικά, η κυρά Δέσποινα, άρχισε να τσιρίζει, να κλαίει, να φωνάζει "το παιδί μου θα πεθάνει.." κι εγώ κατατρομαγμένος να κοιτάζω και να μην μπορώ να καταλάβω τίποτε, άσε που αισθανόμουν και τύψεις πως για όλη αυτή την αναστάτωση ήμουν εγώ υπαίτιος.. Στις πέντε το απόγευμα, πήραν τηλέφωνο απο το Νοσοκομείο, στο καφενείο του χωριού, όπου ήταν και το μοναδικό τηλέφωνο για όλο το χωριό, πώς στις τέσσερις το απόγευμα, απεβίωσε ο Ηλίας.. Την ίδια ημέρα, ο Στάθης ο "μεχτέρ" είχε πάει στην Ροδόπολη απ' όπου αγόρασε πέντε ζευγάρια παπούτσια, τα οποία μετά και μοίρασε στα παιδιά της γειτονιάς του, λέγοντάς τα, "πάρτε τα να με θυμάστε". Την επομένη, ακριβώς στις τέσσερις το απόγευμα, ανεβασμένος στα πλαϊνά ενός τρακτέρ με το οποίο κουβαλούσαν χώμα, μαζί με τον μικρότερο αδερφό του Θεόδωρο, καταπλακώθηκε απο την μεγάλη πίσω ρόδα του τρακτέρ, όταν αυτό αναποδογύρισε λόγω βάρους και κλίσης του εδάφους και πέθανε μετά απο λίγα λεπτά, απο ασφυξία, σε ηλικία δεκαεφτά ετών επίσης. Εσείς; Πιστεύετε στα όνειρα;




12 Ιουνίου 2008



2 Δεν μπόρεσες, όχι..

Δε λέω, ήμουν απο μικρός καμακερό φίδι. Δεν μου γλύτωνε κοπέλα άν το έβαζα αμανάτι να τις κάνω καμάκι. Οι φίλοι μου πάντοτε με είχαν για αρχηγό όταν βγαίναμε έξω βόλτα, ήξεραν πως απο το πουθενά θα μάζευα κορίτσια στην παρέα. Έτσι με τα μυαλά αυτά, έφτασα και στην ηλικία των δεκαεφτά. Ήταν τότε που πήγα στο στρατό, έχοντας βγάλει την Σ.Μ.Υ. στα Τρίκαλα στα δυό στενά. Βρεθήκαμε στην Αθήνα άξαφνα για κάποιες εκπαιδεύσεις. Μια άχαρη πόλη, μουντή, αφιλόξενη και που είχε τα πάντα. Εμείς, οι περισσότεροι χωριατόπαιδα, άβγαλτα και με τα μυαλά σαν ζελέδες, χαθήκαμε απο την πρώτη κι όλας ημέρα στην ζούγκλα της. Λίγοι ήταν στο στοιχείο τους μιας και κατάγονταν είτε απο Αθήνα είτε απο τριγύρω και τους ήταν οικεία όλα αυτά. Βρεθήκαμε στην πλατεία Ομονοίας, που μέχρι τότε την είχαμε μόνο ακουστά. Να που την βλέπαμε κι όλας. Μπροστά μας ένα ξενοδοχείο, το "Ομόνοια", με καφετερία και εξώστη στον πρώτο όροφο. Χαρά στα μπατζάκια μας..κοίταξα τους υπόλοιπους της παρέας, που ανεβαίνανε τις σκάλες τρέχοντας, μα, με τέτοια ..ομόνοια..που έπαθα αγαλλίαση! Νίκο; έκανε με το που καθήσαμε ο Γιάννης ο Θρακιώτης. Έλα, τί;.. Βλέπεις τι βλέπω; Πές μου προς τα που κοιτάς να σου πω.. Ευθεία μπροστά μου ρε μαλάκα κοιτάζω... Τότε πώς να δώ τι βλέπεις ρε σαχλαμάρα που καθόμαστε φάτσα αντικριστά; και γύρισα το κεφάλι να δω τι έβλεπε ο γκατζόλης ευθεία μπροστά του..Μου κρεμάστηκε το σαγόνι! Τρείς γκόμενες..αλά μιλάμε "ΟΙ" γκόμενες..με τα πόδια σταυρωτά, και το μίνι ως απάνω, τα μπούτια σε κοινή θέα..βάϊ βάϊ μανάδαμ.. Ρε σύ; ποιός θα πάει να τις μιλήσει; Εγώ δεν πάω πάντως, είπε ο άλλος της παρέας, ο Σάκης απο τη Λαμία..κομπλάρω μάγκες. Θα πάω εγώ, είπε ο Νίκος ο Καβαλιώτης Όχι εγώ, πετάχτηκε ο Χάρης..και σιγά σιγά το ποιός θα πάει, άρχισε να γίνεται πρόβλημα, κοντέψαμε να πλακωθούμε.. Θα θυμάστε την παροιμία, "δυό γάϊδαροι μαλώνανε.." έ; Κάτι τέτοιο πήγαινε να γίνει. Και ως καλός αρχηγός, πήρα την απόφαση να πάει η αφεντιά μου, κάτι που δεν μου αρνήθηκε κανένας γιατί ξέρανε πως ήμουν πολύ δημοκράτης, και θα πέφτανε φιλελεύθερες καρπαζιές. Έκατσα μερικά λεπτά να ζυγίσω την κατάσταση και να καταστρώσω το στρατηγικό μου σχέδιο κρούσης. Σε όλα εκείνα τα λεπτά, οι γκόμενες μας κάνανε να θέλουμε να φουντάρουμε απο το μπαλκόνι κάτω, βγάζοντάς μας γλώσσες, ανοίγοντας περισσότερο του δέοντος τα πόδια τους, σηκώνοντας χυδαία και ναζιάρικα συνάμα τα πανάκια που 'χαν ζωστεί και λοιπά κουφά.. Επιτέλους σηκώθηκα, πήρα το ύφος που σκοτώνει, φόρεσα βλέμμα της κλίμακας Μάρλο Μπράντο, χαμόγελο Άλαν Ντάλον, περπατησιά Φιδι Πήδη, και τις πλησίασα. Κορίτσια να καθίσω μαζί σας για μια στιγμή; Κάθισε αγόρι..μου κάνει εκείνη που μου άρεσε απο την αρχή..μαλάκας ήμουν να μην σκοτωθώ να κάτσω στο πίτς φιτίλι; Κάτι όμως άρχισε να αιωρείται εις τον αήρ..μια αίσθηση πως τρώω δούλεμα του κερατά..μα ήρθα να κάτσω και αφού έκατσα, τώρα πιά δεν με κουνάει ούτε ο κερατάς ο ίδιος. Ξανακοιτάω τα κορίτσια, τα μάτια μου όμως, λόγω αφάνταστης κούρασης φυσικά κατόπιν ύπνου επι δύο μερόνυχτα χωρίς διακοπή, δεν μπορούσαν να μείνουν για πολύ στα πρόσωπά τους. Όλο κατέβαιναν και στο τέλος πάντα κατέληγα να κάνω μπανιστήρι τα μπούτια τους. Όλως περιέργως, δεν ενοχλούνταν καθόλου απο την κούραση των ματιών μου, αντιθέτως με παρότρυναν να τα ξεκουράσω περισσότερο, ρωτώντας με "σου αρέσουν τα πόδια μας;" Μμμμμμα τι μμμμαααλακισμένες ερωτήσεις είναι δαύτες ρε κορίτσια..είναι δυνατόν να έλεγα γιόκ; Πώς σε λένε; Νίκο, απάντησα δίχως να τραυλίσω αυτή τη φορά..εσάς; Εμένα Λουκία, η φίλη μου απο δώ είναι η Ζωζέτ, και απο εδώ η Λόλα.. Ασυνήθιστα ονόματα έχετε ρε κορίτσια..Λουκία, Ζωζέτ, Λόλα..ειδικά το Λόλα μου θυμίζει κάπως δημοτικό, "Λόλα να ένα μήλο.." Χα χα χα! γελάσανε τα ..κορίτσια, μα το γέλιο δεν μου έκατσε καλά στα καλλιτεχνικά -απο τότε- ωτία μου, σαν κάπως μαρσαριστό να μου ακούστηκε. Κάτι δεν μου κόλλαγε..έπειτα παρατηρώντας καλύτερα, έβλεπα το μήλο του Αδάμ να προεξέχει, όπως δεν προεξείχε ούτε στον ίδιο τον Αδάμ, όταν τό κατάπιε ο μαλάκας και τού 'κατσε στο λαιμό σαν άκουσε άξαφνα, εκεί που μάσαγε, την φωνή του Πλάστη να τον φωνάζει άγαρμπα.. Τα χέρια έπειτα, δεν πολυμοιάζαν γυναικεία.. Ρε γαμώτο..λές να; Αμ ναί..κι όμως ναί.. Μαλάκα καμακερέ, είπα μέσα μου, βρές τώρα τρόπο να την κάνεις με ...τρόπο, γιατί θα γελάνε μαζί σου οι ντουνιάδες, οι μαχαλάδες και τα μισά χωριά της Μακεδονίας. Ο Νικόλας ο καμακερός, δεν κατάλαβε ότι μιλάει τόση ώρα με τρείς τραβεστί. Πάω να πάρω κάτι απο το τραπέζι μου κορίτσια, είπα, μα με τέτοια αδεξιότητα, που μέχρι και ο περιπτεράς απο απέναντι με κατάλαβε ότι έλεγα ψέματα. Σηκώθηκα και πήγα στην ανυποψίαστη παρέα που περίμενε με αγωνία τον μέγα στρατηλάτη τον κατακτητή, να γυρίσει απο το μέτωπο νικητής. Μαλάκες, πληρώστε να φύγουμε.. Γιατί ρε; τι έγινε; όλο περιέργεια οι κοτσομπόληδες.. Γιατί δεν είναι γυναίκες ρε όρνια.. Τι είναι ρε; Οι τρεις Μήτσοι..ρε πάμε να φύγουμε σας λέω.. Φαντάζεστε ρε; λέει στις σκάλες ο γκατζόλης, να πάς με καμία απο τέτοια, και μόλις πάς να τις βάλεις χέρι, αντί για μουνί να πιάσεις κανένα τυμπανόξυλο; Ω! χαρά.. Τον κοίταξα και του 'πα, "μαλάκα, το λιγώτερο είναι το να πιάσεις το τυμπανόξυλο, να μη στο χώσει πουθενά κοίτα μονάχα..εκεί να δείς Ω! χαρά.. που θα κάνεις" Γελώντας φτάσαμε στο στρατόπεδο, πάνω στο Διόνυσο, στη Ραπεντώσα. Ένα έρημο κατά τα άλλα στρατόπεδο, δίχως στρατιώτες μέσα, εκτός εμάς, δίχως νερό, δίχως μάγειρα, δίχως φώς..μονάχα κρεβάτια και γυμναστήριο, τίποτε άλλο. Μας τελείωσαν τα λίγα χρήματα που είχαμε σε λίγες μέρες, οπότε άρχισε η πείνα να θερίζει.. Οι Αθηναίοι, κι όσοι είχαν κάποιον συγγενή, έμεναν σπίτια τους..οι υπόλοιποι τιμωρία, στο ερειπωμένο στρατόπεδο, να προσπαθούμε να ξεχάσουμε την πείνα μας, με το να συζητάμε και να γελάμε με τα παθήματα της ημέρας.. Αδερφέ μου και συνάδερφε.. μαζί περάσαμε κακουχίες πάνω στα βουνά, μαζί περάσαμε καψώνια, μαζί κλάψαμε, μαζί γελάσαμε.. τώρα που είσαι στον τόπο σου και στο σπίτι σου, μαζί με τα αγαπημένα σου πρόσωπα, ξέχασες τους συντρόφους σου.. Ξέχασες πως κάποιοι συνάδελφοί σου κοιμούνται σε ένα έρημο στρατόπεδο.. ξέχασες πως δεν έχουν κανέναν δικό τους σ' αυτή την πόλη, κανέναν εκτός εσένα.. κι εσύ δεν είσαι πουθενά.. δεν σκέφτηκες κάν, ένα κομμάτι ψωμί να τους φέρεις, έστω.. δεν είπες σε κανέναν, ακόμη και στον κολλητό σου που τόσες φορές σου αγόραζε τσιγάρα όταν δεν είχες, ..δεν του είπες..ρε αδερφέ; έλα να σε πάω σπίτι μου, έλα να γνωρίσεις τους δικούς μου, έλα να φάς ένα πιάτο μαγειρεμένο φαγητό, έλα αδερφέ μου να κάνεις ένα μπάνιο σαν άνθρωπος.. κι ύστερα ξεπροβόδισέ τον πάλι να πάει πίσω, στο στρατόπεδο... όχι αδερφέ μου, όχι, δεν κάλεσες κανέναν.. γι αυτό, μετά δυό μήνες που θα πάμε για εκπαίδευση στα δικά μου μέρη, τότε θα πεινάσεις εσύ, τότε θα νοιώσεις, ότι σου λέω τώρα.. τότε θα με κοιτάξεις κι εσύ στα μάτια, σαν να μου ζητάς ένα κομμάτι ψωμί, όπως εγώ τώρα.. θα με κοιτάς σιωπηλά, και θα μου ζητάς λίγη παρέα, σε μια πόλη άγνωστη και αφιλόξενη για σένα.. θα 'σαι στην δική μου πόλη αδερφέ.. εκεί που συγγενή δεν έχεις, ούτε μάννα, ούτε φίλο.. παρά μονάχα εμένα.. τότε θα μάθεις τι θα πεί "φιλοξενία" "φιλότιμο" "συναδελφωσύνη" γιατί αδερφέ μου..εσύ δεν μπόρεσες... κρίμα, μα, δεν μπόρεσες, όχι..




09 Ιουνίου 2008



4 Η καλομόϊρα..

Εγκώ είμαι πάρα πολύ χαρούμενη, γιού νόου, για το τρίτη θέση.. Δεν έχω τίποτε εναντίον καμιάς καλομόϊρας ή κακομόϊρας, αλά σπάζομαι αφάνταστα όταν μετά απο τόσα χρόνια στο Ελλάντα, ντέν έματε ακόμα να μελάει χελένικ. Εδώ ο Ρότσα τα μιλάει άπταιστα, η Καλομοίρα δεν μπορεί να τα μάθει; Ποιά είναι...ο Μπάγιεβιτς; που ο μαλάκας ξέρει μονάχα να κονομάει στην Ελλάδα, αλά όχι να μιλάει ελληνικά; Ζω στον Καναδά πάνω απο ενάμιση χρόνο τώρα. Οι εντυπώσεις μου; Απο άσχημες έως ..κακάσχημες. Βλέπω Ελληνάκια, που δεν ξέρουν να μιλήσουν την πατρική τους γλώσσα, που βγαίνουν στις καφετερίες και παραγγέλνουν "φράπ" σε άπταιστα αγγλικά.. που συζητάνε μεταξύ τους εγγλέζικα, πετώντας κάπου κάπου κανένα ελληνικό ανάμεσα, για να μην ξεχνιόμαστε, σκοτωμένο κι αυτό.. Έχουν κακοποιήσει την αγγλική και την ελληνική, φτιάχνοντας νέες λέξεις, όπως "το κάρο", εννοώντας το αμάξι τους, "η μαρκέτα" αντί σούπερ μάρκετ, "το τικέτο" αντί το πρόστιμο, και κάθε δεύτερη ή τρίτη τους λέξη είναι το "φάκ-εν". Το χειρότερο δεν είναι τα νέα παιδιά, που έχουν κάποιες σοβαρές δικαιολογίες, αλά οι μεγάλοι, οι κάποιας ηλικίας ας πούμε. Δεν υπάρχει για μένα πιο σπαστικό πράγμα απο το να μου μιλάει κάποιος εγγλέζικα, ενώ ξέρει πως είμαι Έλληνας και μάλιστα νέος στον Καναδά. Ψοφάνε για επίδειξη τα κογκολότσια.. Πιστεύω πως και στην Ελλάδα που κατεβαίνουν τα ίδια κάνουν, παριστάνουν τους Καναδούς ή τους Αμερικανούς. Μια πρίν κάτι μήνες, παρεξηγήθηκε μαζί μου γιατί την αποκάλεσα Ελληνίδα.. "Καναδέζα είμαι, όχι Ελλενίδα παρακαλώ" Χέστηκα, της απάντησα κι εγώ. Αν εσύ δεν θέλεις μία φορά να είσαι Ελληνίδα, εμείς δεν σε θέλουμε σαν Ελληνίδα εκατό φορές..αϊ σιχτίρ, παρτάλι του κερατά.. Έχω ακούσει πάμπολλες φτηνές δικαιολογίες για την συνήθεια αυτή, του να μιλάνε αγγλικά αντί ελληνικών, μα ποτέ δεν με έπεισαν, γιατί όπως είπα δεν ήταν παρά φτηνές δικαιολογίες. Έζησα στην Γερμανία πάνω απο 21 χρόνια, δεν θυμάμαι να αλλοιώθηκε η γλώσσα μου, δεν θυμάμαι να άρχισα να μιλάω σπαστά ελληνικά, δεν θυμάμαι να πήγα ελλάδα και να μου έλειπαν λέξεις για να συνεννοηθώ.. Τα νέα παιδιά μιλάνε την ελληνική άπταιστα, είτε πάνε σε ελληνικό σχολείο είτε όχι, διότι η γλώσσα μαθαίνεται πρώτα στο σπίτι..και οι εκεί έλληνες την μιλάνε παντού. Όσοι παντρεύτηκαν με Γερμανίδες, όλες, μα όλες μιλάνε ελληνικά..ΜΑ ΟΛΕΣ! Όταν οι γονείς μιλάνε στα παιδιά τους αγγλικά, επόμενο είναι να μην μάθουν την γλώσσα. Όταν ο ένας γονιός είναι ξένος (το πιο συνηθισμένο στα κράτη αυτά) τότε μιλάνε υποχρεωτικά όλοι στο σπίτι εγγλέζικα, χάριν του ξένου.. ..είχα δεν είχα ..συγχύστηκα πάλι.. καληνύχτα σας!




Next Next Next