45 Να σας ρωτήσω κάτι;

Στο παρελθόν, έτυχε κάποιοι φίλοι bloggers να μου κακιώσουν για ένα πράγμα. Το ότι, ενώ έρχονταν και σχολίαζαν σε μένα, εγώ "δεν καταδεχόμουν" να τους επισκευτώ. Τους δικαιολογώ στο πρώτο. Όντως είναι αλήθεια πως δεν τους επισκεπτόμουν τόσο συχνά όσο εκείνοι, ή όσο έπρεπε, και όσο άξιζαν πραγματικά. Δεν τους αδικώ. Δεν είναι όμως αλήθεια πως το έκανα απο ακαταδεξία. Θέμα χρόνου ήταν, και θέμα πληθώρας ιστολογίων που παρακολουθώ. Διαβάζω μέσω Newsletter και μέσω RSS Feed περίπου 1000 blogs. Ναι, τόσα είναι, όσο και να σας φαίνεται περίεργο η απίστευτο. Με κάνουν Follow (μέχρι στιγμής) περίπου 608 φίλοι και συνάδελφοι bloggers. Κάνω τα πάντα να κάνω κάθε φορά Follow Back ανταποδίδοντας, αν και κάποιες φορές είναι αδύνατον, γιατί δεν φαίνεται πουθενά στον πανόπτη αν έχουν δικό τους Blog και ποιό είναι. Μερικούς καταφέρνω να τους εντοπίσω ψάχνοντας στην Google, αλά μερικούς όχι. Αποφάσισα σήμερα να κάνω το εξής, για να μπορώ τουλάχιστον να είμαι όσο γίνεται δίκαιος στο μέλλον. Αντί να ψάχνω για να διαβάσω ένα ένα τα blogs που παρακολουθώ και να μην έχω τελειωμό, αποφάσισα να επισκέπτομαι μελλοντικά κάθε έναν/μία που σχολιάζει στις αναρτήσεις μου. Με τον τρόπο αυτό, ανταποδίδω στο ελλάχιστο την επίσκεψή τους, τον χρόνο που αφιέρωσαν να με διαβάσουν και να σχολιάσουν. Ένας σχολίασε; Αυτόν τον έναν θα επισκευτώ. Εκατό σχολίασαν; Αυτούς τους εκατό θα επισκευτώ, και εννοώ όλους, "καί" τους εκατό. Πείτε μου σας παρακαλώ την γνώμη σας. Θα ήθελα πραγματικά την ειλικρινή σας γνώμη πάνω σ' αυτό, να μου πείτε πώς το βλέπετε κι εσείς, γιατί πραγματικά με ενδιαφέρει αφάνταστα η γνώμη του καθ' ένα απο σας. Και φυσικά, ο χρόνος για την νέα μου απόφαση, αρχίζει απο τώρα.

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

19 Οι μυστήριοι

Αρχίζω να πιστεύω πως μιλάω άλλη γλώσσα. Αποκλείεται να μιλάω Ελληνικά. Αλλιώς δεν εξηγείται το ότι κάποιοι δεν καταλαβαίνουν τι τους λέω. Εκτός κι αν παριστάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, ή αρέσκονται να καταλαβαίνουν ότι τους βολεύει. Πρίν λίγες ημέρες, έλαβα απο το Synch ένα μήνυμα. Κάποιος λέει "ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ" ζήταγε να τον διαφημίσουμε. Κανένα πρόβλημα. Λέω, ας πάω να δώ το Site. Είδα λοιπόν ένα Site φτιαγμένο στο Blogspot, καλό σαν όψη, δε λέω, μα με δύο θανάσιμα (για μένα προσωπικά) λάθη. 1. Έχει κλειδωμένα τα σχόλια. 2. Αναδημοσιεύει αναρτήσεις άλλων, βάζοντας απο κάτω την φράση "Διαδώστε το", χωρίς όμως να αναγράφει την πηγή του κειμένου, ή έστω τον αποστολέα του. Του έγραψα λοιπόν, πως, λυπάμαι, μα δεν μπορώ να θεωρήσω "blog" την σελίδα του, για τους δύο αυτούς λόγους, και θα χαρώ αν μου δώσει κάποια ικανοποιητική εξήγηση αν ήθελε, και αν με έπειθε, ίσως αναθεωρούσα. Η απάντησή του ήταν παντελώς απαξιωτική. Ξεκίνησε το γράμμα του με την φράση: "Ειλικρινά δεν μπορούμε να καταλάβουμε προς τι αυτή η εμπάθεια, έχετε κάποιο προσωπικό παράπονο απο τον ΤΕΙΡΕΣΙΑ ;" Τώρα τι του λές του κόπανου, με λές; αυτός σίγουρα πιστεύει πως επιτελεί και θεάρεστο έργο. Γιατί προσωπικά δεν είχα καμία εμπάθεια ως εκείνη την στιγμή, και απόρησα. Το επόμενο που αμόλησε ήταν τα παρακάτω: "Αναφορικά με τα όσα μας καταλογίζετε περί διαλόγου, τα σχόλια ειναι κλειστα διότι θεωρούμε αδύνατο σε κάθε σοβαρό θέμα ο καθένας να απαντά γράφοντας το μακρύ του και το κοντό του ή ακόμη και ύβρις* . (Κανένα σοβαρό site δεν αφήνει ελεύθερα τα σχόλια) Στα πλαίσια λοιπόν του διαλόγου και της επικοινωνίας δεν γνωρίζουμε να υπάρχει κάτι καλύτερο απο το να έχουμε email επικοινωνίας και να απαντάμε καθημερινά σε εκατοντάδες email αναγνωστών." Νομίζω πως κάποιος πρέπει να του πεί πως υπάρχει και η δυνατότητα διαχείρισης σχολίων. Τώρα για "τα εκατοντάδες καθημερινά email αναγνωστών" ας είναι, το αφήνουμε στην άκρη.. Και κλείνοντας, μου πέταξε την μπόμπα: "Τέλος θα σας συνιστούσαμε να είστε πιο προσεκτικός πριν βιαστείτε να προσβάλετε**, αν θέλετε να σας πέρνουν*** στα σοβαρά εδώ στο Ελλάντα.." "Εκεί στο Ελλάντα"... Μάλιστα.. Δεν είμαι Έλληνας δηλαδή εγώ.. Εγκώ Πακιστάνο, ντέν μελάει χελλενικά, τα μάθω όμως όταν έρτω ντιακοπές στο ελλάντα. Αλά το "μέχρι και ύβρις*.." εγκώ το Πακιστάνο που ζει στο Κάναντα, ξέρει πολύ καλά, ότι γράφεται "μέχρι και ύβρεις", το "προσβάλετε" γράφεται "προσβάλλετε" και το "πέρνουν" γράφεται "παίρνουν" αναλφάβητο μουσκάρι εκεί στο ελλάντα. Χαιρετώ Πακιστανικά! (Φυσικά τον στόλισα "ala AATON", σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο, για να μην μένετε με την απορία, κι ακόμη περιμένω να μου απαντήσει για το στόλισμα). Προχτές πάλι, έστειλα ένα γράμμα σε μια γνωστή, την οποία και θεωρούσα διαδικτυακή φίλη, σκοπεύοντας μάλιστα να συνεργαστώ μαζί της σε κάποια ζητήματα. Μέσα στο πολύ σύντομο γράμμα μου, της είπα μεταξύ των άλλων: "για να μην κάνεις παραπονάκια πως σε ξεχνάω" μιας και έτσι είχα μάθει από κάπου. Το θεώρησε υποτιμητικό λέει, και μεγάλη προσβολή για την γυναικεία της υπόσταση λέει, γράφοντάς μου καπάκι ένα γράμμα τόσο ψυχρό και τόσο "κατινέ" που έμεινα άφωνος. Πάλι καλά που δεν μου έκανε και μήνυση για σεξουαλική παρενόχληση. Και, πιστέψτε με, στα 46 μου δεν τα μπορώ τα κατινίστικα με καμία κυβέρνηση, τα απεχθάνεται η ψυχή μου, και μαζί μ' αυτά, και τις εν λόγω "κατίνες". (και δεν εννοώ επ ουδενί καμία Κατερίνα, όχι κι άλλες παρεξηγήσεις, έλεος δηλαδή). Τελικά είναι πραγματικά μεγάλο λάθος να ασχολείται κάποιος που δεν ζεί Ελλάδα, με τους υπόλοιπους Έλληνες. Το έχω αισθανθεί άπειρες φορές και κάθε φορά με πονάει. Εδώ στο Ελλάντα! Μας θεωρούν ξένους, πάει τελείωσε. Βγάζουν ένα κόμπλεξ άνευ ορίων, σε βαθμό αηδιαστικό, λές και εμείς της διασποράς τους κάναμε κάποιο κακό και μας μισούν. Όχι, δεν είναι όλοι οι Έλληνες έτσι, ευτυχώς όχι. Μα αυτοί οι λίγοι που είναι τέτοιοι, ξέρουν πολύ καλά πως να σε χτυπήσουν ύπουλα εκεί που σε πονάει.. σπουδαγμένα καθάρματα σε ύπουλες και βρώμικες τακτικές. Σας μιλάω για γαμημένη φάρα, και πείτε μου εσείς ότι θέλετε..

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

6 Read more (δοκιμάστε το μόνοι σας)

Βλέπω πως πάλι σε κάποιους το Script έπαψε να λειτουργεί. Το ανέβασα αλλού, δοκιμάστε ξανά, αλά μόνοι σας αυτή την φορά, γιατί ο χρόνος μου είναι πραγματικά περιορισμένος σε αφάνταστο σημείο τον τελευταίο καιρό. 1. Πηγαίνετε στην Διάταξη, και απο εκεί στην "Επεξεργασία HTML. 2. Κάντε αμέσως "Λήψη Προτύπου" αποθηκεύοντας το πρότυπό σας στον σκληρό σας δίσκο, (κάπου στην οθόνη σας βασικά) 3. Κλικάρετε το μικρό τετραγωνάκι ""Επέκταση γραφικών στοιχείων" και πατήστε κατόπιν στο πληκτρολόγιό σας "CTRL και F" ταυτόχρονα. Γράψτε /head και αμέσως πρίν (απο πάνω απο αυτό), επικολήστε τον κώδικα που ακολουθεί:

<script type="'text/javascript'">var thumbnail_mode = &quot;no-float&quot; ; summary_noimg = 500; summary_img = 450; img_thumb_height = 100; img_thumb_width = 120; </script> <script src="'http://sites.google.com/site/aaton1963/read-more_auto.js'" type="'text/javascript'/">

4. Κατόπιν, βρείτε αυτήν την σειρά κώδικα:

<data:post.body/>

και αντικαταστήστε την με τον παρακάτω κώδικα:

<div class='post-body entry-content'> <b:if cond='data:blog.pageType != &quot;item&quot;'> <div expr:id='&quot;summary-&quot; + data:post.id'><data:post.body/></div> <script type='text/javascript'>createSummaryAndThumb(&quot;summary-<data:post.id/>&quot;);</script><BR/> <a class='readmore' expr:href='data:post.url'><h2>Read more..</h2></a><BR/> </b:if> <b:if cond='data:blog.pageType == &quot;item&quot;'><data:post.body/> <b:if cond='data:blog.pageType == &quot;item&quot;'> </b:if>

5. Κάντε "Προεπισκόπιση" και αν είναι όλα σωστά, τότε πατήστε ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ. 6. ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΑ, Η ΣΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΟΤΕ ΠΑΤΗΣΤΕ "ΔΙΑΤΑΞΗ" ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΝ ΟΛΑ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ ΠΡΙΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΕΓΩ.

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

4 Τα κλαπατσίμπαλα της ευτυχίας

Είμαστε μυστήρια πλάσματα εμείς οι άνθρωποι. Από πουθενά δε μας πιάνεις. Εκεί που φαίνεται πως έχουμε κατασταλάξει, πως βαδίζουμε μια ρότα, τσουπ, κάνουμε μια και βρισκόμαστε να κοιτάμε σε γωνία 180 μοιρών. Παίρνουμε αποφάσεις, κάνουμε όνειρα, βάζουμε στόχους και στην επόμενη γωνία της ζωής μας, όλα χάνονται, λες και ήταν κέρματα που κύλησαν από τρύπιες τσέπες. Κάνουν έναν μικρό μεταλλικό θόρυβο για λίγο και ούτε γυρνάμε να κοιτάξουμε, ούτε καν από συνήθεια. Το παρελθόν μας δε το κοιτάμε καθόλου, το αφήνουμε ήσυχο γιατί φοβόμαστε μη μας στοιχειώσει. Το παρελθόν όμως διδάσκει. Σοφός είναι αυτός που το επικαλείται στις σημαντικές αποφάσεις της ζωής του. Εμείς οι υπόλοιποι, φτάνουμε τελικά να χρειαστούμε αυτά τα λίγα νομίσματα, ψάχνουμε στην τσέπη μας και το μόνο στο οποίο είναι πλούσια είναι, το κενό. Παγώνουμε τότε. Αναρωτιόμαστε, γιατί νιώθω έτσι; Που πήγε η ηρεμία μου; Γιατί το στόμα μου έχει αυτή την πικρή γεύση; Η ευτυχία κάνει θόρυβο όταν φεύγει, λένε. Πόσο δίκιο έχουν. Έρχεται αθόρυβα. Δεν την παίρνεις μυρουδιά. Κάποιος σου δίνει κάτι. Το παίρνεις, το κοιτάς από δω, το κοιτάς από κει, το ζυγίζεις, προσπαθείς να το μετρήσεις. Το κοιτάς στα δόντια κι ας στο χάρισαν. Προσπαθείς να φανείς έξυπνος, μη τυχόν και σε κοροϊδέψουν. Λες, «μα αν το πάρω τώρα αυτό, θα μπορώ μετά να έχω και το άλλο παραδίπλα;», κι ας είσαι ένας κουρελής. Κι ας μην έχεις τίποτα, παρά μόνο αυτό που σου δώσανε πριν λίγο. Το δέχεσαι προς το παρόν, λες εντάξει, θα το κρατήσω, θα σου κάνω τη χάρη. Από μέσα σου σκέφτεσαι, «ας κρατήσω αυτό για τώρα και όταν βρω αυτό που μου αξίζει πραγματικά, ένα καλύτερο δηλαδή, τότε θα το επιστρέψω». Το κρατάς κι αυτό κρατάει εσένα. Τα πρωινά σε ξυπνάει αθόρυβα και γλυκά, μέσα στη μέρα σου κρατάει ακούραστη συντροφιά και το βράδι σε ζεσταίνει για να κοιμάσαι καλύτερα. Σιγά – σιγά πιάνεις τον εαυτό σου να ελέγχει την τσέπη του για να δει αν είναι εκεί, κι όταν το ψιλαφήσεις, συνεχίζεις ανακουφισμένος τη δουλειά σου. Μερικές φορές παραπονιέσαι, «Δεν είναι δα και τίποτα σπουδαίο, καλή η συντροφιά δε λέω, και πριν που ήμουν χωρίς αυτό μια χαρά ήμουν, κι ας έκλαιγα…». Γκρινιάζεις και γίνεσαι δύσκολος, όμως αυτό εκεί, συνεχίζει να σου δίνει κι εσύ καταδέχεσαι, «άντε, για χάρη σου» λες, ..ανόητε! Και τότε έρχεται η ώρα που δεν περίμενες. Σου το ζητάνε πίσω. Κάποιος άλλος που το αξίζει παραπάνω το θέλει σαν τρελός. Κάνει τα πάντα για να το αποκτήσει, έχει πουλήσει όλα του τα υπάρχοντα και τα προσφέρει θυσία. Εκεί είναι που η ευτυχία αρχίζει να ξεβολεύεται. Μαζεύει γρήγορα –γρήγορα τα πράγματά της, πιάνονται χεράκι με αυτό το κάτι και ξεκινάνε να πάμε μαζί για τον άλλο, τον πιο άξιο. Εκεί η ευτυχία σε ξεκουφαίνει, βλέπεις ότι στην πλάτη της έχει κρεμασμένα ένα σωρό κλαμπατσίμπαλα. Τενεκεδάκια, κουτάκια και μπιχλιμπίδια. Κάνουν τόσο θόρυβο όλα αυτά, καθώς η ευτυχία σου έχει γυρίσει την πλάτη και απομακρύνεται, που μένεις άναυδος. «Που ήταν αυτή;» αναρωτιέσαι; «Πότε ήρθε και δεν την είχα δει;». Φωνάζεις να γυρίσουν πίσω, αλλά μάταια. Η ευκαιρίες που σου δόθηκαν ήταν αρκετές, αλλά φάνηκες αχάριστος. Τώρα θα πρέπει να μείνεις μόνος, να καταλάβεις τι έκανες και να μάθεις – στην καλύτερη περίπτωση- το μάθημά σου. Μην απελπίζεσαι, η ευτυχία συγχωράει. Κάποια μέρα θα σου ξαναρθεί. Μόνο φρόντισε την επόμενη φορά να καταλάβεις την απαλή φωνή της. Το θεσπέσιο αλλά τόσο ανεπαίσθητο άρωμά της. Όταν νιώσεις μια γλυκιά ζεστασιά στην καρδιά, μην κάνεις λάθος. Η ευτυχία είναι εκεί. Μπορεί να μην τελειώσουν οι φουρτούνες της ζωής σου, αλλά όταν αυτές θα τελειώνουν, ένα όμορφο, γλυκό συναίσθημα θα σε πλημμυρίζει. Μην κάνεις το ίδιο λάθος πάλι, ότι σου δώσει την ευτυχία να το φυλάξεις σαν κόρη οφθαλμού… μάλλον καλύτερα. Ευτυχισμένος και τυφλός γίνεται, το ότι βλέπεις όμως, δε σε κάνει πάντα ευτυχισμένο.

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

6 Το Read More μου δεν λειτουργεί, γιατί;

Έλαβα αρκετά θα πώ μυνήματα απο αρκετούς φίλους και φίλες, που μου ανάφεραν πως έπαψε να λειτουργεί το Read More ξαφνικά στα ιστολόγιά τους. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ! Το Read More, βασίζονταν σε ένα JavaScript απο κάποιο blog, το οποίο απλά, έπαψε ξαφνικά να λειτουργεί. Ένας λόγος που δεν λειτουργεί πλέον, θα μπορούσε για παράδειγμα να είναι ότι έπεσε ο Server της σελίδας που φιλοξενούσε το Script, και ακόμη να τον επαναφέρουν. Μπορεί επίσης να ανέστειλε η σελίδα αυτή τις δωρεάν υπηρεσίες της. Μπορεί ο κάτοχος του Script να είχε πρόβλημα απο το μεγάλο ίσως Bandwidth που προφανώς του προκαλούσε η "κλήση" του Script του απο εκατοντάδες Users που το χρησιμοποιούσαν, οπότε το θεώρησε ασύμφορο και το "αφαίρεσε" η δεν το έχει πλέον "Public". Πολλές θα μπορούσαν να 'ναι οι αιτίες. Όποιος όμως και να ναι ο πραγματικός λόγος, δεν μας ενοχλεί, γιατί υπάρχει λύση. Όποιος λοιπόν ενδιαφέρεται να το ξαναβάλει, παρακαλώ ας μου στείλει πρόσκληση Διαχειριστή, να του το επαναφέρω στα γρήγορα (δεν παίρνει πάνω απο 5 λεπτά). Θα μπορούσα να κάνω μια ανάρτηση και να προσπαθήσετε μόνοι σας, μα δεν θα την κάνω για δικούς μου λόγους. Αυτή τη φορά προτιμώ αυτόν τον τρόπο. Επίσης, αυτή τη φορά το Script είναι στο όνομά μου, ανεβασμένο σε δικό μου λογαριασμό, και δημιουργώντας στον δικό μου λογαριασμό μονάχα, και σε κανέναν άλλον ψηλό Bandwidth, οπότε ας ελπίσουμε ότι θα είναι εκεί για καιρό. Όποιος λοιπόν -επαναλαμβάνω- ενδιαφέρεται, ας μου το πεί. Θα φαίνεται ακριβώς όπως και το δικό μου, και ακριβώς όπως στο Blog Επισημάνσεις που μόλις πρίν λίγο του επανέφερα το νέο Read More, γιατί το παλιό είχε πάψει και εκεί να λειτουργεί. Αυτά τα ολίγα για σήμερα.

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

7 Το τσάϊ

Αρώστησε ο Μανώλης. Τον έπιασε μια γρίπη, έλειπαν στο χωριό βλέπεις και οι θείοι μου, οι γονείς του δηλαδή, και με φώναξε για παρέα.

_Νίκο, έλα ρε μια βόλτα
_Γιατί; με πεθύμισες;
_Όχι ρε, για να μου κάνεις κανένα τσάϊ να πιώ
_Κάνε μόνος σου ρε που μου θές και Battler
_Έλα ρε συ, χάλια είμαι
_Α, για να κολήσω γρίπη..
_Ρε θα έρθεις;
_Έρχομαι

Πήγα, τι να 'κανα, έναν τον έχουμε. Χαριλάου - Σταυρούπολη. Ταξιδάκι αναψυχής για να κάνω τσάϊ στον "χάλια είμαι".

_Πού έχετε το τσάϊ ρε χαμένε;
_Εκεί στο αριστερό ντουλάπι.. όχι σ' αυτό ρε, στο δίπλα, εκεί είναι τα πιάτα..
_Ποιό απ' όλα τα σακουλάκια είναι το τσάϊ ρε Μανώλη; εδώ μέσα είναι καμιά πενηνταριά κι όλα ίδια..
_Μύρισέ το ρε Νίκο, το τσάϊ βρές, άσε τα μπαχαρικά..
_Α, καλά, σώθηκες τώρα..

Και βάλθηκα να ψάχνω, και να τα μυρίζω ένα ένα σαν γάτος. Κατά έναν περίεργο λόγο, όλο το ντουλάπι, με το που το άνοιξα, μύριζε ρίγανη. Ένα σακουλάκι με ρίγανη είχε μείνει ανοιχτό, και τα πάντα πήραν μυρουδιά απο το ..ορίγανον.

_Το βρήκες;
_Όχι, πού να το βρώ, εδώ μέσα γίνεται της ρίγανης..
_Καλά ρε, τόσο άσχετος είσαι;
_Άκου να σου πώ, στην μαγειρική έχω δυο αριστερά χέρια, δεν σου μοιάζω, που ξέρεις μέχρι και να κεντάς..
_Ότι ξέρεις καλό είναι
_Σίγουρα, και μιας και ξέρεις, γιατί δεν έρχεσαι να μου δείξεις πού είναι το βρωμοτσάϊ σας; για να το βρώ εγώ εδώ μέσα, πρέπει να πάρω πτυχίο ανιχνευτή.
_Πρόσκοπος δεν ήσουνα;
_Πρόσκοπος ναι, όχι ανιχνευτής, δεν πήρα προαγωγή βλέπεις.
_Νομίζω το βρήκα, είπα κάποια στιγμή αγέρωχος.
_Επιτέλους, άντε γιατί με θέρισε ο βήχας.

Χρειάστηκαν δύο προσπάθειες να του φτιάξω το ρόφημα, γιατί απο την ασχετωσύνη μου, την πρώτη φορά εξατμίστηκε το νερό και την έκανε απο το τσαγιερό, κατά έναν επίσης περίεργο τρόπο. Στο δεύτερο έμεινα πάνω απο το τσαγιερό, μην μου την κοπανήσει κι αυτήν την φορά ύπουλα. Το φιλτράρισα στο σουρωτήρι, και του το έδωσα. Το ήπιε με αγαλίαση. Ναι αλά.. η αγαλίαση ..δεν κράτησε πολύ. Αμέσως μετά απο αυτήν, ήρθε το ..κόψιμο. Εκεί που τον θέριζε ο βήχας, τώρα ήρθε η άλλη εποχή του "θέρους". Τον βλέπω τον μισοπεθαμένο μέχρι πρίν λίγο που λές, να πετάγεται άξαφνα όρθιος, και να πιάνει ένα σπρίντ κρατώντας την κοιλιά του, άλλο πράμα. Σε χρόνο ντετέ βρέθηκε στην τουαλέτα, και ενώ πρίν ούτε να μιλήσει δεν μπορούσε, τάχα μου, τώρα κελάηδαγε απο μέσα, και μου 'λεγε κάτι περίεργα..

_Τι έβαλες ρε στο τσαγιερό;
_?? ??? ? ..Ά;
_Τι "Α" ρε βλάκα;
_Εμ όταν με ρωτάς τι έβαλα στο τσάι;
_Πές τι έβαλες..
_Λες να έβαλα, κολυβόζουμο; τσάι έβαλα ορέ μούσκαρε

Κάτι ασυνάρτητα μουρμούριζε μαζί με κάτι περίεργους θορύβους, μα δεν έδωσα σημασία. Κάποτε, αποφάσισε επι τέλους να βγεί για να με βρίσει, μα δεν πρόλαβε. Ξανάφυγε τρέχοντας για την τουαλέτα. Μου τα είπε όμως, απο κει μέσα.

_Ρε θα σκάσεις να με βρίζεις; Τι καλά που έβηχες όταν ήρθα. Τώρα με το θαυματουργό μου τσαγάκι, σου κόπηκε ο βήχας και σου λύθηκε η γλώσσα; Ρε μήπως έβαλα γλιστρίδες μέσα;
_Πές ρε τι έβαλες, άδειασε το άντερό μου..(τον χαβά του αυτός)
_Πού θές να ξέρω ρε συ τι έβαλα.. τσάι έβαλα..

Και ξαναπήγα να τσεκάρω το σακουλάκι. Τι γράφει ρε γαμώτο, κάτσε να δω καλύτερα.. Νάτο, "Τσάι.."

_Τσάι έβαλα! το γράφει πάνω το σακουλάκι..
_Το σακουλάκι γράφει τσάι; μήπως γράφει κι απο πίσω και τίποτε άλλο;
_Να δω. Ναι! γράφει ..Triphala
_Τι τριφάλα ρε κεφάλα;
_Triphala γράφει ρε Μανώλη.. εγώ το τσάι διάβασα μπροστά,
_Ρε συ αυτό είναι καθαρτικό ρε χαμένε.. Πάς να με ξεκάνεις;
_Και που να ξέρω ότι εσείς γράφετε τα μισά μπροστά και τα άλα μισά απο πίσω; Ετικέτα είπαμε να διαβάσουμε όχι περιοδικό.

Και όλη τη νύχτα κυρίες και κύριοι, εγώ έβγαινα στη φύση αναγκαστικά, διότι ο Μανωλιός είχε πάρει αγκαλιά την τουαλέτα και δεν την αποχωριζόταν με τίποτα. Φυσάτα δηλαδή. Ευτυχώς το σπίτι του ήταν μέσα στα χωράφια. Είχε όμως και τα καλά της η ιστορία. Την άλλη μέρα ήτανε περδίκι, "του κόπηκε ο βήχας"..
Αρώστησα όμως εγώ απο το έμπα έβγα.
Τον έβλεπα που με κοίταζε με μια ύποπτη κακία και ένα θανατερό βλέμμα.
Ύποπτον, κάτι σκαρώνει αυτός. Ώσπου το 'πε, δεν άντεξε..

_Νίκο;
_Λέγε
_Θές τσάι;
_Άϊ γαμήσου!

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

19 Όταν τα λόγια συγκινούν..

Όταν είσαι επαγγελματίας καλλιτέχνης, τραγουδάς ότι σου ζητάνε. Υπάρχουν τραγούδια που τα τραγουδάς για να περάσει η ώρα, και τα περισσότερα από αυτά, δεν αγγίζουν την ψυχή σου. Απλά τα τραγουδάς. Κάποια όμως απο αυτά, σε κάνουν να βουρκώνεις. Αισθάνεσαι έναν κόμπο στο λαιμό, και απλά.. σταματάς για να μην κλάψεις. Την περασμένη Κυριακή, ήρθε από Ελλάδα για λίγες ημέρες ένας καλός μου φίλος και συνάδελφος από παλιά, ο Γρηγόρης Αμοιρίδης. Υπέροχη φωνή και μοναδική δεξιοτεχνία στην λύρα. Μου ζήτησε να τραγουδήσω ένα τραγούδι του αείμνηστου Στέλιου Καζαντζίδη, "Τα καημούς τη ξενιτείας" (οι καημοί της ξενιτιάς). Δεν μπόρεσα, κάπου μου έφεραν τα λόγια του στο νου την ζωή μου την ίδια, κάπου αισθάνθηκα μια αμέτρητη πίκρα, ένα βάρος.. Ένα τραγούδι από τα τελευταία του Στέλιου, και από τα λίγα Ποντιακά που τραγούδησε. Ελάτε να σας το μεταφράσω.. "Τα καημούς τη ξενιτείας (οι καημοί της ξενιτιάς) έφαγαν την ψύ'μ (έφαγαν την ψυχή μου) χωρίς μάνναν, κύρ κι αδέρφαι (χωρίς μάννα, πατέρα κι αδέρφια) έρημον πουλίν (έρημο πουλί) Τα νεότητα 'μ σα ξένα (τα νειάτα μου στα ξένα) πώς εδέβανε (δες πώς φύγανε) πρίν την ώραν τα μαλλία 'μ (πρίν την ώρα τα μαλλιά μου) άσπρα εγένταν 'νε (άσπρα γίνανε) Τα ξένα καταραμένα ( η ξενιτειά καταραμένη) μίαν κι γελάς (δεν γελάς ποτέ) νέος φεύς ας σ'ην πατρίδαν (νέος φεύγεις απ' την πατρίδα) γέρος οπίς πάς (γέρος πάς πίσω)" Ήταν εκεί με την κάμερα κι ο αδερφικός φίλος μου, ο Juan Opitz, και σήμερα χαράματα μου έκανε έκπληξη, στέλνοντάς μου το σημείο που κόμπιασα, με δικό του τίτλο "όταν οι καλλιτέχνες συγκινούνται" ..και συγνώμη που δεν θα το ακούσετε ολόκληρο, συγχωρήστε με.. Juanito, I love you Brother!

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

11 Ο Securitάς

Για 14 χρόνια στην Γερμανία, δούλευα σε Security εταιρεία. Ήμουν ο πρώτος ξένος στην Εταιρεία που με προσέλαβαν, και ο μόνος Έλληνας τότε. Με φώναζαν "Nick the Greek". Ζορμπά, σε έσκισα. Έψαχνα δουλειά τότε, και το μάτι μου έπεσε σε μια αγγελία, ζητείται "Wachmann". Έτσι λέγονται οι υπάλληλοι Security στην Γερμανία. Έλα στο Μόναχο, στην τάδε διεύθυνση για συνέντευξη, μου είπαν στο τηλέφωνο. Απο Μόναχο τότε, δεν είχα ιδέα. Δύο φορές χρειάστηκε ως τότε να το διασχίσω για να πάω στο αεροδρόμιο τη μία φορά και στο προξενείο την άλλη, και τις δύο φορές χάθηκα. Βλέπεις, τότε δεν υπήρχαν GPS και φούμαρα. Χάρτης στο δίπλα κάθισμα, και σταμάτημα συνεχώς να δούμε που βρισκόμαστε και φυσικά.. φτού!! λάθος ήρθα (μετά απο λίγο, κοιτώντας τον χάρτη). Βρήκα την εταιρεία σχετικά εύκολα, αφού έκανα στο σπίτι δύο ώρες μάθημα πάνω στον χάρτη. Θα στρίψω αριστερά, στην τρίτη έξοδο μετά το δεύερο τούνελ δεξιά, στο 5ο φανάρι ξανά δεξιά, αριστερά στην Scwandhaller Strasse, στο 7ο στενό δεξιά.. έφτασα. Ανέβηκα στον 2ο όροφο και περίμενα να μου ανοίξουν, φροντίζοντας να φαίνομαι στην κάμερα που ήταν ψηλά πάνω απο την πόρτα. Με πήγαν σε ένα γραφείο, όπου με υποδέχτηκε ένας κατσούφης. Μπήκα αποφασισμένος για όλα, χρειαζόμουν δουλειά επειγόντως. _Έλληνας; _Μάλλιστα. _Ξαναεργάστηκες σε Security; _Βεβαίως. _Πού; _Στην Ελλάδα (είπα ψέμματα, κι άντε να πάει βρεί αν του έλεγα αλήθεια). _Τι έκανες στην Ελλάδα; _Ότι μου λέγανε, αν και εδώ λειτουργείτε σίγουρα πολύ διαφορετικά, του απάντησα, προσπαθώντας να πάω την συζήτιση αλλού, να αποφύγω εξιδεικευμένες ερωτήσεις για θέματα που είχα πλήρη άγνοια. Βλέπεις, με την Security είχα τόση σχέση πρίν, όση είχε ο χωριανός μου ο τσομπάνης, ο Τάκης, με την Νανοτεχνολογία, για να καταλάβετε. _Απο Μόναχο γνωρίζεις καλά τους δρόμους; Αρκετά καλά (ξαναείπα ψέμματα) τους βασικούς δρόμους πάντως ναι, τους γνωρίζω. Τι να του έλεγα, ότι δεν ήξερα να βγάλω την τύφλα μου και ότι θα ξαναχαθώ σαν φύγω απο εκεί μέσα πηγαίνοντας σπίτι μου; _Εντάξει. Θα σου δώσει ο κύριος τάδε την στολή σου και θα σου βγάλει κάρτα υπηρεσίας με φωτογραφία σου επάνω, και αύριο θα έρθεις στις 5 το απόγευμα να αναλάβεις υπηρεσία. Θα έχεις τρείς ημέρες εκπαίδευση με έναν επιστάτη, που θα σου δείξει το δρομολόγιο και τι θα κάνεις σε κάθε "Objekt" (έτσι ονόμαζαν τα κτήρια που φυλάγαμε). Πήρα μαζί μου την επομένη ένα μεγάλο τετράδιο, κι ένα στυλό. Εκείνος οδηγούσε, κι εγώ έγραφα σαν τρελός κάθε δρόμο, κάθε στροφή και κάθε φανάρι. Οτιδήποτε μπορούσε να με βοηθήσει να βρώ τον δρόμο απο την τέταρτη ημέρα που θα έμενα μόνος μου. Έγραφα τα σημεία που έπρεπε να περάσω και να τσεκάρω στα κτήρια που επισκεπτόμουν. _Απαγορεύεται να χρησιμοποιείς ανελκυστήρα, μου είπε στο πρώτο κτήριο, μόλις φτάσαμε, ενθαρρύνοντάς με αφάνταστα. _Γιατί; ρώτησα εύλογα, βλέποντας ανήσυχος κάτι οκταόροφα μπροστά μου. _Γιατί άμα κάνει πως χαλάει και μείνεις μέσα, να δω πότε θα σε βγάλουν. Θα έχει ξημερώσει και δεν θα κάνεις τα κοντρόλ σου κανονικά. Θα πάει στράφι όλη σου η βάρδια. Άσε αν σου τύχει Σαββατοκύριακο που κανένας δεν πατάει εδώ. Τη Δευτέρα θα βγείς. _Πτού.. είπα απο μέσα μου, που απο την κουζίνα στο σαλόνι θα πήγαινα με το αυτοκίνητο αν γινόταν. Απο τέρμα επάνω ξεκινούσαμε, και κατεβαίναμε μέχρι κάτω στα γκαράζ και τα υπόγεια. Σκοτάδια και μοναξιά. Αγριευόσουνα όντως, μα συνήθισα γρήγορα, δεν ήμουν δα κανένας χέστης. Την επόμενη μέρα, ο επιστάτης αρώστησε.. _Ξεκινάς κανονικά απο σήμερα, και μόνος σου, μου είπε το αφεντικό. _Μόνος; _Μόνος. _Μόνος-μόνος; ντίπ; _Μόνος ντίπ. Δεν είναι δα και τίποτε το δύσκολο, άλλωστε γνωρίζεις είπες σχετικά καλά το Μόναχο, έτσι δεν είναι; _Το είπα ε; _Έτσι είπες χτές. _Μα βέβαια.. σιγά το δύσκολο τώρα.. Με έκοψε κρύος ιδρώτας. Το τετράδιο τελικά, με έβγαλε ασπροπρόσωπο, κι όλα πήγαν καλά. Η δουλειά αυτή, μέσα σε δύο μήνες με έκανε και έμαθα το Μόναχο σαν την τσέπη μου. Πήρα "μετάθεση", με βάλανε υπεύθυνο ασφαλείας σε ένα .. ας το πούμε ξενοδοχείο. Στην ουσία ήταν ξενώνας νέων απο όλο τον κόσμο (Υuth Hostel). Σχεδόν σε καθημερινή βάση, είχαμε κρούσματα με ναρκωτικά. Ειδικότερα απο Αμερικανούς επισκέπτες. Αυτοί ειδικά οι τελευταίοι, είχαν ένα θράσσος μοναδικό. "I am American" σου πέταγαν στα μούτρα με το παραμικρό, σαν να λέγανε, "ότι θέλω κάνω, και μαγκιά μου". Αμ δε! Ένα βράδυ, περιπολούσαμε με έναν συνάδελφο. Στον διάδρομο του 2ου ορόφου είχε αρκετά δωμάτια με Αμερικανούς φοιτητές. Κάποια στιγμή ένοιωσα ένα "γνωστό πλέον" κάψιμο στη μύτη. _Ματτίας, στόπ, Μαριχουάνα.. _Που το ξέρεις.. _Δεν το ξέρω, το μυρίζω _Κι αν δεν είναι; _Άκου, ένα χρόνο εδώ μέσα, έγινα ντόπερμαν στην όσφρηση Ανοίξαμε με το γενικό κλειδί την πόρτα, δίχως να χτυπήσουμε. Είχαμε το δικαίωμα αυτό, αν κρίναμε πως κάπου γίνεται κάποια παρανομία, και έπρεπε να μπούμε δίχως προειδοποίηση. Γερμανικά συστήματα βλέπεις. Άρχισα με το που μπήκαμε να κουνάω τα χέρια μου να καθαρίσει το ντουμάνι, προσπαθώντας να διακρίνω τα άτομα στο δωμάτιο. Τεκές χωρίς υπερβολές. Καλά ρε, πόσα ανάψανε; Το κεφάλι μου μετά απο μερικές εισπνοές άρχισε να γυρίζει. _Ματτίας, μαστούρωσα.. _Κι εγώ, μου απάντησε. Πετάγεται ένας απο αυτούς, μονάχα με τα σώβρακα, και έρχεται μπροστά μου με άγριες διαθέσεις. _Με ποιό δικαίωμα μπήκες μέσα δίχως να χτυπήσεις και δίχως να σου επιτρέψουμε; _Με το δικαίωμα που μου δίνει ο εργοδότης μου, και που αναγράφεται καθαρά στους όρους συμβολαίου που υπογράψατε όταν κάνατε Τσέκ ίν, στην παράγραφο 7. _I am American και έχω δικαιώματα, μου είπε (το χιλιοφαγωμένο δλδ) και πιάνοντάς με απο τον γιακά, προσπάθησε να με σπρώξει έξω απο το δωμάτιο... πουλάκι μου!! _And I am PONTIOS paliomalaka, του απάντησα πιάνοντάς τον απο τα αφτιά μιας και ήταν σχεδόν γυμνός και δεν είχε γιακά να πιάσω, πετώντας τον έξω απο το δωμάτιο και κλείνοντας την πόρτα πίσω του, αφήνοντάς τον σε κοινή θέα στο διάδρομο. Του κάκου χτύπαγε και παρακάλαγε να του ανοίξω. Γύρισα στους υπόλοιπους, και τους είπα ήρεμα και σοβαρά, με ύφος που δεν σήκωνε αντιρρήσεις η κουβέντα. Ακούστε με καλά Αμερικλανάκια, γιατί θα σας τα πώ μονάχα μία φορά. Δεν είμαι αστυνομικός, άρα δεν είμαι υποχρεωμένος απο τον νόμο να σας καταγγείλω. Θα σας δώσω μια και μοναδική ευκαιρία. Οι επιλογές σας είναι μία απο τις δύο. Η πρώτη είναι. Μετράω μέχρι το δέκα. Εσείς στο μεταξύ, και πρίν πω "δέκα", ξεθάβετε ότι "πράμα" έχετε, απ' όπου κι αν το έχετε παραχωμένο, και το φέρνετε εδώ επάνω στο τραπέζι. Κατόπιν, θα πάμε εγώ, ο συνάδελφός μου και δύο απο εσάς, μαζί στην τουαλέτα, θα τα ρίξουμε μέσα και ένας απο σας θα πατήσει το καζανάκι. Τότε θα θεωρήσουμε το συμβάν λήξαν και δεν τρέχει τίποτε, το ξεχνάμε και όλα καλά. Η δεύτερη είναι. Μετράω μέχρι το δέκα, και εσείς με γράφετε στα p@p@ria σας. Τότε φωνάζουμε την αστυνομία, δηλαδή την δίωξη ναρκωτικών, και έρχονται παρέα με τα αξιαγάπητα κουτάβια τους, και σας παίρνουν μετά μαζί τους πισθάγκωνα βόλτα για καφέ. Διαλλέξτε και πάρτε.. ένα......δύο.... Πρέπει να ήταν, δεν σας κάνω πλάκα, περίπου μισό κιλό μαριχουάνα πάνω στο τραπέζι. Τα πουλάκια μας βλέπετε, ήρθαν απο Ολλανδία και νόμισαν πως και η Γερμανία είναι παράδεισος. Ε, δεν είναι. Θυμάμαι τα πρόσωπά τους όταν με έβλεπαν να αδειάζω τα σακουλάκια στην λεκάνη της τουαλέτας.. σας μιλάω για πίκρα, ούτε συγγενή να χάνανε. Κι όταν ο άλλος πάτησε το καζανάκι, θυμάμαι τα βουρκωμένα του μάτια.. απορώ πως δεν τον λυπήθηκα τότε. Αν άξαφνα του έλεγα "άντε ρε, βάλε το χέρι σου και πιάσε ότι προλάβεις", είμαι σίγουρος πως θα έμπαινε με μακροβούτι ολόκληρος στην λεκάνη με το κεφάλι μπάς και σώσει κάτι. Σε γενικές γραμμές, είχε ..suspense εκεί μέσα.

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

11 Γονείς.. μη!!

Ήταν μια ιστορία που μου την είπε ο παππούς και που πάντα την θυμάμαι. Θα ήθελα να σας την διηγηθώ αν μου επιτρέπετε.. Ήταν ένα αντρόγυνο, δύο γεροντάκια, σκυφτά απο το βάρος των χρόνων κι απο τους πόνους. Περπατούσαν στο σκοτεινό δρόμο, ανηφορίζοντας πρός την πλατεία. Χτύπησαν δειλά την πόρτα ενός σπιτιού στην άκρη του χωριού. Εκεί έμενε ένας παπάς εξομολόγος και αυτόν πήγαν να δούν. Τους έμπασε μέσα καλοσωρίζοντάς τους ήρεμα και απλά. Μπήκαν σκουπίζοντας τα πόδια στο χαλάκι έξω απο την πόρτα.. _Πές τε μου, τι μπορώ να κάνω για σας, είπε καλοσυνάτα ο ιερέας. Μετά απο κάποιο δισταγμό, και μη μπορώντας ο γέροντας να μιλήσει απο το κλάμα, μίλησε η ηλικιωμένη γυναίκα. _Πάτερ, ήρθαμε γιατί κάναμε μια πολύ μεγάλη αμαρτία, έχουμε τύψεις, δεν το χωράει η ψυχή μας το κακό που κάναμε, είπε με συντριβή η γυναίκα, ενώ δίπλα της ο γέροντας έκλαιγε σιωπηλά όλη την ώρα. Απόρησε ο παπάς. Συνήθως τις μεγάλες αμαρτίες τις κάνουμε νέοι, τότε που είμαστε ανέμελοι, περίεργοι, γεμάτοι πάθος για ζωή και μικρή πείρα. Δυο άνθρωποι σε τέτοια ηλικία, τι μεγάλη αμαρτία άραγε θα μπορούσαν να κάνουν; Απο τις σκέψεις του τον έβγαλε η γυναίκα, που συνέχισε.. _Κάναμε κάποτε ένα παιδί. Μα δεν μας αξίωσε ο Θεός να το χαρούμε. Μας το πήρε αγέννητο. Προσπαθήσαμε άλλες δύο φορές, τα ίδια, απέβαλα ξανά. Στην τελευταία μας προσπάθεια, μας χάρισε ένα αγόρι, έζησε και ήταν γερό. Όλη μας η φροντίδα και αγάπη, έπεσε πάνω σ' αυτό το παιδί. Κάναμε τα πάντα μη μας πάθει κακό, στερηθήκαμε τα πάντα να μεγαλώσει, και μετά ξανά πάλι στερήσεις να σπουδάσει. Σπούδασε, έγινε γιατρός, χειρούργος, και πολύ καλός μάλιστα..άρχισε να βγάζει πάρα πολλά χρήματα. Έφυγε απο το φτωχόσπιτό μας το πατρικό, και αγόρασε μια έπαυλη. Εμείς το βλέπαμε και καμαρώναμε, χαιρόμασταν για την προκοπή του και για τα αγαθά που απόκτησε, που δεν ζούσε στην μιζέρια και τη φτώχεια, όπως εμείς όλα μας τα χρόνια. Πηγαίναμε, τον επισκεπτόμασταν, ερχόταν κι εκείνος μας έβλεπε τακτικά.. _Όλα όσα μου λέτε, είναι ωραία και καλά, ποιό είναι το πρόβλημά σας, πέστε μου γιατί δεν βλέπω τον λόγο που κλαίτε με τόσο πόνο τόση ώρα εσείς και ο σύζυγός σας, δεν βλέπω να κάνατε κάτι κακό. _Πάτερ, όλα ήταν όμορφα, μέχρι που γνώρισε μια κοπέλα πλούσια, αυτές που λένε "της ψηλής κοινωνίας, απο τζάκι". Δεν καταδεχόταν να μπεί στο φτωχικό μας. Και δεν έφτανε αυτό, δεν άφηνε και το παιδί μας να έρχεται. Κάθε φορά που ερχόταν, κατόπιν είχε φασαρίες σαν γυρνούσε στο σπίτι του. Εμείς κάναμε πίσω, μη θέλοντας να είμαστε η αφορμή να μαλώνουν, δεν το θέλαμε. Αφού αυτήν διάλλεξε, ας τα έχει καλά μαζί της, εμείς έχουμε λέγαμε ο ένας τον άλλο, και τα χρόνια μας λίγα, ας μην γινόμαστε βάρος στα νέα παιδιά. Κάποτε, ήρθε η γιορτή του, ήταν του Άη Σπυρίδωνα, Σπύρο τον λένε το παιδί μας πάτερ.. και έβαλε ξανά τα κλάματα με αναφυλλητά. Ο ιερέας άρχισε να διαισθάνεται κάτι πολύ δυσάρεστο στην ατμόσφαιρα, ένοιωσε πως θα ακούσει κάτι το πολύ βαρύ, μα δεν μπορούσε να φανταστεί τι.. Μόλις ηρέμησε κάπως η ηλικιωμένη γυναίκα, συνέχισε. _Είπαμε με τον πατέρα του, ας πάρουμε λίγα κουλουράκια που έφτιαξα και που τόσο πολύ αγαπούσε, και ας πάμε να τον επισκεφτούμε για λίγη ωρίτσα και να του ευχηθούμε στη γιορτή του. Είχαμε μήνες να τον δούμε βλέπεις, και είπαμε, ευκαιρία είναι, ας πάμε. Μόλις φτάσαμε, χτυπήσαμε το κουδούνι και περιμέναμε να μας ανοίξουν. Άνοιξε η γυναίκα του, μα μόλις μας είδε, αντί να πεί έστω και μια καλησπέρα, μας είπε 'περιμένετε μια στιγμή' κλείνοντας μας καταπρόσωπο πάλι την πόρτα. Δεν το κάναμε θέμα, είπαμε, ας είναι, νέα είναι, άπειρη, σιγά-σιγά ίσως αλάξει. Μετά απο λίγο άνοιξε πάλι η πόρτα, ήταν ο γιός μας. _"Μητέρα; πατέρα;" μας είπε, "δεν σας περίμενα.." Παιδί μου, γονείς σου είμαστε, το παιδί μας γιορτάζει, τι να μας περίμενες; είπαμε να έρθουμε μισή ωρίτσα απλά να σε δούμε και να σου ευχηθούμε. Να, σου έφερα και κουλουράκια που σ' αρέσουνε, και.. Και έκανα να του τα δώσω, έξω εκεί στην πόρτα, μα με σταμάτησε.. _"Ξέρετε, σήμερα έχω κόσμο και περιμένω καλεσμένους, κάποιους συναδέλφους.. ελάτε μια άλλη φορά, αντίο, τα λέμε.." και μας έκλεισε κι εκείνος την πόρτα.. Ο πατέρας του δεν άντεξε, κάθισε στα σκαλιά, και άρχισε να κλαίει, τον πήρε το παράπονο παπά μου.. άνθρωπος είναι, λύγισε.. _Να μην μας βάλει στο σπίτι του; το ίδιο μας το μοναχοπαίδι; τι του κάναμε; γιατί δεν έχουν αξία η μάννα και ο πατέρας που τον ανάθρεψαν τόσα χρόνια, που με στερήσεις τον σπούδασαν, και τώρα μας κλείνει την πόρτα σαν να 'μαστε δυό ξένοι; Τότε βγήκε πάλι ο γιός μας, που φαίνεται μας άκουσε, και με απότομο τρόπο έπιασε τον γέροντα πατέρα του απο το μπράτσο, σπρώχνοντάς τον βίαια και λέγοντας με υψωμένο τόνο, "πάτε να με ρεζιλέψετε στους καλεσμένους και στην γυναίκα μου και μυξοκλαίτε σαν μωρά στις σκάλες; φύγετε σας παρακαλώ.." και έσπρωχνε τον πατέρα του και μένα να κατέβουμε τις σκάλες. _Τότε πάτερ μου, έγινε το κακό.. Γύρισε ο πατέρας του, και του είπε με πίκρα και απογοήτευση, "Τα χέρια αυτά, που έφτασαν να σπρώχνουν διώχνοντας πατέρα και μάννα σαν σκυλιά, δεν είναι ευλογημένα. Να ξεραθούνε".. Το βράδυ εκείνο, ο γιός μας έπαθε κάτι σαν εγκεφαλικό, και τα χέρια του είναι πλέον παράλυτα τελείως.. πάτερ μου, τι έγκλημα κάναμε; Τότε μόνο κατάλαβε πλέον ο ιερέας το δράμα που περνούσαν, τον πόνο της ψυχής τους, τότε μπόρεσε και ένοιωσε το βάρος του σταυρού που κουβαλούσαν.. ..Γονείς, προσέχετε, μην καταριέστε, μόνο να εύχεστε..! Εικόνες-πηγή: kivotoshelp.gr mrdinagrinio.blogspot.com

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

36 3 χρόνια Α! μπε μπα Blog!

Το Σάββατο που έρχεται, το παρόν Blog κλείνει 3 ακριβώς χρόνια λειτουργίας απο την πρώτη μέρα που έγινε η πρώτη του ανάρτηση. Ξεκίνησα δειλά μπορώ να πω, μιας και η δημιουργία του είχε άλλο σκοπό, το να κρατάω κείμενα για μένα, μα στο τέλος αποφάσισα να προχωρήσω να γράφω για όλους. Ξεκίνησα με περίπου 2-3 επισκέψεις το μήνα βασικά. Σχόλια είχα απο σπάνια, έως καθόλου. Δεν με ένοιαζε τότε. Τώρα με νοιάζει, δεν θέλω να λέω ψέματα. Προσπάθησα να φτιάξω ένα όσο μπορούσα όμορφο blog, όσο γινόταν ενδιαφέρον, και όσο γινόταν προσωπικό. Λέγοντας προσωπικό, εννοώ πως ήθελα μέσα απο αυτό, να καθρεφτίζεται ο συγγραφέας του όπως ακριβώς είναι στην πραγματικότητα. Δίχως φτιασίδια, δίχως στολίδια, δίχως αυταπάτες και παραμύθια. Με τα κουσούρια μου, με τα καλά μου, με τα λάθη μου, τα ξεσπάσματά μου και γενικά, όλα εκείνα τα στοιχεία του χαρακτήρα μου, κάθε στιγμή και ώρα της καθημερινότητάς μου. Στην αναζήτησή μου για να καλυτερέψω το blog μου, με βοήθησαν, εκτός τους διάφορους ξένους (επι το πλείστον) bloggers, και μερικοί Έλληνες, απο τους οποίους άντλησα και αντλώ ιδέες καθημερινά. Με βοηθήσατε όμως πάρα πολύ, και δεν θέλω να το κρύψω, όλοι εσείς οι φίλοι μου, ακόμα και οι κάποιοι "εχθροί" μου, άλλοτε ρωτώντας με κάποιες απορίες σας, κάνοντάς με να ψάχνω για λύσεις, και μαθαίνοντας ταυτόχρονα κάτι παραπάνω από όσα ήξερα ώς εκείνη τη στιγμή, είτε κάνοντάς μου (και σκληρή) κριτική, άλλοτε εποικοδομητική άλλοτε λιγότερο, μα σίγουρα ποτέ άχρηστη. Πήρα πράγματι κάτι από τον καθ' ένα σας. Σήμερα το Blog, έχει πάρα πολλούς αναγνώστες, ίσως ένα από τα λίγα Ελληνικά Blogs με τόσους Follower και που το χρωστάω στον καθ' ένα από όλους εσάς, με καθημερινή επισκεψιμότητα από 250 μέχρι και 300 επισκέψεις ημερησίως. Θα μου πεις, κάποιοι έχουν πολύ περισσότερους επισκέπτες. Ναι, σίγουρα έχουν κάποιοι. Μα το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελληνικών Blogs, έχει κατά πολύ λιγότερους επισκέπτες, και το ξέρετε επίσης καλά κι εσείς. Και στο φινάλε, προσωπικά αισθάνομαι ικανοποίηση και ευγνωμοσύνη για την πολύτιμη συμπαράστασή σας στην μέχρι τώρα πορεία μου. Θέλω να πιστεύω πως θα συνεχίσετε να με συντροφεύετε, και ελπίζω πως στο μέλλον θα ελαττωθούν όσο γίνεται οι "εχθροί" αυτού του blog και δικοί μου ταυτόχρονα. Εκτός του ότι δεν έχουμε τίποτε να χωρίσουμε, έχουμε πάρα πολλά να πετύχουμε μαζί, και πιστέψτε με, ο Ήλιος φέγγει για όλους..

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

9 By fire

Μη βιαστείτε να διορθώσετε τον τίτλο. Το γνωρίζω, by the fire λέγεται, όχι by fire. Είναι ένα ενδιαφέρον όμως λογοπαίγνιο. By the fire, πολύ απλά σημαίνει, κάποιος κάθεται δίπλα στη φωτιά. Όταν λέμε by και κάτι άλλο, μεταξύ άλλων, τη μετακίνησή μας με κάποιο μέσο (by car, by bus κ.α.). Αυτό έπαθα κι εγώ που λέτε. Ταξίδεψα με τη φωτιά. Κάθισα δίπλα της και με παρέσυρε σε ένα μακρινό και πανέμορφο ταξίδι. Μη νομίζετε, δεν ήταν μόνο ταξίδι του μυαλού, το σώμα μου συμμετείχε επίσης.

Απογευματάκι Κυριακής. Έχω πάει για λίγες ώρες στο χωριό της μητέρας μου, κοντά στη Θήβα. Έξω έχει βάλει ψύχρα. Όχι αυτό το κρύο που σε περονιάζει, μια ψύχρα που σε κάνει ίσα – ίσα να ψάχνεις μια ζεστή πολυθρόνα να κάτσεις. Το τζάκι έκαιγε από το πρωί χαρίζοντας μια ζεστασιά στην αίσθηση αλλά και στην όραση. Τη λατρεύω αυτή την κόκκινη απόχρωση που δίνει η φωτιά ενός τζακιού σε ένα δωμάτιο. Αυτό το τρεμοπαίξιμο ζωντανεύει και το πιο κρύο, απρόσωπο δωμάτιο. Λίγο πριν ξεκινήσουν οι ετοιμασίες για το ταξίδι της επιστροφής, πήρα μια καρέκλα και κάθισα δίπλα στο τζάκι.

Αυτό ήταν!

Η μέρα είχε σχεδόν σκοτεινιάσει, αλλά όχι τελείως. Έδινε μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική στα τούβλα του τζακιού. Είναι πολύ ενδιαφέρον το πόσες λεπτομέρειες παρατηρεί κανείς όταν αφιερώσει χρόνο στα μάτια του. Υπάρχει κάτι που δε σας συγκινεί πια; Παρατηρείστε το. Αμέσως θα βρείτε καινούρια πράγματα τα οποία ούτε υποψιαζόσασταν ότι υπήρχαν εκεί. Άρχισα λοιπόν κι εγώ να παρατηρώ. Ψέματα σας λέω. Το κάνω να φαίνεται σα να ήταν δική μου προσπάθεια. Δεν ήταν. Μόλις τα μάτια μου στράφηκαν στη φωτιά όλα είχαν ήδη δρομολογηθεί. Η φωτιά είναι ένα περίεργο πλάσμα. Τι είναι, ζωντανή; Άψυχη; Ένα είναι σίγουρο, δίνει ζωή, σε σώμα και πνεύμα. Μέσα στο χαλαρωμένο μυαλό μου, η φωτιά άρχισε να φαντάζει όλο και πιο ζωντανή. Μια πανέμορφη γυναίκα, υπέροχα προκλητική. Μη με παρεξηγείτε. Με ένα νεύμα του δακτύλου της μου ένευσε να χαθώ στη θαλπωρή της αγκαλιάς της. Αυτού του είδους την πρόκληση εννοώ. Γοητευτικότατη όπως ήταν, δεν υπήρχε νόημα να αντισταθώ. Η ζέση της λοιπόν με αγκάλιασε και η ομορφιά της με ανάγκασε να έχω την απόλυτη προσοχή μου στραμμένη σε κείνη χωρίς διακοπή. Ήταν ότι μπορεί να γίνει μια γυναίκα για έναν άντρα. Μάνα που με αγκάλιαζε, αδελφή που έπαιζε με τα μαλλιά μου, αγαπημένη που με χάιδευε σε όλο το σώμα. Με ζέσταινε και με παρηγορούσε. Μπορούσα να της πω τα πάντα, ότι μου ζητούσε θα το είχε.

Τότε με πήρε από το χέρι και ξεκινήσαμε. Ταξιδέψαμε. Αυτό λοιπόν λέει ο τίτλος. Ταξίδεψα με τη φωτιά. Με πήγε παντού, στο παρελθόν, στο παρόν, στο μέλλον. Μου θύμισε όμορφες περασμένες στιγμές. Οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές. Μέσα από το φίλτρο του σώματός της, όλα έρχονταν αγνά και όμορφα. Περασμένες αγάπες, όμορφες φιλίες, ανεκπλήρωτοι έρωτες, απογοητεύσεις, τις οποίες όμως γλύκαινε με την ομορφιά της και μου τις σέρβιρε με νοσταλγία. Ύστερα ταξιδέψαμε στο παρόν. Επισκεφτήκαμε φίλους, συγγενείς, γνωστούς, κάποιους που δεν πρόκειται να ξαναδώ, όσο κι αν το θέλω, ποτέ και κάποιους που δε βλέπω την ώρα να συναντήσω. Αναρωτήθηκα για πολλούς, «τι να κάνουν τώρα;», για κάποιους ήξερα και χαιρόμουν και για κάποιους άλλους, λίγους, ευχήθηκα να ήταν εδώ μαζί μου τούτη τη στιγμή. Τέλος με πήγε και στο μέλλον. Όμορφα πορφυρά σχέδια, όνειρα για το αύριο. Νέες ελπίδες γεννήθηκαν μέσα από τις στάχτες, άλλες αναζωογονήθηκαν, πράγματι η φωτιά δίνει ζωή. «Είδα» πρόσωπα άγνωστα, τα οποία δεν ξέρω που ή πότε, αλλά ξέρω πως θα συναντήσω και θα αγαπήσω με όλο μου το είναι, μου το είπε η φωτιά. Είδα εμένα, σε διάφορες στιγμές, όλες ζεστές κι όμορφες. Η φωτιά μου είπε ότι δε θα είναι πάντα έτσι, αλλά ότι αυτές οι στιγμές θα με πηγαίνουν μπροστά. Μου είπε διάφορα, όλα τα άκουγα και τα έγραφα μέσα μου. Τότε όμως η φωνή της άρχισε να σιγανεύει.

Γυρίσαμε σιγά – σιγά από το ταξίδι και καθίσαμε πάλι στα καθίσματά μας. Εγώ στην καρέκλα, η φωτιά μέσα στη θράκα. Μιλούσαμε σιγά. Άρχισε να μου δίνει τα αποχαιρετιστήρια γλυκά φιλιά στο πρόσωπο. Μου έριχνε σκαστά χαμόγελα καθώς με αποχαιρετούσε. Η πανέμορφη αυτή γυναίκα, η φωτιά, μου έδωσε ότι είχε, με άλλαξε, με περιποιήθηκε, δε μου αρνήθηκε τίποτα και ποτέ δεν το αρνείται σε κανέναν. Έκανε όλα αυτά για μένα, εγώ τα πήρα και την ξεπλήρωσα ανακατεύοντας τα κάρβουνα, αραιώνοντάς τα, αφήνοντάς την να ξεκουραστεί. Την αποχαιρέτισα με ένα χαμόγελο στα χείλη, με σκόρπιες σκέψεις. Λίγες φορές ήμουν τόσο ήρεμος όσο εκείνο το βράδυ Κυριακής.

Χρησιμοποιήστε κι εσείς τη φωτιά, καλέστε την και θα έρθει να σας δώσει τα καλούδια της. Και μη φοβάστε, είναι ο μόνος τρίτος που χωράει στους δύο.

"Γειά σου,
Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter.
Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

139 Ο Καναδάς

Οφίλος μας XALKI, και που το όνομά του είναι Σωτήρης, σε προηγούμενη ανάρτηση μου έγραψε το εξής:
"Πάντως διαβάζοντας αυτό το άρθρο σκέφτηκα ότι κατά καιρούς να μας έλεγες δυο λόγια για την ζωή εκεί, τα αξιοθαύμαστα και αξιοπερίεργα(ή τα κατακριτέα)"

Αποφ'ασισα λοιπόν να κάνω την σημερινή ανάρτηση, για να μην του χαλάσω το χατήρι, και ίσως κάποιοι απο σας να ενδιαφέρεστε επίσης να μάθετε κάποια πράγματα για την σχετικά άγνωστη αυτή χώρα (σε σύγκριση με Αμερική ή Γερμανία, επίσης συνήθεις τόπους μετανάστευσης).

Θα ήθελα μόνο να τονίσω ένα πράγμα. Η αφήγησή μου θα είναι μεροληπτική απο κάθε άποψη, και θα εκφράζει την προσωπική μου γνώμη, δίχως να σημαίνει πως είναι όπως τα γράφω όλλα. Αλλιώς βλέπω εγώ, αλλιώς κάποιος άλλος, σωστά; Πάμε λοιπόν να σας ξεναγήσω.

Στον Καναδά έφτασα στις 2 Δεκεμβρίου του 2006.
Νοίκιασα ένα δωματιάκι υπόγειο σε ένα σπίτι ενός Γερμανού, που είχε ξεχάσει τα Γερμανικά του προ πολλού. Πλήρωνα 500 δολάρια, με όλα πληρωμένα. Το αγαπούσα εκείνο το δωματιάκι, κι ας ήταν υπόγειο, δίχως παράθυρο να μπαίνει φώς, με την σχετική υγρασία του και την ηρεμία του. Η ηρεμία βέβαια σχετική, γιατί απο τότε που πήγα εκεί, η νεαρή απο τον πρώτο όροφο άρχισε να πλένει πλέον καθημερινά και να μου χτυπάει τρείς την ώρα, όλο και κάτι ήθελε. Τη μια σπίρτα, την άλλη αναπτήρα, την άλλη τσιγάρο.. Τέλος.

Μετά απο περίπου 5 μήνες, χάσαμε τον Beny, τον σπιτονοικοκύρη, και το σπίτι βγήκε για πούλημα, οπότε έπρεπε να φύγουμε όλοι και να βρούμε αλλού να μείνουμε.
Τότε η Τζένη, με την οποία είχα δεσμό ήδη δυο μήνες, μου ζήτησε να πάω να μείνω μαζί της.
Έτσι και έγινε. Απ τα χαμηλά στα ψηλά.
Η Τζένη μένει στον εικοστό τρίτο όροφο. Με έπιαναν ζαλάδες κάθε φορά που έβγαινα στο μπαλκόνι. Τώρα συνήθισα το τόσο ύψος.







Επισκευτήκαμε και επισκεπτόμαστε σε κάθε ευκαιρία τα αξιοθέατα του Καναδά, και πιστέψτε με, είναι αμέτρητα. Δεν είναι λίγα τα αξιοθέατα που θεωρούνται μοναδικά στον κόσμο άλλωστε. Ορίστε μερικά.

Οι καταράκτες του Νιαγάρα. Πραγματικά προκαλούν δέος.







Οι καταράκτες του Νιαγάρα, στην ουσία είναι δύο, και κοντά ο ένας στον άλλο. Αυτός της Αμερικής, και αυτός του Καναδά, και που είναι και ο μεγαλύτερος. Στο βίντεο εξ αρχής, βλέπετε αυτόν του Καναδά που τον τράβηξα στην τρίτη μου επίσκεψη με την Τζένη, και σε κάποια στιγμή, ζουμάρω στους Αμερικανικούς που φαίνονται στο βάθος.



Επίσης, ένα ξεχωριστό αξιοθέατο είναι και το CN Tower, το ψηλότερο κτήριο στον κόσμο (νομίζω όμως πως αυτό του Dubai το ξεπέρασε και τώρα είναι δεύτερο) με 545 μέτρα ύψος.

Σε ένα σημείο επάνω, ένα κομάτι απο το πάτωμα είναι φτιαγμένο απο γυαλί, ώστε να βλέπει κανείς κάτω. Μπορείς να περπατήσεις επάνω του (αν δεν σου πάει πέντε πέντε). Πάντως είναι τρομακτικό το να αισθάνεσαι τόσο ψηλά πατώντας πάνω σε γυαλί. Είναι αυτό που λέει το τραγούδι, "μοιάζουν οι πύργοι με σπιρτόκουτα, και με μυρμήγκια οι ανθρώποι" αν και ανθρώπους δεν μπορείς εύκολα να διακρίνεις απο τόσο ψηλά, όπως βλέπετε και στην απο κάτω εικόνα. (κλικάρετέ την να την δείτε μεγενθυμένη)


Ανεβαίνοντας με το ασανσέρ (που ανεβαίνει με τρελές ταχύτητες) βουλώνουν τα αφτιά σου, όπως με το αεροπλάνο.

Ένα επίσης μοναδικό στον κόσμο αξιοθέατο, είναι η Yonge Street, ο μακρύτερος δρόμος του κόσμου, με μήκος 1500 περίπου χιλιόμετρα, απο την λίμνη του Οντάριο, μέχρι στα τσακίδια.. ξέρω κι εγώ; στις φώκιες επάνω.. ούτε ξέρω που τελειώνει..

Θα βρείς εδώ χωριά με Amish, δηλαδή Μορμόνους. Άνθρωποι που επέλεξαν να ζήσουν μακρυά απο την τεχνολογία, και που ασχολούνται με την γεωργία επί το πλείστον και την ξυλουργική. Τα πάντα τα κάνουν χειρωνακτικά, δίχως μηχανήματα.
Δεν έχουν ηλεκτρισμό, ούτε αυτοκίνητα. Χρησιμοποιούν κάρα και άμαξες, λάμπες πετρελαίου και μόνο ένα τηλέφωνο σε κεντρικό σημείο του χωριού, για τυχόν έκτακτη ανάγκη.
Μιλάνε Γερμανικά και Αγγλικά, και παντρεύονται πάνω απο μία γυναίκα.
(σχόλιο δικό μου: γι αυτό ζούνε πιο πολλά χρόνια)

Πάμε να δούμε λίγο πως είναι η ζωή εδώ, και μην την φανταστείτε "μέλι".
Κατ' αρχάς, για να συνηθίσει κάποιος την εδώ ζωή και το εδώ σύστημα, πρέπει,
α) είτε να γεννήθηκε και μεγάλωσε εδώ,
β) είτε να ήρθε σε μικρή ηλικία και το συνήθισε,
γ) είτε να ήρθε απο Pakistan, Afganistan, Uzbekistan, Idontunderstant κ.λ.π. οπότε θα πεί "μεγάλε, ήρθα στον παράδεισο.
Εάν έρθεις εδώ σε κάποια ηλικία, και μάλιστα απο Ευρωπαϊκό κράτος, και δή Ελλάδα, τότε δύσκολα τον παίρνεις με καλό μάτι.

Ο Καναδός είναι (όπως σε κάθε κράτος ο κάθε πολίτης) ρατσιστής σε κάθε μη Καναδικό.
Θα μου πείς, "αυτός απο που κατάγεται".. σωστά. Αγγλοσάξωνας, τι διάλο.
Όπου κι αν γυρίσεις το βλέμα σου, θα δείς όλες, και τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, Κινέζους, Πακιστανούς, Ινδούς, Ταϋλανδούς, Γκρίξ. Οι τελευταίοι είναι μια παράξενη ράτσα, που λένε πως είναι ¨Ελληνες, αλα δεν μιλάνε Ελληνικά και δεν παντρεύονται με Έλληνες μεταξύ τους (σπάνια) και στο γάμο όχι ορχήστρα αλά DJ. Βλέπεις, τα πεθερικά της μιάς πλευράς ντέν είναι Χέλλενες, και ντέν καταλαμπένον Χελλένικ. Τέλον DJ. Re Aj Sictir.

Έχει 1 ελληνική καφετέρια, όπου και συχνάζω, το Cafe Frape του φίλου μου του Γιώργη. Εκεί, σ' αυτήν την ελληνική καφετέρια έμαθα άπταιστα Αγγλικά. Αφού το νεολαία χίερ ντέν μιλάει γρίκ, αλά ίνκλις. Καθόμαστε με τον Μίλτο και το συζητάμε καμιά φορά, πλάκα έχουν.

Μπορείς να κάνεις εύκολα και γρήγορα εδώ κάποια περιουσία. Εύκολα λέγοντας, πάντα σε σύγκριση με Ελλάδα και Ευρώπη φυσικά. Έχεις τις ίδιες πιθανότητες να βρείς εργασία, ακόμα και σαν άντρας, διότι ο εδώ εργοδότης, δεν είναι ο Έλλην ο γαμίκουλας, ο "ή μου κάθεσαι ή σε διώχνω". Υπάρχει περισσότερη αξιοκρατία, αλά η ίδια γραφειοκρατία με την Ελλάδα.

Τα πρόστιμα είναι καθημερινό φαινόμενο, είτε για παρκάρισμα, είτε για ταχύτητα, είτε για κάπνισμα, είτε για κλάσιμο. Δεν γλυτώνεις, θα στα πάρουν όπως και να χει.
Τα αυτοκίνητα είναι σχετικά φτηνά σε σύγκριση με Ευρώπη (και δεν εννοώ Ελλάδα, δεν την θεωρώ Ευρωπαϊκή χώρα που να χτυπιέστε) αλά οι ασφάλειες και η συντήρισή τους αβάσταχτα.

Για να έρθει κάποιος εδώ, χρειάζεται τα εξής:
1. Νέο διαβατήριο, τελευταίας έκδοσης.
2. Βίζα, που την βγάζει είτε απο Ρώμη, είτε την παίρνει φτάνοντας εδώ, μέσα στο αεροδρόμιο (Immigration), και για 3 μήνες, σαν τουρίστας.
(Προσοχή: δεν επιτρέπει να εργασθείτε η να σπουδάσετε).
Πρέπει να δηλώσει που θα μείνει, και να έχει μαζί του κάποιο χρηματικό ποσόν.
Αν έρχεται να δεί κάποιον, να έχει τα στοιχεία του γραμμένα και κάποιο τηλέφωνό του οπωσδήποτε. Αν έρχεται να δουλέψει, να έχει Work Permit ήδη βγαλμένο απο τον εδώ εργοδότη.

Είναι κάτι που θα θέλατε να μάθετε ακόμη;
Διαβάστε παρακάτω:

UPDATE: Βλέποντας το τόσο μεγάλο ενδιαφέρον απο πολύ κόσμο, ο οποίος ενδιαφέρεται να μεταναστεύσει στον Καναδά, και για να μην λέω ανακρίβειες στα σχόλια, αποφάσισα να ζητήσω απο τον φίλο μου -και γνώστη των πραγμάτων λόγω επαγγέλματος- Μαρίνο Γεωργάτο, ο οποίος ευγενικότατα μου παραχώρησε δίχως δεύτερη σκέψη. Ακούστε την προσεκτικά:




(αν δεν λειτουργεί το παραπάνω Player, πατήστε εδώ αυτό το link)
Γ. Μαρίνος: Περί μετανάστευσης Ελλήνων στον Καναδά (Ζωντανή συνέντευξη)

Το Link της σελίδας του Canada Immigration είναι αυτό, και απο εδώ θα πάρετε αναλυτικότατα κάθε άλλη πληροφορία, η οποία θα είναι και έγκυρη και πάντοτε ανανεωμένη, ανάλογα με τις αλλαγές που συμβαίνουν στην νομοθεσία περί μετανάστευσης.

http://www.cic.gc.ca/english/index.asp

___Π___Ρ___Ο___Σ___Ο___Χ___Η___!!

Αγαπητοί μου, φίλοι και φίλες ενδιαφερόμενοι!
Αν θέλετε τηλέφωνά μου και διεύθυνση για να επικοινωνήσετε μαζί μου..
Σημειώστε:

Nick Kapalidis
17 Barberry Place App: #2304
Μ2Κ 3Ε2
Toronto, Ontario
Canada

Tel. 001 647 4073611 
Tel. 001 647 852 4552


eMails.
p.i.d.agency@gmail.com
Αναφέρετέ μου για να καταλάβω αμέσως, πως έρχεστε απο το Blog μου (ΑΑΤΟΝ)
Για να σας πάρω πίσω, πρέπει να μου δώσετε κάποιον αριθμό απο ένα ΣΤΑΘΕΡΟ τηλέφωνο, όνομα και ώρα που θέλετε να επικοινωνήσω μαζί σας.

Όσοι έχετε έρθει σε επαφή με τον κ. Μρίνο Γεωργάτο μέχρι τώρα, και έχετε ανταλλάξει χαρτιά κ.λ.π. παρακαλώ γράψτε μου σε ένα εμαιλ την πορεία που είχατε ως τώρα, και την πρόοδο της υπόθεσής σας.
Καλή επιτυχία σε όλους σας.

Για κάθε ενδιαφερόμενο, σχετικά με την μετανάστευση στον Καναδά, έφτιαξα ένα εντελώς νέο Blog, το οποίο ασχολείται αποκλειστικά με αυτό το θέμα.
Πατήστε για να το δείτε, στο απο κάτω ΒΑΝΝΕR

Μετανάστευση στον Καναδά;





CLICK - ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ

"Γειά σου,
Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter.
Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

7 Ερευνήστε, ψάξτε, αναρωτηθείτε

13 Τέρμα η οικονομική κρίση στον Καναδά

Η Οικονομική κρίση στον Καναδά έφτασε στο τέλος της δηλώνουν οι εδώ αναλυτές και πολιτικοί. Χαίρομαι, γιατί στον Καναδά ζώ. Η χαρά μου όμως είναι μισή. Γιατί δεν παύει να είμαι Έλληνας, και η κρίση στην Ελλάδα συντηρείται με κάθε τρόπο και κάθε μέσον. Δεν συμφέρει σε κάποιους να δηλώσουν επίσημα πως δεν υπάρχει κρίση, και πως η δήθεν κρίση ήταν τέχνασμα τραπεζικών (όπως και κάθε κρίση). Στην Ελλάδα συγκεκριμένα, κρίση υπήρχε και όταν δεν υπήρχε πουθενά αλλού. Πάντα κρίση έχουμε. Πάντα ο λαός καλείται να σφίξει το ζωνάρι. Όταν όμως λέμε "λαός" εξαιρούμε δημόσιους υπαλλήλους και πολιτικούς. Αυτοί δεν είναι λαός, δεν ανήκουν στο λαό, αλα ο λαός τους πληρώνει. Το πιο περίεργο σύστημα του κόσμου σας λέω. Αγαπητέ πολιτικέ. Όταν μου ζητάς να πληρώνω τίμια τους φόρους που κάθε μέρα μου εφευρίσκεις και μου επιβάλλεις, πρέπει να σκεφτείς καλά αν μου δίνεις τόσα, ώστε να έχω να ζήσω αξιοπρεπώς, και να μπορώ να τους πληρώνω. Να ζητάς όμως και απο τους μεγαλοεπιχειρηματίες, κι όχι να τους χαϊδεύεις τα αυτιά. Εκτός κι αν είσαι όμηρός τους. Όταν μου ζητάς να σφίξω το ζωνάρι μου, περιμένω "πρώτα απο σένα" να σφίξεις το δικό σου. Δεν μπορείς να ζείς εσυ στην χλίδα, και να ζητάς εμένα που στο φινάλε σε πληρώνω και σε προσέλαβα, να πεινάω εγώ μονάχα. Η πείνα αντέχεται όταν την μοιράζεσαι με άλλους ξέρεις. Δεν μπορείς να με έχεις σαν τον πιο κακοπληρωμένο πολίτη Ευρωπαϊκού κράτους, και να μου ζητάς να πληρώνω τιμές ίσες και μεγαλύτερες κάποιες φορές, απο πολίτες άλλων ευρωπαΊκών κρατών. Νομίζω τότε ότι με δουλεύεις χοντρό γαζί. Δεν μπορεί να κάνεις συνεχώς απο εμένα τον λαουτζίκο περικοπές μισθών, και να τα δίνεις σε δημόσιους υπαλλήλους. Κι αυτοί λαός είναι αγαπητέ. Κι αυτοί απο εμένα πληρώνονται, και προσλήφθηκαν για να με υπηρετούν, όχι να γίνονται δυνάστες μου και συμφορά μου. Ειδεμή κατάργησέ τους όλους αμέσως, ή κάνε διαλλογή ποιούς χρειάζεσαι πραγματικά για να λειτουργήσει σωστά το κράτος, και κάνε την επιλογή σου επιτέλους τίμια και αξιοκρατικά για μια φορά. Αλλιώς κάνε μας όλους τους Έλληνες δημόσιους υπαλήλους, να τελειώνουμε και να μην υπάρχουν διακρίσεις. Είπες τίποτε; Αυτά τα ολίγα για σήμερα, γιατί άρχισε να μου τη δίνει να θεωρούν ακόμα κι οι σκοπιανοί την πατρίδα μου κατώτερη της δικής τους, και τον συμπατριώτη αδερφό μου, για αποδιοπομπαίο τράγο, σε σημείο που να ντρέπεται να λέει ότι είναι Έλληνας. Εκεί μας φτάσατε, έτσι μας καταντήσατε, και να είστε σίγουροι πως δεν μας αρέσει καθόλου.

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

5 Η κοροϊδία του X - FACTOR

Γιατί δεν μας λένε πως όλα είναι στημένα; Γιατί δεν μας λένε ότι όλα είναι ήδη προαποφασισμένα; Γνωρίζουν ήδη τον νικητή.. απλά πουλάνε φούμαρα για να 'χει τάχα μου σασπένς, και να κονομάδε εκατομμύρια. Βλέπω τα χαζά που τρέχουν να στείλουν μύνημα για να ψηφίσουν. Και απορώ, με ποιά κριτήρια ψηφίζει το κοινό; Μα για πόσο ηλίθιους μας περνάνε; Το έχω ξαναπεί, και θα το λέω. Κάποιος απο εδώ (Καναδά) έχει τέτοιες γνωριμίες στην Ελλάδα, που θα πάθαινε πλάκα όποιος τις μάθαινε. Μάθαμε ποιούς φιλοξένησε για να έχει προσωπικά ωφέλη, μάθαμε ποιούς έκανε "χάρες" και τι είδους (χρόνια τώρα), και μιλάμε για άτομα που κατείχαν μέχρι και θέσεις σε υπουργεία και κατόπιν κατόχους μεγάλων μαγαζιών στην Αθήνα, και με κάποια άτομα της κριτικής επιτροπής στο X - FACTOR.. έ κοπελιά με το άσχημο χαμόγελο; έχεις όντως πλάτες που κάνουν τα πάντα να δημιουργήσουν κάτι απ' το τίποτε. Δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό άλλωστε, να έχει βγάλει δίσκο μια (?) τραγουδίστρια, και να τρέχει σε Fame story (όπου έφαγε πόρτα), se X - FACTOR 1 (όπου ξανάφαγε πόρτα), σε X - FACTOR2 όπου έπεσαν τόσες πιέσεις που αναγκάστηκαν να την περάσουν.. γιατί; Αφού δεν το 'χεις. Αφού δεν πρόκειται να γίνεις. Αφού το μόνο που θα πετύχεις είναι να μείνεις μια γλάστρα και τίποτε παραπάνω, νούμερο ένα δεν γίνεσαι. Βλέπεις, ακόμα και το Ν. 1, δεν είναι τίποτε περισσότερο, απο ένα νούμερο μετά το μηδέν. Θα σου έλεγα, καλύτερα παράτα τα. Σου το 'πε άλωστε και η Γκαγκάκη.. κάτι ήξερε! Απο την άλλη βλέπω πάλι, τους "κριτές" να κάνουν περίεργες επιλλογές τραγουδιών στα παιδιά. Σε κάποια δίνουν τραγούδια που τα "θάβουν" και σε άλλα δίνουν τραγούδια που φυσάνε, άρα; καίνε τα πρώτα.. σωστά; Σωστά! άρα; μας δουλεύουν, σωστά; Σωστά! Προσπάθησα να μπώ στην σελίδα του X - FACTOR, να δώ τα video, δηλαδή εδώ: και μου βγάζει ένα περίεργο μύνημα. Ότι τα videos παίζουν ΜΟΝΟ για θεατές απο Ελλάδα. Δείτε: Και ρωτάω, γιατί ορέ κλεφτόπουλα; και απο αυτά κονομάτε; Και αν ναι, το γνωρίζουν οι Έλληνες χρήστες του διαδικτύου; Ας μου λύσει κάποιος την απορία. Αυτά τα ολίγα για το X-FACTOR, που προσωπικά άρχισε να με κουράζει.

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

6 Είμαι κορόϊδο, είσαι κορόϊδο, είμαστε..

Αν και θα μπορούσε κανείς να γράψει άλλα τόσα, κι άλλα τόσα, και τελειωμό να μην έχει, προτιμώ να αφήσω το κείμενο όπως το βρήκα στην αριστερή μπάρα του φίλου RADIOPARANOID, επειδή πραγματικά μου άρεσε και με εκφράζει απόλυτα. Επίσης το είδα και στο φιλικό μας Blog "Άνεργοι δημοσιογράφοι" (απο όπου και η εικόνα) και δεν ξέρω βασικά τίνος είναι το κείμενο. Ίσως και τα παιδιά να το δανείστηκαν απο κάπου αλλού (όπως εγώ τώρα), αλά δεν με ενδιαφέρει τόσο αυτό, όσο το περιεχόμενο. Αναφέρω λοιπόν και τα δύο ιστολόγια ισάξια. Διαβάστε το παρακαλώ, ίσως κάποιους τους κάνει να ξυπνήσουν απο τον λήθαργο και αρχίσουν να σκέφτονται και να ενεργούν κατά πώς πρέπει, κι όχι κατά πώς βολεύει αυτούς μόνο η κάποιους λίγους. Ελπίζω να μην τους πειράξει που το αναδημοσιεύω δίχως την άδειά τους. Απολαύστε το..!! --------------------------------------------------------------------- Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω το μικρό μπουκάλι νερό 50 λεπτά (τόσο κάνει και το μισό λίτρο βενζίνη) ενώ αγοράζεται 5-7 λεπτά (περίπου 1000% αισχροκέρδεια). Από 50 δραχμές (17 λεπτά) αυξήθηκε στις 170 δραχμές (50 λεπτά) με την αλλαγή του νομίσματος από δραχμή σε ευρώ και δεν πήρα χαμπάρι. Είσαι κορόιδο γιατί δεν προνοείς να αγοράσεις το μπουκαλάκι από κάπου πιο φθηνά και μετά... παραπονιέσαι γιατί έτσι το βρήκες, είσαι κορόιδο γιατί δεν αντιδράς γιατί έχεις μάθει να τα παίρνεις όλα έτοιμα και δεν προγραμματίζεις. Είμαι κορόιδο γιατί ενώ οι χώροι άθλησης θα έπρεπε να μου παρέχονται δωρεάν από το δήμο, δέχομαι να πληρώνω από 6 έως 12 ευρώ για να παίξω μία ώρα ποδόσφαιρο (από 80 έως 120 ευρώ ανά ώρα) στα περίφημα 5Χ5 όπου δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για προθέρμανση και η κατάσταση του τάπητα είναι κατά κανόνα άθλια. Τουλάχιστον τα 5Χ5 έχουν κάνει πλούσιους και τους φυσιοθεραπευτές καθώς οι μισοί και πλέον πελάτες τους προέρχονται από εκεί (διαστρέμματα, ρήξη χιαστού, κάκωση μηνίσκου κλπ, εξαιτίας της ακαταλληλότητας του χλοοτάπητα). Είσαι κορόιδο που επιλέγεις να μένεις σε περιοχή όπου ο δήμος δεν έχει προβλέψει για δημόσιους χώρους άθλησης, που πιέζεσαι για να βρεις ένα κακοφτιαγμένο σπίτι σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή είτε για να είσαι κοντά στη δουλειά σου, όπου εννοείται ότι πηγαίνεις με το αμάξι σου για να κάνεις το κομμάτι σου άσχετα αν το χρωστάς και θα στο πάρουν επειδή δεν θα μπορείς να το πληρώσεις ή μένεις στο άθλιο "σπίτι" που ΕΠΕΛΕΞΕΣ για να λες μόνο ότι μένεις στη "δήθεν" περιοχή, την στιγμή που υπάρχουν περιοχές και μέρη που σου προσφέρουν πολλά περισσότερα με λιγότερα ΑΛΛΑ εσύ επιλέγεις να "διαφέρεις" ακολουθώντας τη μάζα. Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω τον καφέ 3 και 4 ευρώ ενώ το κόστος του δεν υπερβαίνει τα 20 λεπτά (αισχροκέρδεια μέχρι και 2000 %). Κόβεται περίπου μία απόδειξη ανά τρεις καφέδες και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. Μάλιστα οι ιδιοκτήτες και οι υπάλληλοι θεωρούν αυτονόητη τη συναίνεσή μας στη μη παροχή αποδείξεων σαν να κερδίζουμε κι εμείς από αυτή την ιστορία. Είσαι κορόιδο γιατί δεν αντιδράς. ΓΙΑΤΙ δεν ζητάς απόδειξη, γιατί όταν ήσουν φοιτητής ή ήσουν σε περίοδο που χρειαζόσουν χρήματα δεχόσουν να δουλέψεις πολλές ώρες όντας κακοπληρωμένος και ανασφάλιστος, γιατί θέλεις να στήνεις κώλο και να σε πάνε οι "άλλοι" γ....... παρά να σκύβεις κεφάλι και να προχωράς μέχρι να τα καταφέρεις. Αν θέλεις την ευκολία σου καλά σε κάνουν οι "αλλοι" και στα παίρνουν αφού δεν αντιδράς και το χειρότερο είναι ότι δεν θα μάθεις ΟΥΤΕ στα παιδιά σου να αντιδράνε αλλά θα τους φταίνε ΟΛΟΙ οι "άλλοι". Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω το ποτό 6, 7, 8 ευρώ και βάλε, όσο περίπου κάνει το μπουκάλι στη χονδρική (1 μπουκάλι = 10-12 ποτά, αισχροκέρδεια από 500 % και πάνω). Και φυσικά πολύ συχνά τα ποτά είναι μπόμπες, σχεδόν ποτέ δεν κόβονται αποδείξεις και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. Σε όλη την Ευρώπη η μπύρα κοστίζει 1 με 1,5 ευρώ και το ποτό 3 με 4. Εδώ το σαπουνόνερο που μας πουλάνε για μπύρα κοστίζει 5 με 6 ευρώ και η μπόμπα 7 με 8 (στα 8 ευρώ πωλείται συνήθως η σπέσιαλ μπόμπα). Και τα ενοίκια; Και η προστασία; Τα πρόστιμα; Αν δεν έβγαζε τέτοιο υπερκέρδος δε θα ήταν τόσο ψηλά τα ενοίκια, δε θα έρχονταν οι μπράβοι για προστασία, δε θα τους έριχναν απανωτά πρόστιμα από τους δήμους για να πάρουν κι αυτοί τη μίζα τους. Αλλά εγώ το κορόιδο φταίω που τα πληρώνω... Είσαι κορόιδο γιατί πηγαίνεις στα μαγαζιά και αφήνεις το μισό μισθό σου σε ποτά μπόμπες μόνο και μόνο για να ρίξεις καμιά γκόμενα ή για να φανείς ματσό σε γνωστούς γιατί φίλοι δεν σου έχουν μείνει γιατί ΕΣΥ το επέλεξες, δεν βοηθούσαν στην ανάδειξη του κοινωνικού σου STATUS. Είσαι κορόιδο γιατί όταν εκβιάζουν, κλέβουν ή κοροϊδεύουν το διπλανό σου εσύ λες δόξα τω Θεώ που δεν είμαι εγώ και δεν μιλάς γιατί φοβάσαι. Είμαι κορόιδο γιατί με έχουν πείσει ότι έτσι είναι τα πράγματα και τι να κάνουμε. (Ποιον βολεύει άραγε αυτή η νοοτροπία;). Είσαι κορόιδο που αφήνεις τον εαυτό σου να μεγαλώσει με αυτήν την νοοτροπία και δεν κάνεις ΤΙΠΟΤΑ για να την αλλάξεις και θα την μεταφέρεις και στο παιδί σου λέγοντάς του ότι για να βγάλει λεφτά ή για να είναι "μάγκας" θα πρέπει να κοροϊδεύει τους άλλους, άρα το παιδί σου αύριο μεθαύριο θα κοροϊδεύει κάποια άλλα κορόιδα αλλά δεν θα είσαι εσύ στη θέση τους και αυτό δεν πειράζει. Τα θέλεις και τα παθαίνεις γιατί θεωρείς ότι αυτός που ασελγεί επάνω σου είναι μάγκας και την νοοτροπία αυτή όχι μόνο την έχεις πιστέψει και την αποδέχεσαι αλλά την κάνεις βίωμα στα παιδιά σου. Είμαι κορόιδο γιατί δικαιούμαι δωρεάν παιδεία αλλά μετά το σχολείο αν δεν πάω στο φροντιστήριο δεν έχω ελπίδα να περάσω στο πανεπιστήμιο. Κοινώς, είμαι όλη την ημέρα στις αίθουσες για να μου διδάξουν αυτά που θα 'πρεπε να μου διδάσκουν σε μισή μέρα. Φυσικά με το αζημίωτο. Είσαι κορόιδο γιατί ενώ δικαιούσαι δεν κάνεις τίποτα για να το αλλάξεις. Γιατί αν ήσουν συνειδητοποιημένος θα μπορούσες να μπεις μέσα στο σύστημα και να προσπαθήσεις να το αλλάξεις, αλλά εσύ προτιμούσες να λες ότι φταίνε όλα τα άλλα παρά να προσπαθήσεις για το καλύτερο, σε βολεύει! Κανένας δεν θα σε κατηγορήσει, αντιθέτως εσύ μπορείς να τους κατηγορείς ΟΛΟΥΣ γιατί δεν φωνάζεις για να σε ακούσουν ΚΟΡΟΙΔΟ... Είσαι κορόιδο γιατί αν είσαι ή κατάφερες να μπεις μέσα στο σύστημα τελικά τα ξεχνάς όλα και έχεις μόνο δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις. Είσαι κορόιδο γιατί πράγματα που μπορείς να κάνεις μόνος σου θέλεις να στα κάνουν οι άλλοι για σένα. Είσαι κορόιδο γιατί όταν θα δεις κάποιον που θα κάνει τη διαφορά δεν τον βοηθάς αλλά κάνεις πέρα γιατί είναι δύσκολα. Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω διόδια για δρόμους που ευθύνονται για χιλιάδες ατυχήματα και εκατοντάδες νεκρούς. Είσαι κορόιδο γιατί τρέχεις στους δρόμους και προκαλείς μόνος ατυχήματα, γιατί όταν θα δεις κάποιον να παρανομεί δεν θα τον καταγγείλεις γιατί δεν σε αφορά εκείνη την στιγμή άμεσα, εδώ δεν είσαι κορόιδο αλλά ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ. ΔΕΝ φταίνε τα διόδια φίλε αλλά η δική σου αδιαφορία γιατί δεν θα κάνεις μήνυση για το δρόμο ούτε καταγγελία ούτε θα προσπαθήσεις να μαζέψεις κόσμο για να διαμαρτυρηθείτε γιατί θα χάσεις από τον πολύτιμο ελεύθερο σου χρόνο. Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω την ΕΡΤ υποχρεωτικά μέσω της ΔΕΗ. Αυτή η παράνομη εξαναγκαστική πληρωμή μιας προαιρετικής υπηρεσίας θα είχε μια βάση αν τα προγράμματα της ΕΡΤ δεν περιλάμβαναν διαφημίσεις. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα είμαι κορόιδο με κεφαλαία. Είσαι κορόιδο φίλε γιατί δεν κάνεις ΤΙΠΟΤΑ για να το σταματήσεις, ενώ υπάρχει τρόπος βαριέσαι και που να μπαίνεις σε τέτοιες διαδικασίες τώρα...άσε να το ξεκινήσει άλλος και βλέπουμε... Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να πληρώνω τους φόρους μου κανονικά ενώ ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΦΟΡΟΥΣ!!!. Μάλιστα μας έχουν πείσει ότι αυτός που φοροδιαφεύγει (δεν κόβει αποδείξεις, δεν πληρώνει φόρους με διάφορα λογιστικά κόλπα, κ.ο.κ.) είναι μάγκας, καθιστώντας μας συνένοχους σε μια πρακτική που ωφελεί μόνο τους πολύ (αλλά πολύ) πλούσιους. Εδώ κοροϊδεύεις τον εαυτό σου γιατί αν ήσουν εσύ στη θέση του εφοριακού ευχαρίστως θα έπαιρνες τη μίζα σου για να μην φορολογηθεί ο πλούσιος όπως πρέπει, γιατί αν είσαι λογιστής ευχαρίστως θα το κάνεις γιατί το κάνει ΌΛΟΣ ο κλάδος και εσύ δεν θέλεις να διαφέρεις. Εντέλει κλέβεις και εσύ από το κράτος και μετά σου φταίει γιατί δεν υπάρχουν πόροι για να καλύψουν τα στοιχειώδη. Τουλάχιστον αν κλέβεις μην παραπονιέσαι, μην μας ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙΣ... Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι να με βομβαρδίζουν με παραπλανητικά γκάλοπ του τύπου: Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό τον τάδε ή τον τάδε... Δηλαδή αν μας ρωτούσαν "Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό τον Χίτλερ ή τον Μάο;", τα αποτελέσματα θα έδειχναν ότι οι μισοί Έλληνες είναι ναζιστές και οι άλλοι μισοί μαοϊστές. Είσαι κορόιδο που κάθεσαι και βλέπεις ό,τι σου σερβίρουν, που δεν αντιδράς. Kλείσε την τηλεόραση, μάθε να βλέπεις προγράμματα και την επόμενη φορά που θα κάνεις μια συζήτηση μην αναφερθείς σε λεγόμενα εκπομπής. Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι την πλύση εγκεφάλου από διάφορους βαλτούς, οι οποίοι δήθεν παίρνουν το μέρος του κόσμου αλλά τελικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο υπονομεύουν πάντα κάθε συλλογική κίνηση αντίδρασης (οι διαδηλωτές που κλείνουν τους δρόμους και ταλαιπωρούν τον κόσμο, οι σκουπιδιάρηδες που παίζουν με την υγεία μας, οι υπάλληλοι της ΔΕΗ που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές μας, κ.ο.κ.) και οι οποίοι σε όλα τα σκάνδαλα που γίνονται τόσα χρόνια είναι οι πρώτοι που βγαίνουν και λένε ότι "δε θα βγάλουμε άκρη". Αυτή είναι η δουλειά τους και την κάνουν πολύ καλά και όταν στήνουν φαγοπότια όλοι μαζί και γλεντάνε, μας χλευάζουν και μας αποκαλούν κορόιδα. Και έχουν δίκιο... Ισχύουν τα ίδια με το παραπάνω σχόλιο. Είμαι κορόιδο γιατί ενώ τόσα χρόνια το πρόβλημα με τα βιβλία του δημοτικού είναι ότι έχουν αντικατασταθεί με κακογραμμένα χαμηλότερου επιπέδου βιβλία, με παραπλανούσαν τόσο καιρό προκαλώντας σάλο με το βιβλίο ιστορίας της έκτης δημοτικού για να συγκαλύψουν την οργανωμένη υποβάθμιση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είσαι ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ γιατί αν δεν πάει το παιδί σου σχολείο ΔΕΝ θα ενδιαφερθείς ΠΟΤΕ. Δεν θα γραφτείς ποτέ σε κανένα σύλλογο, δεν θα πας ποτέ σε συγκέντρωση γονέων και κηδεμόνων, δεν θα επιδιώξεις τίποτα γιατί ΟΛΑ αυτά τρώνε από τον πολύτιμο χρόνο σου που τον σπαταλάς για να πίνεις καφέ με 3€, με το να πίνεις ποτά με 7,8,9€ ή να κάνεις βόλτες με το αμάξι που ακόμα χρωστάς και μετά παραπονιέσαι για την ακρίβεια της βενζίνης. Είμαι κορόιδο γιατί στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου (όπου το σκάνδαλο ήταν ότι ο εκλεκτός του πρωθυπουργού και της γυναίκας του ήταν διεφθαρμένος) με έπεισαν ότι το σκάνδαλο ήταν τί ανωμαλία έκρυβε το περιβόητο DVD. Είσαι κορόιδο γιατί έκατσες και το παρακολούθησες από την αρχή μέχρι το τέλος λες και ήταν reality. Το αστείο ήταν ότι σε ενδιέφερε περισσότερο ποια ήταν αυτή που έπεσε στα γόνατα και δεν έμαθες ποτέ για τα λεφτά που δόθηκαν μαύρα σε οργανισμούς και φαγώθηκαν εν μια νυκτί. Είμαι κορόιδο γιατί στο σκάνδαλο με τις παράνομες απαλλαγές με έπεισαν ότι η προστασία προσωπικών δεδομένων είναι αυτή που έβαλε την υπόθεση στο αρχείο (για να μην αποκαλυφθούν τα ονόματα των γιων βουλευτών, υπουργών, εφοπλιστών, βιομηχάνων και λοιπών φραγκάτων που με ταρίφα περίπου 20.000 ευρώ εξαγόρασαν τη στρατιωτική τους θητεία). Κι εμείς τα κορόιδα στέλνουμε τα παιδιά μας στα σύνορα να ταλαιπωρούνται και να τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα για να προστατέψουμε τελικά τα συμφέροντα όλων αυτών που πατρίδα τους είναι μόνο το χρήμα. Είσαι ψεύτης και μας κοροϊδεύεις γιατί αν μπορούσες να το κάνεις και εσύ θα το έκανες πρώτος και θα κορόιδευες τους άλλους που πάνε κανονικά γιατί δεν έχουν βύσμα. Είσαι κορόιδο γιατί εσύ τους δίνεις δύναμη, γιατί αν δε σε ενδιέφερε που θα κάνεις τη θητεία σου αυτοί δεν θα έπαιρναν τίποτα για να στην αλλάξουν, αλλά με το που σου ήρθε το χαρτί το πρώτο πράγμα που είπες ήταν που θα βρούμε κάνα βύσμα να μας καβατζώσει ως σύγχρονος "Φιλέλληνας" και θα κάνεις το ίδιο για το παιδί σου. Είμαι κορόιδο γιατί με έπεισαν ότι για να γίνει το παιδί μου καλύτερος μαθητής πρέπει να δίνει περισσότερες εξετάσεις στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Φορτώνοντας με άγχος, πίεση και άσκοπη αποστήθιση τους μαθητές εναρμονίζουμε το σχολικό μας σύστημα με αυτό των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας όπου τα παιδιά όταν τελειώνουν το σχολείο δεν ξέρουν πού τους πάνε τα τέσσερα. (Στις ΗΠΑ μάλιστα αυξάνεται η τάση να μη στέλνουν οι γονείς τα παιδιά στο σχολείο και να τους κάνουν οι ίδιοι μάθημα στο σπίτι γιατί θεωρούν ότι το επίπεδο στα σχολεία είναι πολύ χαμηλό). Είσαι κορόιδο γιατί δεν θα μάθεις ποτέ στο παιδί σου να δουλεύει μεθοδικά για να μη χρειάζεται όλους τους άλλους, δεν θα το μάθεις να δουλεύει ποτέ μόνο του και να είναι ανεξάρτητο, να παίρνει πρωτοβουλίες γιατί θέλεις κάπου να αισθάνεσαι ότι έχεις εξουσία. Ποιον κοροϊδεύεις; Είμαι κορόιδο γιατί δίνω εξετάσεις στο Γυμνάσιο για να πάω στο Λύκειο (φροντιστήρια), στο Λύκειο για να περάσω στο Πανεπιστήμιο (εκεί να δεις φροντιστήρια), στο Πανεπιστήμιο για να πάρω πτυχίο (μέχρι πρότινος δωρεάν, με το νόμο πλαίσιο θα τα σκάμε χοντρά), μετά δίνω εξετάσεις στον ΑΣΕΠ για να διοριστώ (άντε πάλι φροντιστήριο). Κοινώς προσπαθώ συνέχεια να αποδείξω στους δασκάλους μου κατά πόσον αυτοί είναι καλοί δάσκαλοι. Είσαι κορόιδο γιατί το μόνο άγχος που έχεις για όλη σου τη ζωή είναι πώς θα μπεις εσύ στο Δημόσιο και πώς θα βολέψεις το παιδί σου στο Δημόσιο και το χρόνο που σπαταλάς για να κάνεις φροντιστήρια δεν τον αξιοποιείς παραγωγικά σε εργασία και φτάνεις σε ηλικία 35 ετών και έχεις μόνο πτυχία και καμία ώρα εργασίας. Γιατί αν έκανες δουλειά μόνος σου ή δούλευες για κάποιον άλλο θα δούλευες τουλάχιστον 8ώρο και αυτό δεν το θέλεις. Θέλεις να έχεις χρόνο να πίνεις καφέ με 3-4€ και να είσαι φρέσκος το βράδυ να βγεις για ποτό... Είμαι κορόιδο γιατί με έχουν πείσει ότι οι αιώνιοι φοιτητές επιβαρύνουν τα πανεπιστήμια ενώ στην πραγματικότητα αυτοί χάνουν όλα τους τα προνόμια μετά από περίπου 6 χρόνια φοίτησης (δηλαδή δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και πάσο) και δεν είναι παρά ένας αριθμός σε έναν κατάλογο. Στην ουσία θέλουν μελλοντικά να έχουν τη δυνατότητα να αποβάλλουν από τις σχολές φοιτητές που δεν είναι αρκετά υπάκουοι, που αντιδρούν απέναντι σε συμφέροντα, που ανήκουν σε παρατάξεις που δρουν αντίθετα προς τις βλέψεις καθηγητών κλπ, δηλαδή να καταργήσουν το πολιτικό και ιδεολογικό άσυλο των σπουδαστών και το δικαίωμά τους να εκφράζονται και να πολιτεύονται ελεύθερα. Κοινώς θέλουν να καταλύσουν το φοιτητικό κίνημα που στην Ελλάδα και παγκοσμίως φαίνεται να είναι το μοναδικό κίνημα που είναι ικανό να ανατρέψει δικτατορικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα. Είσαι κορόιδο γιατί θέλεις να πιστεύεις ότι μόνο μέσα από τα Πανεπιστήμια μπορείς να πολιτεύεσαι, γιατί έτσι σε βολεύει επειδή έχεις από πίσω τον πατέρα σου που κλέβει την εφορία για στα ακουμπάει εσένα και αφήνεις μαλλί για αντίδραση (το μόνο που προσφέρει είναι κατάλυμα στις ψείρες), γιατί έχεις μάθει να κρύβεσαι στην αφάνεια και να παίζεις με τις συνειδήσεις και σου αρέσει που μπορείς να επηρεάζεις ανθρώπους και αρκετούς από αυτούς δεν τους αφήνεις να προχωρήσουν γιατί θα φανεί η δική σου βλακεία.

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

5 Τα παράξενα

Ο Κυβερνήτης του Texas, αποφάσισε για την καταπολέμιση της οικονομικής κρίσης, (και ειδικότερα μετά το χθεσινό περιστατικό με πυροβολισμούς και 12 θανάτους απο ψυχίατρο σε στρατόπεδο του Texas) να πάρουν εξιτήριο όλοι οι τρόφιμοι ψυχιατρικών κλινικών, και να εισαχθούν σ΄ αυτά οι ψυχίατροι, καθώς αποδείχθηκε ότι είναι πιο επικίνδυνοι από τους ασθενείς, και πολύ λιγότεροι, άρα μείωση εξόδων νοσηλείας κατά 80%, αριθμός που μεταφράζεται σε αρκετά εκατομμύρια δολάρια ετησίως. Στην απόφασή τους αυτή, έπαιξε μεγάλο ρόλο επίσης το σκεπτικό, ότι, ακόμα και ο ίδιος ο Μπους, ενώ έπρεπε να είναι κλεισμένος χειροπόδαρα, κατάφερε να γίνει μέχρι πρόεδρος της χώρας για δύο συνεχείς τετραετίες. Αφού λοιπόν -σκέφτηκαν- τα κατάφερε αυτός, για ποιο λόγο να μην τα καταφέρουν και οι υπόλοιποι, που μάλιστα είναι και μισότρελοι μόνο. Πιστεύω πως αυτή η λύση θα είχε μεγάλη επιτυχία και στην χώρα μας. Ειδικότερα αν άφηναν έξω τους κλέφτες και έβαζαν μέσα κάποιους πολιτικούς. Γιατί, άλλο είναι να κλέβεις ένα σπίτι ή ένα κατάστημα, και άλλο να κλέβεις όλους τους Έλληνες ταυτόχρονα και συστηματικά, για δεκαετίες.

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

8 Με μπερδεύεις και.. χάθηκα (ανανέωση)

Εείναι φορές που τυχαία βρισκόμαστε στον Πανόπτη κάποιου, και πιο συγκεκριμένα στην σελίδα με το Προφίλ του. Σκευτόμαστε να τον κάνουμε Follow, ή έστω να πάμε να τον διαβάσουμε. Οποία έκπληξις!! Δεν δείχνει μόνο ένα Blog αλά καμιά δεκαριά.. (και τώρα άφησα να δείτε μόνο μερικά, γιατί δεν χωράνε όλα) Ποιό απ' όλα είναι λοιπόν το επίσημό σου μεγάλε; και ποιό απ' όλα είναι "δικό" σου, οέο; Γιατί, στο προφίλ μας, δεν δείχνει μόνο τα "δικά" μας blog, αλά δείχνει και όλα εκείνα στα οποία είμαστε εγγεγραμένοι συγγραφείς μετά απο πρόσκληση που μας έγινε και αποδεχτήκαμε. Σε κάποια προφίλ, δείχνει το Blog μας με ένα Link, όπως δείχνει η φωτογραφία. Όχι όμως σε κάθε προφίλ. (άσε που σε μερικά ούτε κάν Email δεν δείχνει) Ο καημένος ο επισκέπτης, χάνει τον προσανατολισμό του, δεν ξέρει ποιό να πατήσει και να επισκευθεί. Ή πατάει κάποιο στην τύχη, ή λέει αντίο και φεύγει. Απλή η λύση. Εμείς τώρα, τι μπορούμε να κάνουμε; Πολύ απλά, πάμε στον πανόπτη μας, και πατάμε, "Επεξεργασία Προφίλ" Κατόπιν, πατάμε: Μας ανοίγει μια λίστα, με όλα τα ιστολόγια που είναι δικά μας, ή είμαστε εγγεγραμένοι: Αμέσως μετά..: Απλό δεν είναι; Με τον τρόπο αυτό, βοηθάμε τον επισκέπτη να μας βρεί ευκολώτερα δίχως να χάνεται μην ξέροντας που να πάει. Και κάτι ακόμη. Στην "Επεξεργασία Προφίλ" βάλτε το Link του Blog σας να φαίνεται όπως στην δεύτερη εικόνα, εκεί που λέει "Η ιστοσελίδα μου". Ακούστε με και δεν θα χάσετε. Πώς; όπως ρώτησε ο φίλος μου "apneagr". Ορίστε πως! Πάμε ξανά στο: Και αμέσως μετά κατεβαίνοντας πιο κάτω..: Τότε πατάμε κάτω στο τέλος..: Και είμαστε έτοιμοι. Ελπίζω να βοήθησε κάποιους απο σας η σημερινή ανάρτηση. Το συναντάω συνεχώς, κι όλο έλεγα να το κάνω ανάρτηση, και όλο το ανέβαλα, ώσπου είπα δεν πάει άλλο, θα τους το εξηγήσω, και όποιος θέλει με ακούει. Όποιος δεν θέλει, καλή καρδιά.

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"