29 Νοεμβρίου 2007



1 οι 300

Μπαίνω στο Μπλόγκ, και τι να δώ...300 επισκέπτες λέει...καλά, μιλάμε, εγώ δάκρυσα..ήρθε στο νου μου και η ομώνυμη ταινία, με έπιασε και το πατριωτικό μου, άστα να πάνε.. ά, ρε Ξέρξη...σ' έσκισα!






5 Οι Ευαγγελικοί!

Πήγα στην Ελληνο-Ορθόδοξη (έτσι λένε) εκκλησία στον Άη Δημήτρη στο Τορόντο να εκκλησιαστώ, και με κατάνυξη άκουσα τους ψάλτες να ψάλλουν σε αρχαία Ελληνικά τους μισούς ύμνους, και τους άλλους μισούς στα αγγλικά. Το ίδιο και οι ιερείς, τα μισά αγγλικά, τα άλλα μισά αρχαία.. Μου έκατσε πολύ στραβά στα ποντιακά μου ωτία, μιας και τα αγγλικά μου είναι τρόπον τινά περιορισμένα, και τα αυτιά μου είναι συνηθισμένα έως θανάτου, στην ελληνική γλώσσα της λειτουργίας.. "Σοί Κύριε" λέγαν οι ψαλτάδες μας, όχι "To You Oh Lord", Ο ένας που αρώτηξα μου είπε, "είναι διαταγή απο το Φανάρι, να μην χάσουν τον κόσμο απο τις εκκλησίες, μιας και οι της 3ης γενιάς ντέν μελάνε ποιά χελένικος τόσο καλά..they ta psiloskatonoune, you know... έεε, σκοτώνουν, συγνώμη". Ο άλλος πάλιν, έδωσε την κουφωτάτην πρός την ταπεινότητά μου απάντηξην: "τα λένε ινκλέζικα, γιατί τα πιδιά ιδώ, δεν μελάνε τη γλώσσα, και να καταλαβαίνουν τα λόγια της λειτουργίας". Συγκινητικόν! Αναρωτήθηκα, ρε συ; μπάς και μονάχα εγώ ο μπουμπούνας δεν καταλάβαινα τι λένε τα αρχαία λόγια στην λειτουργία; ή, όλοι που εκκλησιάζονται είναι γνώστες αρχαίων και καταλαβαίνουν; τρίχες καταλαβαίνουν...αλά δεν τους νοιάζει... ΝΑ κάτι σταυρούς, τα χέρια τους μέχρι πίσω φτάνουνε, τυλίγονται ολόκληροι. Η μεγάλη πλάκα όμως είναι οι Ευαγγελικοί. 'Ασε που έγιναν όλοι ιεροκήρυκες, μα, και για να γίνεις μέλος της εκκλησίας τους πρέπει να έχεις χορευτικές ικανότητες τζαζ, και πάνω απ' όλα να είσαι και κάμποσο..τζαζ! Είναι από την μία ο παπάρας που τους ζαλίζ...παπάρας είπα; συγχωρέστε με, πάστορας, ..πού έμεινα;α! ναι...συνεχίζω: ...ζαλίζει τα μυαλά, πιο πέρα η ορχήστρα (κιθάρα, ντραμς, πληκτράς, μπάσο, ...λύρα δεν ξέρω αν βάλανε μετά την επιτυχία της Παπαρίζου), στο πάλκο επάνω μέσα στα λαμέ ο τραγουδιστής ή η τραγουδίστρια, μαύροι με κάτασπρα δόντια, για να φαίνονται άμα πέσουν οι ασφάλειες και σβήσουν τα φώτα και να μην τους ψάχνουν, κι από κάτω τα χοχόλια, που βαράνε παλαμάκια, κουνάμενα και σινάμενα δώθε-κείθε-πeραδώθε-περακείθε-και στη γωνία... εδώ σας θέλω...στη γωνία ....οι ανάπηροι! Τι ανάπηροι; Του θανατά! Η γιαγιά δεν μπορεί να περπατήσει, ήρθε υποβασταγμένη υπό τεσσάρων νταγκλαράδων ως ιερόν λείψανον, με πατερίτσας ανά χείρας (και γα** την καθαρεύουσά μου, καλά....έσκισα) . Ο άλλος, δεν μπορεί να δει -παριστάνει τον τυφλό; - ...κάπως έτσι, Η γριά σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας, κάνει τα πάντα να στρέψει την προσοχή όλων πάνω της, παίζει και γαμώ τον ρόλο της..ο τυφλός σαν να μην πήρε χαμπάρι τι παίζεται... Και έρχεται Ω! του θαύματος η μεγάλη στιγμή... Ο παπάρ...ο πάστορας λέω, σηκώνει τα χέρια, και λαμβάνει από το υπερπέραν την δύναμη του "αναστήναι νεκρούς και ιαθήναι ασθενείας..." εγώ δεν την είδα αλά κάτι εκστασιασμένοι την ένοιωθαν και τρέμανε ολάκεροι, κουνάμενοι σινάμενοι πέρα, δώθε, περακείθε κ.λ.π. Μαζί του, σηκώνει τα χέρια τσιρίζοντας κι όλος ο κόσμος του μαγαζιού... Η ορχήστρα δαιμονίζεται σε ρυθμούς που ο κόσμος παθαίνει φρενίτιδα και εκστασιάζεται.. Κοιτάς γύρω, και εικόνισμα δεν βλέπεις εν τω μεταξύ, γιατί από την τόση βαβούρα και οχλαγωγία, οι άγιοι πήραν άρον-άρον παραμάσχαλα την εικόνα του ο καθένας και την κάνανε.. όπου φύγει... αυτούς σαν να τους είδα, κάτι πήρε το μάτι μου .. Φέρνουνε τους ανάπηρους τώρα..κάντε βρε ησυχία...σσσττττ...πάρτε μάτι τώρα... ο πάστορας, πλησιάζει την πρώτη που δεν μπορεί να σταθεί όρθια, την βαστάνε τη γριά... την ακουμπάει στο μέτωπο, μεγάλε ανατρίχιασα, μιλάμε, μου σηκώθηκαν οι σβερκότριχες.. άξαφνα κάτι μουρμουρίζει -πίσω της είναι κι ένας μιλημένος εν τω μεταξύ- και η γριά πέεεεεεφτει πέφτει πέφτει πέφτει πέφτει... φράααααππππ...στην αγκαλιά του πισινού της... του αυτουνού πίσω της τέλος πάντων.. και σαν σηκώνεται... με τα χέρια σηκωμένα (όση ώρα έπεφτε σηκωμένα τα είχε, μα την αλήθεια σας λέω), και αρχίζει να πετάει μπαστούνια, να χορεύει, να κάνει κάτι τσαλίμια, κάτι φουστανελάτες γυροβολιές Μετσόβου, κάτι τσικλιμίκια Χανίων... δικέ μου, τα είδα όλα... Και από πίσω ακολουθεί ο τυφλός... αυτόνε τον σπρώχνουνε όμως, σαν να μην θέλει, δεν ξέρω ................................. ακολουθεί το ίδιο σκηνικό...μέτωπο, ανατριχίλες, σβερκότριχες...τα γνωστά δηλαδή.. και πέφτει ο δικός σου, φράαααππππ... αγκαλίτσες ο πισινός, είπαμε...τα γνωστά και σαν σηκώνεται απάνω που λες μα με έναν τσαμπουκά, πατάει κάτι μπινελίκια τον παπαράστορα που λέτε... Ποιος σου είπε ρε ξαδερφάδερ να με γιάνεις; για πέ με; Μα...αφού ήρθες μπρος μου... Σηκωτό με φέρανε δεν ήρθα, οκ; εγώ είμαι ρε τυφλός η εσύ;... γκαβομάρα; Μα τέκνο μου.. Τεκνό να σου την πέσει ρε χαμένε, ..που μου στέρησες την τυφλότητά μου.. Για το καλό σου παιδί μου, θαύμα έγινε... Ναι; και τώρα που θα μου κόψουν τη σύνταξη, ποιος θα με ταΐζει τζάμπα ρε ξύπνιε; εσύ; ξανατύφλωσέ με τώρα αμέσως, μη σε σκίσω... Μά.. τέλειωνε μη δεις τι θαύματα μπορώ να σου κάνω εγώ στο πίτς φιτίλι που θα περπατάς μυστήρια.. Μά... Μαμμούνια...τώρα αμέσως είπα! Τόοοοοτε κατάλαβα... ρε μεγάλε; δικός μας είσαι; από που από πατρίδα ρε;... Κύριε ελέησον...ή αγγλιστί, Lord, have merci!




28 Νοεμβρίου 2007



2 Η τραγουδίστρια

"ήτανε μια φορά μάτια μου,
κι έναν καιρό
μια πεταμένη γκόμενα,
να σε χαρώ
έψαχνε κάναν γέρο,
να 'ν παραλής
όλα να του τα πάρει,
να τον μαδήσ'.."

Πέρασαν χρόνοι και καιροί, και ο ένας γέρος διαδέχονταν τον προηγούμενο. Και η τέτοια ζούσε καλά, πολύ καλά, διότι το μόνο που έκανε ήταν να κοιμάται με τους παππούδες και να προσκυνάει τα ζαρωμένα τους απ' αυτά. Τα υπόλοιπα έρχονταν μόνα τους. Τραγούδαγε -τρόπος του λέγειν- σε κάθε μπουζουξίδικο που εύρισκε, παριστάνοντας την τραγουδίστρια, κοινώς αοιδό, όπως ..αοιδίον, τουτέστιν από φωνή μ**νί, Κακοφωνίξ σκέτος δηλαδή.

Στα καζίνα κάθε βράδυ, μέχρι που δεν τους άφησε πούπουλο ατίναχτο, όλα τους τα τίναξε, χαλιά, σεντόνια, πορτοφόλια, τίποτε δεν άφησε ατίναχτο..
Συνέχισε να τραγουδάει για ένα διάστημα στο μπάνιο να μη χάσει τη φόρμα της, όπου όμως σταμάτησε πάλι αναγκαστικά μετά απο λίγους μήνες διότι ξεκόλλαγαν τα πλακάκια της τουαλέτας απ' τη φωνής της και πέφταν οι σοβάδες.

Ακολούθως, της προτάθηκε ένας ρόλος σε μια ταινία του "Αστερίξ", όπου θα έπαιζε τον "Κακοφωνίξ", μα μόλις την είδε ο σκηνοθέτης, έκανε τον κινέζο, γιατί τουλάχιστον ο ρίαλ Κακοφωνίξ βλέπεται, και την έστειλε στο διπλανό πλατό, όπου γίνονταν τα γυρίσματα για την Παναγία των Παρισίων να παίξει τον Κουασιμόδο, και που ο ρόλος της πήγαινε γάντι.

Φήμες ακούστηκαν, πως έπαψε να χτυπάει η καμπάνα μετά που τραγούδησε αυτή, και η Παναγία μετακόμισε απο την εκκλησία των Παρισίων και πήγε σε μια άλλη εκκλησία της Παναγίας, στην Ολλανδία.

Κάποτε, ήρθε να τραγουδήσει (δολοφονήσει λέγεται κανονικά) στο μαγαζί που δούλευα. Μόλις την άκουσα στις πρόβες, τα μαλλιά μου από πράσα, γίνανε κουνουπίδια. Ακόμα τα χτενίζω και βγάζω μυγάκια, σπάζοντας τσατσάρες..

Γυρνώντας τριγύρω το βλέμμα μου, είδα κι άλλους συναδέλφους να έχουν παράξενες όψεις, μέχρι και ο σερβιτόρος ο Γιώργης έβγαλε άξαφνα μαλλιά, ενώ πριν υπήρχε στο κεφάλι του το απόλυτο ξέφωτο.

_Γιατί ρε μάστορα μας το έκανες αυτό;
ρώτησα το αφεντικό..
_Γιατί έχει πολλούς καψούρηδες..

Πήγα πιο κοντά, και τι να δω, μισό δάχτυλο μακιγιάζ και δεν μπορούσε να κρύψει τα χάλια της.
_Ρε φιλενάδα;

_Λέγε και κομμένα τα ΡΕ
_Καλά ρε. Δε με λες; σοβαρά τώρα, εσύ, έχεις καψούρηδες ..;

_Αμέ, τι με πέρασες;
_Να κρατήσω τη γνώμη μου για μένα;
_Άν έχεις αρχίδια να την πεις σταράτα ρε, λέγε, γιατί με πέρασες;
_Για μούμια

_Τι πράγμα;
_Ρωτάς και τι πράγμα; μούτρα είναι αυτά;

_Γιατί, δεν σ' αρέσουν τα μούτρα μου;
_Όχι! εσένα σ' αρέσουν;

_Βεβαίως, και πολύ μάλιστα
_Νορμάλ, 80 χρόνια τώρα, τα συνήθισες

_Τα δικά σου καλύτερα είναι;
_Δεν τα πασαλείβω πάντως με μπογιές να ομορφύνουν
_Εγώ τα πασαλείβω;
_Όχι, βουτάς μέσα στη μπογιά. Και, δε με λές; ποιος
σε βάφει; Κάποιος σοβατζής μόνος του, η ολόκληρο συνεργείο μπογιατζήδων;
_Χα χα..Ας γελάσω..
_Μη γιατί τρομάζω, θυμίζεις πάνθηρα

_Κρύε
_Πώς να μην είμαι κρύος όταν συνομιλώ με σένα..

_Σε φοβίζω και με λές πάνθηρα;
_Πάντοτε φοβόμουν τα άγρια ζώα, να φανταστείς, δεν πήγα ποτέ σε τσίρκο, ..Μα πάντα το τσίρκο, ερχόταν σε μένα.
_Σοβαρά; τσίρκο είναι εδώ; νόμιζα μπουζουξίδικο..
_Τώρα με σένα, όντως τσίρκο καταντήσαμε..

Να χαίρεσαι τους καψούρηδές σου γιαγιά. Και να θυμάσαι, σαβουρογάμηδες πάντα θα υπάρχουν, μα εσύ ποτέ δεν θα γίνεις τραγουδίστρια. Κάποια πράγματα είναι Θεία χαρίσματα, κι εσύ το μόνο χάρισμα που έχεις, είναι να ζεις σαν παράσιτο, σαν βδέλλα, φτηνή και ανύπαρκτη, ψάχνοντας συνεχώς από κάπου να αρπαχτεί, να πιει αίμα, για να επιβιώσει.
Μα άλλο με ανησυχεί.. ότι δεν είσαι η μόνη.
Έγινε μόδα, και δεν μ' αρέσει καθόλου..




26 Νοεμβρίου 2007



0 Η αυστραλέζα

έχω δει γυναίκες να κλαίνε, σάμπως κάνουν και τίποτε άλλο; μα μία μου έμεινε αξέχαστη... "πώς να σε ξεχάσω πως, θα πνιγόμουν νύχτα ο φτωχός" Ρε παιδιά; έκλαιγε, δίχως αιτία...να μα την ομορφιά μου σας λέω, ακόμα δεν κατάλαβα το γιατί! Ο ξάδερφος μου που κοιμόταν στο από κάτω διαμέρισμα, με ξύπνησε τέσσερις το πρωί αλαφιασμένος, "ρε νίκο; αφήσατε επάνω καμία βρύση ανοιχτή;" όχι ρε Μανώλη, τι βρύση ανοιχτή, όνειρο είδες; "ρε μα**κα, άκου που σου λέω και σήκω δες στην κουζίνα ή στο μπάνιο, θα πνιγούμε απο κάτω ρε" Μόλις με αποκάλεσε με το "χαϊδευτικό" μου πήρα φωτιά..ο Μανώλης δεν θα τολμούσε να με αποκαλέσει μ@μ@κα αν δεν συμβαίνει κάτι που τον έκανε να τα χάσει ώστε να μην ξέρει τι λέει.. πετάχτηκα όρθιος και ..έμεινα όρθιος ..ακίνητος.. θέλω να πω...ακούνητος....δεν κουνιόμουνα.. Δεν κάνω πλάκα ..πλημμυρισμένο το πάτωμα κι εγώ πάταγα στα κύματα σαν Ιησούς.. Μαρή μουρλή; τι έγινε εδώ; πας να μας φουντάρεις; "σκάσε κι άσε με" μου απάντησε πνιγμένη στο δάκρυ και τους ..λυγμοί.. Ρε άσε τα σκάσε και σταμάτα το κλάμα, εδώ θα πνιγούμε.. πάω να φέρω το φουσκωτό από το γκαράζ..Μανώωωωλη; "έλα ρε;" αγκομαχώντας από κάτω ο φουκαράς.. Τα κουπιά από το φουσκωτό... που τα έχεις; "κόψε τις σαχλαμάρες ρε Νίκο και κατέβα γρήγορα να αδειάσουμε τα νερά, θα μουχλιάσει το σπίτι"... με τι τα αδειάζεις ρε συ; με την τσάπα.. με τι;;;; φρίκαρα.. "με κουβάδες ρε Νίκο, λες να έχω αντλία;" Εμ; να που χρειάζεται όμως.. "δεν έμεινα ποτέ στο παρελθόν σε υπόγειο, και στον 2ο που μένω, δεν το περίμενα, να πω την αλήθεια, να πνιγώ την ώρα που κοιμάμαι.." Ποτέ έ; θα πείς τώρα κι άλλες παπαριές; ή θα πιάσεις κανέναν κουβά;" Ρε συ Μάνο; τι κουβά να πιάσω, εδώ έγινε να πιάσουμε τα μαλλιά μας και να βαράμε κουτουλιές στα ντουβάρια.. Πολύ κλάμα ρε παιδιά...πολλούς λυγμοί ρε παιδιά..πολύ νερό, 4 ώρες.. γίναμε χώματα... από αουστράλια μεριά έ;.. καλά, πόσο νερό μάζεψε η έτσι; και το κουβάλαγε όλο αυτό μαζί στο αεροπλάνο; κι άμα την έπιαναν τα κλάματα εν πτήση; κι αφού δεν έχει τρούπες, από πού θα φύγει το νερό; μετά σου λένε πως πέφτουνε τα αεροπλάνα.. Αφού η ζημιά γίνεται εκ των έσσω ρε! οι επιβάτες τα ρίχνουνε..εμ τι, μαλακίες τώρα; Άμα συν ταξιδέψετε με καγκουρούδα καμιά μέρα, τα μάτια σας δεκατέσσερα μην κλάψει!




24 Νοεμβρίου 2007



8 Οι κυνηγοί..

Πήγαν λέει για κυνήγι, και κόντεψαν να σκοτωθούνε... Γιατί; γιατί πέρασε ο ένας τον άλλον για θήραμα. Δεν μου λέτε ρε σεις; Μήπως είστε εντελώς κάφροι; Για να πας με κάποιον κυνήγι, σίγουρα δεν πας με τον πρώτο τυχόντα, έτσι δεν είναι; ...έτσι είναι! Σίγουρα γνωρίζεσαι μαζί του κάποιο διάστημα, έτσι δεν είναι; ....έτσι είναι! Σίγουρα η μούρη του δεν σου θυμίζει γουρούνι όταν τον βλέπεις, έτσι δεν είναι; ...έτσι είναι! (θέλω να πιστεύω δηλαδή) Τότε πως γίνετε ρε κόπανοι να αλληλοπερνιέστε για γουρούνια και να πυροβολάει ο ένας τον άλλονε κάθε φορά; και άγρια μάλιστα, μιας και δεν κυνηγάει κανένας ήμερα γουρούνια... Μήπως πρέπει να βγει κανένας νόμος, ώστε για να πάρει κάποιος άδεια κυνηγιού, να πρέπει να κάνει εξετάσεις για τα μάτια, ώστε να μην βλέπει πεταλούδες και αγριογούρουνα εκει που δεν υπάρχουν, να εξετάζεται άμα πίνει, τι διάολο πίνει, πόσο πίνει, ...ληγμένα πίνει; να εξετάζεται και άμα είναι ψυχάκιας... Ε ναι ρε σεις, στον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, δεν είχανε τόσα θύματα όσα στην Ελλάδα μεταξύ κυνηγών... Αυτοί μάλλον πόλεμο απ' το '41 έχουν ακόμα στα βουνά, απλά δεν το πήρανε χαμπάρι πως τέλειωσε, σας διαβεβαιώ, δεν κυνηγάνε γουρούνια, μεταξύ τους κυνηγιούνται. Δεν πάει κανείς εκεί επάνω -λέω εγώ τώρα- με κανέναν τηλεβόα, και να τους πει, "Ανακωχή ορέ αδέρφιαααα....τελείωσε ο πόλεμος, κατεβείτε κάτω και παραδώστε τα όπλα, η κυβέρνηση υπόσχεται αμνηστία, φέρτε και τους αιχμαλώτους μαζί.." Που πάνε και δίνουνε ρε άδειες οπλοφορίας...μα καλά, χάνουνε; Εγώ πάντως, δηλώνω προσωπικά αντίθετος με το κυνήγι. Οι καιροί που έπρεπε να σκοτώσεις για να φας τελείωσαν, οπότε το κυνήγι είναι για μένα εκτός από βιασμός της φύσης, διέξοδος στα σαδιστικά ένστικτα του κάθε άρρωστου που μπορεί να το παίζει θεός για λίγο, αφαιρώντας το πολυτιμότερο πράγμα, την ίδια τη ζωή! Ο Θεός κύριοι, δεν είναι σπουδαίος επειδή μπορεί και αφαιρεί τη ζωή του κάθε ζωντανού επί γης, αλά επειδή έδωσε τη ζωή. Μην αφαιρείτε λοιπόν κάτι που δεν μπορείτε να δώσετε. Εξαφανίσατε κάθε άγριο ζωάκι από τα περισσότερα μέρη της χώρας μας, σε σημείο να τα βλέπουμε μόνο σε ζωολογικούς κήπους, ντροπή! Επαναλαμβάνω, αφοπλισμός, πάρτε τους τα όπλα απ' τα χέρια πρίν αλληλοσκοτωθούν, οπότε θα καταντήσουν και οι ίδιοι είδος υπό εξαφάνιση τα μαλακισμένα.




23 Νοεμβρίου 2007



0 Οι διαφημίσεις..

Θα παρακαλέσω πάρα πολύ τα τηλεοπτικά κανάλια, να πάψουν να πηδιούνται και να με αφήσουν επιτέλους κάποτε να μπορέσω να παρακολουθήσω απρόσκοπτα τις αγαπημένες μου διαφημίσεις, δίχως να μου τις κόβουν στη μέση κάθε μία ώρα με κάτι ανιαρά και φτηνά σαχλά έργα ή σαπουνόπερες της οκάς. Αρκετά!! Επιτέλους, και λίγος σεβασμός στον άμοιρο Έλληνα τηλεθεατή!




22 Νοεμβρίου 2007



6 Χρόνια Πολλά Άγγελέ μου

Αφιερωμένο στον μοναχογιό μου Daniel, στα 8α γενέθλια του...



Σαν σ’ έπαιρνα αγκαλιά κάθε φορά,
Θυμάμαι τα μάτια σου,
Εκείνα τα αθώα σου παιδικά ματάκια...
Κι εκείνο το αγνό χαμόγελό σου ψυχούλα μου...
Καθρεφτιζόταν η χαρά κι η ομορφιά του κόσμου στο πρόσωπό σου...!
Όλος ο παράδεισος μου εσύ καρδούλα μου...
Εσύ το παν...
Εσύ τα πάντα μου...
Ερχόσουν αφήνοντας τους φίλους σου τρέχοντας κοντά μου, όταν ερχόμουν από την δουλειά, ξέροντας πως το πρώτο πράγμα που θα έκανα ήταν να γονατίσω ακόμα και στις λάσπες....για να σε πάρω αγκαλιά μικρό μου καναρινάκι και μετά, σαν σε ιεροτελεστία, θα χάιδευα στοργικά το κεφάλι σου, θα ανακάτευα τα μαλλιά σου...χαμογελώντας σου στοργικά.
Ο νους μου ταξίδευε τότε σ’ ένα άλλο παιδί..
Κάποτε, πριν χρόνια πολλά ...που μεγάλωνε δίχως γονείς...και όταν έβλεπε άλλα παιδιά να τα χαϊδεύουν οι γονείς τους πήγαινε δειλά - δειλά κι εκείνο κοντά...περιμένοντας σκυφτό μήπως και το χαϊδέψουν κι αυτό στο κεφαλάκι του...ένα χάδι στα μαλλιά του...
"χαϊδέψτε μου λιγάκι και μένα κυρία τα μαλλιά μου...κανένας δεν με χαϊδεύει ποτέ εμένα.."
Κανείς δεν το πρόσεχε...και εκείνο πονούσε... ζήλευε...χαμήλωνε τα μάτια... και απομακρυνόταν σκυφτό...
Πάντα έλεγα μεγαλώνοντας, ποτέ δεν θα αφήσω το παιδί μου και κανένα παιδί του κόσμου να νιώσει το ίδιο...κι όταν σε είχα αγκαλιά, και κάποιο παιδάκι δίχως πατέρα ή μητέρα ερχόταν κοντά μας, το φώναζα κι εκείνο... θυμάσαι καρδούλα μου; και το αγκάλιαζα σαν πατέρας του, χάιδευα το κεφάλι του και εκείνο χαιρόταν,... η ψυχούλα μου... κι εσύ χαιρόσουν μαζί.

Ο μπαμπάς έφυγε από το σπίτι...
Έπρεπε, δεν γινόταν διαφορετικά...
Θυμάμαι το κλάμα σου το γοερό...τα ματάκια σου τα μελιά, που πια δεν γελούσαν...και σφίγγεται η ψυχή μου Θεέ μου...αχ θεέ μου...
Αυτό το αχ θα με φάει μια μέρα γιέ μου... μα δεν με νοιάζει...
Εγώ θα πληρώσω τα λάθη μου... πρέπει να τα πληρώσω...
Μόνο εσύ να μην μου κλαις αγάπη μου... τα δάκρυα άστα για μένα Κι αυτή τη στιγμή που σου γράφω κλαίω, ούτε που βλέπω τι γράφω...Εσύ να γελάς ανέμελα αγόρι μου... ζωή μου...
Με καίει που δεν είμαι μαζί σου τώρα που με χρειάζεσαι τόσο πολύ...Εγώ που έλεγα ποτέ δεν θα σε αφήσω... ποτέ... γιατί να τα φέρνει έτσι η ζωή;...
Άραγε τώρα...θα βρεθεί κάποιος άλλος πατέρας κάποιου άλλου παιδιού...
να σε αγκαλιάζει κι εσένα μαζί με το δικό του, να μη ζηλεύεις, που ‘σαι μικρό και απροστάτευτο;...

Να θυμάσαι μόνο ένα...
Αν ποτέ με χρειαστείς,
ότι χρειαστείς...
Θα έρθω σαν τον άνεμο...
Θα είμαι μέσ' τον άνεμο...
Θα γίνω εγώ ο άνεμος...
θα τρέξω όπου κι αν βρίσκεσαι,
απ' όπου κι αν βρίσκομαι..
Δεν είσαι μόνος σου...υπάρχω εγώ, και θα υπάρχω για σένα ακόμη κι αν πεθάνω!
Χρόνια Πολλά Άγγελέ μου...
σε λατρεύω!!
ο μπαμπάς σου!..






0 Και τα λέω σε σένα, να τ' ακούω εγώ...

Καινούργιος χρόνος έφτασε
κι ο κόσμος το γιορτάζει..
ελπίδες κι άπιαστα όνειρα...
εύχεται και μοιράζει..
μα όσο ζεί, στα στήθια του
η ελπίδα θα φωλιάζει..
Κάθε πέρισυ και καλύτερα κατάντησαν τα τελευταία χρόνια,
κάθε χρόνος και χειρότερα συμβάντα, μεγαλύτερα προβλήματα, λιγώτερο χαμόγελο, λιγώτεροι φίλοι, περισσότερη μιζέρια γύρω μας στις καρδιές και στη ζωή...
το κλάμα έγινε γοερό...
κάθε χρόνος που 'ρχεται, γερνάμε μαζί κι εμείς..μα δεν το σκεφτόμαστε,
είναι σαν τα γεννέθλια που τα γλεντάμε, ενω στην ουσία είναι άλος ένας χρόνος απο τη ζωή μας που πίσω δεν ξαναγυρνά πιά...
Παλιά, λένε, η ζωή ήταν μεν πιο δύσκολη, τα χρόνια ήταν δύσκολα γενικά, μα οι άνθρωποι πιο γελαστοί...Ναι, ήταν, επειδή τότε μοιράζονταν αναμεταξύ τους όλη αυτή τη χαρά, δεν κοίταζε ο καθένας την πάρτη του..
"χαρά που δεν τη μοιράζεσαι, χαρά δεν είναι και χάρη δεν έχει.."
Εμείς μάθαμε, να κρύβουμε τις χαρές μας, μη μας τις "ματιάσουν", και μοιραζόμαστε μονάχα τη στενοχώρια μας λές και αποζητούμε οίκτο, ή να προλάβουμε μήν μας ζητήσουν δανεικά.
Ζητιάνο βλέπουμε και διστάζουμε να του δώσουμε κανένα ψιλό...
ρε? ξέρεις πόσα εκατομύρια έχει κρυμένα αυτός? δεν διάβασες στις εφημερίδες...?
Και? εσυ αν του δώσεις, φτώχινες? αν είναι όντως πλούσιος και ακόμη επαιτεί, δεν βλέπεις πως είναι πολύ φτωχότερός σου? δώστου κι ας είναι ότι θέλει, γιατί ανάμεσά τους, σίγουρα είναι και κάποιος που την έχει ανάγκη τη βοήθειά σου...δεν ξέρεις ποτέ όμως ποιός είναι...
"...και θα έρθω στην πόρτα σου σαν πεινασμένος ζητιάνος, και εσύ δεν θα με αναγνωρίσης...και θα με διώξεις, μα θα είμαι ΕΓΩ!"
Το θυμάσαι? μας το μαθαίνανε παιδάκια στο σχολείο ακόμη...τώρα τι έγινε, μεγαλώσαμε και το ξεχάσαμε; η ήταν τόσο χαζά όλα αυτά που μαθαίναμε παιδιά;
Κάναμε τόσα όνειρα σαν παιδιά...όνειρα που κάποια απο αυτά συνέχισαν να υπάρχουν και μετά που μεγαλώσαμε...μερικά ακόμη τα κρατάμε και τώρα που τα μαλλιά γίνονται γκρίζα..
μα μερικοί απο μάς...δεν προλάβανε..
"ιδού, ο Νυμφίος έρχεται, εν τω μέσω της νυκτός.."
Οπως ο Ηλίας...που έφυγε στα 17 του...όπως ο Γιώργος, που έφυγε πρίν μπεί ο χρόνος πρίν 4 μέρες στα 36 του..καλό τους ταξίδι...
Ανθρωπε, ο χρόνος είναι λίγος, είναι φορές που είναι πραγματικά λίγος...μοιράσου τον...
για μένα είναι η λέξη κλειδί τελικά...
μοιράζομαι τη ζωή, τις χαρές της..ζω!
Καθένας φυσικά πράττει αυτό που η δική του συνείδηση του επιβάλει, δεν κρίνω κανέναν...
σε μένα μιλάω, μονόλογο κάνω με τον εαυτό μου κατα βάθος...απλά,
...τα λέω σε σένα, να τ' ακούω εγώ..!
Εύχομαι απο την ψυχή μου σε σένα που με διαβάζεις,
και σε όσους δεν θα με διαβάσουν,
αυτός ο χρόνος, να διαφέρει πολύ απο τα προηγούμενα χρόνια,
να σου φέρει το χαμόγελο στα χείλη και να χαμογελάς απο χαρά και ευτυχία,
μα να τη μοιράζεσαι με τους άλλους,
να έχεις την υγεία σου, και όλοι όσοι αγαπάς, είναι το πιό σπουδαίο αγαθό...πίστεψέ με..τις ευχές μου σε όλο τον κόσμο...ΚΑΛΟ ΧΡΟΝΟ, ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΛΑ!ο φίλος σου, Νικόλας!






0 Σαπουνόφουσκες ..

®Νίκος Ράμμος Καπαλίδης "Αεργία μήτηρ πάσης κακίας.." γνωστό και σοφό. Τότε σήμαινε "Οστις μη ποιών έργον", σήμερα σημαίνει πολλά περισσότερα, οι αλλαγές των καιρών βλέπεις.. Τώρα θα μου πεις, ποιος είναι εκείνος που θα αποδεχθεί ότι δεν ποιεί έργον την σήμερον; όλοι την έχουν δει και κάτι σπουδαίο.. Πάνε σε έναν πολυσύχναστο δρόμο για παράδειγμα, σε κάποια παραλία κατάμεστη κόσμο ή σε μια καφετερία γεμάτη και φώναξε "κύριε Πρόεδρε!! " και θα δεις πόσοι θα γυρίσουν το κεφάλι...στα χρόνια μας, όλοι σχεδόν είναι πρόεδροι και κάπου...όλοι ποιούν έργον. Η τελευταία μόδα όμως, είναι να πας και να φωνάξεις "κύριε ποιητά", ή "κυρία λογοτέχνις.." αμ εκεί να δεις ...μέχρι και ο πωλητής παγωτών θα γυρίσει, ακόμη και η πλύστρα των πιάτων θα βγει από την κουζίνα με τα γάντια στα χέρια γεμάτη σαπουνάδες να σε κοιτάξει... Σαπουνάδες..; που τις θυμήθηκα; Σωστά, σαπουνάδες..κάτι μου θυμίζουν μα τι..εδώ σε θέλω.. α, ναι! Μικρό παιδάκι, μου είχαν κάνει δώρο ένα επαναστατικό παιχνίδι, μοντέλο τελευταίας τεχνολογίας.. ζήλιες που πέφτανε από τα άλλα παιδιά θυμάμαι.. Τι Χ-BOX3 και αηδίες...αυτό ήταν τότε η μεγαλύτερη ανακάλυψη κι από το μαλλί της γριάς. Είχε-πάρε μάτι- έναν κύλινδρο, όπου έβαζες μέσα σαπούνι και νερό που λες, το κούναγες παίρνοντας ύφος πυρηνικού φυσικού ανακατεμένο με δόση χημικού της Εστέ Λοντέρ, και μετά βάζοντας το καπάκι που είχε μια βεργούλα πλαστική με έναν κύκλο στην άκρη (καλά μιλάμε για τρομερή εφεύρεση έ;) το ξανάβγαζες που λες, και φύσαγες και .....γέμιζε το χωριό σαπουνόφουσκες..ανατρίχιασα, αλληλούια δικέ μου... Το κακό ήταν όμως, πως, (από τότε ακόμη, υπήρχαν οι "κλέφτες")..αμέσως φτιάξανε πατέντες δικές τους, χρησιμοποιώντας τα μαλακισμένα (άκουσον άκουσον) ένα απλό ποτήρι νερό με σαπουνάδα, και λίγο σύρμα με κύκλο στην άκρη...(σα δεν ντρέπονταν τα κωλόπαιδα) και γέμισαν έτσι και τα διπλανά χωριά σαπουνόφουσκες.. Πέρασαν χρόνια, πέρασαν καιροί, μα το παιχνίδι αυτό πήρε προεκτάσεις επιδημικές..γεμίσαμε από παντού σαπουνόφουσκες.. μερικές σκάγαν πριν ακόμη σχηματισθούν, μερικές αμέσως μόλις ελευθερώνονταν από τον κύκλο.. και λίγες...πολύ λίγες μέναν αρκετή ώρα να λαμπυρίζουν στα χρώματα του ουράνιου τόξου... Αυτές ειδικά, τις ονομάσανε "διαχρονικές" μάλιστα..κι όλοι τις κυνηγούσαν.. μα στο τέλος φούσκες παρέμεναν... σκάγαν με το παραμικρό άγγιγμα.. Ηθικόν δίδαγμα για μαλάκες! μια σαπουνόφουσκα...δεν αντέχει επ' άπειρον..κάποια στιγμή σκάει! πέρασαν τόσα χρόνια, μα ακόμη δεν το μάθαμε..ούτε θα το μάθουμε ποτέ..κι ασχολούμαστε ακόμη με ...σαπουνόφουσκες!! Τόσα αδικοχαμένα χρόνια, γιατί ρε γαμώτο..






1 Ισσότητα; Μαζί !

®Νίκος Ράμμος Καπαλίδης Και είπεν ο Θεός"..(τάχα μου τάχα μου).. "Ποιήσωμεν Ανθρωπον, καθ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Ημών.. "Ημών ποιών;;; Αφού τα πάντα μόνος τα έπλασε..τον άντρα γιατί όχι; δηλαδή πόσοι μαζί τον έπλασαν ; τόσο πολύπλοκο πλάσμα είναι ; ενω τη γυναίκα την έπλασε πάλι μονάχος του λέει. Ε, καλά..Σιγά το δύσκολο..φτού μια και νά η κακομούτσουνη η Εύα η λασπω-γεννη-μένη! Και γυρνάει μετά που ξεψάρωσε, και του λέει του δικού της: Αδαμάκο μου; Ναι Ευάκι μου; απαντάει ο χαφτομ**νης και λαίμαργος ....μηλοφάγος... Ξέρεις; είμαι ίση κι όμοιά σου, κανόνισε, θέλω ισότητα, τ' ακούς; Βεβαίως και είσαι, ότι πεις μανάρι μου..της απαντάει ο μαλακούλης, δίχως ποτέ να κάτσει να σκεφτεί τι διάολο εννοεί η σαχλοκουδούνα που ποτέ της δεν είχε ιδέα τι έλεγε. "Απο ημέραν δε ταύτην (της αναγγελθείσης ισότητος), ανήρ εγένετο υποχείριον της γυναικός αυτού, αυτή γαρ εγένετο υποχείριον της ιδίας αυτής ανικανότητος". (π:23, Προφήτου Νικολάου Ράμμου 434 π. Ραδικίων) Αντί να θεωρεί η σύγχρονη γυναίκα τον άνδρα σαν το δεύτερο μισό της, σαν σύντροφο και φίλο, σαν συμπλήρωμα της ελλειπτικής της υπόστασης, τον θεωρεί εχθρό. Ακριβώς το ίδιο λάθος κάνει και ο άντρας φυσικά, μα εδώ μιλάω για τις πανέξυπνες και δήθεν τετραπέρατες και ικανότατες γυναίκες (διότι ο άντρας πάντα μ**νόχαυλος ήταν είναι και θα παραμείνει, κι επειδή το..μ***ί...σέρνει καράβι, ότι και να λέει ένας άντρας το ακούμε βερεσέ οπότε συγχωρείται λόγω μαλθακίας ο τύπος). Οι γυναίκες λοιπόν έχουν καταμπερδευτεί με την καινούργια μόδα περί ισότητας. Ούτε οι ίδιες δεν ξέρουν τι διάολο είναι και περί τίνος πρόκειται πραγματικά, και όπως θα έλεγε και ο Ελύτης ποιητικά, "χάσανε την μπάλα", δείτε τις και θα καταλάβετε τι εννοεί ο ποιητής, την ημέρα "η γιορτή της γυναίκας" για να δείτε και να φρίξετε από αηδία, δείτε τον εξευτελισμό τους..και με τη δουλειά που κάνω να δείτε τι έχουν δει τα πανέμορφα, σχιστά, καταπράσινα, κι αμυγδαλωτά μου μάτια..(σιγά, πλάκα κάνω) Γιατί δεν κάνετε μια γιορτή του αντρόγυνου; μα πως...αφου το κέρατο πάει σύννεφο; “Πήγες με κείνη?? θα πάω κι εγώ...ισότητα έχουμε" “Βγήκες με τους φίλους σου; θα βγω κι εγώ και εσύ θα κοιτάς τα παιδιά, ισότητα έχουμε.." "Εγώ αν μαγειρέψω, εσύ θα πλένεις τα πιάτα...ισότητα έχουμε..." και πάμπολλα ακόμη γελοία παραδείγματα...ανισότητας Χώρισε κοπέλα μου, στείλτον στο διάολο, μα γιατί θα πρέπει να ξεφτιλιστείς ή να τον εξευτελίσεις αν δεν σου κάνει κάποιος; όντως η κατρακύλα είναι πολύ πιο εύκολη πάντοτε και πάντα θα το λέω. Θα έρθει μια ημέρα, που οι γυναίκες θα ξυπνήσουν από το όνειρο και θα πέσουν στα βραχάκια μα θα είναι αργά, για θα τους γίνει ο κώλος ΝΑ! Θα έρθει μια ημέρα, που οι άντρες θα ξυπνήσουν και θα δούνε πόσο λίγοι είναι, και κάθε τι λίγο στην πλάση είναι ακριβό και δυσεύρετο, όπως και το μυαλό που κουβαλάνε ως τώρα, δυσεύρετο επίσης. Θα έρθει μια ημέρα που θα μείνουν τόσο μόνες, που θα παρακαλάνε σε βαθμό εξευτελισμού να τις πάρει κάποιος άντρας μα ο επιτέλους αφυπνισθείς, θα προτιμήσει να αγοράσει τηλεόραση από το να μπλεχτεί με φίδι διότι έτσι συμπεριφέρονται τελευταία...φιδίσια..το φίδι όσο κι αν το χαϊδεύεις θα σε τσιμπήσει, οπότε πάτα το. Εγώ νόμιζα πως φάγανε το μήλο όταν τις κορόιδεψε, μάλλον το φίδι φάγανε, οπότε υποθέτω πως η Εύα μπορεί να ήταν ...κινέζα..? απορία ε; κάπου το έχω διαβάσει, δε θυμάμαι χέστηκα. Γεμίσαμε θηλυκούς και αρσενικές ..δεν ξέρεις με ποιόν μιλάς..έλεος,που πάμε!! Σου πετάει η άλλη μια γλώσσα 4 μέτρα, και το μπόι της 1.60 όλο κι όλο, μετά άμα τις κάτσεις καμιά μπάτσα και δει ασφόδελους σε λένε φαλλοκράτη, δεν λένε όμως ποτέ σε κείνην "κάνε τη βρομόγλωσσα σου ΚΡΑΤΕΙ"...Ε? εκείνη σαν ισότιμο μέλος της κοινωνίας, μπορεί απερίφραστα και αυθαίρετα να λέει ότι τις γουστάρει, ακόμη και να προσβάλει με κάθε τρόπο έναν άνδρα κατά πολύ δυνατότερό της, έτσι απλά επειδή οι νόμοι την προστατεύουν...σώπα μωρέ; σοβαρά; περνάτε την ευγένεια ενός άνδρα, και την άρνησή του να σηκώσει χέρι σε μια γυναίκα σαν αδυναμία; κι αν κάποια στιγμή το κάνει γιατί δεν πάει άλλο; είναι κακός; καλά..καλά, τα έχουμε βαρεθεί πια. Κοιτάτε να δείτε,το αν έχετε μερικές απωθημένα που είστε γυναίκες, δεν θα τα πληρώσουμε οι άντρες, τα παράπονα στον ντάντι σας που δεν σας εφοδίασε με το γονίδιο "Υ", εκεί θα βρείτε την αιτία του κακού, στα σπερματοζωάρια του..αποδεχθείτε την μοίρα όμως κάποτε και κάντε κάτι σωστό, δεν είναι κακό να είναι κάποια γυναίκα, έχει και τα καλά του, π.χ. πεθαίνει πολύ μετά από τον άνδρα, καθαρίζει το αίμα με την περίοδο, στα διαζύγια έχει όλα τα δικαιώματα μαζί και τα παιδιά, ξεβρακώνοντας τον άντρα παίρνοντάς του ότι είχε και δεν είχε στέλνοντάς τον ή φυλακή η κάτω από καμία γέφυρα, ....έχει κι άλλα, βαριέμαι να τα ψάχνω τώρα. Συνέλθετε όσο είναι καιρός,βάζετε τα δάχτυλα στην πρίζα, και αυτό είναι δουλειά ενός μαλάκα..ΜΗ ΤΖΙΖ! βγάζετε μόνες τα μάτια σας..δείτε ως τώρα τι κάνατε, πόσα καταστρέψατε και πατήστε φρένο, ελάτε μαζί μας, χέρι με χέρι να φτιάξουμε ότι καλύτερο μπορούμε από κοινού, και να διορθώσουμε μαζί ότι σώζεται ακόμη... παρατήστε τα σαχλο-ϊσοτικά και σαχλο-κομμουνιστικά, δεν νομίζω να υπάρχει ακόμη άντρας που να την είδε Θεός, κι αν υπάρχει, σίγουρα κάποια μαλάκω του δίνει αυτό το δικαίωμα λόγω της βλακείας της. ΜΑΖΙ να είναι το σύνθημά μας, ΜΑΖΙ και κανένα άλλο!! Ναί, είμαστε ίσοι σαν όντα στη γή, ναι, ΔΕΝ είναι η γυναίκα κατώτερο μα ούτε ανώτερο πλάσμα από τον άνδρα, ναι, ΔΕΝ είναι ο άνδρας ανώτερο μα ούτε κατώτερο πλάσμα από τη γυναίκα ΟΧΙ, δεν είμαστε ΙΔΙΟΙ, έχουμε τεράστιες διαφορές, οργανικές, ορμονικές, τρόπου σκέψης, δράσης και αντίδρασης, οπτικές, και ακριβώς αυτές οι διαφορές είναι όλη η μαγεία και μ' αυτές δημιουργείται η έλξη μεταξύ των δύο φύλων. Αν ήταν η γυναίκα ολόιδια με τον άντρα, δεν υπήρχε αιτία ύπαρξής της...δεν το βλέπετε; ΜΑΖΙ λοιπόν, χέρι με χέρι, δεν είμαστε εχθροί επιτέλους..λειψοί είμαστε, ελλιπείς.. για να το πω ποιητικά, ελλιπείς χωρίς ο ένας τον άλλο! Οι εγωισμοί ποτέ και κανέναν δεν ωφέλησαν, τι άντρας τι γυναίκα.. ξυπνήστε κάποτε.






1 Οι Πολιτικοί

Απορώ με ποιο σκεπτικό ξεκινάει κάποιος καριέρα στην πολιτική. Θέλει να σώσει τον κόσμο; Αποκλείεται, ξέρει πόσο αδύναμος είναι για κάτι τέτοιο, ούτε φαντάσματα βλέπει.Θέλει να σώσει την πατρίδα του; Αποκλείεται, τέτοιες έννοιες πλέον θεωρούνται ξεπερασμένες. Να πλουτίσει; όχι υποχρεωτικά, μερικοί σπαταλάν εκατομμύρια σε προεκλογικές εκστρατείες, που πολύ αμφιβάλλω αν τα ξαναπάρουν πίσω με το σταυρό στο χέρι, ακόμη κι αν εκλεγούν. Τότε, τι διάολο τους σπρώχνει στην πολιτική; εγώ λέω να αφήσω τους ξένους πολιτικούς και να ασχοληθώ με τους "δικούς" μας και να τους ρωτήσω ευθέως... Αξιότιμοι λεβέντες, πήρατε χαμπάρι ότι μας ρημάξατε όλα αυτά τα χρόνια; Την καημένη την πατρίδα που τόσο πολύ αγαπάτε και πονάτε, την ξεσκίσατε. Τους πολίτες τους φτάσατε στο χείλος της πείνας του ,41. Γέροι και γριούλες, ανήμποροι να ζήσουν με τις συντάξεις πείνας που παίρνουν. Ξέρετε ποιος είναι ο μεγαλύτερος καημός τους; Ότι όταν πάνε τα εγγονάκια τους και τους λένε "Παππού-Γιαγιά ήρθαμε να σας δούμε" δεν έχουν ένα δεκάρικο περίσσιο να τα φιλέψουν..δεν έχουν ένα γλυκό του κουταλιού έστω. Τι νομίσατε πως θέλουν τα λεφτά; να πάνε κρουαζιέρα; ή στα μπουζούκια; Ο παππούς και η γιαγιά έχουν τρομερά σημαντική θέση στην ελληνική οικογένεια. Αν δεν έχεις γέροντα στο σπίτι σου λέγανε παλιά, να πας να αγοράσεις. Κι εσείς καταφέρατε να μας κάνετε τόσο εξελιγμένους, που τα γερόντια τα κλείσαμε είτε σε απομόνωση κάπου σε ένα διαμέρισμα, είτε σε κάποιο γηροκομείο...ντροπή μας και σκατά στα μούτρα μας! Μα δεν φταίτε εσείς, εσείς δεν εκλέγεστε μόνοι σας, εμείς σας βάζουμε εκεί πάνω, εμείς φταίμε λοιπόν. Δούλεψαν πολλοί από σας κύριοι; βγάλατε μεροκάματο ποτέ; Ο υπουργός γεωργίας πήγε ποτέ να οργώσει ή να τσαπίσει έναν μπαξέ; (για να μην πω χωράφι...θα ήταν μισό χρόνο στο κρεββάτι) Ο υπουργός οικονομικών προσπάθησε ποτέ να βγάλει 3 μονάχα μήνες με τα λεφτά που δίνει στους συνταξιούχους, να καταλάβει τι περνάνε; Μην ακούσω καμία βλακεία...Με το ίδιο σκεπτικό, θα περνούσα από κάθε έναν από σας, και θα διαπίστωνα πως οι 99 στους 98 δεν δουλέψατε ποτέ, και μη μου πείτε κάποιοι "είχαμε γραφείο δικηγορικό", δεν πιάνεται σαν εργασία, ούτε όπως κάποιοι κάποτε γραφικοί "είμαι γιος τσαγκάρη/μπετατζή/κουλουρτζή" γιατί θα πάρω φόρα...ο μπαμπάς σας δούλεψε ναι, εσείς επιμένω, όχι! Τελικά είναι άξιο λόγου, που ενώ στη βουλή διαφωνείτε με τα πάντα, δεν δείχνετε καμία ομοψυχία, ακόμη και όταν πρόκειται για το καλό του συνόλου, σε κάτι θέματα, όπως οι μισθολογικές σας αυξήσεις, συμφωνείτε όλοι μαζί αγκαλίτσα ρε...καλά δεν παλεύεστε. Ούτε μούξ δεν ακούγεται από κάτω... συμφωνείτε; Ναίιιιι απο κάτω. Οποιος δεν συμφωνεί να σηκώσει το χέρι... Απο μέσα τους λένε όλοι τότε: "όποιος το σηκώσει, να του ξεραθεί το χέρι..." και κάτι παρόμοια παγανιστικά, οπότε στο τέλος είναι όλοι χαμογελαστοί για το καλό που κάνανε στο λαό και την πατρίδα, ανεβάζοντας τους δικούς τους μισθούς. Ξέρετε πόσα έξοδα έχει ένας πολιτικός; Θα πάθετε λουμπάγκο. Πόσο λέτε να κάνει το ιδιαίτερο γραφείο; Να μην έχει και μια μουνίτσα για ιδιαιτέρα; Ποια θα τον συνοδεύει στα ταξίδια; και χεστήκαμε αν είναι παντρεμένη, σέξι να είναι μονάχα. Πόσο κάνει η λιμουζίνα; έ; τζάμπα; Τα χοτέλια με τις πολυτελείς σουίτες και τα εστιατόρια με το μαύρο χαβιάρι; άμα μπορείτε πάτε και εσείς εκεί να φάτε και να κοιμηθείτε να σας δω.. Κανείς σας δεν είπε ποτέ από φιλότιμο κύριοι πολιτικάντηδες, θα κάνω περικοπή μισθού, να πάει ένα ποσό στο λαό. Φιλότιμο...άγνωστη λέξη... Η άλλη πάλι, κάτι πήγε να κάνει μα τα σκάτωσε...το μισθό της λέει τον αφήνει στο κόμμα. Και ποια η καλοσύνη σου κυρία μου; Το κόμμα σου φράγκο δεν έδωσε στο λαό από τα λεφτά σου. Το μόνο που κάνει είναι να καπηλεύεται κάθε πατριωτικό αγώνα και να τον βάφει με το δικό του χρώμα, όπως κάνουν οι ασβοί για να μην πλησιάζουν ανταγωνιστές την περιοχή τη δική τους. Γιαυτό σας λέω...δεν φταίτε εσείς, εγώ ο μαλάκας ο ψηφοφόρος φταίω, που σας έδωσα και καταλάβατε τόσο απλά και τόσο εύκολα, το πόσο μαλάκας είμαι!






1 Τα ...Μέντιουμ

Βλέπω με πίκρα και ανησυχία ένα φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις, μα κανένας δεν μιλάει γι αυτό. Το φαινόμενο της φτώχειας.
Κάποτε υπήρχαν οι “νεόπλουτοι”, τώρα πιά μιλάμε για “νεόφτωχους” και μάλιστα σε καθημερινή βάση. Το κακό όμως, έχει και παρακλάδια.Βλέπεις, όπου φτωχός κι η μοίρα του. Προσπαθεί να κάνει την τύχη του με κάθε τρόπο.Μέχρι και σε ....μέντιουμ πάει..να του πουν την μοίρα του, τους τυχερούς του αριθμούς, το ζώδιο που πρέπει να είναι η γυναίκα που θα διαλλέξει, πότε να πάει στη δουλειά, που βρίσκεται η γυναίκα του που τον παράτησε, που είναι ο άντρας της κι αν έφυγε με Βουλγάρα ή Ελληνίδα..λές και έχει μεγαλύτερη σημασία με ποιάν έφυγε, απο το γιατί έφυγε.
Μέντιουμ! ένα επάγγελμα αρχαίο. Τότε λέγονταν Ιέρειες, μάντεις, όπως η δικιά μας η Πυθία, ο Μάντης Κάλχας, κι αργότερα οι προφήτες της Παλαιάς διαθήκης.Σήμερα ονομάζονται “Μέντιουμ”, έχει πιο πολύ σασπένς.
Μετά έρχονται οι υπότιτλοι, οι διάφορες “ειδικότητές” τους, όπως: “μελοντολόγος”, “Αστρολόγος”, “Ψυχικός αναλυτής, “Αναλυτής Ταρώ”, “Διορατικός”, “χαρτομάντης”, “Σύμβουλος Φένγκ-Σούϊ” και ότι άλλο σκεφτούν.
Κάνουν τα πάντα να τους πάρει έστω και ξώφαλτσα κάπου κάποια μέρα κανένας φακός κάποιου καναλιού, όπου δούνε κάμερα στημένη στο δρόμο ή σε κάποια συγκέντρωση τρέχουν μπάς και τους πάρει έστω και για ένα σεκόντο ο φακός,
και μετά να δείς επιτυχία...”το πασίγνωστο διεθνώς Μέντιουμ Μαντάμ Πιπίτσα, γνωστή απο την Τηλεόραση...” όχι παίζουμε.
Και τρέχει η κυρά Κατίνα με αγωνία μην το μάθει ο άντρας της, να της πεί το μέλλον η new Πυθία, που τα στραβά της δεν ξέρει να βγάλει για τον εαυτό της, κάνει προβλέψεις για τους άλους. Εάν μπορούσα να δω το μέλλον καλά μου, μικρόμυαλα κι ευκολόπιστα παιδιά, θα καθόμουν να κάνω τον μάντη και να παίζω θέατρο στον καθένα και στην καθεμία, αντί να πηγαίνω να εισπράττω καθε ευδομάδα τα εκατομυριάκια του λόττο προβλέποντας μονάχα για μένα; Μα θέλει τόσο πολύ μυαλό; ή αρκεί μονάχα τόση χαζομάρα;
Απο τη μιά τους βλέπεις με κάτι σταυροκοπήματα που ούτε ο Πατριάρχης δεν κάνει, κι απο την άλλη τρέχουν στην κάθε μια καφετζού, να της διαβάσει το μέλλον μέσα στο κατακάθι του καφέ, στην τράπουλα, στο χέρι και στό...”θού Κύριε” μην πάω παρακάτω!
Στην Παλαιά Διαθήκη λέει: “Δωρεάν λάβατε, δωρεάν δώτε!” Δεν επιτρέπεται να ζητήσεις ή να δεχθείς το παραμικρό εκμεταλλευόμενος κάποιο χάρισμα που σου έδωσε ο Θεός. Το έλαβες δωρεάν λέει, θα το προσφέρεις στην υπηρεσία των άλων επίσης δωρεάν. Το ζήτημα είναι, υπάρχουν τέτοια χαρισματικά άτομα που προβλέπουν το μέλον; κι αν ναί, ποιός το έχει το χάρισμα αυτό; Γιατί συνήθως δεν έχουν ανάγκη αυτοπροβολής και σπάνια μαθαίνει ο κόσμος για την ύπαρξή τους. Δεν πάνε να πλουτίσουν απο αυτο το χάρισμα, απλά ζούν ήσυχα και δίχως ντόρο κάπου.
Αντίθετα οι “Μή έχοντες” το χάρισμα, κάνουν τόση φασαρία να γίνουν πιστευτοί, που στο τέλος μέχρι και οι ίδιοι πείθονται πως είναι χαρισματικοί. Μετά, αποκτούν το ανάλογο θράσσος φυσικά, με το οποίο υποδύονται ρόλους, παίρνουν και το ανάλογο ύφος που θυμίζει “χίλιες και μία νύχτες” μαζί με κάτι απο τουρκία-αραβία-ινδία-τρίκαλα-ξάνθη και αθήνα, ανοίγουν κι ένα “μαντείο” περιμένοντας σαν τις αράχνες το κουτό κι ευκολόπιστο θύμα να του αλαφρώσουν τον αβάσταχτο πόνο που ‘χει στην καρδιά και το δυσκολοβάσταχτο και περιττό βάρος που ‘χει στο πορτοφόλι, ..να μην ιδρώνει κι όλας.
Μετά, όταν (κι άμα ποτέ) καταλάβει το θύμα ότι έπεσε....”και πολύ θύμα”, αρχίζει τις φωνές τις μυνήσεις και τις φασαρίες μα το...los portofolios έγινε una paloma blanca...και πέταξε!!
“Να μι ντόσεις το χέρι σου να σί πώ τη μοίρα σου να σι πώ το ριζικό σου καλέ, ασήμωσε να σι το πώ, γιατί άμα ντέν μι το ντόσεις μιγάλο κακό τα σι βρεί!”
Σώπα μωρή!...Να σι ντόσω μήπως κανένα φάσκελο καλύτερα μπάς και σου φέξει; γιατί άμα σε περιλάβω στο κυνήγι με τίς καρέκλες, είμαι σίγουρος πως το κακό, εσένα θα βρεί...και μετά θα κάνω εγω σε σένα τον Μέντιουμ κάπως έτσι....:”αωωωωω...καρούμπαλα βλέπω, ζαλάδες θα νοιώσεις, απο διπλή τζαμόπορτα θα περάσεις, και σε άσπρο κρεβάτι θα ξαπλώσεις, ένας μέσα στ' άσπρα, σου κρατάει το χέρι ...κοιτώντας σου την πίεση που σου ανέβηκε απ' το πολύ ξύλο...” ..καλά τα πάω σύντεκνοι ; (έχει τυπωθεί στην εφημερίδα "Εβδομάδα" του Τορόντο όπου και αρθρογραφώ)






2 Οι άνθρωποι του πουθενά ..

Μεγάλες κουβέντες.."ο λόγος σου με χόρτασε.." Κάποτε κάποιος, ενώ περιδιάβαινε τη χώρα, συνάντησε έναν ζητιάνο, ο οποίος του ζητούσε βοήθεια. Θα σε βοηθήσω, απάντησε ο διαβάτης, έτσι απλά, επειδή πιστεύω σε σένα, πιστεύω πως αξίζεις μια βοήθεια, να ξανασηκωθείς...να ανοίξεις φτερά ξανά να πετάξεις! Τον βοήθησε πράγματι, μα του φόρεσε αλυσίδες. Οταν του ξέφευγαν μερικές φορές κάποια λόγια, ο ζητιάνος του έλεγε "πρόσεχε, συγκρατήσου.." δεν θα μείνω πολύ. Κάποια μέρα, αφού όλα πήγαν κατ' ευχήν όσο γινόταν, ο ζητιάνος ζήτησε από τον διαβάτη να του λύσει τα σχοινιά από το λαιμό και τα πόδια, να μπορέσει να ανοίξει φτερά ξανά ...να πετάξει! Άστραψε και βρόντηξε ο διαβάτης...γιαυτό λες να σε βοήθησα; για να σε αφήσω να φύγεις; _ μα ο ζητιάνος έφυγε, έσκυψε το κεφάλι, προσπαθώντας να δει πιο βαθιά..να διαβάσει την ψυχή του διαβάτη καλύτερα, μα δεν τα κατάφερνε πάντα.. Άκουγε συνεχώς νέα του, από άτομα γνωστά του διαβάτη, μάθαινε πως έλεγε ότι ο ζητιάνος τον κορόιδεψε, τον εκμεταλλεύτηκε, πως εκείνος πλήρωνε το νοίκι του, έκανε τα πάντα...του πρόσφερε τα πάντα...μα ο αχάριστος έφυγε... Χαμογέλασε, έσκυψε πάλι το κεφάλι, και κατάλαβε πολλά. Κατάλαβε πως μερικές φορές, καλύτερα να μένεις ζητιάνος, σκυφτός και άγνωστος, παρά να δεχτείς καλό από ανθρώπους που "πιστεύουν" σε σένα και σε βοηθάνε "δίχως" ανταλλάγματα.. Οι καιροί των αγίων πέρασαν φίλε... κανείς δεν κάνει σε κανέναν καλό δίχως να αποζητάει πληρωμή..πίστεψέ με κι άμα σου είπα ψέμματα, έλα πές μου!




Next Next