Καθόταν όπως πάντα στην ρίζα της αχλαδιάς και έπαιζε με το μαχαίρι του, σκαλίζοντας σχέδια στη φλούδα μίας βέργας από τη μουριά.
Έτρεξα κοντά του μυξοκλαίγοντας..
"Παππού, με χτύπησε ο Δήμος, έλα δείρτονα.."
Ο Δήμος ήταν αρκετά μεγαλύτερος από μας, και σε κάθε ευκαιρία δοκίμαζε το πόδι του πάνω μας. Μας είχε σακατέψει στις κλωτσιές. Σήμερα όμως με πέτυχε στην ουρά, και κόντεψα να λιποθυμήσω από τον πόνο.
_Γιατί σε χτύπησε; Μου απάντησε ατάραχος ο παππούς μου.
_Γιατί είναι μαλ.. Πήγα να πώ κάτι αλά το μετάνιωσα, βλέποντάς τον να σηκώνει το φρύδι του. Πάντα όταν σήκωνε το φρύδι του, δεν ήταν καθόλου ευχάριστες οι μετέπειτα επιπτώσεις. Αργότερα, όταν έκανα δικά μου παιδιά, προσπαθούσα να τον μημιθώ, σηκώνοντας το φρύδι όπως εκείνος, κι αυτά έσκαγαν στα γέλια. Κάπως το έκανε, να δείς.. τέλος πάντων.
_Ξέρω γώ; πάνε ρώτα τον.. αυτός αφού όλο μας βαράει επειδή είναι μεγάλος.
Τώρα, το μεγάλος σήμαινε 13 άντε 14 το πολύ. Ναι αλά εμείς τον βλέπαμε τεράστιο.
_Θα πάς τώρα αμέσως, θα τον δείρεις και θα έρθεις να μου πείς, μου απάντησε παγερά.
Έμεινα κάγκελο.. εγώ ήρθα για συμπαράσταση να του πώ τι έγινε, και με αρκετή δόση κακίας εννοείται, για να τον δώ να τον περιλαβαίνει και να το καταφχαριστηθώ, κι αντί για όλα αυτά, εμένα έστειλε να βγάλω το φίδι από την τρύπα..
_Βρε παππού, άμα με δεί θα με ξανακάνει τουλούμι στο ξύλο, αφού είναι μεγάλος..
_Στην οικογένειά μας, ένας Νικόλας ξύλο δεν τρώει απο κανέναν, πήγαινε και σε περιμένω εδώ, είπε απότομα, ξανακατεβάζοντας το κεφάλι του, σημείο πως τελείωσε η συζήτηση και ο κύβος ερρίφθη. Άμα θές μάγκα μου, μην πάς.
Πήγα πίσω από το σπίτι, και έριξα μια ματιά τριγύρω στα γρήγορα.. Το μάτι μου έπεσε σε ένα υπεραυτόματο όπλο που είχαμε πεταμένο ανάμεσα στις ντομάτες. Το στυλιάρι απο την τσάπα!
Με άδεια χέρια εναντίον του Γολιάθ εγώ δεν πάω, που να με δέρνει όλο το χωριό. Ο βλάκας αυτός ήταν παντελώς βάνδαλος. Ότι ξεπερνούσε σε ύψος, το βάραγε, μέχρι και το ντουβάρι της εκκλησίας κλωτσούσε, γιατί ήταν λέει ..χαμηλό.
Έφτασα στην πλατεία με τρεμάμενα πόδια, και κοίταξα να δώ που είναι ο Κόναν ο βάρβαρος. Έπαιζε μπάλα στην πλατεία με τα άλλα παιδιά. Τον έβρισκες αμέσως, γιατί όπου κι αν έπαιζε, άκουγες συνεχώς"άχ" και "ώχ" απο τα υπόλοιπα παιδιά. Αντί να βαράει την μπάλα βάραγε καλαμίδια ο μούσκαρος.
Έκανα τον γύρο, και πήγα πίσω απο την πλατεία, στην βρύση του Αλέκου. Ήταν μια γούρνα στην ουσία, με μια σωλήνα σκουριασμένη (τώρα που το σκέφτομαι, από την σκουριά που 'χουμε πιεί εκει πέρα, σίγουρα στα γεράματα θα τρίζουμε και θα θέλουμε ή λάδωμα ή γρασσάρισμα) και απ' όπου πίνανε νερό τα γελάδια, και εμείς ..τα μοσχάρια.
Απο πάνω της ακριβώς ήταν ένα ντουβάρι, σκεπασμένο απο θάμνους πυκνούς, και που ανάμεσά τους οι κότες είχαν κάνει διαδρόμους. Εκεί μέσα χωνόμασταν όταν παίζαμε κρυφτό, και άντε να σε βρεί ο άλλος μετά. Εδώ οι ίδιοι καμιά φορά χανόμασταν εκεί μέσα, και βγαίναμε στο τέλος πάνω στου Θέμη το σπίτι, ..φαντάσου.
Εκεί αποφάσισα πως ήταν η καλύτερη τοποθεσία να στήσω το ορμητήριό μου. Σκαρφάλωσα το ιλλιγιώδες ύψος του ντουβαριού, θα πρέπει να 'τανε ένα με ενάμιση μέτρο σίγουρα, και κρύφτηκα ανάμεσα στο φύλλωμα διώχνοντας τις κότες, γιατί κάνανε φασαρία θέλοντας να παίξουν μόνες τους κρυφτό χωρίς ενοχλητικούς. Άσε που ίσως να νόμιζαν πως θα τις πρόδωνα στον πετεινό που τα "φύλαγε" και τις έψαχνε όλη μέρα. Χαζόκοτες ρε σε λέω..
Να μην τα πολυλογώ, απο τη γούρνα παρέλασαν όλα τα μουσκάρια που παίζανε μπάλλα στην πλατεία, εκτός το βόδι, τον Δήμο. Άρχισα να αναρωτιέμαι, "μα καλά, δεν έφαγε τίποτε και δεν διψάει το ζώο;" Και συνέχισα να περιμένω καρτερικά, κρατώντας το μυδράλιο και κάνοντας σχέδια για την επίθεση.
Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και είχαν φύγει και οι κότες, όταν επί τέλους δίψασε το κτήνος και σκέφτηκε να πιεί νερό. Βλέποντάς τον να πλησιάζει, η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν το νταούλι του Τσαμπάζη.. Έφτασε και έσκυψε στη βρύση, βάζοντας τη μουσούδα του στη σωλήνα, λές και δεν του έφτανε το νερό της γούρνας.
Με το που άρχισε να πίνει, πετάγομαι σαν τον Γέτι τον σπηλαιάνθρωπο, και του κοπανάω μια στην κοτύλα, κι όπου φύγει φύγει σαν τον Φόρεστ Γκάμπ.
Οι φτέρνες μου χτυπούσαν ρυθμικά στο σβέρκο μου, και έφτασα στο σπίτι σε χρόνο ντέ τέ.
Ο παππούς μου καθόταν ακόμη εκεί, και με περίμενε. Πήρα ύφος στρατηλάτη που γυρίζει νικητής από τη μάχη έχοντας αντιμετωπίσει τις πορδές του εχθρού, στήθηκα μπροστά του, και περιμένοντας να με συγχαρεί δεόντως, του είπα την συγκλονιστική ιστορία μου κατασυγκινημένος, προσέχοντας μην μου πάθει τίποτε ο παππούς, επίσης από την συγκίνηση.
Μόλις τελείωσα, άνοιξε τα χέρια του χαμογελώντας σε μια τεράστια αγκαλιά, που την κατάλαβα αμέσως, μου έλεγε, "έλα να σε αγκαλιάσω ήρωά μου".
Έτρεξα πιο κοντά, και μου έφυγε ο τάκος. Μου έριξε μια σφαλιάρα, που πόνεσαν ο μπαμπάς και η μαμά μου στη Γερμανία.
_Γιατί βαράς ρε παππού; τον ρώτησα γεμάτος απορία και απογοήτευση. Ρε; μήπως έκανα κανένα λάθος στη διήγηση και νόμισε ότι δεν εκτέλεσα επιτυχώς την αποστολή μου;
Τότε μου είπε κάτι, που ποτέ μου δεν ξέχασα.. ξεχνιέται με τέτοια σφαλιάρα; Τα μυαλά μου κουνήθηκαν σε λέω..
_Ποτέ δεν θα χτυπάς άνθρωπο κρυμμένος. Δεν είσαι δειλός. Φανερά θα τον αντιμετωπίζεις. Και ποτέ όταν δεν το περιμένει. Ακόμα και ένα φίδι, θα περιμένεις πρώτα να πιεί νερό, και ύστερα θα το σκοτώνεις.
_Αφού.. αφού ρε παππού τον φοβάμαι..
_Στη γή επάνω όσο θα ζείς, θα φοβάσαι μόνο δύο πράγματα.
Τον Θεό, γιατί κάνει μια "έτσι" και σε παίρνει όποτε θελήσει, και τον πατέρα σου, γιατί η κατάρα του πιάνει. Οτιδήποτε άλλο με δύο πόδια, δεν θα το φοβάσαι, όσο μεγάλο κι αν είναι.
Τίποτε και κανέναν δεν θα φοβάσαι, ..εκτός αυτά τα δύο.. τ' ακούς Νικόλα;
Έσκυψα το κεφάλι γεμάτος ντροπή..
_Ναι παππού μου.. το άκουσα..!
_Βρε παππού, άμα με δεί θα με ξανακάνει τουλούμι στο ξύλο, αφού είναι μεγάλος..
_Στην οικογένειά μας, ένας Νικόλας ξύλο δεν τρώει απο κανέναν, πήγαινε και σε περιμένω εδώ, είπε απότομα, ξανακατεβάζοντας το κεφάλι του, σημείο πως τελείωσε η συζήτηση και ο κύβος ερρίφθη. Άμα θές μάγκα μου, μην πάς.
Πήγα πίσω από το σπίτι, και έριξα μια ματιά τριγύρω στα γρήγορα.. Το μάτι μου έπεσε σε ένα υπεραυτόματο όπλο που είχαμε πεταμένο ανάμεσα στις ντομάτες. Το στυλιάρι απο την τσάπα!
Με άδεια χέρια εναντίον του Γολιάθ εγώ δεν πάω, που να με δέρνει όλο το χωριό. Ο βλάκας αυτός ήταν παντελώς βάνδαλος. Ότι ξεπερνούσε σε ύψος, το βάραγε, μέχρι και το ντουβάρι της εκκλησίας κλωτσούσε, γιατί ήταν λέει ..χαμηλό.
Έφτασα στην πλατεία με τρεμάμενα πόδια, και κοίταξα να δώ που είναι ο Κόναν ο βάρβαρος. Έπαιζε μπάλα στην πλατεία με τα άλλα παιδιά. Τον έβρισκες αμέσως, γιατί όπου κι αν έπαιζε, άκουγες συνεχώς"άχ" και "ώχ" απο τα υπόλοιπα παιδιά. Αντί να βαράει την μπάλα βάραγε καλαμίδια ο μούσκαρος.
Έκανα τον γύρο, και πήγα πίσω απο την πλατεία, στην βρύση του Αλέκου. Ήταν μια γούρνα στην ουσία, με μια σωλήνα σκουριασμένη (τώρα που το σκέφτομαι, από την σκουριά που 'χουμε πιεί εκει πέρα, σίγουρα στα γεράματα θα τρίζουμε και θα θέλουμε ή λάδωμα ή γρασσάρισμα) και απ' όπου πίνανε νερό τα γελάδια, και εμείς ..τα μοσχάρια.
Απο πάνω της ακριβώς ήταν ένα ντουβάρι, σκεπασμένο απο θάμνους πυκνούς, και που ανάμεσά τους οι κότες είχαν κάνει διαδρόμους. Εκεί μέσα χωνόμασταν όταν παίζαμε κρυφτό, και άντε να σε βρεί ο άλλος μετά. Εδώ οι ίδιοι καμιά φορά χανόμασταν εκεί μέσα, και βγαίναμε στο τέλος πάνω στου Θέμη το σπίτι, ..φαντάσου.
Εκεί αποφάσισα πως ήταν η καλύτερη τοποθεσία να στήσω το ορμητήριό μου. Σκαρφάλωσα το ιλλιγιώδες ύψος του ντουβαριού, θα πρέπει να 'τανε ένα με ενάμιση μέτρο σίγουρα, και κρύφτηκα ανάμεσα στο φύλλωμα διώχνοντας τις κότες, γιατί κάνανε φασαρία θέλοντας να παίξουν μόνες τους κρυφτό χωρίς ενοχλητικούς. Άσε που ίσως να νόμιζαν πως θα τις πρόδωνα στον πετεινό που τα "φύλαγε" και τις έψαχνε όλη μέρα. Χαζόκοτες ρε σε λέω..
Να μην τα πολυλογώ, απο τη γούρνα παρέλασαν όλα τα μουσκάρια που παίζανε μπάλλα στην πλατεία, εκτός το βόδι, τον Δήμο. Άρχισα να αναρωτιέμαι, "μα καλά, δεν έφαγε τίποτε και δεν διψάει το ζώο;" Και συνέχισα να περιμένω καρτερικά, κρατώντας το μυδράλιο και κάνοντας σχέδια για την επίθεση.
Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και είχαν φύγει και οι κότες, όταν επί τέλους δίψασε το κτήνος και σκέφτηκε να πιεί νερό. Βλέποντάς τον να πλησιάζει, η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν το νταούλι του Τσαμπάζη.. Έφτασε και έσκυψε στη βρύση, βάζοντας τη μουσούδα του στη σωλήνα, λές και δεν του έφτανε το νερό της γούρνας.
Με το που άρχισε να πίνει, πετάγομαι σαν τον Γέτι τον σπηλαιάνθρωπο, και του κοπανάω μια στην κοτύλα, κι όπου φύγει φύγει σαν τον Φόρεστ Γκάμπ.
Οι φτέρνες μου χτυπούσαν ρυθμικά στο σβέρκο μου, και έφτασα στο σπίτι σε χρόνο ντέ τέ.
Ο παππούς μου καθόταν ακόμη εκεί, και με περίμενε. Πήρα ύφος στρατηλάτη που γυρίζει νικητής από τη μάχη έχοντας αντιμετωπίσει τις πορδές του εχθρού, στήθηκα μπροστά του, και περιμένοντας να με συγχαρεί δεόντως, του είπα την συγκλονιστική ιστορία μου κατασυγκινημένος, προσέχοντας μην μου πάθει τίποτε ο παππούς, επίσης από την συγκίνηση.
Μόλις τελείωσα, άνοιξε τα χέρια του χαμογελώντας σε μια τεράστια αγκαλιά, που την κατάλαβα αμέσως, μου έλεγε, "έλα να σε αγκαλιάσω ήρωά μου".
Έτρεξα πιο κοντά, και μου έφυγε ο τάκος. Μου έριξε μια σφαλιάρα, που πόνεσαν ο μπαμπάς και η μαμά μου στη Γερμανία.
_Γιατί βαράς ρε παππού; τον ρώτησα γεμάτος απορία και απογοήτευση. Ρε; μήπως έκανα κανένα λάθος στη διήγηση και νόμισε ότι δεν εκτέλεσα επιτυχώς την αποστολή μου;
Τότε μου είπε κάτι, που ποτέ μου δεν ξέχασα.. ξεχνιέται με τέτοια σφαλιάρα; Τα μυαλά μου κουνήθηκαν σε λέω..
_Ποτέ δεν θα χτυπάς άνθρωπο κρυμμένος. Δεν είσαι δειλός. Φανερά θα τον αντιμετωπίζεις. Και ποτέ όταν δεν το περιμένει. Ακόμα και ένα φίδι, θα περιμένεις πρώτα να πιεί νερό, και ύστερα θα το σκοτώνεις.
_Αφού.. αφού ρε παππού τον φοβάμαι..
_Στη γή επάνω όσο θα ζείς, θα φοβάσαι μόνο δύο πράγματα.
Τον Θεό, γιατί κάνει μια "έτσι" και σε παίρνει όποτε θελήσει, και τον πατέρα σου, γιατί η κατάρα του πιάνει. Οτιδήποτε άλλο με δύο πόδια, δεν θα το φοβάσαι, όσο μεγάλο κι αν είναι.
Τίποτε και κανέναν δεν θα φοβάσαι, ..εκτός αυτά τα δύο.. τ' ακούς Νικόλα;
Έσκυψα το κεφάλι γεμάτος ντροπή..
_Ναι παππού μου.. το άκουσα..!
"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"
