30 Μαΐου 2011



11 Περί ανέμων και υδάτων ΙV

Μου ήρθε ένα Email σήμερα, απο ένα φιλικό Blog, με τίτλο
"ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: Διαγράφτηκε η σελίδα του MEGA στο Facebook!"
και απο κάτω είχε για υπότιτλο,
"Παρακαλούμε αν θέλετε αναδημοσιεύσετε και διαδώστε για να μαθευτούν τα νέα!!!"

Μπήκα να δω, και είδα να έχει αφιερωμένη ολόκληρη ανάρτηση για το τρομερό συμβάν.
Γιατί ρε παιδιά έτσι; Δεν έχετε έμπνευση να γράψετε κάτι της προκοπής; Αναδημοσιεύσεις καπάκι στις αναδημοσιεύσεις, και μάλιστα για θέματα ανούσια και ανιαρά; Μετά κατηγορείτε τους δημοσιοκάφρους τάχα μου; Αφού τους μιμείστε, και γίνατε ακόμα χειρότεροι από αυτούς, γιατί τους κατηγορείτε;
Και να τα διαδώσουμε κι όλα, να μαθευτούν τα νέα; Έλεος ..
Δεν σου 'ρχεται να γράψεις; Μη γράφεις τίποτε ..το γαμημένο!


Κουράστηκα να διαβάζω σε αμέτρητα Blogs για τους "Αγανακτισμένους".
Βασικά, μου τη σπάει ακόμα και η ίδια η λέξη "Αγανακτισμένοι". Μου φέρνει κάτι σαν "χεσμένοι", και πολλά ακόμη παράγωγα του " -μένοι".

Ιαχές και τυμπανοκρουσίες, για το πόσοι μαζεύτηκαν σε κάθε πόλη, λές και ο αριθμός απο μόνος του θα τρομάξει τους καρεκλοκένταυρους της ελληνικής πολιτικής.
Στο χωριό μας κάτι τέτοια, τα κάνανε και οι γιαγιάδες πριν 80 χρόνια. Το λέγανε "παρακάθι" και οι λαμβάνοντες μέρος, ήταν οι "παρακαθι-σμένοι".
Μαζευόντουσαν σε ένα σπίτι, πλατεία ή όπου τις κάπνιζε κάμποσες γιαγιάδες, φέρνανε μαζί και τα πλεκτά τους, τα εγγονάκια τους, λίγο ψωμί, τυρί, και αρχινάγανε το κους κούς μέχρι να ξημερώσει.

Οι σημερινοί "αγανακτισμένοι", ανάθεμά με αν ξέρουν οι περισσότεροι γιατί πήγαν στις συγκεντρώσεις. Οι περισσότεροι πήγαν για τους εξής λόγους, και πείτε μου πως δεν είμαι καλός ψυχολόγος να φάμε τα μουστάκια μας.
α) Για γνωριμίες με άλλους, η μπας και πιάσουν γκόμενα κάποιοι.
β) Για να βγάλουν φωτογραφίες η να τραβήξουν Videos για να 'χουν υλικό για τα Blog τους, μιας και δεν ξέρουν με τι να ασχοληθούν.
γ) Ζήλεψαν τη γενιά του Πολυτεχνείου, και σου λένε.. μπας και πέσει καμιά κουμπουριά, να το παίξω ήρωας στο κατόπιν, όπως έκαναν τόσοι σημερινοί πολιτικοί, και που τότε αν τους έλεγες πήγαινέ με στο Πολυτεχνείο, θα σε οδηγούσαν το λιγότερο στη Θήβα.
δ) Για αυτοπροβολή.. "Ήμουν κι εγώ εκεί"

Όλα αυτά, με κάνουν και γελάω πικρά. Επαναστάσεις του κώλου, σαπουνόφουσκες και αέρα πατέρα. Επανάσταση δίχως να χυθεί αίμα, το λέω και το ξαναλέω, δεν υπήρξε, ούτε θα υπάρξει πουθενά στη γη. Και στον Παράδεισο ακόμη όταν έγινε επανάσταση, χύθηκε αίμα, πόσο στη γη, που είναι κόλαση. Αυτούς εκεί πάνω, που έχουν σφιχταγκαλιάσει με τόσο πάθος την καρέκλα του ο καθ' ένας, δεν τους κουνάτε με πανηγύρια, ατάκες, συνθήματα και τουμπερλέκια. Πάρτε μάτι τι έγινε στην Αίγυπτο, τι γίνεται στην Λιβύη, στην Συρία.
Πάτε σπίτια σας, ξανασκεφτείτε το, και όταν είστε όντως αποφασισμένοι και έτοιμοι πάνω απ' όλα για επανάσταση, μας ξανάρχεστε.


Συνεχίζω να λαμβάνω Newsletters απο κάποια συγκεκριμένα ιστολόγια, με την παράκληση συνεχώς απο κάτω: "Θέμα προς αναδημοσίευση"
Αγαπητέ φίλε και συνάδελφε, μπορείς να μου εξηγήσεις για ποιόν λόγο γράφεις;
Για να αναδημοσιεύουν όλοι οι άλλοι τα δικά σου κείμενα;
Εμείς δηλαδή δεν έχουμε δικά μας κείμενα, και πρέπει να αναμασάμε αναρτήσεις και κείμενα απο άλλους;
Κάτσε και γράφε για σένα, και άσε τα "αναδημοσιεύστε το" στους άλλους. Αν μας αρέσει, θα το κάνουμε και δίχως να μας το ζητήσεις όπως κάναμε και θα κάνουμε τόσες και τόσες φορές. Μην το γαμείς.. σπάει κάκαλα.


Ομολογώ πως σήμερα η διάθεσή μου δεν είναι απο τις καλύτερες και δεν είμαι σήμερα καλός στο χάϊδεμα. Αν κάποιον τον πίκρανα, ας το πει με όποιον τρόπο επιλέξει, είτε φανερά, είτε προσωπικά. Δεν είναι όμως γραμμένο τίποτε με κακία. Αυτό να μην το ξεχάσει κανένας όταν θα έρθει να μου ζητήσει τον λόγο βαθύτατα "αγανακτισμένος".





27 Μαΐου 2011



8 Παράξενες συγγένειες

Τζιε είπεν ο πατριώτης Χριστόφιας εις την Αδελαίδαν:
"Οι Τουρκοκύπριοι είναι αδέλφια μας"
Τζιε εμείς απαντήσασίν του..
Να τους σιαίρεσαιν Τουρκόφια μας..
Αφερίμ μπακαλούμ-ιν, τζιε να πα να φας χαλούμ-ιν

Αλήθεια, όταν οι Τουρκοκύπριοι είναι αδέρφια σου,
εμείς οι Έλληνες τι είμαστε;
Οι εχθροί σου; ή οι μαλάκες της γειτονιάς;
Δεν μπορείς να είσαι και με τον Θεό και με τον Μαμμωνά,
κάποτε πρέπει να διαλλέξεις.
Κι όταν διαλλέξεις, πες μας κι εμάς, σε ποιόν Θεό πιστεύεις,
να το έχουμε υπ' όψη μας, για την επόμενη φορά !




23 Μαΐου 2011



4 Αν είχα τη δύναμη

Διαβάζω πάρα πολλά -αστεία όντως- για τον κ. Δημήτρη Δημητρίου. Για τον Μητσ***** μιλάω, ξεκόλλα..
ο Μήτσος και ο Τάκης που λέγαμε; τα δυο σε ένα; Δύο παρατσούκλια που κάνανε επίθετο. Απλά δεν γράφουμε ποτέ ολόκληρο το όνομα, προς αποφυγήν ατυχημάτων.

Δρακουμέλ τον ανεβάζουν, γκαντέμη τον κατεβάζουν.
Ειδικά για την γκαντεμιά του έχουν πει ένα κάρο. Πρώτος και καλύτερος, ο Χάρρυ Κλύνν..

Κάθομαι που λές και συλλογιέμαι τον καιρό που ήμανε στο στρατό.
Ο μάγειρας, ήταν πτυχιούχος γιατρός.
Στο ιατρείο είχανε έναν επιπλοποιό για νοσοκόμο,
ο γιατρός το μόνο φάρμακο που ήξερε να δίνει ήτανε ασπιρίνες, και,
για διοικητή είχαμε έναν τσομπάνο, που μας θεωρούσε όλους πρόβατα.
Κανένας δεν ήταν στη σωστή θέση τελικά.

Τον Μητσο**** λοιπόν (φτού! σκόρδα!), του αποδίδουν ιδιότητες υπερφυσικές στην ..γκαντεμιά.
Όποια χώρα (λένε) επισκεύτηκε, κάτι κακό συνέβη. Όποιον ηγέτη επισκεύτηκε, κάτι έπαθε.
Ε, λοιπόν, εγώ αυτόνε θα τον είχα κάνει υπουργό εξωτερικών, και θα τον ξαπόστελνα σε χώρες που μου σπάγανε τα τέτοια, όπως Τουρκία, Σκόπια, Γερμανία, ΗΠΑ, και λοιπά...

Θα τον είχα σαν την μεγαλύτερη απειλή πάνω απο τα κεφάλια τους.
Τι πυρηνικές απειλές και shachlamares..
Μητσ***κική απειλή και τέλειωσε. Καθίστε καλά μαϊμούνια, να μην σας αμολήκω τον Μήτσο.
Να δεις μετά γαλιφιές και ικεσίες η Μέρκελ.
ΜΗ! κύριε ΑΑΤΟΝ, λυπηθείτε μας, δεν θα το ξανακάνουμε, και παρόμοια ανατριχιαστικά..μη χέσω!
Κεριά και λιβάνια μωρή!!

Μετά, πήγαν λέει και μου βάλανε τον Κοσκωτά φυλακή.
Μα, πάτε καλά; Αυτός είναι ιδιοφυϊα ρε κόπανοι, εσείς φυλακή τόν εβάλαταν;. Ο άνθρωπος απο το μηδέν έφτιαξε περιουσία, αγόρασε τον Ολυμπιακό, άνοιξε τράπεζες, μοίραζε λεφτά σε χαρτοκιβώτια απο "Πάμπερς" πέρα δώθε, και σεις τον βάλατε φυλακή;

Μα, εδω μιλάμε πλέον για κατασπατάληση ανθρωπίνου δυναμικού.
Αυτόνε θα τον έβαζα υπουργό οικονομικών, και να δείτε πως, όχι μονάχα θα μας ξεχρέωνε απο το πουθενά, αλλά και θα μας χρώσταγαν όλοι οι άλλοι τρισεκατομμύρια.

Δεν μπορώ να καταλάβω ειλικρινά πώς σκέφτονται εκεί στην Ελλάδα.

Τώρα βέβαια, για τον Γιωργάκη..
Όσο και να σπάω την κεφάλα μου, δεν βρίσκω που θα μπορούσα να τον βολέψω..
Κάτι θα σκεφτώ πάντως.

Έχει αφάνταστη ευφυΐα και τρομερές ρητορικές ικανότητες,
και ...θα τις εκμεταλλευόμανε κατάλληλα.

Το ξέρω, ότι τώρα θα βρεθούν και ορισμένοι κακόψυχοι, που θα προσπαθήσουν να στάξουν το φαρμάκι τους με το γνωστό στυλάκι "τσσσσσσ.. ρητορικές ικανότητες και ευφυϊα ο Γιωργάκης..", αλλά το παρακάτω βίντεο, θα τους αποστομώσει κατάλληλα.





Έλα, και δεν θέλω ΟΥ!
Εσείς τον ψηφίσατε, άρα; αυτός σας αξίζει, οπότε.. τσιμουδιά.

Πάντως, για τον Πάγκαλο, ούτε λόγος διορισμού..αυτό το "Μαζί τα φάγαμε" μου κάθισε πολύ στραβά. Προτιμώ να τα τρώω μονάχος μου!
Τέσπα.




22 Μαΐου 2011



4 Κι έτσι άρχισε ο καυγάς..

Κάποια Χριστούγεννα αγόρασα στην πεθερά μου για δώρο έναν τάφο σε ένα ωραίο νεκροταφείο.
Τον επόμενο χρόνο δεν της αγόρασα δώρο.
Όταν με ρώτησε γιατί, της είπα:
- Ε, μα δεν χρησιμοποίησες ακόμα το δώρο που σου έκανα πέρσι!
Και έτσι άρχισε ο καυγάς...

________________________________


Η γυναίκα μου και εγώ βλέπαμε το Ποιός Θέλει Να Γίνει Εκατομμυριούχος, ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μας.
Γύρισα και τη την ρωτάω:
- Θέλεις να κάνουμε σεξ;
- Όχι, απαντά η γυναίκα μου.
- Είναι αυτή η τελική σου απάντηση;
- Ναι.
- Τότε θα ήθελα να πάρω το τηλέφωνο...
Και έτσι άρχισε ο καυγάς...

________________________________


Βγήκαμε με την γυναίκα μου για φαγητό.
Ο σερβιτόρος, για κάποιο λόγο, πήρε πρώτα την δική μου παραγγελία.
- Θα πάρω την μοσχαρίσια μπριζόλα. Λίγο ψημένη, να έχει μέσα αίμα.
- Δεν ανησυχείτε για την τρελή αγελάδα;
- Μπα, μπορεί να παραγγείλει μόνη της...
Και έτσι άρχισε ο καυγάς...

________________________________


Η γυναίκα μου και εγώ είχαμε πάει στην συνάντηση των παλιών συμμαθητών του σχολείου της. Η γυναίκα μου κοίταζε έναν μεθυσμένο να πίνει μόνος του στο διπλανό τραπέζι.
- Τον ξέρεις; την ρώτησα.
- Ναι. Τα είχαμε παλιά. Έμαθα ότι άρχισε το ποτό μόλις χωρίσαμε και δεν τον έχει δει κανείς ξεμέθυστο από τότε.
- Θεέ μου, είπα. Ποιός θα μπορούσε να φανταστεί ότι ο εορτασμός θα κράταγε τόσα χρόνια;
Και έτσι άρχισε ο καυγάς...

________________________________


Όταν χάλασε το μηχάνημα κουρέματος του γκαζόν η γυναίκα μου άρχισε να μου ζητάω να το φτιάξω.
Γυρίζοντας μια μέρα από την δουλειά είδα ότι η γυναίκα μου είχε έναν έξυπνο τρόπο να μου δείξει την αναγκαιότητα για επισκευή.
Ήταν ξαπλωμένη στο γκαζόν και έκοβε το γρασίδι με ένα ψαλίδι νυχιών.
Την κοίταζα σιωπηλός για λίγο και μετά μπήκα στο σπίτι και της έφερα μια οδοντόβουρτσα και της είπα:
"Όταν τελειώσεις με το γρασίδι μπορείς να σκουπίσεις και την είσοδο."
Οι γιατροί λένε ότι θα ξαναπερπατήσω, αλλά πάντα θα κουτσαίνω λίγο.

________________________________


Η γυναίκα μου κάθισε δίπλα μου όπως έκανα ζάπινγκ.
- Τί έχει στην τηλεόραση; με ρώτησε.
- Σκόνη.
Και έτσι άρχισε ο καυγάς...

________________________________


Το Σάββατο πρωί σηκώθηκα νωρίς, ντύθηκα ήσυχα, έφτιαξα το πρωινό μου και πήγα στο γκαράζ.
Έδεσα την βάρκα στο φορτηγάκι, και έκανα να βγώ από γκαράζ όταν διαπίστωσα ότι έβρεχε καταρρακτωδώς.
Πήγα πίσω στο σπίτι, ξεντύθηκα ήσυχα και ξαναξάπλωσα στο κρεβάτι.
Αγκάλιασα την γυναίκα μου, τώρα με διαφορετικές προσδοκίες από την μέρα, και της ψιθύρισα:
- Έξω βρέχει καταρρακτωδώς!
Και η γυναίκα μου απάντησε:
- Και το πιστεύεις ότι ο άνδρας μου είναι έξω με αυτόν τον καιρό;
Και έτσι άρχισε ο καυγάς...

________________________________


Όταν ήταν να πάρω σύνταξη πήγα στο ΙΚΑ.
Η γυναίκα στο γκισέ μου ζήτησε την ταυτότητά μου για να δει την ηλικία μου.
Έψαξα στις τσέπες μου, και διαπίστωσα ότι είχα ξεχάσει το πορτοφόλι μου στο σπίτι.
Το είπα στην υπάλληλο και είπα ότι θα ξαναπέρναγα αργότερα.
Η υπάλληλος μου λέει:
- Ξεκούμπωσε το πουκάμισό σου.
Ξεκούμπωσα το πουκάμισο και φάνηκαν οι λευκές τρίχες στο στήθος μου.
Η υπάλληλος είπε:
- Σίγουρα είστε σε ηλικία για σύνταξη, και προώθησε την αίτησή μου.
Όταν γύρισα σπίτι είπα την ιστορία στην γυναίκα μου.
Μου είπε:
- Έπρεπε να είχες κατεβάσει το παντελόνι σου. Θα έπαιρνες και επίδομα αναπηρίας...
Και έτσι άρχισε ο καυγάς...

________________________________


Η γυναίκα μου στεκόνταν γυμνή μπροστά στον καθρέφτη και μου λέει:
- Αισθάνομαι χάλια. Δείχνω γριά, χοντρή και άσχημη. Πές μου κάτι θετικό.
Και της απάντησα:
- Η όρασή σου όμως είναι τέλεια...
Και έτσι άρχισε ο καυγάς...

Η ανάρτηση που διαβάσατε, είναι απο το φιλικό Blog "Funny Blog..ara" του φίλου μας: Bisbos, και που βρήκα πολύ διασκεδαστική, ώστε αποφάσισα να την αναδημοσιεύσω, να την διαβάσετε κι εσείς.




20 Μαΐου 2011



9 Οι χαιρέκακοι

X αιρέκακος σημαίνει απλά, με την δική μου πάντα μετάφραση, κάποιος που χαίρεται απο κακία. Και λέω δική μου, γιατί σίγουρα ο "πολύς" Μπαμπινιώτης να έχει άλλη ετυμολογική επεξήγηση, μα εμένα με λένε Νίκο Ράμμο.

Πιο απλά, χαιρέκακος είναι αυτός που χαίρεται μόνο όταν οι άλλοι υποφέρουν.
Αντίθετα, όταν οι άλλοι χαίρονται, υποφέρει αυτός.
Παράξενα πράγματα, έτσι;

Αυτήν την χαιρεκακία, την συνάντησα άπειρες φορές στη ζωή μου, και την ένοιωσα κι εγώ, για κάποιους ανθρώπους που ειλικρινά ήθελα να τσαλακώσω αν γινόταν, με τα ίδια μου τα χέρια, μα με πρόλαβαν άλλοι, η ο Θεός. Γιατί, βλέπεις, όλα πληρώνονται εδώ μια μέρα. Κανένας δεν φεύγει χωρίς να ξεπληρώσει τα χρέη του.

Κάποιοι όμως, την χαιρεκακία την έχουν στην ψυχή τους κάθε στιγμή, για όλο τον κόσμο. Δεν είναι κάτι που αισθάνονται σε κάποιες συγκεκριμένες καταστάσεις, για κάποια συγκεκριμένα μόνο άτομα.
Την νοιώθουν για κάθε τι που κινείται στην πλάση. Και αυτά τα μίζερα τα συνάντησα εδω που ζω, σε μεγάλη αφθονία.

Πρίν μερικές βδομάδες είχα γράψει ένα κείμενο - επιστολή, για κάποιο μαγαζί εδώ στο Τορόντο.
Αν και δεν αναφέρθηκα επώνυμα ούτε για το ποιό μαγαζί εννοούσα, ούτε σε ποιόν απευθυνόμουν, όλων το μυαλό πήγε σε μία και μόνο κατεύθυνση.
Δέχθηκα κάποια τηλεφωνήματα, που μου ζητούσαν εξηγήσεις για ποιό λόγο έγραψα ότι έγραψα, και επίσης που μου ζητούσαν -ευγενικά ομολογώ- να αφαιρέσω την συγκεκριμένη ανάρτηση.
Δέχτηκα να την κατεβάσω, για τους παρακάτω λόγους.

  1. Σε όλη μου τη ζωή, την αχαριστία την μισώ και θα την μισώ. Συνεπάγεται, και τους αχάριστους φυσικά, κι όχι μόνο την έννοια ως πράξη. Δεν θέλω λοιπόν να φανώ αχάριστος εγώ σε άλλους, και δεν δαγκώνω το χέρι που με ταίζει, σαν κακό σκυλί.
     
  2. Όσα έγραψα, δεν ήταν για να εκδικηθώ, μα απο ενδιαφέρον και μόνο, άσχετα που παρεξηγήθηκαν. Βασικά το περίμενα, γιατί τα "ελληνικά" πολλών εδω πέρα, διαφέρουν απο τα "δικά μου" ελληνικά. Μιλάμε για πλήρη ασυνεννοησία, σε βαθμό ανοησίας πολλές φορές.

  3. Δεν ήταν σκοπός μου, ούτε να στεναχωρήσω κανέναν, ούτε να κάνω άλλους να χαρούν. Ήθελα να βγάλω απο μέσα μου κάποια πράγματα, που με έπνιγαν όλο αυτό το διάστημα, και πάντα έλεγα ως τώρα, "άσε καλύτερα, ας μη μιλήσω..".

  4. Επειδή δεν ανήκω στην πάστα εκείνων που δεν δίνουν φράγκο για τους άλλους, κάνοντας "το μαλάκα" αρκεί να κονομάνε αυτοί. Γιατί, άκουσα άπειρες φορές τη φράση αυτή, "κάνε το μαλάκα, και κοίτα να κονομάς εσυ, και τι σε μέλλει".
    Αυτό είναι που με σκάει, ότι νοιάζομαι. Πάντα νοιαζόμουν, και το πλήρωσα άπειρες φορές. Με την ψυχή μου πρώτα, και μετά με το πορτοφόλι μου. Αλλά κάποια πράγματα και κάποιοι άνθρωποι, γεννιούνται έτσι, και δεν αλλάζουν. Και βασικά, δεν θέλω να αλλάξω.
Αυτό όμως που είδα τελικά, μετά την ανάρτηση που είχα κάνει, ήταν χαιρεκακία.
Είδα κάποιους να χαίρονται. Και δεν χάρηκαν γιατί ο Ράμμος γράφει καλά, χάρηκαν γιατί είδαν πως κάποιος στεναχωρέθηκε απο όσα έγραψε ο Ράμμος.
Η στεναχώρια των άλλων, τους ανέβασε την αδρεναλίνη.. αν είναι δυνατόν!
Κι όμως είναι.

Βλέπω να συνεχίζουν κάποιοι τύποι (και είναι πάντα οι γνωστοί φυσικά) να συζητάνε ακατάπαυστα γεμάτοι φθόνο (η πλάκα είναι πως φθονούν και εμένα, κι όχι απο αγάπη) να συζητάνε για την ανάρτησή μου εκείνη, λές και δεν έχουν προβλήματα δικά τους.
Για να μην πάρω ανάποδες καμιά μέρα, και δούνε και το δικό τους όνομα να κάνει το γύρο του κόσμου, καλά θα κάνουν να βγάλουν τον σκασμό. Αρκετά χαρήκανε, τα κεφάλια κάτω τώρα.

Και θέλω επίσης να τους θυμίσω πως, αν και δεν ανάφερα κανέναν επιχειρηματία, ο συγκεκριμένος, αν και άπειρος στο επάγγελμα, που κατά συνέπεια δικαιολογεί τα όποια τυχόν λάθη έκανε, ήταν ο μόνος "κύριος" με όλη τη σημασία της λέξης, στις όποιες υποχρεώσεις του, και ας πει όποιος μπορεί την παραμικρή κουβέντα. Αλλά να την πει Face to Face.

Θέλω μετά απο όλα αυτά, να σταματήσουν οι όποιες συζητήσεις πάνω στο θέμα αυτό, γεικά απο όλους, και να πω ένα συγνώμη σε όποιον πίκρανα με την ανάρτησή μου εκείνη.
Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Άλλο θέλω να ταρκουνίσω κάποιον για να δεί κάποια πράγματα, κι άλλο να τον πικράνω. Όχι, δεν ήταν αυτό που ήθελα.
Γι αυτό και δέχτηκα να σβήσω την ανάρτηση εκείνη, κάτι που δύσκολα κάνω, και ζήτημα να το έκανα 4 φορές στα 7 χρόνια που γράφω Publik Online.
Ζητάω λοιπόν δημόσια συγνώμη απο όποιον στενοχώρησα.

Καλή σας μέρα, ένθεν και.. ένθεν!

Νίκος Ράμμος (ΑΑΤΟΝ)




16 Μαΐου 2011



10 Θέλω καμαριέρα..

Διαβάζω -όπως όλοι σας επίσης διαβάσατε- πως ο βιαστής της Ελλάδας, Στρός Κάν, αποπειράθηκε να βιάσει μια καμαριέρα, η οποία αντιστάθηκε σθεναρά, και τελικά τον έχωσε φυλακή.

Και αναρωτιέμαι..
Εδώ βίασε ολόκληρη Ελλάδα και σύσσωμο τον λαό της, με τις ευλογίες των ίδιων μας πολιτικών, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.

Μήπως θα έπρεπε να ψηφίζαμε καμαριέρες για πρωθυπουργούς και πολιτικούς γενικώτερα;
Τελικά έχουν μεγαλύτερο σθένος και ήθος απο πολλούς έλληνες (με μικρό το "ε") πολιτικούς.
Απλά, μια σκέψη μου εκφράζω.. μη βαράτε!




15 Μαΐου 2011



11 Η Ελλάδα του τρόμου

Πάντα πέντε τουλάχιστον πάνω
σε έναν, ποτέ λιγότεροι!
Όταν ένα κράτος, για να επιβάλλει την τάξη, εξαπολύει τα ΜΑΤ, επιβεβαιώνει εμπράκτως, πως επικρατεί χάος, αναρχία και αταξία. Όταν ένα κράτος για ψύλλου πήδημα στέλνει τα ΜΑΤ, επιβεβαιώνει περίτρανα, πως έχασε τον έλεγχο τελείως.

Αν κάποιος ηγέτης θέλει να μην υπάρχει βία, τότε κάνει τα πάντα να ελαχιστοποιήσει τα αίτια που θα την προκαλούσαν.
Παράδειγμα, κυβερνάει δίκαια, δεν επιτρέπει κλεψιές κι απάτες εις βάρος του λαού απο τα στελέχη του, βάζει φυλακή τους ενόχους δίχως να υπολογίζει πολιτικό κόστος, και δεν προκαλεί το αίσθημα οργής του λαού.

Η ιστορία μέχρι σήμερα, μας έδειξε άλλα. Ακριβώς τα αντίθετα.
Τρείς τέσσερις οικογένειες να αλλάζουν την μπάλα πάσα-πάσα, να σκούζουν "έξω ο βασιλιάς" και να μιλάνε για ανύπαρκτες δημοκρατίες.
Όλοι μαζί, χαντάκωσαν τη χώρα και το λαό της, σε σημείο να βρεθούν υπόδουλοι αναίμακτα, δίχως να ανοίξει ρουθούνι. Ποιοί; Οι απόγονοι εκείνων που κράτησαν Θερμοπύλες, Σαλαμίνες και οχυρά Μεταξά. Οι απόγονοι των Μυρμιδόνων, του Κολοκοτρώνη και των ηρώων του 40.

Έκαναν έναν περήφανο λαό, να έχει σκύψει το κεφάλι από ντροπή, να έχει πνιγεί στα χρέη και γεμάτος
Η κοπέλα έτρεχε να βρει καταφύγιο
και αυτοί την σάπισαν στο ξύλο
ηττοπάθεια, να τραβά τον Γολγοθά του.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, να τον χλευάζουν και να τον ειρωνεύονται, κατηγορώντας τον κι από πάνω ως κλέφτη και ως κλεπταποδόχο. Ποιοι; Οι "μαζί τα φάγαμε"..

Για όσους δεν γνωρίζουν κάποια πράγματα για τα περιβόητα ΜΑΤ, ας πούμε λίγα περιληπτικά.

Τα ΜΑΤ, είναι ειδικές μονάδες καταστολής της βίας, ..δια της βίας.
Από μόνο του δηλαδή, είναι κάτι το παράλογο. Ποτέ δεν πολεμάς την βία με βία. Απλά την φουντώνεις περισσότερο. Σαν να λέμε, πολεμάμε τα ναρκωτικά, πουλώντας ναρκωτικά.

Ως γνωστόν φυσικά, τα ΜΑΤ είναι το ΠΡΟ-τελευταίο χαρτί κάθε κυβέρνησης.
Μετά από τα ΜΑΤ, έρχεται ο στρατός, ο οποίος είναι ο "Άσσος στο μανίκι" κάθε κυβερνήτη μιας χώρας. Ο στρατός και ο στρατιωτικός νόμος που επιβάλλει, η λεγόμενη χούντα.

Επειδή γνωρίζω από παραγωγικές σχολές του στρατού, το τι πλύση εγκεφάλου δέχονται όσοι είναι δόκιμοι των σχολών αυτών, μπορώ εύλογα να φανταστώ και την πλύση εγκεφάλου που γίνεται στους αστυνομικούς των ΜΑΤ, ειδικά όταν δεν έχουν και πολύ απο δαύτο. Ξεπλένεται πολύ γρήγορα, που μοιάζει αόρατο
Με μια όμως διαφορά.

Ενώ στις στρατιωτικές σχολές, ο εχθρός είναι πάντα ο τακτικός (η και άτακτος) στρατός από κάποιο άλλο κράτος, στα ΜΑΤ ο εχθρός, είναι ο ίδιος τους ο συμπολίτης.  Τι άτακτος και τι φρόνιμος.. Δεν είσαι ΜΑΤατζής; είσαι εχθρός!
Ενώ στο στρατό δίνεις όρκο να προστατεύεις τους αμάχους, (γυναικόπαιδα και άοπλους ηλικιωμένους) στα ΜΑΤ ορκίζεσαι να  χτυπάς ασύστολα ότι κινείται μπροστά σου, αδιακρίτως φύλου, ηλικίας, επαγγέλματος, θέσης και χρώματος.

Δεν φτάνανε οι ροπαλιές, έπρεπε
να τον κλωτσήσει και στο πρόσωπο
Πλέον μιλάμε για μια τυφλή βία. Μια βία, η οποία μόνο βία μπορεί να φέρει, τίποτε άλλο, και σίγουρα ποτέ κάτι το καλό.
Εγώ πάντως, προσωπικά, ποτέ δεν είδα κάτι το καλό να βγαίνει από ένα ανοιγμένο κεφάλι, εκτός από αίματα.

Κρυμμένοι πίσω από κράνη και μάσκες, καλυμμένοι πίσω από ασπίδες, οπλισμένοι σαν αστακοί, χτυπάνε όποιον φτάνει το ρόπαλό τους, αδιαφορώντας αν τον  πονέσουν μέχρι λιποθυμίας με το χτύπημά τους, αν τον σκοτώσουν, η αν τον τραυματίσουν.
Αυτό δε που κάνει σε όλους τρομερή εντύπωση όταν βλέπουμε σκηνές σε διάφορα Video εδώ κι εκεί, είναι το μίσος με το οποίο χτυπάνε τα θύματά τους, γιατί περί θυμάτων μιλάμε.

Αν κάποιος τους πει οτιδήποτε, θα σου απαντήσουν με το χιλιομασημένο πλέον και άνοστο "εμείς που βάζουμε τα κορμιά μας μπροστά στον κίνδυνο", και "κάνουμε επικίνδυνο επάγγελμα".
Χέστηκα!

Δεν σας υποχρέωσε κανένας να διαλέξετε αυτό το επάγγελμα. Ας γινόσασταν οικοδόμοι. Γιατί πήγατε και γίνατε αστυνομικοί; Με ποια κριτήρια; Γιατί αστυνομικοί και όχι κάτι άλλο;
Και από τη στιγμή που αποφασίσατε να πάτε στην αστυνομία, δεν γνωρίζατε πως έχει κινδύνους το επάγγελμα; Γιατί δεν αλλάξατε γνώμη;

Κάποιοι επίσης λένε πως, στα ΜΑΤ δεν σε ρωτάνε αν θέλεις να πας, απλά σε στέλνουν και πας.
Ξαναχέστηκα!
Υπάρχει πάντοτε η λύση της παραίτησης κύριοι. Δεν θέλεις; Δεν πας, και απλά παραιτείσαι. Γιατί κανένας σας δεν παραιτείται όμως; Το ψωμάκι και η καραβάνα από το δημόσιο; Και τόσες χιλιάδες λαού που ΔΕΝ είναι στο δημόσιο, πως ζουν; Πεινάνε; Πεινάστε και σεις. Τουλάχιστον θα είστε με το κεφάλι ψηλά. Δεν θα χρειάζεται να χτυπάτε γυναικόπαιδα, ούτε θα δολοφονείτε άοπλους νέους και νηστικούς γερόντους, για να ζήσετε εσείς και οι οικογένειές σας, βυθίζοντας τις οικογένειες άλλων στο πένθος.

Γιατί ως τώρα, δεν σας είδαμε να πιάνετε κανέναν αναρχικό. Μαθητές, κοπέλες, παιδιά και γερόντια βαράτε. Ειδικά με τις γυναίκες και τους μαθητές, βλέπουμε ένα ιδιαίτερο μίσος.. Γιατί;

Πιάνετε κάποιον, και επειδή τον κυνηγήσατε για 4-5 λεπτά και λαχανιάσατε, μόλις τον πιάσετε, τον σαπίζετε στο ξύλο για να βγάλετε το άχτι σας.
Η λύση είναι πιο απλή.
Κόψτε το τσιγάρο, και εξασκηθείτε περισσότερο στο τροχάδην.

Και αυτό το τελευταίο, να το προσέξετε ιδιαίτερα, γιατί με την ειδεχθή συμπεριφορά σας, θα έρθει η μέρα, που το μόνο που θα σας σώσει απο κανένα γερό λιντσάρισμα, θα είναι τα πόδια και η αντοχή σας.
Ο καιρός έχει περίεργα γυρίσματα, μην το ξεχνάτε!
Αν οι δημοκρατίες σας επιβάλλονται με τα ΜΑΤ, προτιμώ να έχω έναν Βασιλιά, με το στρατό του, που σίγουρα θα μου στοίχιζε και λιγώτερα απο τους Έλληνες πολιτικούς ως τα σήμερα.
Ή έστω μια χούντα. Τουλάχιστον ο στρατιώτης, έχει περισσότερο μυαλό και φιλότιμο.




14 Μαΐου 2011



8 Το χάος γύρω μου..

Διαβάζω ειδήσεις απο την Ελλάδα, και αισθάνομαι τρόμο.
Αρχίζω να πιστεύω πως, το καλύτερο σήμερα που έχει κάποιος να κάνει, είναι να μένει (η να φύγει) μακρυά απο αυτή τη χώρα.
Ρε σείς; Τι γίνεται εκεί κάτω;

Καθημερινά διαβάζουμε για σκοτωμούς, δολοφονίες, αυτοκτονίες, ξυλοδαρμούς, φυλακίσεις, διώξεις, πτωχεύσεις, απαλοτριώσεις σπιτιών και περιουσιών γενικότερα, κλείσιμο επιχειρήσεων, γκέτο αλλοδαπών, χρυσαυγίτες να χτυπάνε αλλοδαπούς, αλλοδαποί να σκοτώνουν Έλληνες, η να αλληλομαχαιρώνονται..
ΡΕ ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ Η ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ;

Μόλις χθες ο πρωθυπουργός, λίγο πριν αναχωρήσει για το Όσλο, προκειμένου να λάβει μέρος σε… διάσκεψη για την Προοδευτική Διακυβέρνηση με γενικό τίτλο «Η ατζέντα μετά την κρίση για την Κεντροαριστερά» (πώς λέμε "εδώ ο κόσμος καίγεται και το αοιδίον ..κτενίζεται"), ανακοίνωσε ότι τα μέτρα για την "ανακατάληψη" του κέντρου της Αθήνας (από τους αλλοδαπούς και τα παράνομα στοιχεία θα εννοάει) θα ανακοινωθούν τη Δευτέρα!
Πάπαλα Δευτέρες!
Μόλις τώρα κι όλας διέρρευσαν τα σχέδια, απο καλά πληροφορημένη πηγή, και σας τα παρουσιάζουμε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ εδώ, και μόνον εδώ, και πουθενά αλλού μη χεστούμε!

"1_Μεραρχία τεθωρακισμένων θα κλείσει τους δρόμους Συγγρού, Σταδίου, Π. Τσαλδάρη, και Πειραιώς. Στους φαντάρους, μέχρι να δοθεί το σήμα της επίθεσης, θα δοθούν δωρεάν Hot-dogs, και ξυραφάκια (σε περίπτωση που κάποιος θέλει να κόψει φλέβες).
Η όλη επιχείρηση, θα είναι μια προσφορά του "abebablog.com".

2_Ουλαμός ελαφρού πυροβολικού, θα κλείσει τις οδούς που οδηγούν στο Θησείο, στου Φιλοπάππου και το Μοναστηράκι, έχοντας στραμμένες τις κάννες προς τα παράθυρα της Βουλής.

3_Μέσα στην γούρνα του Άλσους των Πετραλώνων, θα λάβουν θέσεις τρείς μονάδες Ο.Υ.Κ. με αυστηρή τήρηση σιγής ασυρμάτου, μην τυχόν τα μαλακιασμένα ξαναπούν τίποτε πατριωτικά συνθήματα κατά των άμοιρων Αλβανών και γίνουμε πάλι μπάχαλα.

4_Στα πέριξ της πλατείας Ομονοίας, και στον χώρο που βρίσκεται δεξιά της πλατείας Διχονοίας, καθώς και ένθεν-εντεύθεν της Πατησίων, θα είναι ακροβολισμένοι Λοκατζήδες, με κουκούλες, να μοιάζουν, η με αναρχικούς ή με αστυνομικούς. Το ίδιο κάνει.

5_Στο θέατρο της Δώρας Στράτου, θα γίνεται συλλαλητήριο εναντίων των εισαγόμενων κονσερβών λακέρδας από την Κίνα, και θα ακολουθήσει γλέντι με συγκροτήματα από όλη την Ελλάδα. Ενδιάμεσα στους χορούς, θα ψεκάζονται μεγάλες ποσότητες τεχνητού καπνού, με ένα τελευταίου τύπου ηλεκτρονικό μηχάνημα που κάνει "Φσσσσσςς.. Φσσσσσςς...", για δημιουργία αντιπερισπασμού, μη και πάρουν είδηση οι Νιγηριανοί τι τους περιμένει.

6_Ελικόπτερα και μαχητικά F-5, θα πετούν πάνω απο τις κορυφές του Ολύμπου και των Αγράφων για να καλύψουν το χώρο και απο αέρος. Σε περίπτωση επέκτασης της επιχείρησης και πιο έξω απο το κέντρο της πρωτεύουσας, έχουν διαταγή πετάνε και πάνω απο το Μπέλλες ρίχνοντας φωτοβολίδες πάνω απο το μαντρί του "Σάκη" στα Πλατανάκια, για να βλέπει καλύτερα όταν αρμέγει τις κατσίκες.

7_Μετά την επιτυχή έκβαση της επιχείρησης, έχει ετοιμαστεί μεγάλο γλέντι στην παραλιακή ψαροταβέρνα, "το γουρουνάκι", όπου θα παρευρεθεί άπασα η Βουλή, ξεφαντώνοντας ως το πρωί με έξοδα του λαού, όπως πάντα".

Αγαπητοί φίλοι, θα σας παρακαλέσω πολύ για τα κάτωθι:
Επειδή η είδηση είναι εντελώς εμπιστευτική, "Τόπ σίκρετ σε λέω", μη σας φύγει τσιμουδιά και δεχτούμε καμία αντεπίθεση απο Πακιστάν μεριά.


Υ.Γ. Ας ελπίσουμε αυτή τη φορά, ότι δεν θα τους μείνει καμία φρεγάτα στο δρόμο και σπρώχνουν ωσπου να βρούνε συνεργείο.




Αλήθεια, αυτός ο Γιωργάκης,
πότε θα έρθει λίγο και στην Ελλάδα, έστω για διακοπές;
Όλο στο εξωτερικό είναι.. Σε ποιο κράτος είπαμε είναι πρωθυπουργός;
Όλο το ξεχνάω γαμώτο..









13 Μαΐου 2011



6 Φοβάμαι να γελάσω στους ανθρώπους..

Με αφορμή κάποια γράμματα που καθημερινά δέχομαι, θέλω να κάνω σήμερα μια ανάρτηση πάνω σε ένα φαινόμενο, πού είτε το έχετε δει κι εσείς, είτε κάποιοι το χρησιμοποιείτε.
Το φαινόμενο που εγω ονομάζω "κρυφτό" ή "φοβία".
Τι εννοώ.

Μου γράφει κάποιος φίλος (παράδειγμα πάντα λέμε):
"Γειά σου Νίκο (κάποιοι, και ενώ γράφω παντού το όνομά μου, προτιμούν να με αποκαλούν ΑΑΤΟΝ, οκ, ας είναι)..
Έχω το Blog "Lucky Look", και το εξής πρόβλημμα. ..κτλπ...κτλπ...."
Και στο τέλος, έρχεται το "φαινόμενο" που σας έλεγα, η υπογραφή του
"χαιρετίσματα, Lucky Look"

Δηλαδή, για να καταλάβω, επειδή το Blog σου φίλε μου είναι το Lucky Look, έγινες κι εσυ ο Lucky Look; Υπογράφεις σαν Lucky Look; Δηλαδή, όταν στέλνω κι εγώ προσωπικά γράμματα, να υπογράφω ως "Αμπεμπαμπλόγκ ο μπινελικοδρόμιος;".
Βρε παιδιά, το θεωρώ.. το λιγότερο, χαζό.

Προσπάθησα πολλές φορές να καταλάβω, το γιατί όταν κάποιος έρχεται σε επαφή με κάποιον, και που τον θεωρεί (τουλάχιστον έτσι λένε πως με θεωρούν) φίλο του,  να μην του γράφει απο κάτω, έστω το μικρό του όνομα.
"χαιρετίσματα, Μάκης, Νίκος, Πέτρος, Γιάννα..", δίνοντάς μου κι εμένα την ευκαιρία να τους απαντήσω, προσφωνώντας τους με το μικρό τους όνομα, αντί κάποιου ψευδωνύμου.

Για μένα, το να με αποκαλεί κάποιος με το όνομά μου, το εκτιμώ αφάνταστα, όπως εκτιμώ αφάνταστα κι όταν μου εμπιστεύεται ο ίδιος το δικό του.
Σας πληροφορώ πως, για κάθε άνθρωπο, η πιο αγαπημένη λέξη στ' αφτιά του, είναι το όνομά του, όταν του απευθύνεται κάποιος.
Το ίδιο, και όταν κάποιος θέλει να απευθυνθεί σε κάποιον που θεωρεί (έστω και κάπως) οικείο πρόσωπο, το κάνει πάντοτε προσφωνώντας τον με το μικρό του όνομα.
Φοβόμαστε λοιπόν τόσο πολύ; Κι αν ναι, τι φοβόμαστε; Μα, και το μικρό μας όνομα διστάζουμε να πούμε; Αν είναι δυνατόν..

Πείτε μου τη γνώμη σας πάνω σ' αυτό, θέλω πολύ να καταλάβω.
θεωρείτε πως έχω άδικο; Αν ναι, γιατί;
Και αν όχι, ποιοί οι λόγοι που φερόμαστε έτσι;




09 Μαΐου 2011



6 Οι δήθεν

Θα τους συναντήσεις όπου κι αν ζεις,
θα τους βρεις μπροστά σου, όπου κι αν πας
θα τους έχεις στα πόδια σου, ότι κι αν κάνεις
Είναι οι δήθεν, και είναι πολλοί..
Και οι κυμπάρηδες, είναι λίγοι, αφάνταστα λίγοι..

Έχουν μοναδικά ταλέντα οι ντεμέκ, όπως κι οι φελλοί. Μπορούν παράδειγμα να επιπλέουν, είναι "ανάλαφροι", και πάνω απ' όλα, κάνουν θόρυβο όταν πετάγονται σαν πορδές άξαφνα από το πουθενά τους, για να τους προσέξεις, αλλιώς δεν τους βλέπεις, και ..τους πατάς.Λίγους φελλούς πατήσαμε σάμπως στη ζωή μας; Γεμάτα τα προαύλια των καφενείων. Εμ, τι γιά;

Κατηγορούνε τους πάντες, εκθειάζοντας ασταμάτητα τον εαυτό τους, που στην ουσία δεν έχει τόσο μεγάλη αξία, μα, κι όση έχει, την χάνει με την συμπεριφορά τους.
Πάμε τώρα να πούμε λίγα λόγια περισσότερα, γι αυτό το είδος χαρακτήρα, τον λεγόμενο "μουσίτσα", ενώ συνάμα θα του την πω και στα ίσια κατάμουτρα να με θυμάται.. ο σουπιάς..!

Λεβέντη, δεν είσαι χαρακτήρας όπως πιστεύουν κάποιοι, κι όπως προσπαθούσες να με πείσεις ότι είσαι, όσο καιρό σε ξέρω.
Μια φορά συνεργάστηκα μαζί σου, και σε έμαθα πολύ καλά, δεν χρειάστηκα παραπάνω. Βλέπεις, στη δουλειά αυτή, όλα αυτά τα χρόνια, έγινα ψυχολόγος δίχως να το καταλάβω και δίχως να το θέλω, και σε βεβαιώ, πως είμαι από τους πολύ καλούς μάλιστα. Μπορεί να είσαι πιο πολλά από μένα στη νύχτα μιας και είσαι "αρχαίος", μα στην ψυχολογία, μάλλον δεν είχες "κλίση", οπότε δεν έμαθες να διαβάζεις τους ανθρώπους. Όχι σωστά τουλάχιστον.

Δεν παίζεις τίμιο παιχνίδι, και δεν λες τα σύκα-σύκα όπως ισχυρίζεσαι.
Κατηγορείς τους πάντες, "θάβεις" άλλους συναδέλφους, και "αρπάζεις" από το στόμα την μπουκιά του άλλου δίχως ντροπή ή τύψεις, κατηγορώντας και υποβιβάζοντάς τον στους μαγαζάτορες, για να πάρουν εσένα, μέχρι να καταφέρεις να του πάρεις τη δουλειά.
Αυτό έκανες και τώρα τελευταία, πριν λίγες μέρες άλλωστε με έναν του σιναφιού σας.

Έλεγες για τον προκάτοχό σου, "στα χαμένα παίζει", "αλλού οι νότες κι αλλού τα ακόρντα", έκανες και γκριμάτσες όση ώρα έπαιζε, υποτιμώντας το παίξιμό του, στολίζοντάς τον και με διάφορα κοσμητικά σχετικά με την μουσική στα κρυφά και σε άλλους, όπως "καλαμπόρτζης", ζητώντας πάντα φυσικά "να μην πούμε τίποτε..".
Όπως αποδείχτηκε όμως, όσο άσχετος κι αν λές πως είναι, είναι πολύ καλύτερός σου. Φαντάσου λοιπόν τι βαθμό σου βάζω, όταν σ' ακούω να αποκαλείς αυτόν άσχετο.

Το στυλ τραγουδιών που τραγουδάς και "παίζεις" (το παίζεις σε αποσιωπητικά, γιατί κατ' εμέ ΔΕΝ παίζεις), ήταν στις δόξες του κάποτε.. πριν 20 χρόνια ίσως. Μπαλάντες, καντάδες. Όμορφα τραγούδια, δε λέω, μα ξεπερασμένα στην εποχή μας.
Είναι για ένα ορισμένο κοινό μόνο, και για μια ορισμένη ώρα. Δεν μπορείς να τα ακούς όλη νύχτα. Με το κρασί, θα αποκοιμηθείς πριν τις έντεκα. Με τον καφέ, άντε να σε πάρει ο ύπνος κατά τις δώδεκα. Παραπέρα δεν έχει.

Καλές οι μπαλάντες και τα μπουατικά, μα όπως τα πάντα εξελίσσονται, έτσι εξελίσσεται και  η μουσική γενικά, δεν μένει τίποτε στάσιμο όπως εσύ.
Ο κόσμος ακούει και πιο καινούργια τραγούδια, κάθε μήνα βγαίνουν δεκάδες καινούργια, και κάποια ξεχωρίζουν. Δεν έμαθες όμως κανένα από αυτά, έμεινες εκεί που είχες μείνει, στην προ 20ετίας εποχή.

Δεν κάθισες ποτέ να μελετήσεις, να μάθεις κάποια νεώτερα τραγούδια, βολεύεσαι με όσα ξέρεις, έχοντας απαίτηση να λένε οι άλλοι τα δικά σου, αφαιρώντας από το πρόγραμμά τους όσα εσύ αγνοείς, μα που βασικά αυτά ζητάει ο κόσμος. Δεν λέει έτσι φίλε.. Εδώ, ακόμη και το "Γεια σου μάνα Σαλονίκη" το άκουσες για πρώτη σου φορά, ένα τραγούδι που έγινε πλέον "σούπα" από το να λέγεται τόσα χρόνια.
Κι όμως, ούτε αυτό ήξερες να συνοδεύσεις.. που να σου ζητούσαμε κανένα δύσκολο. Η πρώτη σου κουβέντα ήταν πάντα, "βγάλτε το, δεν το ξέρω".
Βγάλε το ένα, βγάλε το άλλο ξεγυμνωθήκαμε. Μας λες και τι μας άφησες για να πούμε; Το "άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα;" ..Έλα, δεν θέλω χαζά!

Αν ήσουν κυμπάρης όπως ισχυρίζεσαι και θέλεις να αυτοαποκαλείσαι, θα έλεγες με περηφάνεια στον μαγαζάτορα, και που σε θεωρεί ο δόλιος φίλο του, κοίτα καλέ μου φίλε, δεν μπορώ να συνοδεύσω την ορχήστρα, δεν τα γνωρίζω καλά τα περισσότερα τραγούδια, είμαι αδύναμος σ' αυτό το στυλ, πάρε κάποιον που μπορεί, η άσε με να κάνω ένα δικό μου πρόγραμμα στην αρχή. Κι όχι να εκμεταλλεύεσαι την χρόνια φιλία σας, παίρνοντάς του μεροκάματα, που ουσιαστικά δεν αξίζεις.

Αυτός είσαι, και αυτός θα μείνεις..
Μαγκιά σου, εμένα πάντως, δεν θα με συνοδεύσεις ποτέ ξανά.
Πάρτο σαν τελεσίδικη δήλωση!
Γιατί πολύ απλά, ..."σφύριξα κι έληξες".




06 Μαΐου 2011



17 Πείτε μου την γνώμη σας

Ειλικρινά θα ήθελα την γνώμη σας, πάνω σε ένα θέμα που συχνά πυκνά διαβάζω σε πάρα μα πάρα πολλά ιστολόγια.
Το θέμα "Μασονία-Μασόνος".

Παράδειγμα:
Έχω έναν φίλο, και πριν λίγες ημέρες έμαθα πως είναι Μασόνος.

Οι ερωτήσεις μου είναι οι εξής:
  1. Εσείς τι θα κάνατε;
  2. Τι είναι Μασονία;
  3. Με τι ασχολείται;
  4. Τι άλλο γνωρίζετε πάνω στο θέμα;
Θα προτιμήσω απαντήσεις δίχως φανατισμούς και αναθέματα, με γνώμονα την γνώση επι του αντικειμένου, κι όχι ημιμάθειες και φαντασίες.




04 Μαΐου 2011



7 Αυτά τα ξέρατε;

¨Ενα Video που λέει πράγματα, που θα σας κάνουν να οργισθείτε αφάνταστα..
Εννοώ φυσικά, όσους αισθάνονται Έλληνες.
Και το λέω αυτό, γιατί οι πατριώτες, αρχίζουμε και λιγοστεύουμε σε ανησυχητικό βαθμό..
Πληθαίνουν οι Εφιάλτες.


Δείτε το Video!




πηγή:




03 Μαΐου 2011



2 Τι είναι αγάπη;

Δείτε αυτό το πανέμορφο PowerPoint Presentation



Τι σημαίνει αγάπη




02 Μαΐου 2011



12 Ντροπή μας..

Αν μιλήσω, θα γίνω κακός.
Αν δεν μιλήσω, θα σκάσω..
Μα κι αν μιλήσω, ποιόν θα αγγίξουν τα λόγια μου;
Σκασίλα μου, θα τα βγάλω από μέσα μου, κι ότι θέλει ας γίνει.

ΒΑΡΕΘΗΚΑ! ΣΙΧΑΘΗΚΑ! ΑΠΕΛΠΙΣΤΗΚΑ!

Μέσα σε αυτές τις τρεις λέξεις συνοψίζονται όλα όσα αισθάνομαι, κι όσα θέλω να πω.

Κάποτε είπα κάτι για τους λαθρομετανάστες, και άκουσα τα χίλια μύρια. Ρατσιστή με είπαν, φεύγω από το Blog σου μου είπαν, δεν θέλω να σε ξέρω μου είπαν, φασίστα με είπαν, ..κι εγώ δεν ξέρω πόσα άλλα μου 'σουραν.

Κάθομαι και βλέπω στο YouTube κάτι Video, με παχυλούς τίτλους, και που ακούγονται στ' αφτιά μου, σαν κραυγές απόγνωσης, αγωνίας, απελπισίας.
Προσπαθώ να το δω πιο εικονικά, ώστε να κατανοήσω κάποια πράγματα.
Δείτε το λοιπόν, σαν μια σκακιέρα, σαν ένα παιχνίδι Σκάκι.

Οι Έλληνες πιστεύαμε στην αρχή, πως είμασταν οι Βασιλιάδες, άντε οι Βασίλισσες το πολύ.
Αργότερα, μας κατέβασαν λίγο τα αφτιά, και την είδαμε Αξιωματικοί.
Μετά από αλλεπάλληλες σφαλιάρες, καταλάβαμε πως, όχι μόνο πύργοι δεν είμασταν, μα ούτε καν αλογάκια..

Ασήμαντα πιόνια είμαστε στην διεθνή σκακιέρα. Πιόνια που θυσιάζονται για να επιβιώσουν οι μεγάλοι. Αν και θεωρείται όντως σημαντικό το κάθε πιόνι μιας σκακιέρας, είναι παρ' όλη την σημασία του, το πρώτο που θα θυσιαστεί σε κάθε παιχνίδι.
Πιόνια λοιπόν.. πρόβατα επί σφαγήν!

Κάποιοι όπως καταλαβαίνω με τις πενιχρές μου γνώσεις, παίζουν στην σκακιέρα τους, έχοντας ως πιόνια την χώρα μας και τον λαό της.
Ασήμαντη απώλεια μας θεωρούν, μη γελιέστε.

Φέρνουν ξένους σωρηδόν σε κάθε κράτος, για κάποιους συγκεκριμένους λόγους, πάντως όχι απο συμπόνοια. Χεσμένους τους έχουν αν υποφέρανε στην πατρίδα τους ή όχι.
Σάμπως, κι εδώ που ήρθανε περνάνε καλύτερα;
Μαντρωμένοι σε γκέτο, με συμπεριφορές βίαιες, συνθήκες απάνθρωπες, περίθαλψη ανύπαρκτη..
Για ποιά συμπόνοια μιλάνε;
  • Για ψηφοθηρικούς λόγους,
  • για να κρατάνε χαμηλά τους μισθούς,
  • και για να αλλοιωθεί η ομογένεια του πληθυσμού της χώρας που τους δέχεται τους φέρνουν. Τίποτε άλλο.
Και τότε εμφανίζονται νέες προεκτάσεις στο πρόβλημα.
  • Οι ρατσιστές
  • οι ξενοφοβικοί
  • και οι ξενοπατέρες
Οι πρώτοι πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Μετανάστης είμαι, δεν μπορώ να γίνω -και να θέλω- ρατσιστής, οπότε, τα σχόλια κάποιων που με αποκάλεσαν ρατσιστή, τους τα επιστρέφω στη μούρη, μαζί με δύο βαρβάτα φάσκελα.

Τον ξενοφοβικό, δεν τον παρεξηγώ.
Όλοι μας φοβόμαστε κάτι το άγνωστο, όπως φοβόμαστε για παράδειγμα τα άγνωστα μέρη, τους άγνωστους ανθρώπους, τα άγνωστα φαγητά, το αύριο, που δεν γνωρίζουμε τι μας ξημερώνει..
Φοβάμαι τους ξένους λοιπόν, δεν σημαίνει υποχρεωτικά πως τους μισώ, ή δεν τους βοηθάω αν παραστεί ανάγκη, απλά, μέχρι να βεβαιωθώ για το ποιόν κάποιου, είμαι επιφυλακτικός.
Ποιο το λάθος ;

Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι αξιόλογοι ανάμεσα στους μετανάστες, λαθραίους και μη, μα σίγουρα υπάρχουν και κάποιοι που αμαυρώνουν την εικόνα των συμπατριωτών τους.

Αυτούς που ποτέ δεν χώνεψα, είναι οι αυτοδιοριζόμενοι "προστάτες των αδυνάτων" και των απανταχού μεταναστών.
Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας.
Και σε μία κοινωνία, όπου κανένας δεν δίνει ούτε του αγγέλου του νερό, που κανένας δεν νοιάζεται για κανέναν, τέτοιους προστάτες τους φοβάμαι. Είναι πράκτορες που παίζουν διπλό παιχνίδι. Ποτέ δεν χάνουν, πάντα κερδίζουν, σαν λύκοι, στο κέντρο ενός κοπαδιού.

Αν δεν είχαν προσωπικό όφελος, δεν θα παρίσταναν τους σωτήρες κανενός, δεν θα κούναγαν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι. Θα κοίταγαν απλά τη δουλειά τους, όπως κάνει όλος ο κόσμος.
Και ναι! Για προσωπικό όφελος παριστάνουν ότι παριστάνουν, για τίποτε άλλο.
Μη σας γελάει κανένας.

Αν πείτε σ' έναν από δαύτους, πάρε έναν μετανάστη σπίτι σου, εσύ που κόπτεσαι τόσο γι αυτούς και τα δικαιώματά τους, θα λακίσει στη στιγμή. Από την μια στιγμή στην άλλη θα χαθεί από τα μάτια σου, ούτε την μυρωδιά του θα αφήσει πίσω του. Γι αυτό σε λέω, μην τους πιστεύεις..

Δέστε τώρα αυτό το αγγελικό video, το γεμάτο ειρηνικό παλμό, σαν ένα δείγμα ανθρωπιάς και πολιτισμού από την πλευρά των καημένων μεταναστών, που τόσο πολύ κάτι παλιορατσιστές σαν και μένα έχουμε τόσο πολύ αδικήσει.. Σαν δεν ντρεπόμαστε!!










01 Μαΐου 2011



1 Ονέρ’τα Πόνια Τάματα

Το βιβλίο Ονέρ’τα Πόνια Τάματα του συγγραφέα Κώστα Διαμαντίδη είναι μία έκδοση που αφορά την Ποντιακή Λογοτεχνία και Ποίηση.




Ονέρ’τα Πόνια Τάματα (μεταφερμένο στη δημοτική)
Αφήγηση (παίξτε ταυτόχρονα το video):

έι παιδιά μου!
ακούτε αυτή την λύρα…
ναι…εσείς μοναχά την ακούτε…
αλλά εγώ την λύρα ακούω,
και μέσα από τη φωνή της να ξέρετε τι θαυμαστά πράγματα βλέπω…

ει ρίζα μου!
εσείς αυτά καμιά φορά δεν τα είδατε,
κι ότι κι αν σας πω τίποτε από αυτά δεν θα καταλάβετε….

ει θεέ μου!
αυτά τα παιδιά μου εδώ γεννήθηκαν….
Ας έχουν την ευχή μου.
Εδώ ας μεγαλώσουν και εδώ ας θαφτούν.
Εμάς που βρήκε η κατάρα σε αυτά ευλογία να γίνει……
Ο χαλασμός που χάλασε τα δικά μας τα θεμέλια
ο τελευταίος να είναι….

ει πουλάκια μου!
Εμάς που γεννηθήκαμε και ζήσαμε σε εκείνα τα αγιασμένα τα χώματα,
όπου αφήσαμε αλειτούργητους τους τάφους των πεθαμένων μας
και κλειδωμένα και χαλασμένα τα σπίτια και τις εκκλησίες μας,
εμάς εκείνα τα χώματα μας καλούν.
Εδώ ζούμε και ο νους μας και συλλογισμός μας και η ψυχή μας
τις παλιές τις φωλιές γυρεύουν…
τις χαλασμένες τις φωλιές….

ει πουλάκια μου!
μεγάλη ευχή σας δίνω:
η φωλιά που θα χτίσετε ποτέ να μην χαλάσει…

ει θεέ μου!
Μια ψυχή σου χρωστάω…
σε παρακαλώ….
πάρε την!
ποιος ξέρει…
ίσως πετάξει και πάει κι αναπαυτεί, εκεί από όπου ήρθε




Αφήγηση: Κώστας Διαμαντίδης.
Τραγούδι: Φίκος Καλιφατίδης.
Ελεύθερη μεταγραφή στη δημοτική: Thalassa-karadeniz





Next Next Next