30 Μαρτίου 2009



20 Ο φίλος μου ο Θεόφιλος

Θήβα, 1979. Μόνιμος λοχίας ακόμη, υπηρετούσα στην μοίρα νεοσυλλέκτων. Μια μέρα, κοιτώντας την ονομαστική κατάσταση των στρατιωτών που περιμέναμε να καταταγούν, βλέπω μέσα στα ονόματα και ένα πολύ οικείο. Θεόφιλος Κ. απο Θεσσαλονίκη. Ρε; πλάκα έχει, λές να είναι ο κολλητός μου ο Τέο; ο συμμαθητής μου; ο μπράδερ;

Με τον Τέο, για να καταλάβετε, είμασταν αχώριστοι στο γυμνάσιο. Και καθόμασταν πάντα στο ίδιο θρανίο. Πολύ ψηλότερός μου, ψυχάρα και ντροπαλό παιδί, ήσυχο., απο φτωχή οικογένεια, που δούλευαν όλοι σκληρά να μπορέσουν να τον σπουδάσουν. Συνεχώς τον βοηθούσα κρυφά, ειδικά στη χημεία, που δεν την καταλάβαινε με τίποτε ο "στούρνος". _Πάλι ρε Τέο αμόλησες βρωμιούχο μεθάνιο; _Τι λές ρε Νίκο; δεν ξέρω αν πέταξα κάτι τέτοιο, εγώ απλά έκλασα.. Θυμάμαι μια μέρα, που σκυμμένος εγώ πάνω στο θρανίο για να μη φαίνομαι, του έλεγα τι να απαντήσει στον καθηγητή, που του είχε κάνει μια ερώτηση. Αμ, έλα που με μυρίστηκε ο καθηγητής, κι ήρθε κρυφά κι αθόρυβα απο πίσω, δίχως να τον πάρω είδηση -και πώς να τον πάρω είδηση, αφού ήμουν σκυφτός και απασχολημένος με τον Τέο- και μου ρίχνει ο χερχελές μια καρπαζιά στο σβέρκο, που σκοτείνιασε το φώς μου. Πετάχτηκα ξαφνιασμένος πάνω σαν ελατήριο απο την τρομάρα μου, μα πέτυχα, όπως σηκώθηκα άτσαλα, με το κεφάλι μου τον καθηγητή στο σαγόνι και σκοτείνιασε το δικό του φώς μετά. Του σβήσανε όλες οι λάμπες, και..γνωστές σε όλους σας (ελπίζω) οι παρενέργειες τι επέρχεται άμα τρακάρετε με ποντιακό κεφάλι.. που λέτε, τον χάσαμε τον καθηγητή για την υπόλοιπη μέρα. Ζαλιζότανε λέει, και πήγε σπίτι να συνέλθει.. "Ασπιρίνες Χάρρυ..." Έψαχνα τον Θεόφιλο Κ. τρείς ώρες, εκείνη την ημέρα της άφιξής του, μέσα σε εκατοντάδες νεοσύλλεκτους. Να! εδώ ήταν λοχία, να! εκεί θα είναι λοχία, ..άρχισε να μου τη δίνει που δεν μπορούσα να τον βρώ. Όχι τίποτε άλλο, μα να δω αν όντως ήταν αυτός η κανένας άλλος με ίδιο ονοματεπώνυμο, κάτι που θα με λυπούσε όντως. Τον είχα πεθυμίσει βλέπετε.

Κάποια στιγμή, μου λέει ένας δεκανέας, Λοχία, αυτός που ψάχνεις, πρέπει να είναι στο εστιατόριο, τρώνε τέτοια ώρα. Δεν έχασα καιρό, σηκώθηκα, έβαλα τα σκούρα γυαλιά μου, φόρεσα το jockey, και πήγα. Έφτασα στην είσοδο του εστιατορίου, ένα κτίσμα ημικυκλικό με λαμαρίνες, λόγω του ότι το κανονικό εστιατόριο είχε πάθει ζημιές μετά τους σεισμούς στην περιοχή. Κάθησα λοιπόν στην είσοδο, και προσπαθούσα να τον εντοπίσω ώστε μετά, διακριτικά να του πω πως είμαι εδώ, να ξέρει. Πρίν προλάβω να τον δω εγώ, με είδε εκείνος. Πετάγεται στη στιγμή επάνω με φωνές και κάνοντας σαν τρελός, τρέχοντας να με αγκαλιάσει, φωνάζοντας _Πού είσαι ρε μαλάκα...σε ψάχνω τόσες ώρες να σε βρώ γαμώ το κέρατό μου μέσα παλιοσειρά.. ..........................Κόκαλο εγώ!

Έμειναν και όλοι οι υπόλοιποι νεοσύλλεκτοι να κοιτάνε με το στόμα ανοιχτό, και σταματώντας να τρώνε. Ακούστηκαν και κάποιοι ψίθυροι, "σλούρρρππ.." και "να και το γλύψιμο.." και κάτι τέτοια. Με αγκαλιάζει λοιπόν όλος χαρά ο Τέο, μα εγώ ακίνητος, δίχως να δείχνω τη χαρά μου. Τα έκανε μπάχαλο βλέπετε ο κόπανος. Γυρνάω πάνω το κεφάλι να τον δω, είπαμε, με πέρναγε δυο κεφάλια, και του λέω. _Με γνωρίζεις στρατιώτη; _Και βέβαια ρε μαλάκα, σοβαρά μιλάς; _Ποιός είμαι; _Ο Νίκος ο Ράμμος, πλάκα με κάνεις; _Και απο πού με ξέρεις; _Έλα ρε κόψε τις μαλακίες, τρία χρόνια στο ίδιο θρανίο, ψωμί κι αλάτι φάγαμε μαζί, ρωτάς απο πού σε ξέρω; _Τρέχα λοιπόν τώρα γύρω απο το εστιατόριο, για να με ξεχάσεις Έμεινε να με κοιτάζει σαστισμένος, πάγωσε, δεν περίμενε απο μένα τέτοια συμπεριφορά. _Άσε ρε τις μαλακίες, ο Τέο είμαι, δεν με γνώρισες; Θρανίο; Χημεία; έ; _Όχι, και επειδή εγώ είμαι ο λοχίας σου στρατιώτη, τρέχα! Είναι διαταγή. Άρχισε δειλά δειλά να τρέχει, κοιτώντας πίσω χαμογελώντας, και περιμένοντας να του πω "έλα πίσω ρε, πλάκα σου κάνω.." ή κάτι τέτοιο. Αντ' αυτού όμως, εγώ του φώναξα πιο αυστηρά, _Τρέχα είπα, αργείς!! Έκανε έναν γύρο, και ήρθε σταμάτησε μπροστά μου. _Σε είπα να σταματήσεις; _Όχι _Και γιατί σταμάτησες; _Ε....??!!! _Με ξέχασες; _Όχι _Ποιός είμαι; _Ο Νίκος ο Ράμμος _Ωραίος! Συνέχισε τώρα να τρέχεις μέχρι να με ξεχάσεις, γιατί έχεις καλό θυμητικό βλέπω εσυ. Μέσα οι υπόλοιποι, δεν κουνούσαν ούτε τα βλέφαρά τους πλέον απο την τρομάρα τους. Σίγουρα -θα σκέφτονταν- "άμα τον κολλητό του κάνει καψώνια, φαντάσου εμάς τι θα μας κάνει.." Και αυτός ήταν ο σκοπός μου στην ουσία, απλά έπρεπε να το πληρώσει ο καϋμένος ο Τέο.

Ξανάρθε μπρός μου. _Σου είπα να σταματήσεις στρατιώτη; _Όχι _Συνέχισε να τρέχεις, δεν σε είπα σταμάτα.. _Κουράστηκα _Έλληνας στρατιώτης δεν παραδέχεται ποτέ ότι κουράστηκε, είναι ζήτημα περηφάνειας. _Δεν κουράστηκα!! _Ε, τρέχα, τι κάθεσαι; Άρχισε να τρέχει πάλι. Τον άφησα να φέρει ακόμη δύο γύρους, και τον κάλεσα. Ήταν φανερά απογοητευμένος, ντροπιασμένος, πληγωμένος και θυμωμένος όσο δεν πήγαινε άλλο. _Έλα εδώ. Με ξέχασες τώρα; _Ναί!! _Μάλιστα λοχία θα λές _Μάλιστα λοχία. _Ποιός είμαι; _Δεν ξέρω _Δεν ξέρεις ε; _Όχι _Με δουλεύεις ρε παλιοσειρά; Τρία χρόνια στο ίδιο θρανίο, ψωμί κι αλάτι τρώγαμε, και με ξέχασες τόσο γρήγορα; Τρέχα να με θυμηθείς. Άρχισε πάλι να τρέχει, μην ξέροντας πλέον τι να απαντήσει την επόμενη φορά, αφού ότι και να έλεγε, έτρεχε ο δόλιος. Τον σταμάτησα πάλι, βλέποντας πως ήταν πλέον στα πρόθυρα κλονισμού, έτοιμος να κλάψει, και του είπα, _Σταμάτα, και πήγαινε μέσα να φάς το φαγητό σου _Δεν θέλω να φάω, απάντησε με φανερό πείσμα και με τρεμάμενη φωνή _Δεν σε ρώτησα αν θέλεις να φάς, σου είπα πήγαινε να φάς _Δεν πεινάω, συνέχισε την αντίδρασή του, και που φυσικά την περίμενα _Πήγαινε, γιατί θα σε κάνω να φάς με το ζόρι όλο το καζάνι μονάχος σου, και θα ξερνάς ένα μήνα μπακαλιάρο. Πήγε, σου λέει μαλάκας είναι, Πόντιος είναι, μπορεί και να το κάνει, οπότε ας πάω.. _Μόλις φας, να έρθεις στο γραφείο μου αμέσως, του είπα πάλι, και έφυγα, με τύψεις και βαριά καρδιά.

Δεν το είχα σχεδιάσει έτσι. Ήθελα κι εγώ να τον αγκαλιάσω, να του δείξω πόσο χάρηκα κι εγώ που τον έβλεπα, να του πω πως δεν έχει να φοβάται τίποτε, ξέροντας πόσο ευαίσθητος ήταν, γιατί θα είχε εμένα εκεί, τον φίλο του, όπως θα έπρεπε να με θεωρεί και ο κάθε νεοσύλλεκτος, και κοίτα πως εξελίχθηκε η όλη κατάσταση. Άμα όμως άφηνα να εξελιχθεί όπως την έκανε να φαίνεται ο Τέο, και σίγουρα το έκανε απο αφέλεια, το ξέρω, θα γινόταν μπάχαλο μετά. Θα ξεθάρρευαν οι νεοσύλλεκτοι, δεν θα σέβονταν κανέναν και θα τον θεωρούσαν γλύφτη. Βαρύς χαρακτηρισμός για έναν στρατιώτη, και βαριές οι συνέπειες απο τους συναδέλφους του κατόπιν, ενώ έτσι, έσωσα κάποια προσχήματα, βαριά η απόφαση μα, έστω κι έτσι κάτι σώθηκε.

Ήρθε μετά απο λίγο στο γραφείο, μουτρωμένος και κακιασμένος, σκάζοντας περισσότερο που με έβλεπε χαμογελαστό. _Ρε συ, χαμένε; του είπα φιλικά πλέον _Ορίστε λοχία, σοβαρός αυτός.. _Άσε τα "ορίστε λοχία" τώρα που είμαστε οι δυό μας μη φας καμιά αρβύλα, και πές μου, κατάλαβες γιατί έτρεχες; _Κατάλαβα.. _Πάλι καλά, έλα ρε να σε αγκαλιάσω ρε πανύψηλε καμηλοπάρδαλε.. _Ναι; και να με βάλεις μετά πάλι να τρέχω; _Όχι ρε συ, απλά μπροστά σε άλλους να είσαι τυπικός, τίποτε άλλο. Τον έβαλα με τη βοήθεια του φίλου μου δόκιμου στο Κ.Ψ.Μ. Μετά απο 2 χρόνια τον συνάντησα στην Θεσσαλονίκη. Μέσα στα άλλα, μου λέει.. Με έσωσες με το Κ.Ψ.Μ., αγόρασα Autobianchi απο εκεί μέσα, μέχρι και στη μάννα μου έστελνα λεφτά αντί να μου στέλνει..χαλάλι το τρέξιμο που 'ριξα ρε Νικόλα.





28 Μαρτίου 2009



12 Έλεος Θεέ μου..

Χτές άκουσα κάτι τόσο κουφά, που δεν άντεξα στον πειρασμό και σας τα γράφω. 1. Συζητάνε δύο τάχα μου "γνώστες" περί ..καλλιτεχνικών θεμάτων, με ύφος σοβαρώτατο συνάμα και πίνοντας το ουζάκι τους, οπότε λέει ο ένας. _Ο καλύτερος κιθαρίστας που πέρασε απο το Τορόντο, ήταν (κρατηθείτε) ..ο Ζαγοραίος και ο άλλος, κούνησε καταφατικά το κεφάλι του, συμφωνώντας απόλυτα. (Για την ιστορία, για όσους δεν γνωρίζουν, ο Ζαγοραίος έχει μόνο ένα χέρι μετά απο ατύχημα με χειροβομβίδα όταν ήταν μικρός, οπότε για κιθαρίστας.. χλωμό το κόβω) 2. Στο εστιατόριο "Ζορμπάς", μπαίνει ο Χρήστος με τη γυναίκα και τα πεθερικά του και πάει να τους σερβίρει η γυναίκα του "Ζορμπά". _Τι θα πάρετε; _Εγώ ένα αρνί κοκκινιστό, λέει ο πεθερός του Χρήστου _Εγώ μια μοσχαροκεφαλή, λέει ο Χρήστος.. _Εγώ μακαρόνια με κοκκινιστό, λέει η γυναίκα του. Και πετάγεται η πεθερά του, που της άρεσε η επιλογή του Χρήστου, και λέει με ένα ύφος, μέσα στη μαγκιά.. _Κι εγώ το ίδιο, σαν τον γαμπρό μου, φέρε μου μία ..νεκροκεφαλή.. να 'ουμ! 3. Παίζει η ορχήστρα, και ο Θωμάς είναι μέσα στην τρελή χαρά απο τη σούρα του. Σε μια στιγμή, ο ντραμίστας "φτιάχτηκε", και έπιασε ένα Brake, που κράτησε πάνω απο μισό λεπτό δίνοντας ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας. Πετάγεται λοιπόν και ο Τόμας και φωνάζει.. _Να μου ζήσεις κλαριντζή μου.. Ώς αναμενόμενον, ο νταμίστας μας σπάστηκε, και σταμάτησε να βαράει τα ..κλαρίνα του.




26 Μαρτίου 2009



24 Blogger Spammers. Υπάρχει λύση;

Επειδή έχει καταντήσει αηδία πλέον, και επειδή είχα γράψει επ' αυτού, μα δεν το κατάλαβαν μάλλον οι εν λόγω συνάδελφοι, αναγκάζομαι να επανέλθω. Μιλάω για εκείνους οι οποίοι θεωρούν τις αναρτήσεις τους τόσο πολύ σπουδαίες, και αποφάσισαν πως πρέπει να τις διαβάσουν όλοι με το έτσι θέλω. Στέλνουν λοιπόν αβέρτα σε δεκάδες άλλους, χωρίς καν να κάνουν τον κόπο να τους ρωτήσουν, "ρε φίλε; θα ήθελες να σου στέλνω κάθε ανάρτησή μου να διαβάζεις;" ή κάπως έτσι τέλος πάντων. Αντ' αυτού, σε "εγγράφουν" κανονικά στην λίστα αποστολής τους, σε "γράφουν" κανονικότατα δε στα παλιά τους τα παπούτσια, και αρχίζουν τον βομβαρδισμό. Το ότι το είχα επισημάνει με ολόκληρη ανάρτηση, δεν το είδαν, που σημαίνει πως εκείνοι, δεν με διαβάζουν ποτέ, εγώ όμως, πρέπει να τους διαβάζω με το ζόρι. Ρε δε γ@μιόμ@στε; (Μιχάλη, έχει μεγάλη διαφορά που το έγραψα τώρα με παπάκια;) Η δεν με διαβάζουν, η με έχουν συνδεμένο με Κάιρο, οπότε τζάμπα μιλάω η γράφω. Ο άλλος πάλι, το Live του Synch, το πέρασε για πλατφόρμα δική του, λες και την στήσανε αποκλειστικά για κείνον, για να αυτοδιαφημίζεται τρεις και λίγο, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τους υπόλοιπους που επικοινωνούν μεταξύ τους, βγάζοντάς τους από τον ειρμό της συζήτησης, και δίχως να κάνει καν τον κόπο να γράψει έστω μια καλησπέρα.. Από την άλλη στέλνει και email-Newsletters αφειδώς, μην και χάσουμε καμία τρομερά ενδιαφέρουσα ανάρτησή του και χάσουμε το φως μας, κι ώχ αμάν. Έλεος.. Φίλε, φίλη συνάδελφε, δώσε λίγη προσοχή, έστω και τώρα, γιατί την επόμενη φορά θα με πείς κακό και δεν είμαι. Διάβασε καλά τι γράφω, και ακολούθησε τις οδηγίες μου. 1. Εάν θέλω να σε διαβάζω, κανένας και τίποτε δεν με σταματάει, οπότε δεν χρειάζομαι σπρώξιμο απο σένα. 2. Βάλε μία φόρμα εγγραφής σε Newsletter η σε RSS Feed στο blog σου, δίνοντας στους φίλους και αναγνώστες σου την ελευθερία επιλογής, αν θέλουν μόνοι να εγγραφούν ή όχι, μην το κάνεις αυθαίρετα εσύ για εκείνους. 3. Μην στέλνεις μόνο τίτλους από αναρτήσεις σου, με το Link απο κάτω "Περισσότερα εδώ.." προτρέποντας τους άλλους να Clickάρουν για να έχεις εσύ μεγαλύτερη επισκεψιμότητα, το κάνεις που το κάνεις, γράψε ολόκληρο το κείμενο να τελειώνουμε, μη μας τρέχεις απο δω κι απο κεί σαν γίδια. Θεωρείται εκτός από παμπάλαιο τέχνασμα, και βρώμικο συνάμα. Διαφημίζεσαι τζάμπα, χωρίς να προσφέρεις τίποτε στην ουσία. Ζητάς Clicks απο τους άλλους, δίχως ποτέ να τους επισκέπτεσαι ο ίδιος/η ίδια, η να κάνεις κάτι και για κείνους, και είναι σαν να θεωρείς τους άλλους υποτακτικούς σου. Ποιός νομίζεις πως είσαι; 4. Μπαίνεις σε ξένα blogs, Forums, Sites και όπου αλλού βρεις, κάνοντας σαν νηστικό αρκούδι, με σκοπό να αυτοδιαφημιστείς. Δεν είναι κακή η διαφήμιση, μα να ακολουθούνται κάποιοι κανόνες δεοντολογίας. Δεν γυρίζει το σύμπαν γύρω σας, υπάρχουμε κι εμείς. Κι εμείς έχουμε Blogs, κι εμείς γράφουμε και θέλουμε να μας διαβάζουν όλοι, μα δεν κάνουμε έτσι. 5. Την επόμενη φορά που θα ξαναμπείς σε ξένο χώρο, γράψε και έναν χαιρετισμό, η αγένεια απωθεί σε κάθε της μορφή, να το θυμάσαι πάντα αυτό. Μην γίνεσαι λοιπόν ο σπασίκλας των bloggers, και ο τίτλος είναι πολύ εύκολο να σου αποδοθεί, το δύσκολο είναι μετά να τον βγάλεις από πάνω σου. Κολλάει άσχημα και είναι κρίμα. ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΔΗΛΩΣΗ Την επόμενη φορά που θα ξαναπάρω παρόμοιο email, το οποίο δεν ζήτησα ο ίδιος, δεν θα μπώ καν στον κόπο να γράψω στον αποστολέα πως ενοχλούμαι. Βρήκα την λύση. Θα τον "εγγράψω" αυτόματα κι εγώ στην δική μου λίστα παραληπτών, να λαβαίνει κάθε μου ανάρτηση. Το ίδιο να κάνετε κι εσείς όλοι όσοι έχετε πέσει θύματα παρόμοιας παρενόχλησης. Όταν θα αρχίσουν να λαβαίνουν 30, 40 και 200 τέτοια μηνύματα ημερησίως, είμαι σίγουρος πως θα τους κοπεί ο βήχας πολύ γρήγορα. Διαδώστε το ελεύθερα λοιπόν, πρέπει να το διαδώσετε, για να βρούμε επιτέλους λίγη ησυχία, πριν μας κάνουν μερικοί τα νεύρα μας τσατάλια.





25 Μαρτίου 2009



20 Email Φόρμα στο blog σας

Πώς να βάλετε κι εσείς μια φόρμα Email στο blog σας, ώστε να μπορεί ανα πάσα στιγμή κάποιος φίλος, φίλη κ.λ.π. να έρθει μαζί σας σε επικοινωνία; Θα σας προτείνω μια δωρεάν και εύκολη λύση. 1. Πηγαίνετε στην σελίδα kontactr (ανοίγει σε νέο παράθυρο, ώστε να μπορείτε να διαβάσετε ανα πάσα στιγμή εδω τις οδηγίες, εάν δυσκολευτείτε κάπου) 2. Πατήστε πάνω εκεί που λέει sign up όπως δείχνει η επόμενη (χειροποίητη περικαλώ..) εικόνα ..πλάκα δεν έχει; χε χε!! 3. Κάντε λοιπόν κανονικά εγγραφή, δημιουργώντας έναν λογαριασμό δωρεάν. 4.Κατόπιν, κάντε με τα στοιχεία που επιλέξατε Log in στον λογαριασμό σας, και θα δείτε κώδικες... Κώδικες να χορτάσουν τα μάτια σας δηλαδή.. 5. Εσείς διαλλέξτε έναν κώδικα, κάνοντάς τον Copy. Προτείνω τον κώδικα "Embed Widget - AJAX" για να παραμένει ο αναγνώστης σας στην σελίδα σας, δίχως να απομακρύνεται. 6. Κατόπιν, επικολλήστε τον κώδικα στον Πανόπτη -> Διάταξη -> Προσθήκη gadget -> HTML. 7. Μετά, τραβώντας το με το ποντίκι, το τοποθετείτε στο σημείο που θέλετε εσείς να φαίνεται (χαμηλά συνήθως..) Μπορείτε να το δείτε και να το δοκιμάσετε στο τέρμα, κάτω απο την τελευταία ανάρτηση του δικού μου blog, στέλνοντάς μου ένα εμαιλ ή αφήστε το ακόμη και κενό.. Καλή σας μέρα




23 Μαρτίου 2009



29 ΑΠΑΝΤΟΥΜΕ ΜΕ ΦΩΣ!!!

ΠΟΛΙΤΕΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΗΝ ΥΠΟΤΑΓΕΙΤΕ. ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ. Μην υπακούσετε σαν "πρόβατα" στο κάλεσμα να κλείσετε τα φώτα σας το Σάββατο από 8.30 έως 9.30μμ. Δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια άσκηση επιβολής πειθαρχίας. Πείτε ΟΧΙ στη μαζική υποταγή και στην ενοχοποίηση των πολιτών του κόσμου. Δεν είμαστε ένοχοι εμείς οι απλοί πολίτες του κόσμου για την οικολογική καταστροφή του πλανήτη. Δεν εξαρτάται από εμάς η σωτηρία του πλανήτη. Τον πλανήτη τον καταστρέφουν συστηματικά οι λίγοι, αθέατοι και μεγάλοι, που μπορεί να μη φορούν κουκούλες αλλά κρύβονται μέσα στις σκιές και παίζουν με τις ζωές μας σε ένα ντελίριο επίδειξης ισχύος. ΜΗΝ ΥΠΑΚΟΥΣΕΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ. Δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για αυτήν την ρυπογόνα τεχνολογία. Η ηλεκτροκίνηση των αυτοκινήτων ήταν δυνατή εδώ και 40 χρόνια αλλά θέλαν να πουλήσουν τα πετρέλαιά τους. Δε μας έχουν αφήσει καμιά επιλογή από το να χρησιμοποιούμε την ρυπογόνα τεχνολογία τους κι έτσι αθελά μας να γινόμαστε συμμέτοχοι αυτής της οικολογικής καταστροφής. Αυτοί οι μεγάλοι και ισχυροί έχουν την επιλογή της επιβολής μιας μή ρυπογόνας τεχνολογίας αλλά εμείς δεν έχουμε τη δυνατότητα της χρήσης μιας μή ρυπογόνας τεχνολογίας. Μας έχουν κάνει χωρίς την θέλησή μας συνένοχους σε ένα οικολογικό έγκλημα. Και τώρα με αυτήν την άσκηση επιβολής πειθαρχίας προσπαθούν να μας αποσπάσουν και την ομολογία ότι εμείς είμαστε συνυπεύθυνοι για αυτήν την καταστροφή. Μας λένε ότι από εμάς εξαρτάται η σωτηρία του περιβάλλοντος όταν εμείς δεν έχουμε καμμία συμμετοχή στις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή μας. Μας λένε να πλένουμε με κρύο νερό για να κάνουμε οικονομία στην Ενέργεια. Μα αν η ενέργεια παραγόταν από τον ήλιο και τον άνεμο τότε η παραγωγή της δε θα επιβάρυνε το περιβάλλον. Το θέμα δεν είναι πόση ενέργεια καταναλώνουμε αλλά πόσο ρυπογόνος είναι ο τρόπος παραγωγής αυτής της ενέργειας κι αυτό δεν το καθορίζουμε εμείς, οι πολίτες του κόσμου, αλλά οι ασυνείδητοι, προδότες και μισάνθρωποι που παίρνουν τις αποφάσεις. Η Δ.Ε.Η. (ο ανηλεής αυτός δολοφόνος που το μόνο που ξέρει είναι να ρυπαίνει και να αυξάνει συνεχώς το κόστος της ενέργεια) ετοιμάζεται να κάνει κι άλλο εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος με λιθάνθρακα. Και τώρα μας ζητούν να κλείσουμε όλοι τα φώτα το Σάββατο από 8.30 έως και 9.30. Το ονομάζουν ώρα της Γης αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια άσκηση επιβολής πειθαρχίας και μια Δήλωση υπαιτιότητας και ενοχής για την οικολογική καταστροφή του περιβάλλοντος. Αυτοί θέλουν για μια ώρα να είμαστε στο σκοτάδι. Εμείς απαντάμε με μια ώρα μέσα στο φως. ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΝΑ... ΑΝΑΨΕΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ ΣΑΣ. ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΘΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΟΤΙ....
  • ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΑ ΠΡΟΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ.
  • ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΩΝ ΠΟΥ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ.
  • ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΒΑΛΕΙ.
  • Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ ΑΝΟΙΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
  • ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΩΝ ΨΕΥΔΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ
  • ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΑΛΛΑ ΑΠΟΖΗΤΟΥΜΕ ΤΟ ΦΩΣ. ΕΝΑ ΦΩΣ ΠΟΥ Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟ ΔΙΝΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΤΙΜΟ.
  • ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΩΝ ΨΕΥΔΩΝ ΤΟΥΣ, ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΜΙΑΣ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝΕ, ΜΙΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΡΩΝ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΕ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ, ΑΠΑΝΤΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΗ ΓΝΩΣΗ, ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΗΘΑΡΓΟ, ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΦΩΤΟΔΟΤΗ ΗΛΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΕΧΟΥΝ ΜΕΡΙΔΙΟ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ.
  • ΑΣ ΜΗΝ ΕΛΠΙΖΟΥΝ ΟΙ ΛΙΓΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΙΣΧΥΡΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΟΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΟΥΝ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΑΣ.
ΑΠΑΝΤΟΥΜΕ ΜΕ ΦΩΣ..... ΑΝΑΨΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ ΣΑΣ. ΑΣ ΛΑΜΨΕΙ Η ΝΥΧΤΑ. ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΕΙ ΟΥΤΕ ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ ΟΥΤΕ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΑΛΛΑ ΑΣ ΜΑΣ ΛΟΥΣΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ. ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ... ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ ΤΩΡΑ!!!! ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ.... ΟΝΑΣΑΝΔΡΟΣ ΔΙΚΤΥΟ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ
  • ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΜΗ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
  • ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ.
  • ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΤΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ.
  • ΑΝΑΡΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΕ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ.
  • ΕΝΕΡΓΕΙΣΤΕ ΓΡΗΓΟΡΑ.






16 Γιατί;

Βρίσκομαι πάνω από δύο χρόνια στο Τορόντο. Σχεδόν δύο χρόνια τραγουδάω στο ίδιο μαγαζί, και σε όλο αυτό το διάστημα, παίζω "και" ποντιακή λύρα, κάνοντας ένα μικρό δεκάλεπτο ποντιακό πρόγραμμα. Έχω να πω λοιπόν τα εξής. Στα δύο αυτά χρόνια, δεν υπήρξε ούτε μία φορά, να μη δω, έστω ένα βράδυ, δυσανασχετημένες φάτσες ανθρώπων, που μόλις ακούν τον ήχο της λύρας, να δείχνουν με κάθε τρόπο την δυσαρέσκειά τους, γιατί θέλουν να ακούνε λέει, μόνο κλαρίνο. Κάποιοι μάλιστα, πληρώνουν επιδεικτικά, και σηκώνονται και φεύγουν. Γιατί ορέ Έλληνες; Ελλάδα είναι μόνο η Θεσσαλία; μόνο η Ήπειρος; ή, μόνο η Πελοπόννησος; Σε ποιούς γυρνάτε την πλάτη; σε ποιούς δείχνετε ξινισμένα μούτρα; στα νέα παιδιά που σηκώνονται με λαχτάρα και χορεύουν; Στα παιδιά σας; τους γυρνάτε την πλάτη; Στο ελληνικότατο και αρχαίο συνάμα μουσικό όργανο, την λύρα; Μόνο το ξενόφερτο κλαρίνο θαρρείτε πως υπάρχει πάνω στη γή, και τίποτε άλλο; Εμείς γιατί δεν σηκωνόμαστε να φύγουμε στο άκουσμά του; Γιατί πιανόμαστε από το ...μαντήλι σας (γιατί εσείς δεν πιάνετε το χέρι κανενός βλέπεις..) και χορεύουμε παρέα σας; Ελάτε κι εσείς, χορέψτε μαζί μας, κρατήστε το χέρι μας και ελάτε.. και κανένας δεν θα γελάσει μαζί σας αν δεν ξέρετε τα βήματα, ίσα ίσα, θα χαρεί που προσπαθείτε. Μα εσείς, μας γυρνάτε την πλάτη, σαν σε ξένους. Γυρνάτε την πλάτη σε ποιούς; στην ιστορία μας που είναι πάνω απο τέσσερις χιλιάδες χρόνια; στον πολιτισμό που κουβαλούσαμε απο την αρχαιότητα; στα βασανιστήρια της φυλής μας; στον ξεριζωμό μας; στα τραγούδια μας που μιλάνε για αγάπη, πόνο, νοσταλγία, δάκρυα; Γιατί; ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ...Ντροπή σας... Να σηκώνεστε και να φεύγετε, λές και δεν μπορείτε να χαλαλίσετε δέκα λεπτά σ' αυτούς που αγαπάνε την μουσική και τους χορούς μας. Όλα δικά σας, αχάριστοι.. αχάριστοι, που δεν δίνετε ούτε του αγγέλου σας νερό.. Δεν είναι μονάχα θυμός αυτό που νοιώθω, είναι και πίκρα..πολύ μεγάλη πίκρα.. Πίκρα, και ένα αναπάντητο γιατί!




21 Μαρτίου 2009



16 Φτάνει, αρκετά..

Βλέπω τελικά πως το ελάττωμα της φυλής μας, διακατέχει ακόμη και σήμερα πολλούς Έλληνες και Ελληνίδες, και μιλάω για το ελάττωμα του "φθόνου". Αφορμή για αυτή την ανάρτηση, μου έδωσαν κάποια κακόπιστα και πικρόχολα σχόλια απο κάποιους δήθεν "ανώνυμους", τα οποία ενώ παριστάνουν πως γράφτηκαν με ειλικρίνεια, και δήθεν με "ευγενικό τρόπο", κατά βάθος στάζουν χολή και μίσος. Οι Γάλλοι λένε ένα "ανέκδοτο" για μας τους Έλληνες και ..λυπάμαι μεν, αλά έχουν δίκιο σε μεγάλο βαθμό. Κάποτε πάνω στη γη, ζούσαν δύο μόνο άνθρωποι. Ένας Γάλλος και ένας Έλληνας. Μόνοι παντελώς, και δίχως καμία φιλική επαφή μεταξύ τους. καθ' ένας ζούσε τη ζωή του, δίχως να ενοχλεί τον άλλο, άλλωστε, ότι είχε ο ένας, είχε κι ο άλλος. Μια μέρα, προσεύχεται ο Γάλλος και λέει. _Θεέ μου, παιδί σου δεν είμαι; _Παιδί μου είσαι, απάντησε ο Θεός. _Να σου ζητήσω μια χάρη; _Αν είναι κάτι καλό, ναι, ζήτησέ μου _Θα ήθελα να μου έδινες δέκα προβατάκια. _Να τα κάνεις τι; _Να τα πηγαίνω για βοσκή, να τα κουρεύω για να μαζεύω το μαλλί τους, να τα αρμέγω, να έχω με κάτι να ασχολούμαι τέλος πάντων. _Καλή η χάρη που ζήτησες, και με μιάς, του δίνει δέκα προβατάκια. Το είδε ο Έλληνας, και προσεύχεται αμέσως κι αυτός. _Θεέ μου; κι εγώ δεν είμαι παιδί σου; _Παιδί μου είσαι, απάντησε ο Θεός. _Να σου ζητήσω κι εγώ μια χάρη; _Θέλεις κι εσύ δέκα προβατάκια; _Όχι.. _Θέλεις είκοσι; _Όχι.. _Πές μου τί θέλεις τότε _Τα πρόβατα που έδωσες στον Γάλλο.. _Ναί; _Θέλω να του ψοφήσουν.. Ένα ακόμη σχεδόν παρόμοιο, διαδραματίζεται στην κόλαση. Δείχνει ο αρχι-διάβολος κάνοντας περιήγηση σε έναν νεοαφιχθέντα Έλληνα την κόλαση, για να επιλέξει που θα ήθελε να μείνει για το υπόλοιπο της ζωής του. Παντού έβλεπε λάκκους γεμάτους ανθρώπους, και που γύρω γύρω είχαν διαβόλους με τρίαινες. Μόλις κάποιος πήγαινε να βγει απο τον λάκκο, τον τρυπούσαν και τον ξαναπετούσαν πάλι μέσα στον λάκκο. Σε έναν όμως, δεν είδε κανέναν φρουρό γύρω απο τον λάκκο. _Εδώ του λέει του διαβόλου, εδώ θέλω, γιατί δεν έχει γύρω γύρω διαβόλους. _Δεν έχει, του απαντάει, γιατί δεν χρειάζεται να βάλουμε φρουρούς. _Και γιατί δεν χρειάζεται; _Γιατί όλοι αυτοί εδώ μέσα, σ' αυτόν τον λάκκο, είναι Έλληνες. _Και τι σημαίνει αυτό; _Πως, μόλις κάνει κάποιος ότι πάει να βγει, οι ίδιοι οι δικοί του τον τραβάνε πάλι κάτω. Δυστυχώς αγαπητοί μου φίλοι και φίλες, έτσι είναι κάποιοι, ακριβώς έτσι, για να μην πω και χειρότεροι. Δεν αντέχουν να δουν κάτι όμορφο, θα σκάσουν αν δεν το καταστρέψουν, αν δεν το ασχημίσουν, αν δεν πουν την κακία τους, αν δεν το ισοπεδώσουν. Όταν κάποιος ξοδεύει πολύτιμο χρόνο για ώρες, μέρες, για μήνες η και χρόνια κάποιοι άλλοι, είναι λογικό και φυσικό, να μάθει σίγουρα κάτι περισσότερο, απο άλλους που δεν είχαν τον χρόνο, η την διάθεση να ασχοληθούν. Μην προσπαθούν όμως αυτοί οι κάποιοι, να ισοπεδώνουν τα πάντα στο διάβα τους. Είπαμε, εύκολη η απαξίωση, μα δεν τιμά αυτόν που την χρησιμοποιεί, και μάλιστα άδικα εις βάρος του άλλου. Καλά θα κάνουν λοιπόν, να αρχίσουν να κατεβάζουν τη μύτη τους σιγά σιγά, γιατί έχει και καλώδια στο δρόμο. Και ειδικά το καλοκαίρι, χαμηλώνουν πολύ λόγω ζέστης, μην σκαλώσουν μονάχα πουθενά και..τζίζ! Εάν δεις κάποιον να προκόβει, να κάνει αγώνα για να πάει μπροστά, να θέλει να ανέβει, να θέλει να ανήκει στους πετυχημένους, προσπάθησε να τον φτάσεις, προσπάθησε να κάνεις ότι κι αυτός, κατέβασε τη μύτη σου και ζήτησέ του να σου δείξει τρόπους να τα καταφέρεις κι εσύ, και να είσαι σίγουρος πως θα το κάνει με χαρά. Άσε τους χαζοεγωϊσμούς και τα βλακοσχόλια που στάζουν κακία, και προσπάθησε να τα καταφέρεις κι εσύ. Όλοι μπορούν, αρκεί να θέλουν, μπορείς κι εσύ. Σταμάτα να τρέχεις συνεχώς ξοπίσω απο τους άλλους, με μόνο σκοπό να τους βάλεις τρικλοποδιά. Η πλάκα είναι πως θα πέσεις στο τέλος εσύ, και εκείνος που θα σου απλώσει το χέρι να σηκωθείς, θα είναι πάλι αυτός, που κατά βάθος ήθελες να ρίξεις κάτω.. Άντε γιατί, με την μιζέρια και την ελεεινότητα μερικών, τα έχω πάρει απο τότε που ήμουν ακόμη παιδάκι.. όχι και στα 45 μου να συνεχίζω να συναντάω τέτοιους.. είπαμε, φτάνει. Ο κόσμος πάει μπροστά, δεν πάει πίσω, ούτε μένει στάσιμος. Φτάνει με τα μίζερα, ας μάθουν κάποιοι να δημιουργούν, και αν δεν μπορούν, ας μάθουν να μην καταστρέφουν αυτό που άλλοι δημιούργησαν έχοντάς το σαν μοναδικό σκοπό της μίζερης ζωής τους. Το να είναι κάποιος ταπεινός, είναι προτέρημα, ακόμη και σήμερα.. Άντε σιχτίρ λοιπόν σε κάποιους γελοίους με κουκούλα, που κρύβονται πετώντας λάσπη ανώνυμα, στο φινάλε 21ο αιώνα έχουμε, ξυπνήστε κόπανοι, ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ και συμπεριφερθείτε επιτέλους δίκαια κάποτε σε κάποιον!!..




17 Μαρτίου 2009



22 Πόσο δύσκολο είναι;

Πάντα αναρωτιόμουν, πόσο δύσκολο είναι να είναι κάποιος δικαστής, και να κρίνει δίκαια. Πολλές φορές το θεωρούσα σαν κάτι απλό. Έχεις απλά τα στοιχεία μπροστά σου, κρίνεις ανάλογα. Μέχρι που μου συνέβη προσωπικά κάτι, και άλλαξα ριζικά τα πιστεύω μου. Στην Γερμανία, οδηγούσα Ταξί κάποιες ημέρες που είχα χρόνο ελεύθερο. Για προορισμούς σε άλλες πόλεις, χρησιμοποιούσα το GPS μου, εγκατεστημένο σε ένα Palm που είχα, και τοποθετημένο στο τζάμι της Μερσέντες. Μιά μέρα, είπα σε μια φίλη, την Ράνια που έμενε σε ένα γειτονικό χωριό και μας καλούσε συχνά να την πάμε εδω κι εκεί, όπου είχε δουλειά, πως θα της ζητήσω μια χάρη στα κοντά, να ξέρει. Ότι θέλεις Νίκο, μου είπε, δίχως καν να με ρωτήσει τι ήθελα. Πέρασε μια εβδομάδα λοιπόν, και εγω άδειος, το τονίζω, άδειος, επιστρέφω απο το Μόναχο, όπου είχα αφήσει κάποια κυρία. Στο δρόμο, πρίν φτάσω στην πόλη μου, συναντήθηκα με μια συνάδελφο απο την ίδια εταιρεία, η οποία πήγαινε πρός το Μόναχο. Δεν πέρασαν 3 λεπτά, και χτυπάει το τηλέφωνο. Ήταν η αφεντικίνα. Νίκο; Που βρίσκεσαι; Φτάνω σε πέντε λεπτά, της απάντησα. Και ποιόν έχεις μέσα στο ταξί; Απόρησα..Κανέναν, μόνος είμαι, ποιόν να έχω; Έλα απο το γραφείο σε παρακαλώ...πήγα..και μου λέει, Η Μαρία μου τηλεφώνησε, και μου είπε πως δεν ήσουν μόνος σου Σύλβια, την Μαρία την συνάντησα λίγο πρίν μου πάρεις εσυ, και λίγο έξω απο την πόλη, μα "ήμουν μόνος" στο αμάξι, δεν είχα κανέναν άλλο μέσα. Όχι Νίκο, δεν μπορεί η Μαρία να παραείδε, είχες και μάλιστα, ήταν η Ράνια. Πάγωσα..μα τι μαλ..ρε καλή μου, ρε χρυσή μου, μόνος ήμουν; ΝΟ! είχες μέσα την Ράνια. Θα απορήσετε τώρα, γιατί να την πειράξει, εάν όντως είχα μέσα την Ράνια η όχι. Απλό. Εάν ήταν η Ράνια, σήμαινε πως, πήρε σε μένα τηλέφωνο να την πάρω ενώ επέστρεφα μιας και ήταν στο δρόμο μου, και έβαλα τα χρήματα στην τσέπη μου, μιας και δεν φαινόταν διαφορά στα χιλιόμετρα. Άρα κλέβω την εταιρεία. Εάν θέλεις να με πείσεις, μου είπε με δισπιστία, πάρε αμέσως την Ράνια τηλέφωνο μπροστά μου, και με ανοιχτή ακρόαση παρακαλώ, και θα μιλάτε Γερμανικά να καταλαβαίνω τι λέτε. Συμφωνείς; Μα και φυσικά, αφού ήμουν αθώος, συμφώνησα. και αμέσως κάλεσα την Ράνια. Ράνια; ο Νίκος είμαι, σε παρακαλώ, έχουμε με την Σύλβια την αφεντικίνα μου μια διαφωνία, θα σε ρωτήσω κάποια πράγματα και σε παρακαλώ, να πείς απλά την πάσα αλήθεια, εντάξει; Έλα Νίκο, εντάξει.. Πού είσαι τώρα; Μετά απο μικρή παύση, λέει: Στο Geretsried (στην πόλη ΜΟΥ) Δεν είσαι σπίτι δηλαδή; ρώτησα πανικόβλητος..αφού την άκουγα αγουροξυπνημένη και καταλάβαινα πως ήταν σπίτι, και μόλις είχε πεί το πρώτο ψέμμα.. Όχι, στο...μαγαζί είμαι.. Και πώς ήρθες στο μαγαζί; Με ταξί.. ξαναλέει Με ποιόν ταξιτζή; Με σένα... Ρε Ράνια; αλήθεια σου είπα να πεις, όχι να απαγγείλεις μυθιστόρημα.. Παίρνει το ακουστικό η Σύλβια, και τις ξανακάνει τις ίδιες ερωτήσεις, παίρνοντας ξανά τις ίδιες απαντήσεις. Νίκο; τι έχεις να πείς τώρα; Ότι είμαι αθώος, ότι και να σκεφτείς Σύλβια Ναι ε; Κι όμως, ακούγομαι σαν ηλίθιος, το ξέρω, μα είναι η πάσα αλήθεια, και να πείς τη Μαρία να αλλάξει γυαλιά. Γιατί; μια χαρά είναι τα γυαλιά της. Λάθος κάνεις. Εάν τα γυρίσεις ανάποδα, μπορεί να βλέπεις το φεγγάρι δίπλα σου, μα σε κοντινή απόσταση βλέπεις φαντάσματα. Λυπάμαι, μα οι αποδείξεις άλλα μου λένε, οπότε απολύεσαι. Οκ.. Απολύομαι, κανένα πρόβλημα, μα επειδή δεν θέλω να μου κολλήσετε καμιά ρετσινιά δίχως λόγο, κάνε μου τώρα εσύ μια χάρη. Ποια; Μπές μες το αμάξι, και έλα μαζί μου μέχρι το μαγαζί της Ράνιας. Ήρθε, σίγουρη για την ενοχή μου, απλά για να εδραιώσει την νίκη της. Στο μαγαζί ήταν οι γονείς της Ράνιας, όχι η ίδια όμως. Όταν τους ρωτήσαμε που είναι η Ράνια, μας απάντησαν απολογητικά.."σπίτι, κοιμάται.." Πρώτη μικρή νίκη για μένα. Ξαναμπές στο αμάξι Σύλβια, θα πάμε τώρα στο σπίτι της Ράνιας. Ξαναμπήκε και με άφησε να την οδηγήσω εκεί. Χτυπήσαμε το κουδούνι, και μας άνοιξε μια μισοκοιμισμένη Ράνια, κοιτώντας μας με απορία.. Ράνια, τις λέει η Σύλβια, αφού είσαι σπίτι, γιατί μου είπες πως είσαι στο μαγαζί; Ε....να...κόμπλαρα, δεν ήξερα τι να πω, κοιμόμουν και..μες τον ύπνο μου... Μα αφού ο Νίκος σου είπε εξ αρχής να πεις απλά την αλήθεια... Νόμιζα πως θα ήταν καλό αν έλεγα πως με έφερε κάτω..δεν ξέρω, πάντως, οκ, δεν τον είδα απο χτες τον Νίκο, είπα ψέμματα, συγνώμη. Το ξέρεις πως τον είχα απολύσει λίγη ώρα πριν, εξ αιτίας σου; Δεν το ήξερα, λυπάμαι που ήμουν αιτία..μα δεν φταίει. Μην τα πολυλογώ, έμεινα να δουλεύω, με καθαρό πλέον "ποινικό μητρώο", και μια Σύλβια εντελώς αλλαγμένη, μια Μαρία με κατεβασμένα αφτιά όταν με έβλεπε, που πέρασε το GPS για το κεφάλι της Ράνιας, παρ' όλο το πάχος των τηλεσκοπίων που φορούσε με καμάρι, και μια Ράνια όλο ενοχές και πικραμένα χαμόγελα για την παρ' ολίγον ζημιά που θα πάθαινα.. Καθόμουν λοιπόν και σκεφτόμουν μετά απ' αυτό, πως, ενώ ήμουν παντελώς αθώος, μέσα σε μια στιγμή βρέθηκα μπλεγμένος, απο τον καταρράχτη της μιας, και απο την φαντασία της αλληνής σε μια ιστορία, που λίγο έλειψε να μου στοιχίσει το καλό όνομα που είχα στην πιάτσα, εκτός την δουλειά, που μου απέφερε καλά χρήματα ομολογώ. Πόσο δύσκολο είναι πραγματικά, να κρίνεις κάποιον.. Και τα στοιχεία να είναι όλα εναντίον μου; Ναι διάολε, κι όμως, έτσι έγινε. Από τότε, αισθάνομαι μεγάλο θαυμασμό και σεβασμό, για όλους εκείνους τους ανθρώπους, που προσπαθούν έντιμα και αμέριστα να δικάσουν δίκαια άλλους συνανθρώπους τους.. Φοβερά δύσκολο, πιστέψτε με.. (Photo: silia.wordpress.com)




16 Μαρτίου 2009



24 Σκέφτομαι...

Σκέφτομαι, εάν κατέβω Ελλάδα κάποια στιγμή, να ανοίξω δικό μου γραφείο, και να μείνω. Θα μου πεις, γιατί το λες. Το λέω, γιατί έχω να ζήσω Ελλάδα για πάνω απο δυο χρόνια, και αν για κάποιους φαίνεται μικρό σαν χρονικό διάστημα, για εκείνον που λείπει, φαντάζει αιώνας. Στα δυο αυτά χρόνια, πολλά άλλαξαν σίγουρα. Κοιτάζοντας και διαβάζοντας ειδήσεις, με λύπη μου βλέπω πως η αλλαγή έγινε προς το χειρότερο. Μιλώντας δε με ανθρώπους μου στην Ελλάδα, η πιο συχνή φράση τους για την ιδέα μου είναι, "είσαι τρελός και θές να έρθεις πίσω; εμείς λέμε να φύγουμε". Δεν ξέρω, ποτέ δεν με τρόμαξε η πρόκληση, το άγνωστο, οι δυσκολίες, η οικονομική δυσχέρεια η ο κίνδυνος. Πάντα μου άρεσε να παλεύω, και πάντα μου άρεσε να προκαλώ τη ζωή με όλες μου τις δυνάμεις. Δεν φοβήθηκα ποτέ να φύγω για κάτι καλύτερο, δεν δέθηκα ποτέ με άψυχα πράγματα, δεν τρόμαξα ποτέ όταν ένοιωσα να ερωτεύομαι, δεν γονάτισα απο τον πόνο του χωρισμού ποτέ μου όσο μεγάλος κι αν ήταν, δεν άφησα φοβίες και κόμπλεξ να μου χαλάσουν ποτέ την όμορφη πλευρά της ζωής μου, ούτε ενοχές και τύψεις για κάτι που με ευχαριστούσε εμένα. Αυτά τα άφηνα πάντα για τους θρησκόληπτους που ακόμη πιστεύουν σε φαντάσματα και καζάνια με φωτιές. Ποτέ δεν μετάνοιωσα για λάθη μου. Τα αγαπούσα πάντα, ήταν κάτι δικό μου, ήταν σχολεία για μένα, ήταν αυτά που με ζύμωσαν και μου έμαθαν τόσα πολλά. Για άλλους ήταν λάθη, για μένα θησαυροί. Και πάνω απ' όλα, τα βρήκα με μένα. Γιατί έμαθα στη ζωή μου, πως εκτός απο εμένα τον ίδιο, κανένας άλλος δεν θα με αγαπήσει όσο εγώ. Κανένας δεν θα με νοιαστεί όσο εγώ. Κανένας δεν θα χάσει τον ύπνο του αν τον χάσω εγώ, και κανενός η μάννα δεν θα κλάψει για μένα, εκτός την δική μου. Άρα ήμουν στην ουσία μόνος μου. Μόνος για μένα.. έπρεπε λοιπόν να σταθώ στα πόδια μου και να με φροντίζω μόνος μου. Πέρασα καταστάσεις που με έκαναν σκληρό, ίσως, μα όχι άσπλαχνο. Περισσότερο δυνατό θα έλεγα, πιο ανθεκτικό και πιο ώριμο απο πριν. Κι όμως, σήμερα αισθάνομαι σαν να έχασα κάτι όμορφο, κάτι πολύτιμο, κάτι που με γέμιζε πολύ, κάτι σημαντικό.. πόνεσα, ναι, είναι αλήθεια. Μα όπως είπε κάποιος, ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει δυνατότερο. Θέλω να γυρίσω πίσω, στην πατρίδα μου, στο χωριό μου, στους δικούς μου, στους φίλους μου.. κι ας το μετανοιώσω την άλλη μέρα, ώστε να θέλω να ξαναφύγω.. Τώρα όμως, έτσι νοιώθω..






10 Κι αν δεν υπάρχει search box σε ένα Blog;

Μια φόρμα αναζήτησης (θα την λέμε πλέον search box) βοηθάει σε έναν που διαβάζει ένα Blog, να βρεί ευκολότερα κάποιες πληροφορίες η κάποιες σχετικές αναρτήσεις. Μία σωστή navigation δομή, σε συνδυασμό με μια search επιλογή είναι το ιδανικότερο. Υπάρχουν όμως πολλοί Bloggers που θεωρούν πολύ πιο σημαντικό για το blog τους να έχει μουσική, απο το να έχει κι ένα search box. Τι κάνει λοιπόν ο επισκέπτης, όταν δεν βρεί πουθενά σε ένα blog, να έχει search box; Tο πρόβλημα Όπως θα έχετε ήδη συναντήσει κι εσείς, κάποια blogs δεν έχουν εγκαταστήσει κάποιο search box. Αυτό καθιστά πολύ δύσκολο να φιλτράρουμε κάποιες αναρτήσεις, για κάποια συγκεκριμένη λέξη κλειδί. Για παράδειγμα, επισκέπτομαι ένα blog που βρήκα μέσω κάποιας μηχανής αναζήτησης (search engine) βάζοντας μια λέξη (η φράση) κλειδί (keyword), και εν προκειμένω, την φράση: 'Blogger Templates'. Υποθετικά λοιπόν, προσγειώνομαι σε μια σελίδα, η οποία περιγράφει πολύ όμορφα και παραστατικά, το πώς κάνουμε install ένα 'Blogger Template'. Πέρφεκτ. Βρίσκω λοιπόν χρήσιμο το post, και θέλω τώρα να βρω αν έχει κι άλλες αναρτήσεις σχετικές με το εν λόγω θέμα 'Blogger Templates', να ξεστραβοθώ περισσότερο. Εάν το navigation σύστημα της σελίδας είναι καλό, τότε όλα είναι μια χαρά και δεν υπάρχει πρόβλημα. Τι γίνεται όμως, αν δεν είναι; Εδώ σε θέλω μάστορα. Οκ. Θα κάνω ένα search. Ψάχνω για search box...και, τελικά διαπιστώνω πως, ούτε search box έχει..λοιπόν, τώρα; Η λύση Η Bloger έχει πάνω σ' αυτό μια πολύ καλή λύση. Το μόνο που χρειάζεστε να κάνετε, είναι να γράψετε πάνω στην διεύθυνση του browser το blogspot url του εν λόγω blog, και αμέσως κατόπιν κολλητά, την φράση: search?q=keyword. Για παράδειγμα, εάν θέλετε να κάνετε search για αναρτήσεις μου σχετικές με widgets σε αυτό εδώ το blog, τότε απλά δώστε το ακόλουθο url: http://nikos63.blogspot.com/search?q=widgets. Αυτό ήταν όλο. Η Blogger θα σας συλλέξει όλα τα posts που εμπεριέχουν μέσα τους την λέξη κλειδί (keyword) widgets. Σε περίπτωση τώρα, που θέλετε να κάνετε search για ολόκληρη φράση σε κάποιο blog, τότε χρησιμοποιήστε τον παρακάτω συνδυασμό: search?q=keyword1+keyword2+...+keyword3... Για παράδειγμα, αν θέλατε να κάνετε search σ' αυτό το blog για την φράση: Blogger ιδέες και τρύκ, τότε θα χρησιμοποιούσατε: http://nikos63.blogspot.com/search?q=Blogger+ιδέες+και+τρύκ. Σύνοψη Απ' όσο ξέρω, αυτό το trick λειτουργεί μόνο σε Blogger blogs. Οπότε, εάν στο μέλλον συναντήσετε κάποιο blog που δεν έχει ένα search box (σε Blogger blog), χρησιμοποιείστε αυτήν την εύκολη και γρήγορη επιλογή αναζήτησης. Το βρήκατε χρήσιμο; Enjoy!




15 Μαρτίου 2009



12 Ο δικός μου "κώδικας ηθικής του Blogger"

Ο δικός μου code of ethics για έναν Blogger είναι: * Να είναι ειλικρινής * Να ερευνά πρώτα, πρίν κάνει ενημερωτική/πληροφοριακή ανάρτηση * Δεν στέλνει όπου να 'ναι συνδέσμους αναρτήσεών του, σε σημείο που να θεωρείται πλέον παρενόχληση. Τους στέλνει μόνο σε εκείνους που "οι ίδιοι, μόνοι τους" έκαναν εγγραφή σε Newsletter του blog, εάν προσφέρει το Blog του αυτή την δυνατότητα. Σε καμμιά άλλη περίπτωση δεν το αποτολμά. * Να ακολουθεί πίσω συνδέσμους απο επισκέπτες του Blog του, και να φροντίζει να είναι πάντοτε σε επαφή μαζί τους όσο συχνά μπορεί και του επιτρέπουν οι καθημερινές του υποχρεώσεις. * Προσπαθεί να απομακρύνει τους Spammers με κάθε τρόπο. * Προσπαθεί να απαντά στα σχόλια το συντομότερο. Να μην δίνει όμως τέτοια υπόσχεση, μιας και η ζωή του και οι υποχρεώσεις του έρχονται πρώτα και πάνω απ' όλα, ενώ το Blog δεύτερο..και τρίτο.. * Να μην αισθάνεται φθόνο ή ζήλια για συναδέλφους Bloggers που κατάφεραν περισσότερα απο αυτόν, αλά, να προσπαθεί να μάθει απο αυτούς. * Να είναι κοινωνικός και φιλικός σε όλους, δίχως όμως να χρειάζεται να "γλύφει" κανέναν. Η αυθεντικότητα είναι κάτι που δικαιώνει αυτόν που την έχει, σε βάθος χρόνου, πάντα. * Να μην τάζει όταν δεν μπορεί να κρατήσει την υπόσχεσή του. Κατόπιν θα αισθάνεται άβολα όταν συναντά τα άτομα που περιμένουν το "τάξιμο". * Να μην συμπεριφέρεται με τρόπο, ώστε να τον απομονώσουν τα υπόλοιπα μέλη. Και είναι κάτι πολύ εύκολο να συμβεί, ειδικά σε διαδικτυακές σχέσεις που είναι αμφιλεγόμενες. * Και να θυμάται πάντα, πως, όλα είναι ωραία και καλά, αρκεί να γίνονται με μέτρο.




12 Μαρτίου 2009



20 Αμ πώς ρε Σάββα;

Καλοκαίρι του '89, Θεσσαλονίκη. Κέντρο "ΛΕΜΟΝΑ", μετά την αερογέφυρα του Λαγκαδά, δίπλα στον "ΖΥΓΟ", όπου τραγουδάω για 2η χρονιά, επικεφαλής του λαϊκού προγράμματος. Ένα βράδυ, μου λέει ο Λάκης ο σερβιτόρος _Ράμμο; στο 38 σε κάλεσε η παρέα να πάς να καθίσεις λίγο μαζί τους. Πήγα και ω! ποιόν βλέπουσι οι οφθαλμοί μου; Τον ξάδερφό μου τον Σάββα, που είχα χρόνια να τον δω, παρέα με δυο ωραιοτάτας υπάρξεις.. _Τι έγινε ρε ξά; έχασες τον δρόμο; (ξα= ξα-δερφε) _Όχι ρε ξά, τα κορίτσια απο δω, είπαν να έρθουμε εδώ, αλά ιδέα δεν είχα ότι εσύ τραγουδάς εδώ πέρα. Αν το ήξερα.. _Θα ερχόσουν κάθε βράδυ..ναι, ξέρω.. _Ε, εντάξει, όχι κάθε βράδυ, αλά κάθε δύο βδομάδες σίγουρα Δεν ήθελα να το τραβήξω παραπάνω, πρώτη φορά στα μέρη μας μην τον αποπάρω, και ήταν και τα κορίτσια μπροστά, οπότε την γλύτωσε ο ξάς. Ανήκε στην κατηγορία των συγγενών, οι οποίοι αν εσυ δεν πάς να τους δείς, αυτοί, ούτε στην κηδεία σου θα πατήσουν. _Τι θα σε κεράσουμε; _Τίποτε ρε συ, να σε δω ήρθα, δεν θέλω ποτό (ξέροντας ότι τα καβούρια στις τσέπες του είχαν πια μεγαλώσει αρκετά και δάγκωναν ανελέητα πλέον. _Α, όχι, σε παρακαλώ, σε κάλεσα και θα πιείς ένα ποτό _Αφού είναι έτσι ρε Σάββα, οκ, να με κεράσεις Παράγγειλε ένα ποτό λοιπόν και για μένα, το οποίο με την τόση επιμονή του ξά, δευτέρωσε. Ήρθε η ώρα να ανέβω στην πίστα, οπότε σηκώθηκα. Όταν ξαναπήγα, δεν δέχτηκα άλλο κέρασμα. Στο τέλος της βραδιάς, ενώ άλλαζα στο καμαρίνι μου, έρχεται το αφεντικό και μου λέει, _Ράμμο, πάνε έξω και πες τον δικό σου να μη μανουριάζει, γιατί χάρη εσένα δεν τρώει ξύλο. _Ποιόν δικό μου ρε Λευτέρη; _Δικός σου λέει, ξάδερφός σου είπε πως είναι Βγαίνοντας με συναντάει ο Λάκης _Ρε Νίκο; σίγουρα ξάδερφός σου είναι ο άλλος έξω; _Τι έγινε ρε Λάκη; _Τι να γίνει, κάνει μανούρα για το λογαριασμό και δεν θέλει να πληρώσει τα δυο ποτά που σε κέρασε _Τι πράγμα; _Ναι ρε συ, εγώ λέει θα πληρώσω τα ποτά του Ράμμου; _Αχά..πάμε λίγο έξω μαζί Και πήγαμε στο τραπέζι του ξά, που κάτι μουρμούριζε. Άκουσα την μία απο τις κοπέλες να λέει "θα τα πληρώσω εγώ ρε συ αφού είσαι τόσο φτηνός..." _Τι έγινε Σάββα; τον ρώτησα μόλις πήγα εκεί _Τίποτε ρε, να, δεν μου φτάνουν τα λεφτά... _Πόσος είναι ο λογαριασμός όλος Λάκη; ρώτησα τον σερβιτόρο που στεκόταν δίπλα μου _Οχτώ χιλιάρικα Ράμμο _Οκ, άστα, θα τον πληρώσω εγώ _Όχι ρε ξά... τάχα μου ο Σάββας.. _Σάββα, άστα όπως είναι και καληνύχτα. Αλα, κάνε μου μια χάρη, σε μαγαζί που τραγουδάω εγώ, μην ξανά 'ρθεις. Συνεννοηθήκαμε; _Έγινε.. εγώ έτσι κι αλλιώς δεν έρχομαι σε κέντρα, τα κορίτσια.. _Τι να σου πω ρε, πετάχτηκε ξανά η κοπέλα που μίλαγε και πρίν, είσαι ρεζίλης, καλά σου είπε ο ξάδερφός σου να μην ξαναπατήσεις. Στους σερβιτόρους πιο πρίν έλεγες άλλα, και στον ξάδερφό σου τώρα πως τάχα δεν σου έφτασαν τα λεφτά.. Φύγανε, πλήρωσα τον λογαριασμό τους και όλα οκ. Την επόμενη βδομάδα, ήταν η γιορτή της γυναίκας. Εξακόσιες γυναίκες απο κάτω, τίγκα γεμάτο με τρελές το μαγαζί. Τα μόνα αρσενικά είμασταν εμείς, του μαγαζιού. Κοιτάζω μια προς τη γωνία, και τι να δω..ο Σάββας μόνος του, έχοντας βάλει και τα χέρια του στο πρόσωπο να μην φαίνεται και τον πάρουν είδηση οι απελευθερωμένες.. Ξανθός όπως ήταν και με μακρυά μαλλιά, εύκολο μέσα στο σκοτάδι να τον περάσουν για γυναίκα, αν βοήθαγε λίγο και το ποτό. Αμ έλα που εμένα δεν μου ξέφυγε...τον τσάκωσα τον μαλάκα. _Κυρίες μου, καλησπέρα σας και ..καλή λευτεριά, τις απηύθυνα απο το μικρόφωνο. _Καλησπέεραααα... ακούστηκαν απο κάτω οι επαναστάτριες Τότε μου 'ρθε μια φαεινή και ταυτόχρονα ελεεινή ιδέα να εκδικηθώ τον ανυπάκουο. _Δεν μου λέτε; Άντρες απόψε επιτρέπονται εδώ μέσα; _ΌΟΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ...... θα τους σκίσουμεεεεεεεεεεε....και κάτι παρόμοια επαναστατικοαπελευθερωτικά συνθήματα, που ακούστηκαν απο παντού μέσα στη σάλα.. Τότε, κάνοντας μια πασίγνωστη κίνηση, έδειξα το ερίφιον το πονηρόν και τρισάθλιον που εκάθητο κρυμμένον εις την γωνίαν, με το δάκτυλό μου, λέγοντας απο μικροφώνου.. _Ε κ ε ί! νάτο το πουλάκι... Το τι επακολούθησε δεν λέγεται. Ένας πανικός, τραπέζια σπρώχτηκαν, ένα δυό ήρθανε τούμπα, καρέκλες έπεσαν, ποτήρια και πιάτα έσπασαν, και ένας όχλος μαινόμενων γυναικών στα πρόθυρα της απελευθέρωσης, όρμησε πάνω στον Ξά-ββαν, αρπάζοντάς τον απο όπου έβρισκε. Τον είδα εν ριπή οφθαλμού να βρίσκεται στον αέρα, να τον έχουν πάρει σηκωτόν κάμποσαι γυναίκαι, ενώ άλλαι ηκολούθουν απο εγγύς ρίχνοντάς του φάπας σβουριχτάς, και αυτός να φωνάζει με όλην την δύναμην της αδύναμης φωνής του ...."θα σε γαμίσωωωωω....αρχίδιιιιι....", έως ότου εξεπετάχθη κακήν κακώς εκ του κέντρου δίχως υποκάμισον, και με κατεβασμένον πανταλόνι. Με πιάνει το αφεντικό ο Λευτέρης γελώντας και μου λέει, _Καλά, μαλάκας είσαι; θέλεις να τον σκοτώσουν; ρε συ, αυτές είναι επικίνδυνες απόψε, είπαμε, αλά όχι κι έτσι.. _Που να φανταστώ ρε συ Λευτέρη τι θα έκαναν, δεν μου έτυχε ξανά, κι εγώ έμεινα με την αντίδρασή τους.. Αλήθεια σας λέω, εάν ήξερα τι θα πάθαινε, δεν θα τον "έκαιγα" έτσι. Τον λυπήθηκε η ψυχή μου τον κόπανο. Μα και κείνες οι μέγαιρες πια; τσκ τσκ τσκ... να του βγάλουν το παντελόνι; Το πουκάμισο δεν τις έφτανε; αμάν κι αυτές.. Πάλι καλά που του άφησαν τα παπούτσια και τις κάλτσες. Μετά πώς θα κυκλοφόραγε ολόγυμνος στο δρόμο; Αμ΄ τι..




10 Μαρτίου 2009



11 Παρακολούθηση του ίδιου του blog μας;

Για τον φίλο Μιχάλη (και για όποιον άλλο του συνέβει και δεν ξέρει τι να κάνει), και ο οποίος μου γράφει:
Μιχάλης: Ρεζίλι έγινα! ΚΑτάφερα να βάλω αναγνώστη τον εαυτό μου στην δική μου σελίδα. Τώρα δεν μπορώ να τον σβήσω. Αν υπάρχει κανένα κόλπο πες μου.
Του απάντησα:
AATON: αχαχαχαχααααα...άπαιχτος! Πάτα απλά, διακοπή παρακολούθησης Μιχάλη. Δεν έγινε και τίποτε σοβαρό, μην ανησυχείς.
Και μου ξαναλέει:
Μιχάλης: Εδώ είναι το πρόβλημα. Δεν υπάρχει "κουμπάκι" που να υποδηλώνει κάτι τέτοιο. Στους υπόλοιπους αναγνώστες υπάρχει το "αποκλεισμός αυτού του χρήστη". Ώφου ηντάπαθα!
Λοιπόν Μιχάλη, έκατσα και παρακολούθησα κι εγώ το δικό μου, για να βρώ την λύση., και την βρήκα νομίζω, και μην κάνεις κανέναν αποκλεισμό στον εαυτό σου.. Δες τι θα κάνεις, σε 3 απλά βήματα. 1. Συνδέσου στον λογαριασμό σου κανονικά, ώστε να βλέπεις κάπως έτσι τους Followers, με εσένα στην κορυφή (στη θέση της δικής μου φωτογραφίας), όπως στην παρακάτω εικόνα, και δες που είναι το μάους (σαν χέρι) τοποθετημένο Στα Settings (Ρυθμίσεις). Πάτα λοιπόν κι εσυ εκεί. 2. Τώρα, βλέπεις στην επόμενη εικόνα, το νεο παράθυρο που θα σου ανοίξει κι εσένα, καθώς και το πού είναι το μάους αυτή τη φορά (κάτω δεξιά στην εικόνα, στο Stop Following this site) και που ίσως σε σένα να είναι γραμμένο στα Ελληνικά, μα το ίδιο κάνει, θα το βρείς πιστεύω. 3. πάτα λοιπόν κι εσυ εκεί που σου δείχνω, και αυτό ήταν, έχεις πάψει να παρακολουθείς το Blog σου και πάλι. Ελπίζω να σε βοήθησε. Νικόλας




09 Μαρτίου 2009



13 Αλλαγή σε νέο Template δίχως να χαθούν τα widgets (Updated)

Πολλοί διαβάζοντας την 1η ανάρτηση για το θέμα αυτό, δεν κατάλαβαν παρ' όλα αυτά πώς ακριβώς γίνεται, με συνέπεια να μην τολμάνε να αλλάξουν Template, απο φόβο μην χάσουν τα Widget που ήδη έχουν, μένοντας έτσι κολλημένοι και φυλακισμένοι σε Standard πρότυπα που προσφέρει η Blogger. Είναι ένα πρόβλημα που, άλλους τους κάνει να διστάζουν να κάνουν κάποια αλλαγή στο Template τους, και άλλους τους παίρνει ώρες μέχρι να ξαναστήσουν στο Blog τους απο την αρχή τα Widgets, όπως ήταν και πρίν. Για τον λόγο αυτό, αποφάσισα να ξανακάνω νέα ανάρτηση, με βήματα πολύ πιο απλά αυτή τη φορά, πιο κατανοητά, "απο το χεράκι" που λέμε και στην Ελλάδα, με σκοπό να βοηθηθεί ο καθένας σας, εάν κάποια στιγμή επιλέξει να αλάξει Template(πρότυπο). Υπάρχει τρόπος να αλάξουμε Template δίχως να χάσουμε τα παλιά μας Widgets ? Ναί! και είναι επαναλαμβάνω εύκολο. Πώς θα το κάνουμε λοιπόν; Ελάτε να σας δείξω. 1. Κάντε Save το παλιό σας template πρώτα Είναι "πολύ σημαντικό". Κάντε Save πρώτα το παλιό Template (Πανόπτης->Διάταξη->ΕπεξεργασίαHTML->Λήψη πλήρους προτύπου) για την περίπτωση που κάτι κάνατε λάθος (και θα είστε όντως για πνίξιμο :p) ώστε να ξαναγυρίσετε και πάλι στο παλιό σας δίχως πρόβλημα. 2. Κάντε χρήση ενός "text editor" Μην αντιγράψετε κανέναν κώδικα στου Blogger τον Editor, γιατί είναι πολύ εύκολο να κάνετε κάτι λάθος. Ανοίξτε ένα text editor για να αντιγράψετε οποιονδήποτε κώδικα και που έχετε όλοι στο computer σας. Εάν δεν έχετε ιδέα ποιό να χρησιμοποιήσετε, διαλέξτε απλά το Notepad++. Κάντε (αν δεν το έχετε παρ' όλα αυτά) Download το τελευταίο Notepad++ Installer.exe file. Είναι δωρεάν (free) και θα σας διευκολύνει πολύ στο παραπέρα coding σας. 3. Ανοίξτε το παλιό και το νέο (που βρήκατε) template XML files στον text editor Ανοίξτε τα σε δύο ξεχωριστά παράθυρα στον editor, γιατί θα χρειαστείτε να αντιγράψετε κάποιους κώδικες απο το παλιό σας, και να τους επικολλήσετε στο νέο σας Template. Αυτά τα codes που θα κάνετε copy απο το παλιό και paste στο νέο, είναι βασικά τα codes των widgets. Δεν χρειάζετε να καταλαβαίνετε τι συμβαίνει μέσα στα codes. Το μόνο που χρειάζεται να ξέρετε είναι το, πού βρίσκεται, και για ποιό πράγμα είναι το κάθε widget. 4. Βρειτε πού είναι κρυμένα τα widget codes Κοιτάξτε στην παρακάτω εικόνα. Βλέπετε τα <body> tag? Πατήστε στην εικόνα να την δείτε μεγαλύτερη. Όλοι οι Κώδικες επάνω απο αυτό το tag είναι οι περισσότεροι CSS, δηλαδή, το είδος του κώδικα που κοντρολάρει την εμφάνιση (colors, fonts) ενός Blog. δεν χρειάζεται να κάνετε copy/paste απολύτως τίποτε σε αυτόν τον τομέα. Σας τα δείχνω απλά να μαθαίνετε κάτι περισσότερο, απο όσα ήδη γνωρίζετε. Τα codes (κώδικες) κάτω απο το <body> tag είναι τα κύρια XML codes του blog σας. Βασικά, είναι το κομάτι κώδικα, που κοντρολάρει το layout (το που είναι τα sidebars, τα widgets, και τα headers) κοντρολάροντας επίσης την ροή δεδομένων απο την Blogger στο δικό σας blog. Εδώ είναι λοιπόν το μέρος που πάντα αποθηκεύονται (save) όλα τα codes για όλα σας τα widgets. Όλα σας λοιπόν τα widgets είναι coded ανάμεσα στα δύο αυτά tag, το <b:widget> και το </b:widget>. Όλα τα <b:widget> tags λοιπόν, πρέπει να είναι πάντοτε, ανάμεσα στο <b:section> και το </b:section> tag. Η δομή τους (structure) μοιάζει κάπως έτσι, όπως στο παρακάτω παράδειγμα, δείτε: Το παραπάνω είναι απλά και μόνο, ένα δείγμα, για το πώς μοιάζει ένας κώδικας ενός widget σε ένα template XML file. Το κεντρικό σημείο των widget είναι αναγνωρίσιμο απο τα div id label. Στην περίπτωση αυτή, div id=sidebar-wrapper. Κάτω απο το div id βρίσκεται το b:section tag. Δώστε το σημασία. Όλα τα widgets πρέπει να είναι τοποθετημένα, ανάμεσα σε αυτό το b:section tag. Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε, εάν δεν καταλαβαίνετε πολλά απο div ή b:section και σας φαίνονται Κινέζικα. Το σπουδαιότερο tag που χρειάζεται να γνωρίζετε απλά, είναι το b:widget tag. Σημειώστε πως, μπορείτε να βάλετε όσα widgets θέλετε ανάμεσα στα b:section tags. Σας παραθέτω ένα παράδειγμα ενός widget tag, που είναι ενσωματωμένο (embedded) μέσα στο b:section tag. Το εν λόγω σημείο είναι ένα sidebar-wrapper, που σημαίνει πως το widget είναι τοποθετημένο μέσα σε ένα απο τα sidebars του blog. Το widget είναι ένα image widget, όπως μπορείτε και σείς να δείτε απο την ταμπέλα του που γράφει id='Image1'. Το σπουδαιότερο απ' όλα, είναι να θυμάστε πάντοτε πως το widget code ξεκινάει πάντοτε με το >b:widget> tag, και το ότι πάντα κλείνει με το >/b:widget> tag. Αυτό είναι το σημαντικότερο πράγμα που πρέπει να γνωρίζετε για αργότερα που θα κάνετε copy/paste. Να θυμάστε επίσης, πως το widget είναι τοποθετημένο μετά το >b:section> tag και ότι κλείνει με το >/b:section> tag. Εδώ είναι ακόμη ένα παράδειγμα. Το widget αυτό τώρα είναι ένα Linklist widget. Δεν χρειάζεται να ξέρετε τον κώδικα μέσα στο widget tag γιατί εκεί δεν πρόκειται να κάνετε καμία απολύτως αλλαγή: 5. Ήρθε η ώρα να κάνουμε copy/paste τα widgets στο νέο template file Βρείτε όλα τα widgets που θέλετε να κρατήσετε στο blog σας μετά την εγκατάσταση του νέου σας template. Βρείτε τους κώδικές τους, κάτι που μετά απο όσα σας έδειξα, ελπίζω να κατανοήσατε και να σας είναι πια πανεύκολο να βρείτε, απο το παλιό σας template file. Θυμηθείτε, είναι τα codes ανάμεσα στα tags και πρέπει να είναι σωστά κλεισμένα. Κάντε Copy τα codes για ένα widget που θέλετε λοιπόν να κρατήσετε, και κάντε τα επικόλληση (paste) στο νέο template file, ανάμεσα πάλι στα tags και στο σημείο που εσείς επιλλέξατε. Σιγουρευτείτε ξανά πως το b:widget και το b:section tags είναι κλειστά σωστά. Εάν δεν ξέρετε την div id τοποθεσία (location) που να τα κάνετε paste, επικολλήστε τα απλά σε ένα οποιοδήποτε div id, απλά να είναι μέσα σε ένα b:section tag. Κατόπιν θα εμφανιστεί σαν widget στο Layout > Page Elements page (όπως στην παρακάτω εικόνα) όπου κατόπιν με drag and drop μπορείτε να μετακινήσετε τα widgets σε όποιο σημείο εσείς θέλετε. 6. Κάντε Upload το νέο template σαν το νέο σας blog layout Όταν τελειώσετε με την επικόλληση των παλιών widgets σας στο νέο σας template, κάντε upload το νέο template στο blog σας χρησιμοποιώντας το upload button όπως φαίνεται κάτω. 7. Εάν διστάζετε, δοκιμάστε αυτήν την τεχνική σε ένα test blog πρώτα Εάν δεν είστε σίγουροι και φοβάστε, δοκιμάστε πρώτα τα παραπάνω σε ένα test blog. Δημιουργήστε ένα test blog με κάνα δυό χαζο- posts μέσα (π.χ. lorem ipsum), φτιάξτε μερικά widgets, και μετά δοκιμάστε να αλλάξετε template χρησιμοποιώντας τα παραπάνω βήματα. Δείτε έτσι αν καταφέρετε να το κάνετε να δουλέψει η πάλι κολλάτε. ------------------------------------ Εύκολο ε; Στοιχηματίζω πως, όλοι αυτοί οι συνάδελφοιbloggers που συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τα βασικά πρότυπα (basic Blogger templates) το κάνουν γιατί έχουν συγχιστεί αφάνταστα με το να χάνουν κάθε φορά όλα τους τα widgets μόλις εγκαταστήσουν νέα templates. Τώρα πια, δεν έχετε την ανάγκη να κολήσετε στα basic, γνωρίζοντας αυτό το Τρύκ που σας έδειξα, σύν το ότι επιτέλους κάποιοι, μπορείτε να αποκτήσετε το template που πάντοτε θέλατε. Ελπίζω αυτό το "hack" να σας φανεί αρκετά χρήσιμο, σε όλους εσάς που σκέφτεστε να κάνετε κάποιες αλλαγές στο Blog σας μελλοντικά. Πείτε μου τις εντυπώσεις σας, σχολιάζοντας αυτή την ανάρτηση. Εάν κάποιος παρ' όλα αυτά συναντήσει δυσκολίες, παρακαλώ, να το αναφέρει. Νίκος (ΑΑΤΟΝ)






20 Μετρητής επισκεπτών

Για την Ζουζού που το ζήτησε ένα Script που να μετράει πόσοι είναι μέσα στο Blog της ανα πάσα στιγμή και απο πού. Έχει πολύ καλές επιλογές στατιστικών στοιχείων όταν πατήσετε επάνω στην εικόνα. Αξίζει να το δοκιμάσετε. Επισκευθείτε λοιπόν την σελίδα http://whos.amung.us/ και πάρτε απο εκεί τον κώδικα για την σελίδα σας. Νομίζω πως είναι ένα απο τα καλύτερα. Και για όποιον άλλο το θέλει φυσικά. Νικόλας.. (Ευχαριστώ τα παιδιά που εντόπισαν το πρόβλημα και με ενημέρωσαν)




07 Μαρτίου 2009



19 Αποκλείεται..

Την γνώρισα σε μια έξοδο, μαζί με μία φίλη της. Την έλεγαν Σούλα. μελαμψή θα έλεγα, λόγω τσιγγάνικης καταγωγής, με ένα γλυκύτατο τρόπο ομιλίας Ala Trikala Style, που μου ήταν πρωτόγνωρος. Πόντιος απο Σέρρες βλέπεις, το αυτί μου είχε συνηθίσει στα "Γαλλικά" μας, όπως: "ντο λές νέπε ζαντέ", οπότε τα "μι λιές" και τα "σι λέου" και κάτι "τι φκιάνς ρε ζαγάρ.." μου ήταν άγνωστα μεν και διασκεδαστικά δε. Κάθε φορά που την συναντούσα, φορούσα την στολή εξόδου -μαθητής ακόμα στην Σ.Μ.Υ. βλέπεις τότε- η έξοδος ήταν πάντα με στολή εξόδου. Γαλόνια στα μανίκια, πηλίκιο και δεν συμμαζεύεται. _Θελα να 'ρθω να σι διώ μια μέρα στου στρατόπεδο, κάν; _Κάν, πως δεν κάν.. της απάντησα. Έλα στην πύλη και ζήτα τον Μαθητή Νικόλαο τάδε, και θα με φωνάξουν όπου κι αν είμαι. _Έχτι τηλεβόα; _Όχι, έχουμε έναν ντελάλη, που βγαίνει στα παράθυρα και σκούζει.. _Σοβαρά; _Αμ τι νόμισες, ότι μείναμε πίσω; _Κι πως σκούζει; _Σαν να τον πάτησαν με φόρα, δεν κατάλαβα την ερώτηση; _Τι λέει βρε πιδάκι 'μ _Ααααα! βγαίνει στου παραθύρ, κι βάν τα χέρια 'τ στου στόμα σαν χουνί να μην πω τίπουτις άλλου, κι σκούζ, "Μαλάααακααααςςςς....στην πύλη επισκεπτήριο". _Μαλάκας λέει; _Εμ τι να πει _Και; _Τι και, και τρέχουμε όοοολοι μαζί μπουλούκι στην πύλη να δούμε ποιός μαλάκας έχει σήμερα επισκεπτήριο _Γιατί τρέχτι όλοι; _Γιατί όλοι απαντάμε στο μαλάκας. Είναι το γενικό μας επίθετο εκεί μέσα, τελείως αντιπροσωπευτικό και ..το υοθετήσαμε. Και ήρθε το ατόματο, μια μέρα που ήμουν υπηρεσία Αλφαμίτης στην πύλη. Φόραγα φόρμες, αρβύλες, κράνος αυτή τη φορά με τα αρχικά Α.Μ. επάνω, παλάσκες και Tommson στον ώμο. Την κοιτάζω να έρχεται, και ..χάρηκα μπορώ να πω. Δεν την περίμενα να έρθει, μα ούτε και τόσο σύντομα. Και έτυχε γαμώτο να είμαι υπηρεσία. Πτού! Λές να με περιμένει ώσπου να τελειώσω; Για να δούμε. θα τις πώ και αν μπορεί.. _Χάιρετε.. _Χαιρόμαστε ήδη, πώς απο δώ; _Θα ήθελα να μου φωνάξετε τον μαθητή Νικόλαο μαλάκα κι να κόψτι τις χαρές _Σούλα και συ κόψε τις μαλακίες _Μπά; απο πού ξέρετε το όνομά μου; _Ρε Σούλα; τι ήπιες; _Σας παρακαλώ πολύ -αυταρχικά τώρα το Τρίκαλο- φωνάξτε μου τον .... _Τον μαλάκα.. _Νίκο Ράμμο τον λένε κανονικά.. _Και εμένα πώς με λένε Σούλα; _Εσάς δεν σας ξέρου.. Άκρα του τάφου σιωπή...τι είπε ρε το θήλυ; δεν με ξέρει; εμένα; α! γουάτ; Σάστισα, πήγα να ξύσω το κεφάλι μου και έξυνα το κράνος απο τη σαστιμάρα. Ρε αυτή σοβαρά το λέει ότι δεν με γνώρισε..α! διέν παγαίνουμαν καθόλου καλά.. _Δε μου λές; δεν με γνωρίζεις; _Όχι, απο που να σι γνουρίζω; _Σωστά...μαλακίες τώρα; και βάζω το κράνος μπάς και με θυμηθεί..Τώρα με θυμάσαι; _Όχι.. _Ρε Σούλα, μαζί δεν είμασταν χτές βράδυ στην καφετερία; με δουλεύεις; ο Νίκος είμαι.. _Διέν ίσι ισύ κι μην μι πρίζεις, ντάξ;..ου Νίκους φοράει ..πηλίκιο κι ν' αφήκεις τις πλάκις σι τα μάς, αυτά αλού!! _Μωρή παρτάλω, εμένα γνωρίζεις η το πηλίκιό μου; και τρέχω στον θάλαμο, και πάω το φέρνω. Πάρτο γαμώ το φελέκι μου, πάρτο αγκαλιά, φίλα το σταυρωτά για τελευταίο ασπασμό, και μετά σήκω φύγε να μη σε βλέπω. _Θα φύγου.. _Να πάς στου διάλου..άϊ σιχτίρ με σύγχισες σαχλοκούδουνο μεσημεριάτικα..φύγι μη βγάλου απο τον όρχο κανένα τρακτέρ με προβοσκίδα και σε πατήσω.. Και έτσι, χάσαμαν την κορασίς δια παντός, την αποφράδα εκείνη μέρα. Στην ουσία, ο μόνος που έκλαψε δηλαδή, ήταν το πηλίκιό μου, γιατί εκείνο το θυμότανε. Θα τα είχαν φτιάξει κρυφά μάλλον οι δυό τους, και δεν είχα πάρει είδηση ο κόπανος.




04 Μαρτίου 2009



31 Ένα μικρό διάλειμμα ..

Αποφάσισα να κάνω ένα μικρό διάλειμμα λίγων ημερών, και για το blog, αλά και για μένα. Νομίζω πως μετά απο τόσους μήνες αδιάκοπων αναρτήσεων, το χρειαζόμαστε και οι "δύο" και το δικαιούμαστε. Η δουλειά μου στο μαγαζί, μου απορροφά πολύτιμο χρόνο, και που είναι επίσης απαραίτητος, γιατί απο αυτήν ζω. Πρέπει να μαθαίνω συνεχώς νέα τραγούδια, να τα κάνω πρόβες και που είναι όλο και πιο δύσκολο να τα θυμάμαι όσο περνάν τα χρόνια. Απο την άλλη, γράφοντας σχεδόν καθημερινά, έρχονται στιγμές που θαρρείς πως στέρεψες απο ιδέες, κάτι που συμβαίνει πιστεύω στον κάθε έναν απο μας σαν blogger. Προσπαθώντας τότε να γράψουμε "με το ζόρι", γράφουμε μεν, μα δεν έχουν την ποιότητα που περιμέναμε, και οι ίδιοι, μα περισσότερο όσοι μας διαβάζουν. Μερικοί πιστεύουν πως, εάν κάποιος blogger κάνει μια μικρή παύση, θα χάσει κάποιους φίλους η (και) κάποιους Followers. Ίσως ναι, ίσως όχι. Γιατί, αν κάποιος είναι πραγματικός φίλος, τότε δείχνει κατανόηση και προτρέπει μάλιστα στον άλλον που τον θεωρεί φίλο του να ξεκουραστεί λιγάκι. Αν κάποιοι αποφασίσουν να αποχωρήσουν, το καταλαβαίνω απόλυτα και δεν τους παρεξηγώ, ίσα ίσα θα συνεχίσω να τους διαβάζω και να τους ακολουθώ πιστά. Σε όλους όσους αποφασίσουν να σταθούν δίπλα μου, θα πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα, για την φιλία τους, για την μέχρι τώρα συμπαράσταση, και για την κατανόηση. Άλλωστε, δεν μιλάω "διάλειμμα για μήνες", μα για λίγες ημέρες, το πολύ μια εβδομάδα. Μα πιστέψτε με, το έχω απόλυτη ανάγκη. Θα χαρώ για κάθε σας σχόλιο, για κάθε σας παρατήρηση και για κάθε σας συμβουλή. Με την αγάπη μου και την βαθιά εκτίμησή μου σε όλους σας, Νίκος Ράμμος




Next Next Next