31 Ιανουαρίου 2009



27 Links στο Blog σας;

Σας ενοχλεί όταν πρέπει να βάλετε κάποιο σύνδεσμο (Link) προς μια άλλη σελίδα, το ότι πατώντας το ο επισκέπτης σας, απομακρύνεται απο το Blog σας; Μπορείτε να κάνετε λοιπόν κάτι, ώστε να ανοίγει η προτεινόμενη σελίδα σε νέο, δικό της παράθυρο. Έτσι ώστε ο επισκέπτης σας, κλείνοντάς το κατόπιν, να ξαναβρεθεί μπροστά στο δικό σας χώρο, απο εκεί που έφυγε, δίχως να πρέπει να ξανακάνει τον κόπο να σας βρεί. Και να πώς.. Αντιγράψτε τον παρακάτω κώδικα Να σας δώσω ένα παράδειγμα πώς θα φαίνεται: Αναδημοσιεύω ένα απόσπασμα απο μια ανάρτηση του φίλου μου Νικόλα (ΑΑΤΟΝ), που έχει το Blog <a href="http://nikos63.blogspot.com" target="_blank">Α! μπε μπα Blog! Το μπινελικοδρόμιο..</a> και όλο μαζί κατόπιν, θα εμφανιστεί στο Blog σας, ακριβώς έτσι (δοκιμάστε το): Αναδημοσιεύω ένα απόσπασμα απο μια ανάρτηση του φίλου μου Νικόλα (ΑΑΤΟΝ), που έχει το Blog Α! μπε μπα Blog! Το μπινελικοδρόμιο.. Εσείς λοιπόν, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε, είναι να αντικαταστείτε κάθε φορά την διεύθυνση της σελίδας που θέλετε να οδηγεί το Link, και τον τίτλο της, για να ξέρει ο επισκέπτης και πως λέγεται η σελίδα που θα πάει, και που να πατήσει. Εύκολο; ...Enjoy!





30 Ιανουαρίου 2009



12 Ότι του λείπει του καθ' ένα..







11 'Αλο χορτοφάγοι, κι άλο μοσχάρια..

OΧαλίλ αλ-Χάγια, ηγετικό στέλεχος της Χαμάς, χαιρέτισε την στάση του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Νταβός, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στη Γάζα, συγκρίνοντάς τον με τον Μωάμεθ τον Πορθητή. "Ο παλαιστινιακός λαός, η αντίσταση και η Χαμάς σε χαιρετούν Ερντογάν. Να είσαι δοξασμένος. Είμαστε στο πλάι σου, στο πλάι της Τουρκίας, από τη νικηφόρα Γάζα", είπε ενώπιον εκατοντάδων ατόμων που είχαν συγκεντρωθεί στον περίβολο του παλαιστινιακού κοινοβουλίου που έχει καταστραφεί από τους Ισραηλινούς.Ο Ερντογάν "είπε την αλήθεια δοξάζοντας τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και τον παλαιστινιακό λαό", πρόσθεσε ο Χαλίλ αλ-Χάγια, στην πρώτη δημόσια εμφάνισή του μετά τον τερματισμό των ισραηλινών επιχειρήσεων στη Γάζα. "Μας θυμίζεις τους ένδοξους Οθωμανούς προγόνους σου", τόνισε, αναφερόμενος στο σουλτάνο Μωάμεθ Β΄, που άλωσε την Κωνσταντινούπολη το 1453. (Αναδιμοσίευση απο: Vendeta) Και λέω τώρα εγώ ο κάφρος.. Θυμάστε τα γελοία και γραφικά συνθήματα "οι αδερφοί Παλαιστίνιοι"; Είδατε κανένα τέτοιο σύνθημα ποτέ σ' αυτό εδώ το Blog; ΟΧΙ! Ούτε ποτέ θα δείτε. Πολύ απλά, γιατί έπαψα να πιστεύω σε "αδέρφια" και αδερφικές σχέσεις της στιγμής, βασισμένες σε σκοπιμότητες. Όπως επίσης "τα αδέρφια μας οι Γιουγκοσλάβοι" που μας ξεσκίσανε στα πρόστιμα και στο κλέψιμο, όταν διασχίζαμε κάθε φορά τη χώρα τους για να έρθουμε Ελλάδα. Για ποιά αδέρφια μου μιλάτε ρε Έλληνες; Δεν καταλάβατε πως όλοι κοιτάζουν την πάρτη τους; Ως πότε θα τρώτε άχυρα; Ως πότε θα λειτουργείτε μονάχα με το συναίσθημα; Λογική ΝΟ? Διαβάσατε ή ακούσατε να είπε κανείς παπάρας απο δαύτους λέξη για τις κραυγές διαμαρτυρίας υπέρ του λαού τους, απο τους Έλληνες πολίτες και πολιτικούς; ..ναι, όσο είδα η άκουσα κι εγώ. Μπράβο ένδοξε απόγονε του κατακτητή των Ελλήνων.. Μουσουλμάνοι δεν είναι; περιμένατε να μας έχουν σε υπόληψη; Ρε σείς; Ξυπνήστε.. Ορθόδοξοι οι Σέρβοι; ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ... Ορθόδοξοι οι Ρώσσοι; ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ... Εχθροί του Ισραήλ οι Παλαιστίνιοι; ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ... Εχθροί των Τούρκων οι Κούρδοι; ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ... ΑΔΕΡΦΗ μου η Χριστίνα; ΧΕΣΤΗΚΑ...What?? Μα, πάμε καλά; Είμαστε ο μόνος λαός στη γη, που κάνει αδερφό κάποιον έτσι στο τσάφ, επειδή του κάπνισε, η επειδή είναι εχθρός του εχθρού του και μόνο, ή επειδή πιστεύει στον ίδιο Θεό, η επειδή γουστάρει τη γυναίκα του ή την αδερφή του... Κόφτε το κάποτε. Είπαμε να 'μαστε μαλάκες, αλα ας μην το παρακάνουμε κι όλας. Η μήπως έχω τόσο πολύ άδικο; Πείτε μου εσείς..







15 Αν είναι δυνατόν βρε παιδιά..

Είναι κάποιο άτομο, που κάνει ζαβολιές. Το παρατήρησα και στο Blogos.com, το παρατήρησα και εδώ, και μου το επεσήμανε και ένας φίλος μας εδώ μέσα σε ένα σχόλιό του. Κάποιος πατάει τα πρώτα αστεράκια της βαθμολογίας, αν όχι το πρώτο, δηλώνοντας πως ψηφίζει "χάλια" και ντεμέκ. Έτσι με τον τρόπο αυτό, δεν πά να ψήφισαν πόσα άτομα με άριστα, με ένα κλίκ στο 1ο αστεράκι, χαλάει η όλη εικόνα των ψήφων. Γιατί το κάνω θέμα; Να γιατί.. Είναι πολύ κουραστικό, να βλέπεις να σε ακολουθεί κάποιος κακόβουλος, που το μόνο που ψάχνει είναι τα λάθη σου. Είναι κουραστικό να ξέρεις πως κάποιος, ενώ δεν σε διαβάζει, ούτε έκανε ή θα κάνει ποτέ τον κόπο, σε βαθμολογεί με τον χειρότερο τρόπο. Άκουσον μέν, πάταξον δε. Διάβασε πρώτα, και μετά σκέψου αν πρέπει να βγάλεις χολή. Βλέποντας κάποιος αναγνώστης τις ψήφους, και κοιτώντας την χαμηλή βαθμολογία, θα αναλογισθεί, και με το δίκιο του, τι να καθήσω να ασχοληθώ, δεν θα αξίζει.. και το προσπερνάει. Το θεωρώ άδικο. Ακόμα και μια χαζομάρα κάποιου, πέντε γραμμές όλες κι όλες, δεν παύει να είναι κάτι που αφιέρωσε χρόνο..τον δικό του χρόνο. Γιατί ρε συ του το χαλάς με την κακία σου; Και άντε, την έκανες την κακία σου, μία, δύο, δέκα..δεν βαρέθηκες; σου προσφέρει τόση πια ικανοποίηση; έλα ρε γαμώτο, λές και είμαστε μικρά μωρά, μην χάσουμε την πρωτιά ή ποιός ξέρει τι. Έλεος ρε συ, δεν κάνουν έτσι..







6 Χαμογελάστε..

Μου τα έστειλε ο φίλος μας Έκτορας, που έχει το Zamanfou, και επειδή με έκαναν και γέλασα, λέω.. δεν τα αναδημοσιεύεις να τα δουνε και τα άλλα παιδιά; Να γελάσει λίγο το χειλάκι μας βρε αδερφέ.. Όλο καταστροφολογίες και τρομολαγνείες; Ας πούμε και κανένα χαζό.. και τι έγινε.. Πάμε! Γιατί τα Αγγλικά, μοιάζουν με τα Ελληνικά, δείτε.. Into the spot...........είν' του δεσπότ' To you too funny........του γιού του Φάνη Sleep for us............Σλίπ φοράς; A nice party............ε, να η Σπάρτη She has many............συ, χεσμένη Kill kiss...............Κιλκίς The necklases...........Δεν έκλασες;




29 Ιανουαρίου 2009



24 Επτά λόγοι που δεν σε διαβάζω..

Καθώς η ελληνική μπλογκόσφαιρα ζει το δικό της big - bang, αναγκαζόμαστε να επινοήσουμε “μηχανισμούς επιβίωσης”. Έτσι, αγαπητέ άγνωστε blogger, δεν διαβάζω το blog σου (και σκασίλα σου μεγάλη βέβαια) εφόσον: 1) Γράφεις τεράστιους τίτλους 2 και 3 σειρών κι όταν ο ανύποπτος αναγνώστης πατήσει το enter ανακαλύπτει ότι όλο το ποστ ήταν….ο τίτλος! Φαντάζεστε να κυκλοφορούσαν εφημερίδες μόνο με τίτλους; 2) Ξεκινάς να βρίζεις από τον τίτλο και συνεχίζεις ακάθεκτος και στο post. Πολύ αντιαισθητικό. Άλλωστε το βρίσιμο είναι πιο “αποδοτικό” στον προφορικό λόγο γιατί συνοδεύεται με ανάλογες χειρονομίες. 3) Έχεις μπλέξει το blogging με την ιστοσελίδα. ΟΚ, είναι πιο εύκολο αλλά μήπως να το ψάξεις λίγο; Υπάρχουν και εργαλεία για την αυτόματη δημιουργία ιστοσελίδας. Το web 2.0 αναφέρεται στη συμμετοχικότητα, προσκαλεί τη συζήτηση. Αυτό θέλεις να πετύχεις βάζοντας ανακοινώσεις της χοροεσπερίδας του σχολείου σου; 4) Ο τίτλος του κειμένου σου μοιάζει με πολεμικό ανακοινωθέν. Γεμάτος ιαχές και ουρλιαχτά, σε σημείο που ο έρημος αναγνώστης ψάχνει να βρει πυρηνικό καταφύγιο. 5) Γράφεις ανορθόγραφα κι αυτό με ταλαιπωρεί (και δεν εννοώ τα 1-2 λαθη που σε όλους μας ξεφεύγουν). Βαρέθηκα να διαβάζω ρήματα στο τρίτο ενικό με κατάληξη Ε αντι για ΑΙ. 6) Γράφεις στα greeklish…………εντάξει, εδώ αρνούμαι και να επιχειρηματολογήσω. Λυπάμαι, δε θα συναντηθούμε ποτέ. 7) Αντιγράφεις ασύστολα, ανερυθρίαστα και φυσικά παραλείπεις να αναφερθείς στην πηγή (Κι αυτό το post είναι αντιγραφή, σας αφήνω να το ανακαλύψετε) και τέλος 7) Με κούρασαν οι εκατοντάδες επίδοξοι δημοσιογράφοι που κατέκλυσαν το τελευταίο χρόνο τη μπλογκόσφαιρα. Άκουσέ μας και βγάλε την κόρνα απο το πληκτρολόγιο. Αναδημοσίευση απο: terracomputerata





28 Ιανουαρίου 2009



18 Λίστα Top 10 Σχολιαστών σε 5 απλά βήματα

Πώς μπορείς να βάλεις μια λίστα απο τους 10 πρώτους σχολιαστές; Είναι πολύ εύκολο. Πηγαίνεις απλά και ανοίγεις με τη σειρά:... 1. "Πανόπτης" 2. "Διάταξη" 3. "Επεξεργασία HTML" (Κάντε οπωσδήποτε, και πάντοτε στο σημείο αυτό, "Λήψη πλήρους προτύπου" για ασφάλεια) 3. "Προσθήκη gadget" 4. Επέλεξε "<>" 5. (βάλε τον παρακάτω κώδικα αντιγράφοντάς τον, επικολλώντας τον πρώτα στο WordPad για 2 απλές διορθώσεις πρίν τον επικολλήσεις στο Blog σου) και κατόπιν και στο παραθυράκι που θα ανοίξει μετέφερέ τον πλέον διορθωμένο, πατώντας "Αποθήκευση και "Προεπισκόπιση", κι αν όλα είναι καλά, SAVE και άνοιγμα ιστολογίου, να το καμαρώσεις. <script type="text/javascript"> function pipeCallback(obj) { document.write('<ol>'); var i; for (i = 0; i < obj.count ; i++) { var href = "'" + obj.value.items[i].link + "'"; var item = "<li>" + "<a href=" + href + ">" + obj.value.items[i].title + "</a> </li>"; document.write(item); } document.write('</ol>'); } </script> <script src="http://pipes.yahoo.com/pipes/pipe.run?_render=json&_callback=pipeCallback&_id=720a4578c7b83dfce64615cb0ad3c642&url=http%3A%2F%2Fnikos63.blogspot.com&num=10&filter=AATON" type="text/javascript"></script> Κάνε πρώτα Copy τον κώδικα πρίν τον βάλεις στο Blog σου, στο Word Pad, και κάνε τις εξής αλαγές, χωρίς φυσικά τα χρώματα, τα οποία τα βάζω για να βοηθηθείς. . 1.Αντικατέστησε το δικό σου nickname (παράδειγμα:) AATON ( filter=AATON) με το δικό σου (π.χ. filter=zoyzoy) φιλτράροντάς το με αυτόν τον τρόπο, ώστε τα δικά σου σχόλια να μην μετριούνται μαζί με των φίλων σου. 2. Αντικατέστησε το nikos63.blogspot.com : με την διεύθυνση του δικού σου Blog 3. Το 10 (nikos63.blogspot.com&num=10") δείχνει πόσους σχολιαστές θέλεις να δείχνει. Άφησέ το όπως είναι (προτιμάται το 10) Καλή σου επιτυχία και .....Enjoy!




27 Ιανουαρίου 2009



6 Πώς να κάνετε Format κείμενα στο Blog σας

Eάν το Βlog σου δείχνει κάπως βαρετό, χρειάζεται λίγη βοήθεια.Γνωρίζοντας πώς να κάνετε format σε ένα κείμενο, θα βοηθήσετε κατά πολύ την οπτική του εικόνα στα μάτια του κάθε επισκέπτη σας. Έτσι θα μπορείτε να κάνετε Brake up μεγάλα blocks κειμένου, να διακοσμήσετε επικεφαλίδες, να πείτε πότε θα διακοπεί μια παράγραφος λέξεων, ή να δημιουργηθούν παράγραφοι, για να βοηθήσουν στην καλύτερη ροή κειμένου και για καλύτερη ανάγνωση. Μπορείτε να δώσετε έμφαση σε κάποιες λέξεις, χρησιμοποιώντας "italics" και "bold". Format blog headings Η HTML έχει έξι επίπεδα (levels) για headings. H1 είναι η πιο σημαντική, ενώ η H6, η οποία χρησιμοποιείται και σπάνια λόγω του μικρού της μεγέθους, είναι και η λιγότερο σημαντική. Στις περισσότερες φορές, η πρώτη και η δεύτερη επιπέδου ομάδα headers, λειτουργεί μια χαρά, δίνοντάς σας ένα text μεγαλύτερο σε μέγεθος απο ότι το text του κυρίως κειμένου (main body text), και συνήθως είναι τα γράμματα "παχειά" (bold). Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε header tags σαν το παράδειγμα: <h1>Η σπουδαιότερη επικεφαλίδα μου..</h1> Δηλαδή θα φανεί έτσι:

Η σπουδαιότερη επικεφαλίδα μου..

Όλα τα headers (επικεφαλίδες) είναι γραμμένα με τον ίδιο τρόπο — απλά αντικαταστήστε το νούμερο 1 με 2, 3, 4, 5, ή 6 για να αποκτήσετε μεγέθη για τις επικεφαλίδες σας, σε φθνίνουσα διάταξη. Οι επικεφαλίδες (Headers) επηρεάζουν περισσότερο απο όσο πιστεύετε τον τρόπο με τον οποίο φαίνεται ένα κείμενο. Μηχανές αναζήτησης επίσης, κατανοούν πως το κείμενο αυτό ορίζεται από μια επικεφαλίδα, και σαν ετικέτα είναι πολύ σημαντική, έτσι λέξεις και φράσεις που μπορείτε να επισυνάψετε σε μια επικεφαλίδα θα χαρακτηρισθούν ως ιδιαίτερες για την ιστοσελίδα σας και την κατάταξή τους απο μηχανές αναζήτησης, το λεγόμενο Ranking. Δημιουργία παραγράφων σε ένα blog Για να δημιουργήσετε διακοπή και απόσταση μεταξύ παραγράφων, χρειάζεται να ξεκινήσετε κάθε νέα παράγραφο με μία <p> εντολή (tag). Το κλείσιμο (closing) της </p> ενολής (tag) μπαίνει αμέσως μετά, στο τέλος της παραγράφου, ύστερα απο το κείμενο: <p>Παράγραφος ένα, για να καταλάβετε τι γράφω.</p> <p>Παράγραφος δύο, ελπίζω τώρα να μπήκατε, και φυσικά δεν χρειάζεται να γράφετε παράγραφος ένα κ.λ.π..</p> <p>Καταλάβατε λοιπόν; Πολύ ωραία.</p>

Ελάτε να το δούμε στην πράξη, δείτε ακριβώς απο κάτω:

Παράγραφος ένα, για να καταλάβετε τι γράφω.

Παράγραφος δύο, ελπίζω τώρα να μπήκατε, και φυσικά δεν χρειάζεται να γράφετε παράγραφος ένα κ.λ.π..

Καταλάβατε λοιπόν; Πολύ ωραία.

Τα περισσότερα blogging software έχουν προβλέψει να γίνονται τα διαλείματα μεταξύ παραγράφων αυτόματα. Format διακοπή γραμμής κειμένου (line breaks) σε ένα blog Μπορείτε να τερματίσετε μια γραμμή κειμένου, και να ξεκινήσετε την επόμενη λέξη, σε νέα γραμμή απο κάτω, χρησιμοποιώντας την <br> εντολη (tag). Την βάζετε μόνο μια φορά, δεν χρειάζεται στην αρχή και στο τέλος, παρά μόνο στο τέλος μιας φράσης. Για να δημιουργήσετε μια διακοπή ροής κειμένου (line break): Διακοπή αυτής της πρότασης<br> και ξεκινάμε πάλι στην επόμενη σειρά. δηλαδή: Διακοπή αυτής της πρότασης και ξεκινάμε πάλι στην επόμενη σειρά.

Format blogs with boldface, italics, underline, strikethrough Μπορείτε να δώσετε έμφαση στο κείμενό σας, τονίζοντας, πλαγιάζοντας, υπογραμμίζοντας λέξεις. Αυτές οι εντολές, έχουν "άνοιγμα και κλείσιμο", είναι δηλαδή on/off tags, που σημαίνει πως, τοποθετείτε το ανοιχτό πρώτο tag στην αρχή του κειμένου (text) που θέλετε να επηρεάσετε, ακολουθώντας το υπόλοιπο κείμενο, με το κλειστό tag. * Για να πετύχετε παχειά γράμματα (Bold), χρησιμοποιείτε: <b> ή <strong> <b>Αυτό το κείμενο εδω μέσα</b> θα δείχνει με παχειά (bold) γράμματα. Η κλεισμένη μέσα στα tags λέξη (η λέξη bold.) θα γίνει παχειά και πάλι <strong>bold.</strong> Δηλαδή: Αυτό το κείμενο εδω μέσα θα δείχνει με παχειά (bold) γράμματα. Η κλεισμένη μέσα στα tags λέξη (η λέξη bold.) θα γίνει παχειά και πάλι bold. * Για να έχετε πλάγια γράμματα, δηλαδή Italics, χρησιμοποιήτε τις εντολές: <i> ή <em> <i>Αυτό το κείμενο εδω μέσα</i> θα δείχνει με παχειά (italicized) γράμματα. Η κλεισμένη μέσα στα tags λέξη (η λέξη italicized.) θα γίνει πλάγια και πάλι <em>italicized.</em> Δηλαδή: Αυτό το κείμενο εδω μέσα θα δείχνει με πλάγια (italicized) γράμματα. Η κλεισμένη μέσα στα tags λέξη (η λέξη italicized.) θα γίνει πλάγια και πάλι italicized. * Μπορείτε να διαγράψετε μια λέξη, κάνοντάς την με μια γραμμή ενδιάμεσα, για να διορθώσετε κάποιο λάθος για παράδειγμα, και λέγεται Strikethrough, έχοντας αυτήν την εντολή: <strike> Διορθώστε ένα λάθος <strike>διαγραμίζοντάς το</strike>. Δηλαδή θα γίνει: διαγραμίζοντάς το Μην χρησιμοποιείτε υπογράμηση στα blog posts σας. Γιατί η υπογράμηση (underlining) είναι ο γενικός ορισμός και το χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των links online, και μπορεί να δημιουργήσει σύγχιση στους αναγνώστες σας το να βλέπει υπογραμισμένο text, να προσπαθεί να το πατήσει και στο τέλος να βλέπει πώς τελικά δεν ήταν link. Εάν όμως πρέπει να το χρησιμοποιήσετε, χρησιμοποιείστε αυτά τα tags: <u> </u>, όπως παρακάτω: Γράψτε κάτι υπογραμίζοντάς το .....Enjoy







9 Blogging εν ώρα εργασίας;

Μπορείς να blog-άρεις για οτιδήποτε, μα όταν πρόκειται να γράψεις για την δουλειά σου, πρέπει να το κάνεις με πολύ μεγάλη προσοχή. Το Blogging για την δουλειά σου, μπορεί να σου φέρει μεγάλους μπελάδες. Πολλοί bloggers ανα τον κόσμο, απολύθηκαν, επειδή έγραφαν γύρω απο την δουλειά τους, άλλοι επειδή παρίσταναν το αφεντικό ή πώς ήταν σημαντικά στελλέχη κάποιας εταιρείας ή οργανισμού, ή επειδή δημοσίευσαν φωτογραφικό υλικό, είτε που αφορούσε τον επαγγελματικό χώρο, είτε τον εαυτό τους ένστολο, είτε προσδιορίζοντας εύκολα τον χώρο εργασίας. Εδώ, να μερικές ιδέες που μπορείς να χρησιμοποιήσεις, όταν κάνεις blogging για την δουλειά σου: * Κατ' αρχήν, το πιο σίγουρο και πιο σημαντικό. Άσχετα για το τι γράφεις, "Μήν blogάρεις στη δουλειά σου, ή αλοιώς, εν ώρα εργασίας". Το να χρησιμοποιείς χρόνο και υλικό της εταιρείας σου, για να γράφεις στο προσωπικό σου blog, είναι σίγουρα κάτι το αντίθετο με τους όρους σύμβασης εργασίας, σχεδόν σε κάθε εταιρεία, και μπορεί να γίνει αιτία παρατήρησης, ή ακόμα και απόλυσης, έστω και αν αυτά που γράφεις, παινεύουν το αφεντικό σου, ή είναι άξια βραβείου Νόμπελ. * Βρές εάν η εταιρεία σου έχει στους όρους σύμβασης εργασίας κάποιο "blogging policy". Εάν δεν γνωρίζει ο ίδιος ο εργοδότης, ρωτήστε σε άλλο γραφείο, που σχετίζεται με αυτά τα εργασιακά θέματα. Εάν το αφήνουν στην δική σου κρίση, έχεις κάθε δικαίωμα να το σκευτείς, μα και πολλούς και καλούς λόγους, να μην επιλέξεις το Blogging εν ώρα εργασίας. * Εάν πάλι έχεις την τύχη να εργάζεσαι σε εταιρία που το επιτρέπει. Να είσαι προσεκτικός και έξυπνος, περι του τι θα γράψεις για την δουλειά σου, τον εργοδότη σου ή τους συναδέλφους σου. Εάν αυτά που γράφεις, θα σου ήταν πού δύσκολο να τα παραδεχτείς ή να τα συζητήσεις ανοιχτά, τότε μην τα γράψεις και στο Blog σου. * Μην προδίδεις μυστικά της δουλειάς σου. Το πώς κάνει τη δουλειά του το αφεντικό ή τι είδους δουλειές κάνει, πόσα άτομα απασχολεί η επιχείρηση και ότι άλλο αφορά τον χώρο εργασίας. Μερικές επιχειρήσεις, απαγορεύουν επίσης ρητά την λήψη (πόσο μάλον την αναδημοσίευση) φωτογραφικού υλικού απο τους χώρους της επιχείρησης. * Σκέψου να περιλαμβάνει και μια δήλωση στο τέλος σχετικά με το ιστολόγιο. Παράδειγμα, θα ήθελες να καταστήσεις σαφές ότι κάνεις blogging για προσωπική σου έκφραση και όχι ως αντιπρόσωπος του εργοδότη σου. Blogging ανώνυμα (αν και είναι μια καλή ιδέα, αν ήθελες να κριτικάρεις τον εργοδότη σου) δεν σου υπόσχεται πραγματική ανωνυμία κανείς και τίποτε την σήμερον. Επίσης εύκολο να σε υποψιαστεί κάποιος, εάν κάποιοι μέσα στη δουλειά σου, ήδη γνωρίζουν πως είσαι Blogger. Και οι περισσότεροι εργοδότες σήμερα, έχουν γνώση πως υπάρχουν τα blogs, και επίσης, είναι ικανότατοι, ώστε να μη μπορούν να κάνουν κάτι το πολύ απλό και εύκολο, δηλαδή, να γράψουν το όνομά σου, το δικό τους ή της εταιρείας τους σε μια μηχανή αναζήτησης (search engine) και να βρούν δίχως κανέναν κόπο ποιά blogs ασχολούνται και γράφουν γι αυτούς η την επιχείρησή τους. Μην τους περνάς για χαζούς, ένας χαζός ποτέ δεν γίνεται επιχειρηματίας, άρα είναι πανέξυπνοι. Προσπάθησε επίσης, γράφοντας για τη δουλειά σου και ιδιαίτερα για τον εργοδότη, να μην φανείς είτε σαν "τσιράκι" του αφεντικού, είτε σαν "ρουφιάνος", είτε σαν "γλύφτης" στα μάτια των συναδέλφων σου, μα ούτε να κάνεις και πολύ τον ήρωα, γιατί όταν θα γυρίσεις πίσω για να βρείς συμαράσταση, θα δείς μόνο πλάτες γυρισμένες. Επίσης, πολλοί εργοδότες, χρησιμοποιούν, είτε άτομα (Detectives) είτε προγράμματα, για να ξέρουν τι κάνεις ανα πάσα στιγμή μπροστά στην οθόνη σας, χωρίς εσύ να έχεις την παραμικρή ιδέα. Ξέρουν σε ποιά σελίδα/ες μπήκες ή μπαίνεις, σε ποιά Chats, με ποιούς μιλάς, τι λές, τι σου λένε, αν στέλνεις ή και δέχεσαι αρχεία, φωτογραφίες κ.λ.π. Αν ανοίγεις βίντεο, αν ..αν...αν !! Και κανένα απο αυτά τα προγράμματα δεν φαίνεται, κάνουν την δουλειά τους κρυφά, Stealth. Οπότε, μεγάλη προσοχή, σε συνδυασμό με μπόλικη υποψία, κάνουν πάντα καλό.





25 Ιανουαρίου 2009



12 Ο Προφήτης Ηλίας..

Θυμάμαι που μας έλεγαν στο σχολείο για τον Προφήτη Ηλία, και θυμάμαι επίσης, πόσο μου άρεσαν αυτές οι ιστορίες.. Τον τύλιξε ένα σύννεφο, και ένα άρμα τον πήρε στους ουρανούς.. Χτές βράδυ, όχι μόνο τον θυμήθηκα, μα και ένοιωσα σαν Προφήτης Ηλίας.. Πάνω απο την πίστα ακριβώς, χάλασαν οι εξαεριστήρες που τραβάνε τον καπνό. (Απαγορεύεται κανονικά το κάπνισμα αλά.. Έλληνες είμαστε, θα βρούμε τρόπο..) Όλος λοιπόν ο καπνός, μαζεύεται στην πίστα. Και δεν είναι μονάχα ο καπνός απο τους πελάτες. Τα κογκολότσια πίσω μου, οι μουσικοί μας, καπνίζουν σαν αράπηδες. Έχουμε και κάνα δυό πελάτες πρώτα τραπέζια με κάτι πούρα φτιαγμένα απο σκατά αρκούδας, που βρωμάνε έτσι ακριβώς, και άντε μετά να τραγουδήσεις. Όλη την ώρα γκούχ και γκούχ είμαστε. Χτές βράδυ, γυρνάω πίσω και τους λέω "που 'στε, μάγκες; ελατώστε λίγο τον αργιλέ, γιατί θα πνιγούμε εδώ πέρα". Γύρισα μπροστά πάλι, προσπαθώντας να αρθρώσω λέξη. Θρίχες.. Αν φέρναμε πουλιά χτές στο μαγαζί, δεν θα κελαηδούσαν, θα έβηχαν. Άξαφνα αισθάνθηκα τρόμο, νόμισα μας την πέσανε οι μπάτσοι με δακρυγόνα. Γυρίζω πίσω, και τι να δώ.. Τίποτα! Δεν κάνω πλάκα, δεν φαινόντουσαν οι μουσικοί.. Κάααααααπως ξεχώριζε ο μπασίστας ο Θανάσσης, κάπως, κι αυτό γιατί, χτύπαγε ο προβολέας στη φαλάκρα του και αντανακλούσε. Στρουμπουλός, κοντός, και με φαλάκρα, σκέτος Βούδας μοιάζει. Τον ρώτησα αν έχουνε συγγένεια, μα μου είπε όχι. Είχαν που λές, και τα τέσσερα τα μαϊμούνια, τα τσιγάρα τους στο στόμα, έπαιρναν βαθειές ρουφηξιές, και φύσαγαν τον καπνό κατά πάνω μου, σε σημείο να ντουμανιάσει η πλάση και να μη βλέπω που είμαι, κανονική συσκότηση απο δακρυγόνα. Ο κόσμος απο κάτω να γελάει, και οι άλλοι ακόμη να φυσάνε καπνούς σαν δράκοι.. Δεν κρατήθηκα, τους την ψιλοείπα.. "Άντε μαλάκες, το σύννεφο με τύλιξε, ώρα είναι να περιμένω και το άρμα τώρα να έρθει να με πάρει, να αναληφθώ κι εγώ σαν τον Προφήτη Ηλία".







14 C-Box (Chat-Message Board)

Πως να βάλετε κι εσείς ένα C-Box για να αφήνετε μεταξύ σας μηνύματα όπως στα αριστερά του δικού μου Blog; Είναι πολύ εύκολο. Πηγαίνετε πρώτα στην διεύθυνση"cbox.ws" και ανοίξτε δωρεάν λογαριασμό, συμπληρώνοντας τα στοιχεία που σας ζητάει. Κατόπιν, κάνετε Log In, και τα υπόλοιπα είναι θέμα γούστου. Στο "Look & Feel" κανονίζετε το πώς θα φαίνεται το C-Box σας. Τα χρώματά του κ.λ.π. Στο "Publish!", όποια αλλαγή κάνετε μέσα στη σελίδα αυτή, θα γίνεται ορατή και στο C-Box του Blog σας. Κάποιες λειτουργίες στην δωρεάν έκδοση είναι απενεργοποιημένες. Ότι δεν καταφέρετε, ρωτήστε ελεύθερα.







16 Ορθογραφικά λάθη; τονισμός λέξεων; πώς..;

Πολλοί φίλοι μας έχουν το πρόβλημα, στο να γράφουν με τόνους. Αρκετοί γράφουν με κεφαλαία επίτηδες, για να αποφύγουν έτσι το "πρόβλημα". Κάποιοι επίσης, όπως κι εγώ, που ζώ χρόνια στο εξωτερικό και η ορθογραφία μου έχει ατονίσει, κάνουμε λάθη ορθογραφικά. Θα μου πείς, και τι έγινε... Βασικά, τίποτε δεν έγινε -στη θεωρία. Στην πράξη όμως -κάτι έγινε... Όταν ο επισκέπτης μου διαβάζει ένα κείμενό μου, και σκοντάφτει το μάτι του κάθε λίγο και λιγάκι σε ορθογραφικά λάθη, σίγουρα δεν θα με πάρει τόσο στα σοβαρά. Πώς γίνεται; Δώστε λίγη προσοχή, και σε λίγο θα είστε καθηγητές φιλολογίας.. λέμε τώρα. Λοιπόν: 1. Πηγαίνετε στην διεύθυνση: Greek spellchecking dictionary 2. Πατήστε το πράσινο κουμπί που γράφει επάνω "Add to Firefox" 3. Ανοίγει το παρακάτω παράθυρο 4. Περιμένουμε 4-5 δευτερόλεπτα να εμφανιστεί το κουμπάκι που δείχνει το βελάκι του μάους μου, και πατάμε Install 5. Βλέπουμε την πρόοδο της εγκατάστασης, η οποία κρατάει μερικά δευτερόλεπτα. Αμέσως μετά, μας ζητάει επάνω και δεξιά, να επανεκκινήσουμε τον Browser πατάμε λοιπόν.. Έτοιμοι;...έτοιμοι λέω. Τώρα, πώς το θέτουμε σε λειτουργία. 6. Πάμε στο παράθυρο, όπου γράφουμε μια νέα ανάρτηση. 7. Πατάμε δεξί μάους..και στο παραθυράκι επιλογών που ανοίγει, επιλέγουμε: 7α. Τσεκάρουμε όπως στη φωτογραφία το "Check Spelling" 7β. Τσεκάρουμε μετά, όπως ξανά στην εικόνα, την Ελληνική γλώσσα. Έτοιμοι! Γράψτε λοιπόν τώρα για δοκιμή, μια λέξη, μα, γράψτε την σκόπιμα λάθος. Θα δείτε να την μαρκάρει, υπογραμμίζοντας την, μόλις την αναγνωρίσει σαν λάθος. Τότε πατήστε επάνω στην λέξη, δεξί μάους, και δείτε στο παραθυράκι επιλογών τι προτείνει Παράδυγμα.. Όπως βλέπετε, μας δίνει την λύση. Πατάμε απλά επάνω της με ένα κλίκ, και αντικαθιστά την λάθος λέξη, και μάλιστα με τονισμό παρακαλώ. Αν κάποια λέξη την έχετε σωστά, μα δεν είναι στην μνήμη του, μπορείτε να του την "μάθετε", θυμάται λέξεις..αμέ. Απλά, πατήστε -αγνοώντας τις υποδείξεις του- στο "Add toDictionary" Καλό γράψιμο..Enjoy!




23 Ιανουαρίου 2009



13 Πώς βάζετε τα "Αστεράκια" κάτω απο τις αναρτήσεις σας

Hφίλη μας Ντόρα απο την Λεμεσό της Κύπρου, έχει την απορία, πώς βάζουμε τααστεράκια κάτω απο κάθε ανάρτησή μας, ώστε να τις βαθμολογεί ο κάθε αναγνώστης. Της είπα πώς θα το κάνω ανάρτηση, να το δούν και όσοι ακόμη ενδιαφέρονται. Εδώ θα σας πώ λοιπόν τι να κάνετε, και που είναι πανεύκολο. 1. Πρώτα απ όλα, πηγαίνετε στην σελίδα outbrain.com/ 2. Θα δείτε επάνω και στα αριστερά, τρία εικονίδια. Του Typepad, του Blogger, και του Wordpress. Πατήστε επάνω στο ανάλογο εικονίδιο, σχετικό με την πλατφόρμα που χρησιμοποιείτε. Εμείς θα μιλήσουμε εδώ, για το Blogger, οπότε πατήστε στο μεσαίο εικονίδιο. 3. Στην σελίδα που θα σας ανοίξει, επιλέξτε για γλώσσα (αν θέλετε) την Ελληνική. 4. Τσεκάρετε το τετραγωνάκι (αν δεν είναι ήδη) αριστερά απο την παράγραφο: "By installing the widget, I agree to the outbrain TOS and Privacy Policy" και στη συνέχεια, πατήστε το κουμπάκι απο πάνω ακριβώς, "Get Widget Now" 5. Πατώντας το, θα σας πάει σε ένα παράθυρο με τίτλο "Προσθήκη στοιχείου σελίδας", όπου απο κάτω θα δείτε τον τίτλο του Blog σας, και ένα βελάκι δεξιά, που αν το πατήσετε, όσοι έχετε πάνω απο ένα Blog, θα σας δείξει σε μια λίστα τους τίτλους απο το καθ' ένα απο τα blog σας, ώστε να επιλέξετε σε ποιό απο τα Blog σας θα εγκαταστήσετε το widget, και αμέσως μετά, κάτω απο τον τίτλο, θα γράφει "Ratings by outbrain". Αυτό μπορείτε να το αλλάξετε σε ότι θέλετε, αν θέλετε, είτε στα Αγγλικά, είτε στα Ελληνικά. 6. Αφού έχετε κάνει τις επιλογές σας, πατήστε το κουμπί "ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΓΡΑΦΙΚΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ". 7. Ανοίγει τότε το γνωστό σας παράθυρο, του "Πανόπτη" και συγκεκριμένα στο: "Προσθήκη και τακτοποίηση στοιχείων σελίδας". Επάνω επάνω απο όλα τα στοιχεία, θα δείτε το widget που μόλις εγκαταστήσατε. Βάλτε το στο τέλος κάτω κάτω 8. Πατήστε "Αποθήκευση" και αμέσως μετά.. 9. "Προβολή ιστολογίου" και...10. Enjoy!







0 Τι σας ενδιαφέρει περισσότερο

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας που έκανα. Πατήστε πιο κάτω "[+/-] Show Full Post..." να δείτε ολόκληρη την ανάρτηση... Πολιτική.............................8 Ποδόσφαιρο.......................1 Ποίηση-Λογοτεχνία.........6 Παιχνίδια...........................3 Ανέκδοτα...........................7 Αληθινές ιστορίες...........13 Φαντασίας.........................9 Συνταγές-μαγειρική........2 Όνειρα-ζώδια...................0 Κοτσομπολιό.....................1 Αστρολογία.......................0 Προγράμματα...................8 Υπολογιστές....................14 Όλα τα παραπάνω..........2 ΔΓ/ΔΑ................................0 Αν τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά ενδιαφέροντος, σας ενδιαφέρει πολύ να διαβάζετε για.. 1. Υπολογιστές 2. Αληθινές ιστορίες 3. Ιστορίες Φαντασίας 4. Πολιτική & Προγράμματα Η.Υ. 5. Ανέκδοτα 6. Ποίηση-λογοτεχνία ..και σας ενδιαφέρει λιγότερο, να διαβάζετε για: 7. Παιχνίδια 8. Συνταγές μαγειρικής 9. Κοτσομπολιό & Ποδόσφαιρο




20 Ιανουαρίου 2009



22 Υπομονή, ενδιαφέρον, αγάπη και φροντίδα..

Πρίν έναν χρόνο, ξεκίνησα αυτό το Blog. Άσχετος παντελώς, με την δομή και την φιλοσοφία του, άσχετος από προγραμματισμό και design, δειλά δειλά, άρχισα να γράφω. Έγραφα κυρίως δικές μου ιστορίες, σαν να είχα κάποιον απέναντί μου και του τις διηγόμουν. Ιστορίες αληθινές, με μεγάλη δόση αυτοσαρκασμού και χιουμοριστικής διάθεσης, μα πάντοτε μαζί με μια τάση σοβαρότητας, και πικρίας ίσως.. Θυμάμαι το πρώτο σχόλιο που έλαβα. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη, όχι τόσο για το σχόλιο, αλά γιατί κάποιος ακόμη με διάβασε. Ξέρεις τι είναι να σε βρει κάποιος μέσα στα εκατομμύρια ανθρώπων μέσα στο διαδίκτυο ανά τον κόσμο, και να σε διαβάσει; Μου έδωσε φτερά, άρχισα να γράφω πιο τακτικά.. Μα, το μοναδικό σχόλιο, φάνταζε εκεί, να μου θυμίζει πως, μάλλον δεν ξαναπέρασε άλλος κανείς από τη γωνιά μου. Ένοιωσα περίεργα. Σαν παιδάκι, που δεν του δίνουν σημασία.. Σκέφτηκα να σταματήσω να γράφω.. Μα πάλι ξαναγυρνούσα. Θα γράφω για μένα, είπα στον εαυτό μου. Η αγάπη μου για γράψιμο ήταν τελικά μεγαλύτερη από την πληγωμένη φιλοδοξία και την απογοήτευσή μου. Αισθανόμουν ακόμη πιο άσχημα, όταν επισκεπτόμουν άλλα Bloggs, τα οποία είχαν ένα σωρό σχόλια και ένα σωρό επισκέπτες. Τότε σκεπτόμουν ακόμη πιο σοβαρά να τα παρατήσω. Και τότε βρήκα το κλειδί που με έκανε να δω τα πάντα από διαφορετική σκοπιά. Το μυστικό ήταν, οι τέσσερις λέξεις που έχω σαν τίτλο. Υπομονή, ενδιαφέρον, αγάπη και φροντίδα.. Λίγοι είναι οι τόσο πια τυχεροί, που με το που θα ξεκινήσουν, θα έχουν επιτυχία και επισκεψιμότητα. Οι περισσότεροι απο εμάς, πρέπει να έχουμε πολύ μεγάλη υπομονή, να έχουμε "καβάτζες" όπως λέμε, αντοχής και να συνεχίζουμε απτόητοι. Θέλει να δείξουμε πραγματικό, και ειλικρινές ενδιαφέρον για το Blog μας, μα πάνω απ' όλα, για τους ίδιους τους επισκέπτες μας. Πρέπει να βρούμε τι ενδιαφέροντα έχουν, τι τους κάνει να ξαναγυρνάνε στο Blog, και που, σίγουρα δεν είναι για την ομορφιά μου ή το κορμί μου το φιδίσιο. Ενδιαφέρον στο να κάνουμε αναρτήσεις προσεγμένες, που να μην υποτιμάνε κανενός την νοημοσύνη, και ενδιαφέρον να διαβάζουμε και τους άλλους. Ενδιαφέρον να σχολιάζουμε, ενδιαφέρον να βοηθάμε, ενδιαφέρον να μαθαίνουμε, για να είμαστε σε θέση μετά να προσφέρουμε τις γνώσεις μας και στους άλλους. Αγάπη για αυτό που κάνουμε, αγάπη για το γράψιμο, το διάβασμα, αγάπη στον συνάδερφο Blogger, αγάπη για όλους και όλα. Και τέλος, φροντίδα. Ασταμάτητα προσπαθούμε να το βελτιώνουμε, να το ΄επιδιορθώνουμε΄, να γράφουμε τακτικά αναρτήσεις, να το κρατάμε πάντα ενημερωμένο, να απαντάμε στα σχόλια που κάποιοι ευγενικά μας αφήνουν, να επισκεπτόμαστε με τη σειρά μας όσους μας τιμούν με την επίσκεψή τους... Αγαπητοί μου φίλοι και φίλες, το Blog σήμερα, έφτασε να έχει έναν σοβαρό αριθμό επισκεπτών κάθε ημέρα, μα πάνω απ' όλα, έχει έναν πολύ μεγάλο αριθμό "ΦΙΛΩΝ". Ξεκίνησε με έναν Follower, τον φίλο μου τον Διονύση απο το Τορόντο, και έφτασε σήμερα να έχει πάνω απο εκατό. Δεν αισθάνθηκα ποτέ, πως έχω να κάνω με αγνώστους, μα με δικούς μου ανθρώπους. Ανθρώπους που έχουν εκτός απο ψευδώνυμο, και πραγματικό όνομα, και που ήθελαν να το γνωρίζω. Υπάρχει προσωπική επαφή, μέσω eMail, μέσω σχολίων, μέσω τηλεφώνου.. Ναι, έτσι σας βλέπω και σας νοιώθω.. Είναι κακό; Δεν θέλω να το πιστεύω, όχι. Για μένα, το να με φωνάζει κάποιος με το όνομά μου, "Νίκο".. είναι μεγάλη υπόθεση. Χαίρομαι όταν μπορώ να χρησιμοποιήσω το αληθινό όνομα κάποιου απο σας. Να μιλάω με τον Τζίμη, την Νίνα, την Ελένη, Την Έλενα, τον Νίκο απο τη Γερμανία..όλους εσάς, τους φίλους μου, τους άγνωστους ως τώρα, μα συνάμα, τόσο κοντινούς μου.. Ίσως να είναι πως μου θυμίζετε Ελλάδα, ίσως πάλι το ότι, μισή ζωή είμαι με μια βαλίτσα στο χέρι, μακρυά απο τον τόπο μου, ίσως το ότι κρατάω σθεναρά, το μόνο Ελληνόφωνο Blog σε όλο τον Καναδά μέχρι τώρα, όλα αυτά, με συγκινούν στ' αλήθεια.. Ήθελα απλά να σας πώ όλους και όλες εσάς, ένα μεγάλο ευχαριστώ και πως.. σας αγαπάω πολύ!







7 Πώς να αφαιρέσετε τα νούμερα απο τις Ετικέτες

Εαν παρατηρήσετε, στις Ετικέτες σας δεξιά, έχει αριθμούς, ανάλογα με το πόσες φορές κάθε Ετικέτα έχει χρησιμοποιηθεί. Εγώ προσωπικά, δεν ήθελα να φαίνονται, και τις αφαίρεσα. Για όποιον θέλει να το κάνει και ο ίδιος, να πώς γίνεται: Πρώτα κάνετε ένα "Ολοκληρωτικό" BackUp του Template σας στον σκληρό σας δίσκο, μέσα σε έναν φάκελο ειδικά φτιαγμένο για αυτή τη δουλειά, ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που κάνετε κάτι με τον κώδικα, για να μπορείτε μετά, αν κάνετε κάτι λάθος, να τον επαναφέρετε όπως ήταν. Για ποιά νούμερα μιλάω; Γιατί κάποιοι ακόμη δεν κατάλαβαν για ποιό πράγμα μιλάω. Δείτε απο ένα φιλικό Blog, ένα απόσπασμα απο το αρχείο του. Κοιτάξτε τα νούμερα μέσα στις παρενθέσεις...τα βλέπετε; Τώρα κοιτάξτε την αποσπασματική εικόνα απο το δικό μου blog, με τις ετικέτες μου, χωρίς πλέον τα νούμερα. Καταλάβατε τώρα; Και ορίστε πώς γίνεται: 1. Πηγαίνετε στην Επεξεργασία HTML και τσεκάρετε το μικρό τετραγωνάκι, "Επέκταση προτύπων γραφικών στοιχείων" 2. Πατήστε Ctrl και F 3. Αντιγράψτε το παρακάτω, ακριβώς όπως το βλέπετε, με τις παρενθέσεις, και βρείτε το (<data:label.count/>) 4. Τώρα σβήστε αυτό μονάχα (και πάλι ακριβώς όπως το βλέπετε, με τις παρενθέσεις) τίποτε άλλο.. Κάντε Αποθήκευση και δείτε το αποτέλεσμα.







13 Links που αλλάζουν χρώματα αυτόματα;

Eάν βάλετε το βελάκι του μάους σας, επάνω σε ένα Link του Blog μου, για παράδειγμα, πάνω σε έναν τίτλο κάποιας ανάρτησης, θα παρατηρήσετε πως αλλάζει 10 χρώματα απο μόνο του, χωρίς να πατήσετε εσείς τίποτε.

Σας αρέσει; Αν ναι, δείτε πώς γίνεται, και θα μείνετε με ανοιχτό το στόμα για το πόσο εύκολα και γρήγορα θα το έχετε κι εσείς, κάνοντας τους επισκέπτες σας να το θαυμάζουν. 1. Πηγαίνετε (όπως σχεδόν πάντα στον πανόπτη) 2. Πατήστε Επεξεργασία HTML 3. Πατήστε Ctrl και F ταυτόχρονα (ανοίγει χαμηλά το παραθυράκι)

4. Γράψτε /head (και θα το βρεί -τα πράσινα γράμματα- όπως στη φωτογραφία απο κάτω) 5. Αντιγράψτε τον παρακάτω κώδικα <script src='http://rias.techno.wizard.googlepages.com/rainbow2.js'/> Επικολήστε τον επάνω απο το /head. Θα δείχνει δηλαδή, όπως στο παρακάτω παράδειγμα <script src='http://rias.techno.wizard.googlepages.com/rainbow2.js'/>

</head> Πατήστε "Αποθήκευση", και δείτε το στην πράξη...Enjoy..!!





19 Ιανουαρίου 2009



5 Ένα γραμματάκι για σένα, να περάσει λίγο η ώρα..

Κάθομαι που λές, και παρατηρώ, περιδιαβαίνοντας όσα Blogs προλαβαίνω καθημερινά, προσπαθώντας να μπορέσω να καταλάβω, με ποιό πράγμα ασχολούνται, και ποιά είναι η διαφορά τους απο τα ΜΜΕ, και τους επαγγελματίες δημοσιογράφους, τους οποίους θεωρούν μάλιστα ως αντιπάλους κατά κάποια έννοια. Ποια η διαφορά; αν σου έλεγα "καμία", εσύ τι θα έλεγες, πως υπερβάλω; Για δες και πές μου αν κατάλαβα καλά κάποια πράγματα, η ήταν άδικος κόπος οι τόσες παρατηρήσεις μου. Ένα γενικό γνώρισμα των ΜΜΕ, τηλεόρασης, ραδιοφώνου και εφημερίδων, είναι πως, δεν έχουν στην ουσία κάτι το ουσιαστικό, με το οποίο να ασχοληθούν. Δράττονται λοιπόν της ευκαιρίας, απο το να ανακυκλώνουν ειδήσεις, με το που γίνει κάτι, όσο και να μην είναι τραγικό, να το τραγικοποιήσουν, ώστε να έχουν "Τίτλο" που "χτυπάει στο μάτι" και "πουλάει". Μέχρι να ξαναγίνει κάτι λοιπόν, ασχολούνται με αυτήν την είδηση στα πρωτοσέλιδά τους, αλλάζοντας απλά, κάθε φορά τον τίτλο, ώστε να φαντάζει πάντοτε "χτυπητός" στο μάτι.. Ακριβώς το ίδιο παρατηρώ σε κάθε Blog που ασχολείται με την πολιτική. Μερικά μάλιστα, μου θυμίζουν εφημερίδες Online σε πρόχειρη έκδοση. Ας πάρουμε μερικά θέματα λοιπόν και πείτε μου αν δεν τα ξεζουμίσανε. Βατοπέδιο. Ένα θέμα, για το οποίο έγραφε μάλιστα και η γιαγιά του φίλου μου του Σάκη καθημερινά μαζί με τον καφέ της. Δεν νομίζω να κράτησε λιγώτερο απο 3 μήνες το σκηνικό. Μην σου πω, πως ακόμη και τώρα κάποιοι συνεχίζουν να γράφουν για το Βατοπέδι. Αλέξης Γρηγορόπουλος. Εάν κάποια τραγικά συμβάντα έχουν τύχει τρομερής εκμετάλευσης, αυτό ήταν ένα ακόμη. Έφτασαν μάλιστα κάποια ιστολόγια, να ζητάνε απο το λαό, να βγεί και να καταστρέψει, να διαδηλώσει και μερικά του ζητούσαν μάλιστα, να .."ρίξει την κυβέρνηση". Θεωρώ πως, κάποιοι έχουν καβαλήσει όχι το καλάμι, μα την καλαμιά ολάκερη. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις, που τα ΜΜΕ έκαναν την πάπια, ακολουθώντας εντολές εκείνων που τους κουμαντάρουν και φιμώνουν κατά βούληση, και που, αν δεν ήταν οι Bloggers, κανένας δεν θα μάθαινε ποτέ κάτι. Αμαλία Καλυβινού. Μια κοπέλα, που έδωσε έναν άνισσο αγώνα, ενάντια στην επάρατη νόσο, μα και ενάντια στο σάπιο σύστημα υγείας της χώρας μας, καθώς και με κάποιους επίορκους γιατρούς. Ακόμη και σήμερα, μετά απο κάποιο διάστημα που μας άφησε και αναπαύτηκε η ψυχή της, συνεχίζουν πολλοί Blogers να γράφουν η να αναρτούν Banner της. Οι Bloggers ήταν και είναι εκείνοι, που διάβασαν την ιστορία της, και αυτόματα την αναμετάδωσαν σε όλο το πανελλήνιο, αναγκάζοντας έτσι και τα υπόλοιπα ΜΜΕ να κάνουν κι εκείνα κατόπιν μια, σχετική έστω, αναφορά. Είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις που τα Blogs, ΚΑΙ μπορούν, ΚΑΙ θέλουν, ΚΑΙ το πράττουν, να είναι αμερόληπτα κατά το δυνατόν, και αδέσμευτα. Μερικά φυσικά, την αμεροληψία την έχουν για τους τύπους, μα δεν πειράζει, είπαμε, δεν είναι επαγγελματίες. Σάμπως οι επαγγελματίες είναι αμερόληπτοι; έλεος! Αυτά τα ολίγα χαζά ήθελα να μοιραστώ μαζί σου απόψε.. ελπίζω να μην τα θεώρησες χάσιμο χρόνου, ..μα αν ναι, σου ζητάω συγνώμη, και σου υπόσχομαι να στο ξεπληρώσω με την επόμενη ανάρτησή μου. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις. Την αγάπη μου, και να είσαι πάντα καλά.. ο φίλος σου, Νίκος







14 Πώς να κερδίσετε φίλους..τα ΜΗ και τα ΠΡΕΠΕΙ

Υπάρχουν πολλοί τρόποι, για να κάνετε φίλους, και τον κόσμο γύρω σας πιο χαρούμενο.. Σίγουρα θα έχετε κουραστεί να βλέπετε γύρω σας ανθρώπους σκυθρωπούς, ή να βλέπετε άλλους να μην σας κάνουν παρέα, και τότε, σίγουρα πάντοτε θα αναρωτιέστε, "μα καλά, τι του έκανα;.." Ελάτε να δούμε λοιπόν πώς μπορούμε να αποφύγουμε τα πιο πολλά.. Να μερικά πράγματα, που πρέπει να αποφεύγουμε, και μερικά επίσης, που πρέπει να κάνουμε. 1. Να μην κρίνουμε. "Η κριτική είναι μάταιη διότι θέτει τον άλλο πάντοτε σε αμυντική θέση, και συνήθως μετά, κάνει προσπάθειες για να δικαιολογήσει τον εαυτό του. Η κριτική είναι επικίνδυνη, διότι πληγώνει την -πολύτιμη συχνά για κείνον- υπερηφάνεια ενός ανθρώπου, πονάει την αίσθηση της σπουδαιότητας που έχει ο ίδιος, και προκαλεί αγανάκτηση. " 2. Δείξτε στον άλλον, έντιμη, ειλικρινή εκτίμηση. "Ο Δρ Dewey λέει το βαθύτερο ένστικτο στην ανθρώπινη φύση, είναι «η επιθυμία να είναι σημαντικός". 3. Προσπαθείτε πάντοτε, να δείτε τα πράγματα, απο την οπτική γωνία του άλλου προσώπου. Το θέμα εδώ είναι να δώσουμε στον συνάνθρωπο αυτό που κι εκείνος θέλει, και όχι να λέμε και να ζητάμε μονάχα αυτό που εμείς θέλουμε. 4. Γίνετε πραγματικά ενδιαφέροντες για τους άλλους ανθρώπους. 5. Να έχετε πάντα στα χείλη ένα ζεστό, αληθινό και φιλικό χαμόγελο. 6. Να θυμάστε ονόματα. "Να θυμάστε ότι το όνομα ενός ανθρώπου, είναι για κείνον ο πιο γλυκός ήχος, και η πιο σημαντική λέξη σε κάθε γλώσσα της γής. 7. Να είστε καλοί ακροατές. "Ενθαρρύνετε τους άλλους να μιλούν για τον εαυτό τους". 8. Κάντε τον άλλον, να αισθάνεται σημαντικός. "Και, θα το κάνει ειλικρινά" Δώδεκα τρόποι για να κερδίσετε τον κόσμο με τον τρόπο σκέψης σας. 1. Ο μόνος τρόπος για να έχετε καλύτερο αποτέλεσμα απο ένα επιχείρημα είναι να το αποφύγετε. 2. Δείξτε σεβασμό στις ανθρώπινες γνώμες 3. Αν είστε λάθος, παραδεχτείτε το γρήγορα και με έμφαση 4. Ξεκινήστε πάντοτε με φιλικό τρόπο 5. Κερδίστε το άλλο άτομο λέγοντας "ναι, ναι" εξ αρχής 6. Αφήστε τον άλλον "να κάνει" την συζήτηση 7. Αφήστε τον άλλο να αισθανθεί, πως, η ιδέα ήταν δική του 8. Προσπαθήστε με ειλικρίνεια να κάνετε τον άλλο να δει και την δική σας άποψη 9. Να έχετε κατανόηση για τις ιδέες και τις ανάγκες του άλλου 10. Προσφύγετε σε "ανώτερα" κίνητρα 11. Δραματοποιείστε τις ιδέες σας 12. Προσκαλέστε τον άλλον Εννέα τρόποι για να αλλάξετε άλλα άτομα δίχως να το εκλάβουν σαν επίθεση ή να δυσαρεστηθούν. 1. Ξεκινήστε με κάποιον έπαινο και συνάμα ειλικρινή εκτίμηση 2. Ζητήστε την προσοχή των ανθρώπων για λάθη τους, έμμεσα και ευγενικά 3. Κάντε ερωτήσεις αντί να δώσετε άμεσες εντολές 4. Αφήστε τον άλλο να "σωθεί" αν γίνεται, μην τον "καίτε" 5. Έπαινος για την παραμικρή βελτίωση και επαίνους σε κάθε βελτίωση. Να είναι "εγκάρδια η συμπεριφορά σας, όταν επαινείτε κάποιον" 6. Δώστε το άλλο άτομο καλή φήμη, να ανταποκριθεί ανάλογα 7. Χρησιμοποιήστε την ενθάρρυνση. Κάντε ένα σφάλμα, να φαίνεται εύκολο να διορθωθεί 8. Κάντε το άλλο άτομο ευτυχισμένο, με κάτι που εσείς προτείνατε ..αλήθεια, πόσο εύκολα είναι όλα αυτά στην πράξη;







24 Αφαίρεση της μπάρας του blogger; ή, αυτόματη απόκρυψη;

Κάποιοι φίλοι, αποφάσισαν να αφαιρέσουν την μπάρα του Blogger, για διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς είναι για παράδειγμα, πως, κάποια αρρωστημένα μυαλά, δίχως λόγο και αιτία, "Ειδοποιούν" το Blogger, για (δήθεν) ακατάλληλο περιεχόμενο της σελίδας. Σε μερικές περιπτώσεις δε, ο Blogger, έσβησε την σελίδα, και σε άλλες πάλι, έκανε να φαίνεται κάποιο απαγορευτικό, όπου ο επισκέπτης, πρέπει να πατήσει ένα κουμπί, πως μπαίνει με δική του ευθύνη και ...σαχλαμάρες. Σε κάποιες όμως περιπτώσεις, ο Blogger έκλεισε δια παντός κάποια ιστολόγια, ακριβώς επειδή έβγαλαν εντελώς την μπάρα του. (όταν λέω "μπάρα" εννοώ την εικόνα ακριβώς απο κάτω) Εγώ θα σας πώ, έναν άλλο τρόπο να μην φαίνεται η μπάρα σας, μα ταυτόχρονα, να είναι πάντα εκεί, και να γίνεται ορατή, μόλις κάποιος περάσει με το ποντίκι του, στο σημείο που έπρεπε να βρίσκεται. Δείτε πώς (βήμα -βήμα) 1. Πηγαίνετε (όπως πάντα) στην "Επεξεργασία HTML" 2. Πατήστε ξανά "Ctrl και ταυτόχρονα F" οπότε θα δείτε το γνωστό παραθυράκι τέρμα κάτω και αριστερά, όπου μπορείτε να γράψετε απ' ευθείας, η να επικολλήσετε λέξεις.. Ψάξτε για τον εξής κώδικα: body { background:$bgcolor; margin:0; color:$textcolor; font: x-small $bodyfont; font-....κ.λ.π (Αντιγράψτε το και επικολήστε το, και θα το βρεί, ή αντιγράψτε μόνο το background:$bgcolor; και ψάξτε, μέχρι να δείτε κώδικα, που να μοιάζει με αυτόν επάνω) Μόλις τον βρείτε, αντιγράψτε απλά αυτές τις παρακάτω, 2 σειρές κώδικα ακριβώς επάνω απο το body { #navbar-iframe{opacity:0.0;filter:alpha(Opacity=0)} #navbar-iframe:hover{opacity:1.0;filter:alpha(Opacity=100, FinishedOpacity=100)} Δηλαδή, θα φαίνεται έτσι μετά: #navbar-iframe{opacity:0.0;filter:alpha(Opacity=0)} #navbar-iframe:hover{opacity:1.0;filter:alpha(Opacity=100, FinishedOpacity=100)} body { background:$bgcolor; margin:0; color:$textcolor; font: x-small $bodyfont; font-....κ.λ.π Πατήστε προεπισκόπηση για δοκιμή, -> αποθήκευση -> Προβολή Ιστολογίου (Μπορείτε να το δείτε πρώτα στο δικό μου Blog πώς δείχνει και πώς λειτουργεί)





17 Ιανουαρίου 2009



33 Favicon στο Blogger?

Όταν ανοίγετε το Blog μου, βλέπετε πάνω στην μπάρα του Browser, ένα μικρό εικονίδιο, με έναν μικρό αετό που "πετάει"..

Πώς μπορείτε να το βάλετε κι εσείς;
Πραγματικά, είναι πανεύκολο. Είναι απλά μια γραμμή κώδικα.

Το θέμα είναι απλώς, να βρείτε εσείς ποιά εικόνα θέλετε να έχετε, και η οποία να έχει διαστάσεις 32 χ 32 px. Kάνετε λοιπόν:
Search στο Google για "Free favicons" και θα βρείτε άπειρα.

Για όσους δεν είναι καθόλου εξοικειωμένοι με αυτά τα θέματα, ας ακολουθήσουν τις οδηγίες μου κατά γράμμα τις οποίες ανανέωσα, βλέποντας πως κάποια παιδιά δυσκολευτήκανε, και δεν θα κάνουν σίγουρα κανένα λάθος.

Μία διεύθυνση είναι αυτή, με αρκετά εικονίδια Favicon Galery
Και εδώ μια σελίδα, για την φίλη μας zouzou που ζήτησε Animated Favicons

Το μόνο που θα έχετε να κάνετε μετά, είναι το εξής.
1. Είτε ανεβάστε κάπου το εικονίδιο και αντιγράψτε το URL του, κάνοντας δωρεάν λογαριασμό στην σελίδα imageshack η αν έχετε κάποια άλλη της προτίμησής σας.

2. Πάντε κατόπιν στην "Επεξεργασία Προτύπου HTML" του Blog σας.

3. Πάντε στο τέρμα κάτω του κώδικα στο blog. Θα βρείτε αυτά στο τέλος:
</head>
Ακριβώς απο πάνω απο το </head> βάλτε τον παρακάτω κώδικα.


<link href='http://URL-of-your-icon-here.gif' rel='SHORTCUT ICON'/>


Θα είναι δηλαδή όπως δείχνω παρακάτω:

<link href='http://URL-of-your-icon-here.gif' rel='SHORTCUT ICON'/>
</head>


Το κόκκινο μέρος θα αλαχτεί, βάζοντας εκεί την διεύθυνση του δικού σας εικονιδίου.

5. Πατήστε αποθήκευση και έτοιμο.

Καλή επιλογή εικονιδίου και καλή επιτυχία.
και δεν θέλω ν' ακούσω ότι δεν τα καταφέρατε..




16 Ιανουαρίου 2009



11 Θέλω κι εγώ..

Διάβασα μία ανάρτηση στο Blog του φίλου μου του "Παλαλού" - και που στα Ποντιακά σημαίνει "παλαβός" και που, μόνο παλαβός δεν είναι- η οποία με συγκίνησε πραγματικά. Υπουργός Αυστραλός, ντύθηκε με την Ποντιακή στολή, και μίλησε σε συνέδριο, για την Ποντιακή γενοκτονία. Διάβασα επίσης και το σχόλιο του Γιάννη-Αγιάννη, ιδιοκτήτη του Blog "Οι Άθλιοι", το οποίο μου θύμισε τον πατριωτισμό των τελευταίων πολιτικών της Ελλάδος, και εσυνεκεκινήθην τα μάλα στη θύμισή τους. Έγραψε λοιπόν ο Γιάννης με το πηγαίο του χιούμορ: "Τώρα πρέπει η Ελληνική κυβέρνηση, να διαμαρτυρηθεί στην Αυστραλιανή, γιατί ανακινεί θέματα λεπτά, που επηρεάζουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.." Αφερίμ Τζάνιμ, ακριβώς έτσι είναι γιαβρούμ, ναι σε λέω, έτσι είναι.. Ο "σιδερένιος", θυμάμαι, έδωσε για ψηφοθηρικούς λόγους, δικαίωμα στους Τούρκους της Θράκης να πολιτεύονται. Μας έβαλε δηλαδή, τον κροκόδειλο μέσα στην πισίνα μας. Ο μαλάκας ο λαός απο κάτω, του φώναζε "να μου ζήσεις γαμιά μου", διότι δεν πήδαγε μονάχα την πιτσιρίκα, πήδαγε ολόκληρο το λαό. Μέγας γαμίκος, ..πώς λέμε, Μέγας Ναπολέων; Μιά απο τα ίδια λοιπόν. Ο τωρινός, ανηψιός του θείου που έπαιζε γκόλφ, και ήταν μέτοχος σε καζίνα, με μεγάλην περιουσίαν παρά το νεαρόν της ηλικίας και το αδούλευτον του παρελθόντος, αντί να πεί τον απο εκεί μεριά, "κάτσε καλά μεμέτη, μη σου χέσω κανένα γάϊδαρο", πήγε λέει και έκανε τον κουμπάρο. Οι μεμέτηδες κάνουν ότι θέλουν στο Αιγαίο, κι ο κουμπάρος δε βγάζει μηλιά, μη στεναχωρέσει την κουμπάρα.. Ναι, και δεν θα μπορεί να κοιμηθεί. Ξέρετε τι με σκάει; και το έγραψα και στο σχόλιό μου.. Πως όλους αυτούς, το Ελληνικό πόπολο, τους στήνει αδριάντες και δίνει σε δρόμους κάθετους, οριζόντιους, πλαγιαστούς και όρθιους, το όνομά τους. Γιατί ορέ κλεφτόπουλα; Επειδή έγιναν κομβάροι; Κι εγώ έγινα, και μάλιστα τρείς φορές, έπρεπε δηλαδή να είναι, χανούμ η νύμφη, ή μεμέτης ο νυμφίος; Έτσι και δεν μου κάνετε αδριάντα, μέσα στην μέση, στην πλατεία του χωριού μου, θα χεσθώμεν, θα κυρήξω δικό μου κόμα και καήκατε μετά.. Διαβάζω πάρα πολλά Blogs, που γράφουν ασταμάτητα για την γενοκτονία των Αρμενίων, των Παλαιστινίων και ..της Σομαλίας...ξέρω και γω που αλού γίνεται;.. Αν τους ρωτήσεις όμως, να σου πούν για την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, και γενικά της Μ. Ασίας, θα κάνουν ότι και οι πολιτικοί. Το παπάκι, πάει εις τας ρεματιάς.. Αγαπητοί μου φίλοι, αγαπητές μου φίλες, επειδή οι ρίζες μου είναι απο τον Πόντο, επειδή τις αυθεντικές διηγήσεις τις άκουγα απο τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου όσο ζούσαν, και που τις έζησαν οι ίδιοι και τις διηγόντουσαν κλαίγοντας, κι όχι απο κάποια βιβλία.. επειδή το όνειρό τους, και το όραμά τους, ήταν πάντα η επιστροφή στα Άγια εκείνα χώματα, δεν μπορώ να μην φωνάξω, δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος, δεν μπορώ να μένω απαθής, περιμένοντας τους ξένους να μεσολαβήσουν. Έδωσα υπόσχεση, πως, όσο ζω, θα κάνω τα πάντα να ξαναγίνουν δικά μας, κι αν δεν αξιωθώ εγώ, να αξιωθούν τα παιδιά ή τα εγγόνια μου να τα δούν. Καλοί οι ξένοι, καλή και θεμιτή κάθε βοήθεια, μα.. "Σύν Αθηνά, και χείρα κίνει" "Θεέμ, ποίσον με ίντεν θέλτ'ς μόνον σον τόπο 'μ άφσ' με σον τόπον όπου έθαψα την μάννα 'μ και τον κύρη 'μ Πατρίδα 'μ ξάν πατρίδα 'μ άλλον εσέναν κι είδα ας επάτνα τα χώματα 'ς και εκεί την ψύμ εφήνα.." Έλληνες, Ελληνίδες, σας διαβάζω σε Forums, σε Blogs, σε Ιστοσελίδες, να καμαρώνετε για το πλήθος βιβλίων που διαβάσατε, για το πόσο σπάνια βιβλία ήταν, και πόσο σπουδαίος ο συγγραφέας τους.. Για την Ιστορία του Πόντου, πόσοι και πόσες απο σας ενδιαφερθήκατε να διαβάσετε; Εγώ θα σας πώ, πως, περισσότερο σας ενδιαφέρουν τα σαχλοανέκδοτα με πόντιους, για να χαχανίζετε μεταξύ σας, περνώντας τους για ηλίθιους, παρά η ματωμένη ιστορία, του ένδοξου, ξεχασμένου, προδωμένου και πολύπαθου αυτού, άρρηκτου κομματιού της Ελλάδας.. Μήπως κάνω μεγάλο λάθος; πείτε μου εσείς όσο πιο ειλικρινά μπορείτε, κι εγώ θα σας πιστέψω, εσείς όμως; ...θα σας πιστέψετε;







7 Δωρεάν Hosting και Domain χωρίς διαφημιστικά;

Ναι, κι όμως είναι αληθινό πέρα για πέρα. Υπάρχουν αρκετές εταιρείες, μα εγώ θα σας συστήσω να δείτε την 000webhost, η οποία, εκτός του ότι δεν έχει καθόλου περιορισμούς, σας δίνει τεράστιο χώρο, και πάνω απ' όλα, δεν έχει διαφημιστικά (no force ads). Δεν θα χάσετε.. Δείτε τι λένε οι ίδιοι, και είναι αλήθεια. Το δοκίμασα και είναι όντως έτσι (Αγγλικό κείμενο) We offer completely ad-free cPanel web hosting. No ads will ever be forced onto our users webpages. There are no catches, no setup fees, no forced advertising, no banners, no popups and no hidden charges. Only totally free hosting service. Register now, here is what waiting for you: * 1500 MB Disk Space * 100 GB Data Transfer * cPanel Control Panel * Website Builder * 5 MySQL Databases * Unrestricted PHP5 support * Instant Setup! This service is perfect for starting a new online community, blog or personal website! More info at 000webhost





15 Ιανουαρίου 2009



24 Βlog Back up; Είναι απαραίτητο; (Updated)

Ναι, είναι και μάλιστα πάρα πολύ απαραίτητο.
Γιατί, κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί πως το blog μας θα βρίσκεται εκεί για πάντα.
Κάποια στιγμή, αρκετοί blogers χάνουν τα blogs τους, μετά απο κάποιο "χοντρό" λάθος.
Πρίν λίγο καιρό, κάποιος φίλος μας για παράδειγμα, έχασε εντελώς το blog του, απο έναν κακοήθη τύπο, και το ξανάρχισε απο την αρχή.
Εάν είχε κάνει ένα Back up, θα είχε όλες του τις αναρτήσεις ξανά.
Τώρα είμαι σίγουρος πως, δεν θα αφήσει ξανά να του συμβεί κάτι τέτοιο, και πως θα κάνει Back up σίγουρα αυτή τη φορά το blog του.
Είναι πράγματι εξοργιστικό και ταυτόχρονα πολύ λυπηρό, να χάνεις ξαφνικά όλη τη δουλειά και τους κόπους σου, μέσα σε μια στιγμή. Σου χαλάει για πολύ καιρό την όλη διάθεση.

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕ ΕΝΑ "ΔΩΡΕΑΝ" ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, (και που το προτείνω σε όλους σας):

Κατεβάστε αυτό το πρόγραμμα δωρεάν, και κάντε το Back Up μόνοι σας, στον σκληρό σας δίσκο..
codeplex.com/bloggerbackup


Και εδώ θα δείτε την ανανεωμένη ανάρτηση, με Τutorial για το πως να χειριστήτε το πρόγραμμα που κατεβάσατε: blog back up-2




13 Ιανουαρίου 2009



13 Δεν αγιάζεις στον τόπο σου..

Τραγουδούσα κάποια χρόνια στην Θεσσαλονίκη, νέος τότε ακόμη, περίπου 23 χρονών. Είχα καλό όνομα στην "πιάτσα", και με γνώριζε αρκετός κόσμος, που εγώ δεν γνώριζα. Με κολάκευε για παράδειγμα, όταν έμπαινα σε κάποιο Ταξί, να μου λέει ο οδηγός, "εσύ δεν είσαι ο Νίκος ο Ράμμος; θα σε πάω τζάμπα..". Δεν άφηνα ποτέ, εννοείται, να με πάει κανένας κάπου τζάμπα, μα και μόνο που με γνώριζε, με κολάκευε. Μην ξεχνάς πως η Θεσσαλονίκη, έχει πάνω από ενάμισι εκατομμύριο λαό, δεν είναι και λίγο να ξεχωρίζεις, ανάμεσα σε τόσο κόσμο. Είχα όμως ένα παράπονο μεγάλο.. Οι μόνοι χωριανοί μου που έρχονταν να με δούν, ήταν -σταθερά- όλο κι όλο πέντε άτομα. Ένα βράδυ, ένας άλλος χωριανός μου, τον οποίο κάποτε φιλοξενούσα στο σπίτι μου για λίγες μέρες, εμφανίστηκε στην είσοδο, την ώρα που ήμουν στην πίστα. Χάρηκα μόλις τον είδα, μα δεν κράτησε πάνω από δύο δευτερόλεπτα η χαρά μου... μόλις είδε εμένα στην πίστα, γύρισε την πλάτη του και έφυγε. Εκείνη η σκηνή, ερχόταν ξανά και ξανά στη θύμησή μου, και ακόμη μου έρχεται, ακόμη και τώρα που, έχω ήδη πάρει την εκδίκησή μου, πριν πολλά χρόνια. Ναι, ακόμη με πονάει και με εξοργίζει.. Βρέθηκα λοιπόν ένα βράδυ, μετά απο μερικούς μήνες, στο χωριό μου. Πήγα να δω τους γονείς μου, και εκεί έμαθα απο την μάννα μου, πως, το βράδυ, στην ταβέρνα δίπλα στο σπίτι μου, θα είχαν χορό με ορχήστρα, κανονικά, και πως ήμουν καλεσμένος να τραγουδήσω κι εγώ. _Μάννα, δεν θα πάω. _Γιατί να μην πάς, δεν έχεις τραγουδήσει ποτέ σου στο χωριό, να πάς, να σε ακούσουν και οι χωριανοί μας. _Δεν θέλω να με ακούσουν να τραγουδάω μάννα, άστο, δεν ξέρεις. _Ε, πές μου να μάθω.. _Δεν θα σου πω, και άλλαξε συζήτηση σε παρακαλώ αν θέλεις. _Δεν θέλω, θα μου πείς και θα το συζητήσουμε μαζί. Δεν θέλω να πάω λοιπόν, γιατί κανένας τους δεν καταδέχτηκε τόσα χρόνια να έρθει να με δεί. Γνώριζαν πάντοτε το πού τραγουδάω, είτε απο στόμα σε στόμα, είτε απο τα ραδιόφωνα, είτε τυχαία. Ποτέ κανένας δεν ήρθε όμως. Μάθαινα -τόσο κόσμο γνωρίζω- πως πήγαιναν σε άλλα μαγαζιά, επίτηδες, να μην έρθουν σε εκείνο που τραγουδάω εγώ. Και αν τύχαινε να πάω στο μαγαζί που σύχναζαν, άλλαζαν αμέσως στέκι.. Κάνε μου λοιπόν τη χάρη και μη με πιέζεις, δεν θέλω να πάω να δω τις φάτσες τους, δεν καταδέχομαι ρε μάννα, έχω κι εγώ τον εγωϊσμό μου, σεβάσου τον. _Γιατί, έχεις και τίποτε άλλο εκτός εγωϊσμό; _Πάς να με βγάλεις και φταίχτη τώρα; _Όχι, αλά θα σου έλεγα να πας, και ας μην τραγουδήσεις, μόνο να πάς. Πιές τοποτό σου, κάτσε με τους λίγους φίλους που έχεις, και που σε ζήτησαν απόψε, και μη δίνεις σημασία στους άλλους.. _Εντάξει, θα κάνω αυτό που είπες, τις είπα και βγήκα. Το βράδυ ήρθε γρήγορα. Εγώ στο μεταξύ, είχα βρεί τα 5-6 καλά μου φιλαράκια, και τα πίναμε, συζητώντας για τα παλιά, τα τωρινά και τα "υστερνά".. _Πάμε στην ταβέρνα; θα άρχισε το γλέντι.. Είπε ο Κώστας _Πάμε, τι καθόμαστε, και που 'σαι, Ράμμο; Θα τραγουδήσεις απόψε, αλλοιώς θα γίνει χαμός.. Δεν μίλησα, πληρώσαμε και πήγαμε. Η αίθουσα ήταν γεμάτη κόσμο, αλά μας είχαν κρατημένο τραπέζι. Μόλις μπήκαμε μέσα, άξαφνα σηκώθηκαν -συνενοημένοι ήταν;- σχεδόν όλοι απο τις καρέκλες τους, χτυπώντας τα χέρια τους και φωνάζοντας "Ράμμος-Ράμμος".. Χαμογέλασα, τους χαιρέτησα με μια κίνηση του χεριού, και πήγα κάθησα. Ήρθαν και με πήραν σηκωτό που λένε απο τη θέση μου.."μην κάθεσαι, θα μας τραγουδήσεις.." Σηκώθηκα και πήρα το μικρόφωνο, κοίταξα γύρω μου όλους έναν έναν, και είδα ανάμεσά τους και τον βλάχο που ανάφερα στην αρχή, αυτόν που γύρισε την πλάτηκαι έφυγε τότε.. Με έπιασε πάλι ο εγωϊσμός μου, μα είδα ανάμεσά τους και την μάννα μου, που περίμενε με τόση λαχτάρα να με ακούσει, έχοντας ξηλώσει όλα τα λουλούδια απο τον κήπο μας, κρατώντας τα στα χέρια της, περιμένοντας να αρχίσω να τραγουδάω, να μου τα πετάξει.. αχ βρε δόλια μάννα.. "Αγαπητοί συχωριανοί, πρώην συμμαθητές και φίλοι, καλησπέρα σας κατ' αρχάς. Θεωρώ τιμήμου που μου ζητάτε απόψε να σας τραγουδήσω. Βλέπω όμως ανάμεσά σας κάποιους, που, δεν καταδέχτηκαν ούτε μια φορά να έρθουν να με ακούσουν, όπου κι αν τραγούδησα μέχρι σήμερα. Άτομα με τα οποία κάποτε, φάγαμε ψωμί και αλάτι μαζί. Άτομα που περπατούσαμε χιλιόμετρα καθημερινά παρέα, πηγαίνοντας η γυρνώντας απο το γυμνάσιο με τα πόδια. Άτομα που καθήσαμε στα ίδια θρανία μικροί, άτομα που θεωρούσα αδέρφια μου..μα μου γύρισαν τις πλάτες, επειδή προσπάθησα να κάνω κάτι στη ζωή μου, επειδή προσπάθησα να ξεχωρήσω απο το πλήθος...πολλά τα επειδή.. Είχε δίκιο όποιος είπε, "δεν αγιάζεις στον τόπο σου" πιστέψτε με..οπότε, μη μου ζητάτε να τραγουδήσω απόψε. Θα καθήσω εκεί, μαζί με την παρέα μου, και θα πιώ στην υγειά σας, απολαμβάνοντας το πρόγραμμα μαζί σας. Σας ευχαριστώ και πάλι, καλή σας διασκέδαση.." _Περίμενε, μην φύγεις σε παρακαλώ, είπε τότε ο Γιάννης, που οργάνωσε την βραδυά, και συνέχισε μιλώντας στο μικρόφωνο. Αγαπητοί συχωριανοί, απόψε πήραμε ένα μάθημα, που το χρειαζόμασταν. Ένα χαστούκι δίχως κακία, μα που εμένα με συγκλόνισε. Αισθάνθηκα ντροπή και είδα πόσο άδικοι είμασταν απέναντι στον Νίκο όλα αυτά τα χρόνια. Ίσως ήταν ζήλεια, που κάποιος σαν κι εμάς, ξαφνικά άρχισε να ανεβαίνει, ενώ εμείς μέναμε πίσω, αφανείς και στάσιμοι. Ότι και να ήταν, θέλω απόψε να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Να σπάσουμε απόψε εμείς την παράδοση, και να πούμε πως, στο δικό μας χωριό, αγιάζει πρώτα ο δικός μας άγιος. Νίκο Ράμμο, πάρε το μικρόφωνο και τραγούδα, απόψε, αυτή η βραδυά, είναι δική σου.. Απο εκείνη τη βραδυά, άλλαξαν όλοι τους στάση απέναντί μου. Ήταν μια βραδυά, που ποτέ δεν θα ξεχάσω, ήταν μια βραδυά, που επαναλήφθηκε απο τότε πολλές φορές, και κάθε φορά ήταν και καλύτερη.. Ο μόνος που υπόφερε, ήταν ο κήπος μας, η μάννα μου δεν άφηνε λουλούδι για λουλούδι..







14 Οι παρα-Θεοί..

Είχε περάσει ήδη ένας χρόνος από την ημέρα που έφυγα από Γερμανία, μετά το χωρισμό μου. Πήγα πίσω, στο χωριό, όπου ήταν το πατρικό μου σπίτι. Κανείς μέσα, έλειπαν βλέπεις οι γονείς μου κι εκείνοι στη Γερμανία. Είχα κλειδιά, μπήκα.. Έψαχνα απεγνωσμένα για δουλειά, χαμένος κόπος. Μου είπαν κάποιοι να πάω Αθήνα. Τι το 'θελα. Παραλίγο να σκοτωθώ. Το αυτοκίνητο ένα μάτσο παλιοσίδερα. Οι γείτονες που έτρεξαν μόλις άκουσαν το τρακάρισμα, έκαναν το σταυρό τους. _Ρε φίλε; ζείς; _Ζω.. _Εμείς τρέξαμε και είπαμε θα δούμε κανέναν νεκρό, άναψε κερί, τυχερός είσαι. Ο φορτηγατζής δεν είχε καν ασφάλεια, και στο τέλος την κοπάνησε.. και κανένας μας πάνω στην ταραχή δεν κράτησε τον αριθμό του. Σάμπως απο τις λάσπες φαινόταν και τίποτε; Ξαναγύρισα πίσω με τραίνο.. Δύσκολες μέρες. Τα χρήματα που είχα όταν ήρθα από Γερμανία, τελείωσαν αφάνταστα γρήγορα. Άρχισα να νοιώθω στο πετσί μου την Ελληνική ακρίβεια, και την λέξη ανεργία, πολύ έντονα. Οι πρώτοι που μου γύρισαν την πλάτη, αρχίζοντας τα ξινά και τα μίζερα, ήταν οι ίδιοι μου οι συγγενείς. Δουλειά βρήκα με την βοήθεια ενός φίλου, και ενός βουλευτή του Κιλκίς. 630 καθαρά το μήνα, αυτά ήταν τα χρήματα. Τι να πρωτοφτάσουν, και πώς να πηγαίνω, που το εργοστάσιο απείχε 40 περίπου χιλιόμετρα από το χωριό μου; Έπρεπε να αγοράσω αυτοκίνητο οπωσδήποτε. Μια φίλη μου στην Θεσσαλονίκη, η Άννα, μου τηλεφώνησε και μου είπε, "πούλησα το δικό μου πρίν κάτι μήνες, μα δεν το θέλουν, το ξαναπουλάνε όσο το πήραν, 600 ευρώ, σε ενδιαφέρει;" Μπορώ Άννα μου μόνο με δόσεις, 200 το μήνα, αν δέχονται, πές τους εντάξει. Και τελικά δέχτηκαν. Δεν είχα τα 200 ευρώ για την προκαταβολή και ζήτησα απο μερικούς συγγενείς μου. Το τι δεν άκουσα.. _Να, χτές να ερχόσουν κάτι είχα στην άκρη, μα σήμερα πλήρωσα εκεί, κι εκεί... _Ετοιμάζω το γάμο της ξαδέρφης σου, έχω έξοδα, δεν έχω τώρα.. Να μην τα πολυλογώ, δεν μου έδωσε κανείς τους. Με συναντάει ο Δημήτρης, ένας φίλος χωριανός. _Τι έχεις ρε Νίκο; Το και το, και του είπα για το αυτοκίνητο, τη δουλειά, τις αρνήσεις των συγγενών.. _Πάρε τριακόσια, και μου τα δίνεις όποτε μπορείς. Έμεινα κάγκελο.. Πήγαμε μάλιστα μαζί και το πήραμε. Ένα FΙΑΤ 750, μικρό, οικονομικό και γρήγορο. Στις κατηφόρες έπιανε μέχρι και 110, αλά μετά, για έναν ανεξήγητο λόγο έσβηνε και ξανάπαιρνε μπροστά μετά από κανένα τέταρτο. Στις ανηφόρες, κατέβαινα και το άφηνα να τσουλάει σιγά σιγά, περπατώντας δίπλα του, να μην το "κουράζω", έκανα και γυμναστική. Δε γαμείς, καλό ήταν. Τελικά, το ξεχρέωσα μα πέρασα μεγάλη πείνα. Τα 630 που έπαιρνα, δεν έφταναν για τσιγάρα, βενζίνες και φαγητό. Έδινα τα 200 κάθε μήνα, για τρείς μήνες, μα δεν έτρωγα..Έχεις μαζέψει και καπνίσει ποτέ σου γόπες; εγώ ναι.. Οι συγγενείς..; Στα αποτέτοια τους.. Μέσα στο εργοστάσιο, την πρώτη ημέρα, ήρθε η ώρα για διάλλειμα. Δουλεύαμε ομάδες, ανα δυό δυό, για περίπτωση ατυχήματος. Καθήσαμε όλοι στα αλουμίνια και άρχισαν να τρώνε. Ο Γιώργος ο Κρητικός, με τον οποίο δούλευα μαζί, με κοίταξε που δεν τρώω και με φώναξε παράμερα. _Ρε Νίκο; γιατί δεν τρώς εσύ; _Τι να φάω ρε Γιώργο, δεν έχω λεφτά να αγοράσω.. _Και πώς θα τη βγάλεις δύο εβδομάδες μέχρι να πληρωθείς.. _Ιδέα δεν έχω.. _Τσιγάρα έχεις; _Έχω πέντε έξι..θέλεις; Δεν μίλησε. Γύρισε την πλάτη και χάθηκε για 3-4 λεπτά. Γύρισε κρατώντας δύο κρύα σάντουϊτς, μία κόκα κόλα, έναν καπουτσίνο και ένα πακέτο τσιγάρα. _Πάρε, μου είπε, χωρίς να σηκώνει κουβέντα.. Τα πήρα και άρχισα να τρώω βιαστικά, δεν είχε μείνει πολύς χρόνος ακόμη και θα τελείωνε το διάλλειμα. Δεν μου είπε τίποτε όλη την υπόλοιπη ώρα της δουλειάς. Όταν χτύπησε η σειρήνα πως σχολάσαμε, ήρθε κοντά μου, και μου είπε, _πάρε τώρα αυτό, δίνοντάς μου είκοσι ευρώ, και εδώ θα είμαι εγώ, μη φοβάσαι τίποτε. Βούρκωσαν τα μάτια μου.. θυμήθηκα τα λόγια του παππού μου σαν μου έλεγε, "παιδίμ, αδά σην γήν, πρέπ να έης και παρα-Θεόν"..Πόσο δίκιο είχε. Και ο άγνωστος μέχρι χτές Γιώργος, ξαφνικά έγινε ο δικός μου παρα-Θεός. Καθημερινά μου έδινε χρήματα, αγόραζε καφέδες, τσιγάρα..σαν πραγματικός αδερφός μου. Μια μέρα, μου έφερε σπανακόπιτα. _Αυτήν την στέλνει η γυναίκα μου, η Δόμνα, την έκανε για σένα, να φάς κάτι σπιτικό, και το Σάββατο, θα έρθεις σπίτι μου να φάμε όλοι μαζί... Είναι αυτά τα παιδιά, που μέχρι και σήμερα που σας γράφω, μου τηλεφωνάν από Ελλάδα τακτικότατα, για να ρωτήσουν πώς είμαι, πώς περνάω και τι κάνω με την υγεία μου, την στιγμή που κάποιοι συγγενείς μου, λυπούνται -λέει- τα τηλεφωνικά έξοδα.. Αγαπητέ μου φίλε, αγαπητή μου φίλη.. αν υπάρχει Θεός, τον παρακαλάω μέρα και νύχτα γονατιστός, να τους δίνει υγεία, κι ότι έχουν ανάγκη, και να προσέχει τις οικογένειές τους. Όποιος πιστεύει πως δεν υπάρχουν Άγγελοι πάνω στη γη, ας έρθει να του δείξω μια οικογένεια Αγγέλων στο Κιλκίς... έναν Άγγελο, Δημήτρη στο χωριό μου.. Το μόνο που ζητάω είναι, να μπορέσω μια μέρα να τους ανταποδόσω, έστω και στο ελλάχιστο, το καλό που μου έκαναν τότε, και που ποτέ δεν θα ξεχάσω όσο ζώ.. Αν έχεις τέτοιους φίλους, φίλα τους το χέρι, έχε τους σαν Αγγέλους, έχε τους σαν παρα-Θεούς.. πίστεψέ με, δεν έμειναν πολλοί.. και επίσης γιατί, "κουράστηκα να βλέπω πόρτες κλειδωμένες κουράστηκα να βλέπω πλάτες γυρισμένες βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους σκυθρωπούς κατάντησα να αισθάνομαι τους συγγενείς μου ..εχθρούς.." (Αναδημοσιεύθηκε και στο Blog: "Με τον καφέ"





09 Ιανουαρίου 2009



12 Ο Νεόφυτος..

Εάν θεωρώ κάποιους συγγενείς μαλάκες, ο Φύτος, εκ του Νεόφυτος, ήταν ο πρώτος στη λίστα. Πώς λέμε στην ψαλτική " Άρχων Πρωτοψάλτης ", αυτός ήταν ο " Άρχων Μάλαξ ".

Ο άνθρωπος αυτός, θα είχε φάει απο μένανε το ξύλο της αρκούδας δεκάδες φορές, μα ας όψεται η μάννα μου που πάντα με σταμάταγε. Μη πούλιμ, θα μας κοροϊδεύει ο κόσμος, θα λένε, συγγενείς χτυπιούνται. Ας όψεται και ο κόσμος λοιπόν. Με όλα αυτά, το Φυτό ξεθάρρευε. Η πουστιά πάνω στην πουστιά. Πήγε ο μαλάκας και έκανε τον χριστιανό, αγοράζοντας εξαπτέρυγα για την εκκλησία στην Γερμανική πόλη που ζούσε, και στο τέλος ζήτησε τα χρήματα πίσω με τόκο. Ευτυχώς έμενε σε άλλη πόλη, 70 χιλιόμετρα μακρυά απο όπου έμενα εγώ.

Μα κάποια μέρα, Πάσχα ήτονε, επαναστάτησε το σύμπαν να βρεθώ μούρη με μούρη με τον ακατανόμαστο. Έκανα μέχρι και...Ψάλτης.
Έψελνα κάπου κάπου στην εκκλησία της δικής μου πόλης, όταν μου το επέτρεπε το ωράριο της δουλειάς μου, μιας και συνήθως οι δουλειές που έκανα μια ζωή, ήταν "νυχτερινής βάρδιας". Ο πάτερ Πλούταρχος, ήταν η συμπάθειά μου, και με αγαπούσε κι εκείνος.

Μετά την λειτουργία σε μας, έτρεχε ο καημένος να πάει και στην πόλη που έμεναν οι γονείς μου και ο ..θείος μου -νεωκόρος και πρόεδρος του συμβουλίου- να κάνει κι εκεί λειτουργία. Νικολάκη, σε παρακαλώ, πες και τους άλλους δύο, και ελάτε μετά πέρα να ψάλλετε κι εκεί, δεν έχει ψάλτη εκεί η εκκλησία, κάντο μου σαν χάρη..

Μα πάτερ, αφού ξέρεις ότι δεν θέλω να έρθω εκεί, ξεχνάς ότι έχετε τον "κατηραμένον όφιν" μέσα στην εκκλησία; τι θέλεις, να δαιμονιστώ και να γίνει σαλούν το μαγαζί; Τίποτε δεν θα γίνει, εσύ ψάλλε και άστον εκείνον, μην του δίνεις καν σημασία, και θα δεις, όλα θα πάνε μια χαρά. Η χαρά με ξεγέλασε τελικά.. Γιάννη; Πέτρο; το, και το, μου ζήτησε ο πάτερ, πάμε; Πάμε! Και πήγαμε.

Η εκκλησία ήταν ευαγγελική, Γερμανική, με νοίκι κάναν οι πιστοί εκεί λειτουργία. Δίχως εικόνες, δίχως τέμπλο, δίχως ωραία πύλη. Ο παπάς σε κοινή θέα, καμία σχέση με τους δικούς μας ναούς. Οι τρεις εμείς στον τοίχο, σε ένα κινητό αναλόγιο-ψαλτήρι, μιας και οι ευαγγελικοί δεν έχουν ψάλτες, και ψέλνει ο κόσμος. Δίπλα μας, κάθετα στον τοίχο, μια σωλήνα-λάμπα φθορίου αναμμένη. Βλέπαμε και δίχως αυτήν, μα δεν έδωσα σημασία, άσε που δεν ήξερα που είναι ο διακόπτης. ...Θα μάθαινα όμως, και πολύ σύντομα. Δεξιά μας, ένα δωματιάκι, όπου ξεντύνονταν τα πιτσιρίκια με τα εξαπτέρυγα, και που είχε και μια πόρτα η οποία έβγαζε έξω στην αυλή, στο πλάι της εκκλησίας. Ακριβώς απέναντι, ακόμη ένα δωματιάκι. Ιδέα δεν έχω τι είχε εκεί. Και ανάμεσα σε όλα αυτά...ο Νεόφυτος.

Κορδωτός, καμαρωτός, σουλατσάριζε πέρα δώθε, σαπέρα σαδώθε, τρώγοντας όλη την ώρα αντίδωρα και μασουλώντας σαν γίδι, και κοιτώντας αν τον καμαρώνουν οι γυναίκες απο κάτω. Με το νού του νόμιζε πως κάτι σπουδαίο έκανε.. Καλά λένε, άμα δεν θέλεις κάποιον, όλα του σ' ενοχλούν.

Ξαφνικά, εκεί που ψέλνουμε, αισθάνομαι να με σπρώχνει κάποιος δυνατά και άτσαλα..κοιτάζω κόβοντας το ψάλσιμο, και βλέπω τον μαλάκα τον Φύτο, να έχει πέσει πάνω μου και να προσπαθεί να κλείσει τον διακόπτη της λάμπας που σας έλεγα προ λίγο.. Με έκανε και φίλησα τα βιβλία. Εάν πήγαινε απο την άλλη, θα είχε μισό μέτρο απο μένα απόσταση, και θα ήταν και πολύ πιο εύκολο για όλους, παιδικά εύκολο. Μου ανέβηκε με μιας το αίμα στο κεφάλι, μα θυμήθηκα τον παπά, με το "μια χαρά" θα είναι όλα, και κρατήθηκα. Όχι ρε, δεν θα με συγχύσεις σήμερα, είπα απο μέσα μου και συνέχισα τάχα μου δεν τρέχει τίποτα.

Κάκαλα. Δεν πέρασαν τρία λεπτά, και ξανά το ίδιο ακριβώς σκηνικό. Βιασμοί, σπρωξίματα, φιλιά στα βιβλία, σπαγγάτο ο άλλος και τσούπ...ξανα άναψε η λάμπα. Α, που να σου γα... Όχι ρε, δεν θα συγχυστώ σήμερα.. ύπαγε οπίσω μου σατανά, είπα μέσα μου, και τσούπ στη στιγμή, βρέθηκε απο πίσω μου πάλι, και ως εκ θαύματος ο Φύτος. Ξανάρχισε να με σκουντάει με τα γνωστά πλέον...φιλάκια και λοιπά, και ...ξανάσβησε την λάμπα.. Ο Πέτρος κάτι κατάλαβε, και μου λέει, δε μου λές; επίτηδες το κάνει; Ναι Πέτρο, αλά μη δίνεις σημασία, όλα θα πάνε "μιά χαρά", θα δείς..

Να μην τα πολυλογώ, η γαμημένη εκείνη λάμπα, έσβησε και άναψε συνολικά εικοσιοκτώ φορές. Εικοσιοκτώ φορές, τα νεύρα μου δοκιμάστηκαν όσο ποτέ άλλοτε μέσα σε εκκλησία. Ο καταραμένος φίδις, έκανε πράγματι καλά τη δουλειά του. Δεν άντεξα άλλο.. Μόλις τον είδα να έρχεται για την εικοσιεννιά, ετοιμάστηκα σαν τον Αρχάγγελο Νικολιήλ για την μάχη.

Μόλις πήγε να με σπρώξει, τον βουτάω από τον γιακά, και με μια κίνηση Ντε Νίρο, τον χώνω μέσα στο δωματιάκι ακριβώς δίπλα. Η φωνή μου σφυριχτή και σιγανή μεν, μα έτρεμε από οργή μαζί με μένα. Ο παπάς είδε την όλη σκηνή, και σταμάτησε ενστικτωδώς να διαβάζει αυτά που διάβαζε στην Αγία Τράπεζα, και έμεινε να κοιτάζει εμάς τους δυό στο δωματιάκι, ακριβώς απέναντί του και δεξιά. Ο Πέτρος και ο Γιάννης, συνέχισαν να ψάλλουν κανονικά.

Δεν μου λες ρε μαϊμούνι, θα τραβήξει πολλή ώρα το καραγκιοζιλίκι εκεί έξω; του είπα φουρκισμένος και κρατώντας τον ακόμη από το πέτο.. Τι θέλεις ρε; σε μίλησα εσένα; Ρε το σπρωξίδι τόση ώρα και τα νεύρα μου σαν λάστιχα, για ποιο λόγο όλα αυτά; θα μου πείς; και κοίτα η δικαιολογία σου να είναι καλή γιατί θύμωσα παλιομαλάκα..ακούω λέγε.. Εεεε...νααα...είπα να ανάψω τη λάμπα, να βλέπετε.. Σκοτείνιασαν τα μάτια μου..θόλωσα...ρε ο καριόλης έχει θράσος και πάει να με δουλέψει.. Να ανάψεις την λάμπα την αναμένη απο ξαρχής; Την λάμπα που έσβησες και άναψες τριάντα σχεδόν φορές; Ρε καριόλη, με περνάς για ηλίθιο και πας να δουλέψεις εσυ εμένα ρε κουτοπόνηρε;

Και ανοίγοντας με το πόδι μου, πατώντας το πόμολο, την πλαϊνή πόρτα, του τράβηξα ένα σούτ, και τον έστειλα να σαβουρντιστεί έξω στην αυλή, ξάπλα στα χαλίκια και βογκώντας σαν βόδι, κρατώντας τον αγκώνα του..

Βγήκα απο πίσω του, τον ξανάπιασα απο το γιακά, και του είπα -σιγανά πάντα, να μην λέει κι ο κόσμος, συγγενείς μαλώνουνε- Μην τολμήσεις και μπείς στην εκκλησία σήμερα όση ώρα θα είμαι εγώ εκεί μέσα, θα πάρω φόρα και θα σε βγάλω έξω με μπουνιές, κλωτσιές, μανουάλια και ότι βρώ στο πέρασμά μου, που θα θαυμάζεις έπειτα τι κακό σε βρήκε άξαφνα.. Και μπήκα μέσα κλείνοντας με το κλειδί.

Ο παπάς ακόμη εκεί, ακίνητος να με κοιτάζει. Έμεινα στο δωματιάκι για λίγο, και ήρθε δίπλα μου χαμογελώντας. Με είδε που έτρεμα απο τα νεύρα μου, και μου έδωσε λίγο νερό από τη βρύση δίπλα μου. Πιες, νευρόσπασμα, πιες.. Καλά τον έκανες, του χρειαζότανε, είπε μόλις τελείωσα, αδειάζοντας το ποτήρι.
Και γύρισε στην λειτουργία του, συνεχίζοντας σαν να μην συνέβη τίποτε.

Ο Γιάννης και ο Πέτρος, ψιθυριστά και οι δύο και με τρόπο, προσπαθούσαν να μάθουν τι έγινε στο δωματιάκι..
Νίκο; τι έγινε; ο άλλος δε φαίνεται, που είναι;

Τίποτε βρε παιδιά, μην ανησυχείτε, όλα είναι ..."μια χαρά"..




06 Ιανουαρίου 2009



16 Μάλλον όχι..

Θεσσαλονίκη, αρχές του 80. Αγόρασα το πρώτο μου αυτοκίνητο, μια χελωνίτσα VW, μοντέλο του '62. Τότε ήμουν 24 χρονών περίπου, κοντό μαλλί, δερμάτινο σακάκι, τζην παντελόνι.. Το σεβόμουν αυτό το αμάξι, με πέρναγε βλέπεις έναν ολόκληρο χρόνο σε ηλικία, και μου άρεσε αφάνταστα ο ήχος της εξάτμισής του και το εσωτερικό του, που έμοιαζε με περιστερώνας. Πήρα τηλέφωνο κάποια φιλαράκια μου, να πάμε μαζί βόλτα να το εγκαινιάσουμε, διασχίζοντας την Θεσσαλονίκη απ' άκρη σ' άκρη και καταλήγοντας κάπου μετά -όπως συνηθίζαμε- να πιούμε κανένα καφεδάκι ή αναψυκτικό. Κάναμε κάμποση οχλαγωγία ομολογώ, το προπολεμικό του ράδιο όμως δούλευε ακόμη, και έτσι γλύτωναν τα αφτιά μας από τις ξώφαλτσες τσιρίδες του Μάκη, που καθόταν ακριβώς πίσω μου. Κάποια στιγμή, φτάσαμε στο Βαρδάρη. Αν είναι δυνατόν να μην περνάγαμε κι από κει. Διασχίσαμε την Μοναστηρίου προς την κατεύθυνση του Σ. Σταθμού, μα λίγο πριν φτάσουμε, δεξιά μας, και τέσσερα στενά πριν το Σταθμό, εκεί που είναι (ήταν τότε) μια Εθνική τράπεζα, είδαμε κάτι που μας κίνησε την νεανική μας περιέργεια. Πάνω από 150 άτομα, τσούρμο μαζεμένα, να έχουν κλείσει το στενό απ' άκρη σ' άκρη, και να κοιτάζουν κάτι που συμβαίνει μέσα στο στενό, μα αδύνατον να δείς αν δεν πάς εκεί, μα και πάλι θα έπρεπε να προσπαθήσεις να μπεις μπροστά. _Ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ; ρώτησε ένας από πίσω μου.. _Ποιος ξέρει, μπορεί τίποτε νταβατζήδες να πλακώθηκαν στο ξύλο, είπε ένας άλλος.. _Πάμε ρε να δούμε; _Πάμε.. Πάρκαρα κάπου εκεί δίπλα, και τρέξαμε και οι πέντε να δούμε τι συνέβαινε πίσω από τον ανθρώπινο τοίχο..και είδαμε.. Ακουμπισμένος στον τοίχο ενός BAR ένας ένστολος Ζητάς, δυο νεαροί, γύρω στην ηλικία μου μπροστά του, να τον χτυπάνε με ..πιρούνια (δεν κάνω πλάκα, με πιρούνια που τρώμε μακαρόνια σε λέω..) λίγο δίπλα, στη μέση του στενού, η μοτοσυκλέτα του αστυνομικού, πεσμένη κατάχαμα, κομμένο και πεταμένο πλάι της το μικρόφωνο του ασυρμάτου, και μπροστά απ' αυτά, ένα "παπάκι" πεσμένο κι αυτό στο πλάι μέσα στο στενό. Καταλάβαμε αμέσως τι έγινε. Ο αστυνομικός ψυλιάστηκε πως είναι κλεμμένο, τους ζήτησε να σταματήσουν για έλεγχο, εκείνοι την κοπάνησαν και τους έφτασε σ' αυτό το στενό, όπου και του όρμησαν. Βλέποντας μάλιστα πως τόσος κόσμος μαζεμένος, δεν έπαιρνε θέση, αισθάνθηκαν μεγαλύτερη σιγουριά, και χτυπούσαν τον ανήμπορο αστυνομικό με μεγαλύτερη μανία. Κάποιες φορές, στράβωναν τα πιρούνια, τα ίσιαζαν με το χέρι τους, και συνέχιζαν να τον χτυπάνε στην κοιλιά και στο θώρακα, βρίζοντάς τον ασταμάτητα. Κάποια στιγμή, το βλέμμα του αστυνομικού, έπεσε πάνω στο δικό μου και κάρφωσε τα μάτια του πάνω μου.. Ένοιωσα πολύ άσχημα, ήταν σαν να ζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια, έδειχνε τόσο αδύναμος και τρομοκρατημένος, και κάθε προσπάθειά του να ξεφύγει, απέβαινε άκαρπη, δεν τον άφηναν τα δύο τσογλάνια.. Η αγανάκτηση άρχισε να με κυριεύει..Είδα αριστερά μου τον Μάκη. _Ρε Μάκη; πάμε να τον βοηθήσουμε; _Μαλάκας είσαι; θέλεις να μας την πέσουν όλοι αυτοί που είναι μαζεμένοι εδώ πέρα; Δίκιο είχε, ήταν πάρα πολλοί για να τα βγάλουμε πέρα εγώ και οι άλλοι τέσσερις δικοί μου. Μα και πάλι, σίγουρα όλοι αυτοί ήταν με το μέρος των θυτών; έπρεπε να δράσω, και γρήγορα μάλιστα, όσο ήταν ο μπάτσος ακόμη ζωντανός. Γύρισα δεξιά μου και..αναγκάστηκα να σηκώσω το κεφάλι μου προς τα επάνω.. Ο τύπος δεξιά μου, ήταν σαν τριώροφη πολυκατοικία.. _Ρε φιλαράκι, του είπα προσεχτικά, ώστε να μπορέσω να ψυχολογήσω με τίνος μέρος είναι, θα τον σκοτώσουν μπροστά στα μάτια σας, και θα το έχετε μια ζωή τύψεις, δεν τον λυπάστε; Και μου απαντάει ο τρισδιπλάσιος, και διέκρινα μια σπίθα οργής στη φωνή του, που με έκανε να αναθαρρέψω.. _Ναι ρε φίλε, αλά πού θες να ξέρω τι άλλο έχει στην τσέπη του το κωλόπαιδο; να πάω αδιάβαστος; παιδιά έχω, να κάνω τον ήρωα; _Εάν, είπα τότε εγώ, ο τετραπέρατος μαλάκας, πιάσω εγώ τον έναν, θα έρθετε οι υπόλοιποι να πιάσετε τον άλλονε μη φάω καμία πισώπλατα; _Πάνε μπροστά εσύ κι ερχόμαστε... απάντησε ο ντουλάπας. ΝΑ! πάρτα μαλάκα, είπα τότε αμέσως, από μέσα μου στον εαυτό μου, ηρωισμούς ήθελες; τράβα τώρα μπροστά.. Να κάνω πίσω; με τίποτε, καλύτερα να με κατάπινε η γη. Έδωσα το λόγο μου, πίσω δεν υπήρχε πλέον, ακόμη και να ήξερα πως δεν θα έβγαινα ζωντανός. Δεν είμαι ήρωας, μα έχω έναν εγωισμό, που ακόμη τον πληρώνω.. Έκανα δυό τρία βήματα, κοιτώντας με την άκρη των ματιών μου πίσω μου, για να δω, έρχονται; η θα μείνω μονάχος πάλι σαν κάφρος, να βγάζω αλονών φίδια από τις τρούπες.. Και είδα τότε, ένα βουνό, ένα τείχος από ανθρώπινα σώματα, να με ακολουθάει..ξεθάρρεψα. Έφτασα δίπλα στον έναν, που δεν πήρε είδηση πως το σκηνικό άλλαξε και η ασυλία του έλαβε τέλος, και που συνέχιζε να χτυπάει και να βρίζει..με το αριστερό χέρι μου, του πήρα με μια απαλή κίνηση το πιρούνι, ενώ με το άλλο χέρι κράταγα γερά το χέρι του, λέγοντάς του, "ηρέμησε, τα χειρότερα τώρα έρχονται.." _Άσε με κάτω ρε **@#$^#*&^@....-και τι δεν μου έβρισε- _Δεν θα σε αφήσω κάτω, του είπα ήρεμα, μα η οργή μου με έπνιγε όλη αυτή την ώρα, θα σε πατήσω κάτω τσόγλανε..και τον πετάω κάτω, περιλαβαίνοντάς τον στα μπουνίδια.. Ξαφνικά άρχισα να νοιώθω κάτι περίεργες ζαλάδες. Οι μαλάκες που ήταν 2-3 σειρές πίσω μου, δεν έφταναν τον κόπανο από κάτω, και βάραγαν στα τυφλά. Αμ, στην πορεία των "τυφλών" ήμανε εγώ. Έφαγα ..μη σας πω, καμιά εκατοσταριά σβουριχτές, που μου 'ρθε ίλιγγος. _Μη βαράτε εμένα ρε μαλάκες...τον από κάτω ρε είπαμε.. _Αφού ρε δεν φτάνουμε..ακούστηκε ένας με κάπως λίγο φιλότιμο _Και επειδή ρε μαλάκα δεν τον φτάνετε, πρέπει να βαράτε εμένα επειδή με φτάνετε; χτυπηθείτε μόνοι σας..εσάς δεν σας φτάνετε; Και άξαφνα, ενώ είχα την μπετονογροθιά μου στον αέρα και την κατέβαζα με μεγάλη ηδονή στη μούρη του "δολοφόνου με το πιρούνι", ακούστηκε ένα "χριιιιτσ & κλίκ.." και έμεινε το χέρι μου όρθιο, μετέωρο, κάνοντάς με να μοιάζω με το άγαλμα της ελευθερίας.. Μου φορέσανε χειροπέδες..έλα νινί στον τόπο σου, ποίος μάλαξ; Ήρθε η ασφάλεια, και έπιασαν εμένα οι κόπανοι. Τότε ακούστηκε μια φωνή, _"..όχι αυτόν ρε παιδιά, αυτός είναι δικός μας..τον από κάτω, αυτόν που βαράει το παιδί πιάστε" Για πότε βγήκαν τα περιβραχιόνια και βρέθηκαν στα χέρια του "πιρουνάκια" δεν πήρα είδηση..Γυρνάει τότε ένας από τους ασφαλίτες και μου λέει, _"συγνώμη κύριε συνάδελφε, παρεξήγησις.." "Τι-πώς-πού; Συνάδελφε..????????? " Δε γαμείς. Συνάδελφε; συνάδελφε. Νο πρόμπλεμ. Πιάσανε εν τω μεταξύ και τον δεύτερο "πιρουνάκια", τον οποίο είχαν περιλάβει οι άλλοι μισοί από το ασκέρι, και πάνε τώρα να τους βάλουν σε ένα από τα αμάξια της ασφάλειας. Ο ένας μπήκε, μα αυτός που έδερνα εγώ, δεν έμπαινε με τίποτε. Έβριζε τους μπάτσους και μόλις με είδε, με γνώρισε, αρχίζοντας να με λούζει με χαριτωμένες χριστιανικές εκφράσεις. Μια από αυτές ήταν "κωλόμπατσε.." Καλά, τι πάθανε σήμερα όλοι και με λένε μπάτσε και συνάδερφε; απόρησα, μα δεν έδωσα σημασία. Πήγα δίπλα του, τον έπιασα πατρικά από τη φαβορίτα, τον σήκωσα λιγάκι με αγάπη, και του είπα σφυριχτά σαν φίδι -κι ενώ αυτός όλως περιέργως και αδικαιολογήτως, άρχισε να σκούζει- θα μπεις στο αμάξι; η θέλεις να σε βοηθήσω εγώ; Πήδηξε μέσα, δεν μπήκε απλά. Πιο γρήγορο μπάσιμο σε αυτοκίνητο δεν έχω ξαναματαδεί σε λέω. Προσπάθησα μετέπειτα, πολλές φορές να τον μιμιθώ, μα το μόνο που κατάφερνα ήταν μερικά τριώροφα καρούμπαλα στην οροφή της πόρτας του αμαξιού. _Αφήστε τον τώρα σ' εμάς, κύριε συνάδελφε, μου ξαναλέει πάλι ένας απ' αυτούς. Πάλι συνάδελφε; σαν πολύ συναδελφωμένοι δεν γίναμε απόψε; Μιλάμε για μια συναδελφοσύνη σπάνια..σκέφτηκα, μα πάλι δεν μίλησα... Εκείνη τη στιγμή, έρχεται ο αστυνόμος που τις έτρωγε ως εκείνη τη στιγμή, και μου απλώνει το χέρι. Του το έδωσα, και μου λέει στο καπάκι.. _"σε ευχαριστώ πολύ κύριε συνάδελφε, αν δεν ήσουν εσύ, θα με σκότωναν ως τώρα.." _Υποχρέωσή μου ρε φίλε, αλά, γιατί με λέτε όλοι σας απόψε ...συνάδελφο; Με κοίταξε σαν χαμένος.. _Δεν είσαι συνάδερφος; _Αστυνομικός εννοείς; _Ναι.. _Όχι.. _Δεν υπηρετείς στο....(τάδε)..;; _Όχι _Πολίτης είσαι; _Ναι.. _Και βοήθησες αστυνομικό; _Γιατί; κέρατα έχεις; _Όχι, δεν είπα αυτό, αλά..πολίτης να βοηθήσει αστυνομικό; _Εσύ δεν θα με βοηθούσες; _Μάλλον όχι.. _Παρδόν, πώς είπαταν; Φρικάρισα μια στιγμή, νομίζοντας πως το εννοούσε έτσι όπως ακούγεται, μα με πρόλαβε.. _Είδες πόσοι κοίταζαν εδώ μαζεμένοι; _Είδα, καμιά διακοσαριά.. _Εγώ σου λέω πως ήταν παραπάνω..είδες να κούνησε κανείς απ' αυτούς έστω το δαχτυλάκι του; ...μην απαντάς, θα σου πω εγώ...ΟΧΙ! περίμεναν διακόσια άτομα, διακόσιοι γκοτζάμ άντρες, να ρθει ένα παιδάκι να μπει μπροστά, για να το ακολουθήσουν..κατάλαβες τώρα τι εννοώ με το όχι; _Ναι φίλε μου, τώρα ναι, σε κατάλαβα. Με τον αστυνομικό γίναμε φίλοι, καλοί φίλοι. Τον έλεγαν Αχιλλέα Κ. Θα μου πεις, γιατί δεν γράφεις το επίθετό του. Δεν ξέρω αν θα ήθελε να το γράψω. Δεν ξέρω καν που μένει σήμερα που τον θυμήθηκα. Ούτε αν υπηρετεί ακόμη η πήρε σύνταξη. Του εύχομαι μονάχα, να είναι καλά, όπου κι αν βρίσκεται.. Θα μου πεις, γιατί το έγραψες αυτό τώρα ρε Νικόλα.. Να σου πω το γιατί. Για μένα προσωπικά, υπάρχουν αστυνομικοί σωστοί κι αξιέπαινοι, που έχουν επίγνωση του ρόλου τους και δεν ασχημονούν, όπως υπάρχουν και αστυνομικοί επίορκοι και καθίκια. Δεν τους βάζω όμως όλους σε ένα τσουβάλι, πίστεψέ με..θα ήταν άδικο, και μπορεί να είμαι όλα τα στραβά της γης, μα, άδικος δεν θέλω να είμαι..δεν μου πάει.




04 Ιανουαρίου 2009



12 Οι τρείς μάγισσες με τις γούνες

Ενώ δεν είμαι κακός, ούτε κουτσομπόλης, έ, σήμερα θα σκάσω αν δε γίνω. Κάθε φορά που τις βλέπω αυτές τις τρεις, ομοούσιες και αχώριστες, αναταράσσονται τα εντός, και τα εκτός μου σε σημείο ανυπόφορης αηδίας. Ύψος από 1.20 έως 1.30, βάρος από 120 έως 130, πλάτος 1,20 χ 1,30 κυβικά, και ηλιθιότητα αμέτρητη όσο το σύμπαν ρε παιδιά..εις την ενάτη! Μα δεν είναι τα στατιστικά νούμερα που προανέφερα τόσο χτυπητά, όσο η κακία τους. Την "ακούς" όταν μιλάνε, έχει τον ήχο του φιδιού, την "βλέπεις" στο βλέμμα τους, σαν κοιτάζουν τον καθένα με μισόκλειστα μάτια, φθονερά και κακιασμένα. Και δεν καβαλάνε σκουπόξυλο, επειδή δεν ανακαλύψανε ακόμη στυλιάριον, που θα ήτο δυνατόν, λέγω-λέγω, να ανθέξει το βάρος μιας γκοτζάμ ...πατόζας. Πετάχτηκε ένα βράδυ η μία από αυτές σε ένα σουπάδικο ενώ τρώγαμε, και άρχισε να φωνάζει θυμάμαι, για να το ακούσουν καλά όλα τα παρευρισκόμενα εκεί αρσενικά, κι εγώ μεθ αυτών εννοείται, "εμένα κανείς μαλάκας δεν μπορεί να βρεθεί να μου τα φάει.." Και το είπε τρείς τέσερις φορές, ώσπου δεν άντεξα στο τέλος και της είπα με αγανάκτηση, Το ξέρω και σε πιστεύω, με τέτοιο χάλι που έχεις, σίγουρα δεν υπάρχει αρσενικό πάνω στη γη που να αισθάνεται τόση στέρηση ώστε να 'ρθει μαζί σου, οπότε τι να σου φάει. Και στα λιοντάρια να σε πετάξουνε εσένα, ούτε αυτά θα σε φάνε. Σκάσε τώρα και κλείσε το μαλακοκούτι σου επιτέλους γιατί τρώμε εδω πέρα, μου έκοψες την όρεξη και μόνο που σε είδα, τουλάχιστον μην σε ακούω κι όλας, γίδι. Και χτες, τσούπ!! νάτες, ήρθαν στο μαγαζί που τραγουδάω κι οι τρεις μαζί, φορώντας γούνα και οι τρεις τους..Παναγία μου!! σαν αρκούδες ήτανε. Απόρησα πως και δεν αλύχτησαν τα σκυλιά της γειτονιάς στη θέα τους...εγώ αν ήμανε σκύλος θα αλυχτούσα.. Καθόμουν στο Bar με τον φίλο μου και παρουσιαστή στον τοπικό ραδιοσταθμό, Γιάννη Καρρά, και τραβούσαμε τα ..μαλλιά μας. Να φανταστείς, του Γιάννη γίνανε μπουκλάκια.. _Ρε Νίκο, μου λέει, πρίν βγούνε έξω, σκέφτονται πολύ τι θα φορέσουν; _Έλα ντέ; Αλά πώς, με τι μυαλό.. _Γράψε ρε τίποτε γι αυτές στο μπινελικοδρόμιο.. _Θα γράψω Ιωάννη, και το σκεφτόμανε. Δε μου λές κυρά μου, (ζητώ συγνώμη απο τις κυρίες) τους καθρέφτες στο σπίτι τι τους έχετε; Τους σκεπάσατε με μαύρο πανί σαν τις ρουλέτες στα καζίνο; η μήπως θα έπρεπε να πιάνει όλον τον τοίχο να σας χωρέσει, όπως έγραψε και "ο κακός λύκος" στα σχόλια; Βρε μουσκάρια, ο καθρέφτης, όπως είστε σας δείχνει, ούτε χάρες σας κάνει, ούτε και σαμποτάζ.. Έχω δεί πολλούς ανθρώπους, που δεν είναι τέλειοι, ωσάν και του λόγου μου δηλαδής, μα όταν βγαίνουν έξω στον κόσμο, προσέχουν λιγάκι ρ ε μ ε γ ά λ ε, και δεν προκαλούν στους άλλους καρδιακό επεισόδιο η τάσεις σεληνιασμού. Ούτε και κάθε μέρα είναι Halloween γαμ* το κέρατό σας..χαζο καρναβάλια!! Θα μου πείς, σε ενόχλησε η γούνα; Ναι, αμέ! Η γούνα θέλει και σωστό ντύσιμο κι απο μέσα, γενικά ένα σωστό σύνολο. Όχι φούστες σαν της γιαγιάδες στα χωριά του Έβρου, και καλτσοβράκες απο κάτω, με παπούτσι πάνινο φλάτ, σαν αυτό που πάνε στο μαντρί..έλεος μαλάκω. Και μιλάμε για γούνα 40 κιλά..ασήκωτη, σα φλοκάτη. Βλέπεις επίσης, το μαγαζί μικρό ρε παιδί μου, τα τραπέζια κοντά μεταξύ τους, οι διάδρομοι παιδικοί, και να έχεις και κάτι γούνες, σαν αντίσκηνα λεωφωρείου χυμένες όπου να 'ναι; Γιατί η γούνα δεν κάθεται στην πλάτη της καρέκλας, γλυστράει σα διάολος, θέλει γκαρνταρόμπα οέο, έτσι δεν είναι; Κατασυγχύστηκα σας λέω με το που τις είδα να μπαίνουν στο μαγαζί..και το παθαίνω κάθε φορά που τις βλέπω..ταίς αρκούδαι των βόρειων πόλοι..αϊ σιχτίρ.




Next Next Next