28 Νοεμβρίου 2008



24 Έχεις δύο επιλογές..

Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα..
Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το. Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή ;

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς απο όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.

Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία. Ο πατέρας συνέχισε. "Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..

Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ. Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;" Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους. Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.

Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους. Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.

Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου. Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο. Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο. Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του. Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα απο την εξέδρα.

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους. Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές. Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.

Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!
Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα. Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση. Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε. Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.

Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει. Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..." Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...

Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε.." Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα. Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του. Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.

Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση. Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!" Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "απο δώ, απο δώ Shay.."

Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."

Ο Shay έφτασε τρέχοντας αδέξια στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.

Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.

Και τώρα, κυρίες, κύριοι, ...ο επίλογος..
Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη. Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.

Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.

Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα επιλέξεις κι εσυ, τα άτομα στα οποία θα το στείλεις. Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω σ' εκείνους, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων. Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή: Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς; ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιό κρύο;

Ένας είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιό αδύναμους ανάμεσά της"

Τώρα κι εσύ, έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή.. Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το...

Όχι όμως με τον γελοίο τρόπο κάποιων, που χρησιμοποιούν παρόμοια eMail, που θυμίζουν κάποιες "ανόητες απειλές", του στύλ: στείλτο σε τόσα άτομα, αλοιώς θα έχεις κακή τύχη και παρόμοιες μ@λ@κίες..
Νομίζω πως κάτι τέτοιο, θα πρόσβαλε κάθε έννοια νοημοσύνης και την μνήμη του Shay..

Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"

Κάνε το σωστό, απλά προώθησέ το μέσα απο το blog σου, ή δώσε το Link και σε άλλους αν σου άρεσε, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..

...και, χαμογέλα!!! ...μας παρακολουθούν παιδιά.

Νίκος Ράμμος (ΑΑΤΟΝ)


(Υ.Γ. Ξέρω πως θα το δω να αναδημοσιεύεται αρκετές φορές, σε αρκετά ιστολόγια. Πολλοί θα το θεωρήσουν φανταστική ιστορία, άλλοι θα το θεωρήσουν Spam και άλλοι σαν κάποιο συνηθισμένο Chain-mail.
Ελπίζω, ότι κι αν το θεωρήσουν, τουλλάχιστον να αισθανθούν το νόημα..
την πηγή έτσι κι αλλιώς δεν θα την αναφέρουν οι περισότεροι, και με το δίκιο τους, οι πιο πολλοί δεν με γνωρίζουν καν, μα δεν πειράζει, αρκεί "να νοιώσουν")




27 Νοεμβρίου 2008



1 Το ζώδιο μάς μάρανε..

Πώς είσαι; όλα καλά; με ρώτησε σαν με είδε.. Πώς να 'μαι, το χάλι μουυυυυυυ... το μαύρο..μούγκρισα απο τον πόνο Γιατί, τι έχεις; Τι έχω; τι δέν έχω ρώτα...πονάει κάθε χιλιοστό μου.. Αρρωσταίνεις εύκολα; Τι να σου πώ, δεν κρατάω σημειώσεις.. Κακώς, πρέπει Γιατί, μη χάσω το σκόρ ; Τι ζώδιο είσαι; Μοσχάρι.. Σοβαρά μιλάω Κι εγώ σοβαρά τό 'πα Ταύρος είσαι δηλαδή; Μοσχάρι είπαμε, εσύ ούτε απο κτηνοτροφία δεν ξέρεις, αστρολογίες μου πουλάς; Μα τι διάολο είσαι; υπάρχει ζώδιο μοσχάρι; Βεβαίως και υπάρχει, δεν το ήξερες; Ε, όχι που να σκάσω... Ε, σκάσε γιατί υπάρχει.... Έλα λέγε, υπάρχει; ποιό είναι; Εγώ! αυτοπροσώπως...δεν με ακούς πως βογκάω σαν μοσχάρι; Ε, ά! να χαθείς..τρελέ..πές τώρα τι ζώδιο είσαι... Εσύ τους λές πεθαίνω, κι εκείνοι σου λένε, άσπρο κώλο έχεις..έ ρε σκότωμα που θέλουν μερικοί μερικές..Λιοντάρι είμαι, λιοντάρι με στριφτά κέρατα...και τώρα που σε βλέπω πιο καλά, μου θυμίζεις κόκκινο πανί... Δηλαδή; Δηλαδή, τα πήρα άγρια, και...αρχίνα να τρέχεις..καλού κακού..




26 Νοεμβρίου 2008



3 Γιατί; ...και ο λόγος;

Άρχισα να κουράζομαι απο τον συνεχή βομβαρδισμό απο τηλεόραση και περιοδικά, απο παρέες και φίλους, απο γνωστούς και συγγενείς...για το τέλειο σώμα. Ρε σείς, τελειότερο σώμα απο το δικό μου δεν υπάρχει ρε.. Αφού να φανταστείτε, μόλις γεννήθηκα, χάλασε δια παντός το καλούπι μου και δεν μπορώ πια να με κλωνοποιήσω, κάτι που απεγνωσμένα προσπαθώ χρόνια τώρα, μπάς και συνέρθει η μάννα μου απο το σόκ που έπαθε και της έμεινε κουσούρι, μόλις με είδε ...σαν με γέννησε....τι έγινε, σας μπέρδεψα; πάρτε το απ' την αρχή ξανά. _Σε πέντε χρόνια; άπαπαπαπα...πού να κάνετε τέτοιο σώμα σε πέντε χρόνια καλέ; ξέρετε πόσα χρόνια γυμνάζομαι; Απο τα δεκάξι μου.. _Στα αποτέτοια μας! _Ορίστε; _Είπα, τρομερά τα αποτελέσματα φίλε.. _Ε...χεχ, ..φίλη...είμαι γυναίκα ξέρετε.. _Σοβαρά; _Μα, φυσικά.. _Που λές, χαμπάρι δεν πήραμαν. Σε είδαμαν εκεί με τσιτωμένους τους αρούρηδες της πλάτης,με τζι ακέφαλους, τζι δικέφαλους, τζι τρικέφαλους, τζι τετρακέφαλους, με τις λερναίες ύδρες, και τρομάξαμαν ρε πουλάκι μου..και ευθύς, είπαμαν ώχ! μας την ενέπεσεν η έφοδος του Μήτσου του μπετατζέως, με το καπετανάκιον, που 'χει ντούγκλα το μυστάκιον.. _Γιατί ρε φίλε, έχεις και συ τρικέφαλους και τετρακέφαλους ωσεί εμουά; _Όχι ρε Μήτσο, δεν έχω..απο γενετής "δικέφαλος" είμαι, ακόμα και σαν ομάδα να φανταστείς. Άσε που το δεύτερό μου κεφάλι, μου 'χει κάνει άνω κάτω τη ζωή μου, χάλια δηλαδή, πού να στα λέω..και μου λές να είχα μερικά κεφάλια ακόμα; χάζεψες παντελώς; _Δεν σε καταλαβαίνω.. _Απο τα χάπια είναι, άμα τα σταματήσεις για δέκα χρόνια στρώνεις, αλά κρεμάς άτσαλα.. "Σώμα μουυυυυυυ... σώμα μου φτιαγμένο απο μπετόοοοον...." ...με πιάνιες;






4 Γιατί ρε φίλε;

Πήγα να μπώ σε μια σελίδα "nassoskappa.blackwhitemag.net" και μου ήρθε φάτσα κάρτα το μύνημα, πως η σελίδα αυτή είναι αποκλεισμένη, διότι λέει "προσπαθεί να κάνει εγκατάσταση κάποιο σκρίπτ" και λοιπά... Γιατί ρε φίλε; Δεν μπορείς να έχεις μια σελίδα καθαρή; τι τα χρειάζεσαι τα κωλοσκρίπτ; Υπάρχουν τόσα και τόσα "καθαρά", εσύ τα "βρώμικα" διάλλεξες;




25 Νοεμβρίου 2008



2 Χάλι μαύρο...

Έφαγα ένα κρύωμα και είμαι οριζόντια στο κρεββάτι... Συγνώμη αν λείψω λίγες μέρες.. Εσείς θα μου λείψετε περισσότερο..






4 To "GO" please!

Είναι η πιο συχνή φράση που θα ακούσει κάποιος σε οποιοδήποτε εστιατόριο στον Καναδά ή γενικά στην Αμερική. Πάς να φάς κάπου, άσχετα πού. Μπορεί να είναι ένα απλό εστιατοριάκι, μπορεί επίσης κάλιστα να είναι ένα νόμπελ εστιατόριο πολλλών αστέρων. ΟΚ ως εδώ. Παράγγειλες εσύ ή η παρέα σου γενικά, μα επειδή δεν είχες πολλή όρεξη, ή επειδή για κάποιο λόγο δεν μπόρεσες να φας το φαγητό σου, έμεινε το μισό ή και περισσότερο. Τι κάνεις; Πολύ απλό. Λές του σερβιτόρου, "παρακαλώ, πακετάρετέ το, θα το πάρω μαζί μου". Ο Έλληνας δεν το κάνει εύκολα, ντρέπεται τι θα πεί ο κόσμος. Άσε ρε, θα μας περάσουν για νηστικούς.. Λάθος κυρίες και κύριοι, τρομερό λάθος. Το να σε βλέπει κάποιος, να παραγγέλνεις δεκάδες πιάτα αφείδωλα, και παρατώντας τα ανέπαφα στο τέλος, τότε ναι, θα σε πεί και νηστικό, και επιδειξία, και σπάταλο, και κορόϊδο. Κάτι που θα το πληρώσω, είτε το φάω είτε όχι, εφ' όσον το παράγγειλα και μου το φέρανε, είναι δικό μου και το κάνω ότι θέλω. Κανένας δεν μπορεί να μου αρνηθεί το να το πάρω μαζί μου πακέτο, και να το απολαύσω αργότερα στο σπίτι μου όταν εγώ θελήσω, ή να το κάνω ότι άλλο θέλω στο φινάλε. Δεν είναι υποχρεωτικό να εξευτελιζόμαστε, λέγοντας συνεχώς το γελοίο "σας παρακαλώ, τυλίξτε τα, τα θέλω για το σκυλάκι μου" λες και ο σερβιτόρος το πίστεψε. Πείτε σταράτα, είναι δικαίωμά σας άλωστε "Παρακαλώ, δεν μπορώ να φάω δυστυχώς περισσότερο, μα, πακετάρετέ το μου, θα το πάρω μαζί μου". Και για κείνους είναι κοπλιμέντο, το ότι το φαγητό τους είναι τόσο καλό που δεν το αποχωρίζεστε, και για την τσέπη σας είναι καλό, διότι δεν πετάτε χρήματα άσκοπα, και δεν μπορεί επίσης το μαγαζί, να ξαναχρησιμοποιήσει στον επόμενο πελάτη, δικά σας απομεινάρια φαγητού, κάτι που γίνεται αιώνες τώρα και στα "καλύτερα σπίτια". Το πληρώσατε, σας ανήκει. Εάν όμως, σε κάποια περίπτωση, λέμε εάν που ΔΕΝ πρόκειται, κάποιος σας αρνηθεί να σας το πακετάρει για "μαζί", τότε έχετε το αναφαίρετο δικαίωμα να του ζητήσετε να το αφαιρέσει απο τον λογαριασμό σας. Πήρα σαν αφορμή για το θέμα αυτό, απο μια ανάρτηση -και τα σχόλια που επακολούθησαν- απο το Blog του φίλου μας Γιάννη, "Παραλιακά"




24 Νοεμβρίου 2008



6 Συζήτηση με συνάδελφο Blogger

Και μου γράφει ο φίλος μου Νάσος: Το blogging στην Ελλάδα είναι λίγο σύνθετο έως δαιδαλώδες. Στην αρχή άρχισε για πλάκα ως απλό ημερολόγιο. Στη συνέχεια έγινε πιο σοβαρό, και όταν έγινε ευρύτερα γνωστό, το "καπέλωσαν" οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι. Δές για παράδειγμα εδώ http://blogs.sync.gr/and.... (και σιγά μην τους διαφημίσω κι όλας δωρεάν) Απ' τη παραπάνω λίστα των εκατό πρώτων, είναι οι περισσότεροι επαγγελματίες. Εμείς οι υπόλοιποι που ΔΕΝ έχουμε αποκλειστικές ειδήσεις, ή να κάνουμε "πόλεμο εντυπώσεων" με "αποκλειστικά ρεπορτάζ", προσπαθούμε με "σχόλια", κάποιες "απόψεις" και "κριτικές" να ευαισθητοποιήσουμε περισσότερο κόσμο.

Προς το παρόν, σταμάτησα την αρθρογραφία στο ελάχιστο, 1-3 άρθρα την εβδομάδα και προσπαθώ να αυξήσω την αναγνωσιμότητα μέσω αναδημοσιεύσεων άλλων φιλικών blogs. Στην Ελλάδα μας λοιπόν, κάπως έτσι έχει η διαδικτυακή ιστολογία των blοggers.

Νάσος.

---------------------------------------------------------------------------------

Και τώρα εγώ, γιατί έχω την εντύπωση πως, ο Νάσος ξέρει πολύ καλά τι γράφει, και πως δεν γράφει φούμαρα; Μάλιστα. ΜΑ τότε, όταν τους πυροβολεί ο Μάκης, γιατί κάποιοι απο αυτούς επαναστατούν; Μήπως έχει τελικά δίκιο ο Τριανταφυλόπουλος λέγοντας πως κάποιοι κρυμένοι δημοσιογράφοι, Blogg-άρουν εκ του ασφαλούς; Έφτιαξα ακόμη έναν Banner, δείτε τον, να, αυτός αριστερά, κι αν σας εκφράζει..δικός σας.

Αλήθεια, πόσο ενωμένοι είμαστε σαν Blogger; Κατά πόσο μπορεί ο ένας να βασίζεται στον άλλον; Γιατί, τις προάλες, κάποιοι δώσανε ραντεβού στην Αθήνα, να κάνουν δήθεν κάποια "διαμαρτυρία" και πήγαν όλο κι όλο τρία άτομα.. Για να κάνουμε κάτι σωστό, για να έχουμε αποτελέσματα, πρέπει να γίνει πλέον συλλογική δουλειά. Οι επαγγελματίες δημοσιοκάφροι, έχουν κάνει μπάχαλο κάθε μέρος, που "πάτησαν το πόδι" τους. Έχοντας έτοιμες αποκλειστικές ειδήσεις απο εκεί που εργάζονται σκυφτοί, και μη βγάζοντας άχνα, έχοντας κάνει και πέντ' έξι γνωριμίες με πληροφοριοδότες για καμιά καλή ειδησούλα, "πουλάνε" μούρη και "φούμαρα" γράφοντας και φωνάζοντας ανώνυμοι, κρυμένοι πίσω απο ψευδώνυμα.

Άντε μετά εσύ, ο ερασσιτέχνης Blogger, να πάς μπροστά, όπως πάνω κάτω μου δίνει να καταλάβω συνεχίζοντας την κουβέντα, ο φίλος μας Νάσος. Και έχει δίκιο. Αρχίζω και κατανοώ σιγά σιγά και τον Μάκη... δεν μπορεί, κάτι θέλει να μας πει, μα δεν αφουγκραζόμαστε, δεν τον ακούμε.. Νάσο, να είσαι σίγουρος πως θα σκεφτώ πολύ καλά όλα όσα είπαμε χτές, και πως η συζήτησή μας δεν τελείωσε. Μάλλον, μόλις τώρα άρχισε..και όσοι πιστοί προσέλθετε, η πόρτα για όλους ανοιχτή, θέλει "κότσια" μονάχα, τίποτε άλλο..





23 Νοεμβρίου 2008



5 Φάε μαλάκα..

Φάε το φαϊ σου, μου έλεγαν.. Δεν θέλω, αφού δεν μου αρέσουν οι φακές βρε γιαγιά.. Να φάς κι ας μη σ' αρέσουν, έχουν σίδερο Νάτο! βλέπεις; γι αυτό δε θέλω Γιατί; Γιατί θα σκουριάσει μετά και θα πάθω τίποτε Άσε τις βλακείες και τρώγε.. Γιαγιά; να σε ρωτήσω; Τι θέλεις; Γιατί κάνει τέτοιες αδικίες ο Θεός; ε; ...Επίτηδες το κάνει; Τι λές βρε γάϊδαρε, ποιός σου είπε πως είναι άδικος ο Θεός; θα σ' αρχίσω με την σκούπα.. Εγώ στο λέω, είναι και άσε τη σκούπα. Και γιατί; Τι γιατί, χάθηκε να έβαζε το σίδερο στα παγωτά; στις τουλούμπες; ή, στις τηγανητές πατάτες έστω; Για να το έβαλε στις φακές, κάτι θα ήξερε.. Φυσικά και κάτι θα ήξερε γιαγιά, απλά ήξερε πολύ καλά, πως θα έμεναν αφάγωτες. --------------------------------------------------------------------------------------------- Φάε το φαγητό σου για να μεγαλώσεις μου έλεγαν, κι εγώ ο μαλάκας το έτρωγα.. Μεγάλωσα, και το πιό σίγουρο που ξέρω, είναι ότι το μετάνοιωσα. Αχ βρε γιαγιά, αν ήξερες, δεν θα μου έλεγες φάε να μεγαλώσεις, μα θα μου έκρυβες το φαγητό σίγουρα, και θα παρακαλούσες να μείνω παιδί για πάντα. Τώρα όμως είναι αργά. Συμβουλή πρός τα παιδιά, και όσους παρέμειναν παιδιά.. Μην τρώτε. Εκτός απ το ότι παχαίνει, σας κάνει και μεγάλους μια μέρα, οπότε δεν αξίζει. Κάντε αυστηρή δίαιτα, και μείνετε παιδιά για όσο πιο πολύ μπορέσετε.. κι αν ...σας αφήσουν ...κάποιοι άλλοι! (Βαθμολογήστε το)




22 Νοεμβρίου 2008



5 Μια φορά κι έναν καιρό..

Κάποτε, σε κάποια χώρα, ήταν ένας βασιλιάς, ο οποίος ήθελε να είναι δίκαιος με τον λαό του. Κάθισε και σκεύτηκε, πώς θα μπορούσε να τα καταφέρει. Τότε του ήρθε μια ιδέα. Μεταμφιέστηκε σε ζητιάνο και βγήκε κρυφά απο το παλάτι, ενώ οι μόνοι που γνώριζαν το μυστικό, ήταν ο γιός του και ο στρατηγός του. Βγήκε σε φτωχικά και βρώμικα σοκάκια, είδε με λύπη τον κόσμο να ζεί μέσα στην φτώχεια και στη λάσπη. Έπιασε με τρόπο κουβέντα μαζί τους, προσπαθώντας να μάθει τι θα τα άλλαζε όλα αυτά, τι θα έκανε τον κόσμο πιο ευτυχισμένο και χαρούμενο. Η απάντηση έμοιαζε σχεδόν απο κάθε έναν που ρωτούσε. "Όλοι στο παλάτι τρώνε με χρυσά κουτάλια, εμάς ούτε τα ψίχουλα δεν μας δίνουν να φάμε, ούτε τα αποφάγια τους. Με το λίγο που μάθαμε να τρώμε, θα μας ήταν αρκετά". Άλλος πάλι έλεγε, "μας φορολογούν για να ζούνε στη χλιδή, δίχως να μας ρωτήσουν ποτέ πώς ζούμε κι αν μας φτάνουν". Την επόμενη, ξαναβγήκε, και ντύθηκε χαμάλης. Όπου κι αν προσπάθησε να ζητήσει ένα κομμάτι ψωμί, τον έδιωχναν με φωνές και σπρωξιές. Δουλειές δεν υπήρχαν. Πέρασε έξω απο το παλάτι, και είδε αρκετούς αυλικούς να τρών και να πίνουν χορεύοντας και τραγουδώντας. Τους ζήτησε να του δώσουν λίγο απο αυτό που έτρωγαν, μα στάθηκε τυχερός ..πάλι καλά που δεν τον έσπασαν στο ξύλο. Τον πήραν άρον άρον κάτι φτωχοί άνθρωποι απο εκεί πρίν βρεί μπελά που τόλμησε να μιλήσει στους άρχοντες, και του έδωσαν να φάει απο το υστέρημά τους. Επί έναν χρόνο, έβγαινε ο βασιλιάς μεταμφιεσμένος κάθε μέρα, και κάθε φορά ντυνόταν διαφορετικά, αναλαμβάνοντας να παίξει και νέο ρόλο κάθε φορά. Έκανε σχεδόν όλλες τις δουλειές, πέρασε κάθε κακουχία και κούραση που περνούσαν οι απλοί άνθρωποι καθημερινά, και έμαθε να ζεί μόνος, με την εργασία του, με τα χέρια του.. Όταν επέστρεψε στο παλάτι και ανέλαβε και πάλι τα καθήκοντά του, ήξερε πλέον πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει, τι χρειαζόταν ο λαός του και τι όχι. Για να μπορείς να φορολογείς τον λαό, πρέπει πρώτα να του δίνεις έναν ικανοποιητικό μισθό, με τον οποίο θα μπορεί να ζεί, το λιγώτερο "αξιοπρεπώς", και αφού θα έχει πληρώσει επίσης όλες του τις υποχρεώσεις. Ειδ' άλλως, "ούκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος". Οι αυλικοί που παρασιτούσαν εις βάρος του λαού, διατάχθηκαν να εργάζονται, βγάζοντας τίμια το ψωμί τους πλέον. Αν είχαν κάποια αξιώματα, είχαν και κάπως καλύτερες αποδοχές, μα ποτέ σε σημείο που να εξοργίσουν τον λαό. Έβαλε τον γιό του, να κυκλοφορεί στη θέση του, ανάμεσα στο λαό, ακριβώς αυτό που έκανε και ο βασιλιάς επι ένα χρόνο μεταμφιεσμένος, ώστε να είναι και εκείνος γνώστης του λαού του, όταν θα γινόταν βασιλιάς. Αν κύριοι πολιτικοί της Ελλάδος, είχατε και ένα χιλιοστό μονάχα, σαν το ενδιαφέρον αυτού του βασιλιά, προς το λαό σας, θα σας είχαν φτιάξει αδριάντες ενώ ακόμη ζείτε σε κάθε πλατεία και κάθε δρόμο. Ποιός απο σας πήρε τους δρόμους και πήγε σε χωριά και πόλεις, δίχως επισημότητες και δεξιώσεις -που ο λαός πληρώνει- και κόντεψε τους ανθρώπους; Ξέρω, ξέρω...κάθε φορά που έχουμε εκλογές, τρέχετε, ξέρω... Εμάς, το μετά τι κάνετε μας νοιάζει, όχι προεκλογικά. Και, να σας πώ τι κάνετε; Αλαξοκωλιές. Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, λέει ο λαός. Αυτό κάνετε. Αληλοχαϊδεύεστε.. Μόλις δείτε τα σκούρα, αρχινάτε τις αυξήσεις αναμεταξύ σας σε μισθούς και αποδοχές, και κανένας δεν είχε ποτέ το σθένος να πει ΣΤΟΠ! ..Εγώ δεν θέλω, μου αρκούν όσα παίρνω.. Ο λαός ΠΕΙΝΑΕΙ, μιλάμε για φτώχεια κύριοι, μιλάμε για ξεσπιτώματα και για ανεργία. Κι εσείς δίνετε αυξήσεις στους εαυτούς σας και σε ανθρώπους που ήδη παίρνουν μισθούς που "εξοργίζουν" τον λαό; Ένα μηνιάτικο δικό τους, να είναι όλα όσα παίρνει ένας εργάτης όλο το χρόνο; Το βλέπετε δίκαιο, κάποιοι να αγοράζουν την μία βίλλα μετά την άλλη, και οι πολλοί να χάνουν το μοναδικό τους σπίτι, ακόμα και για χρέη των 1000 ευρώ; Γιατί δεν πάτε να κάνετε καμιά δουλειά επι τέλους; Γιατί δεν μπορείτε να ζήσετε όπως ο υπόλοιπος κόσμος, βγάζοντας με τίμιο ιδρώτα το ψωμάκι σας; Όλοι εσείς, δικηγόροι μόνο μπορείτε να είστε; -και μη μου πείτε πολιτικοί, γιατί βλέπουμε τα χάλια σας εδώ και δεκαετίες- . Θα σας παρακαλέσω πολύ, επειδή δεν ξέρετε τι θα πεί φτώχεια, επειδή δεν ξέρετε τι θα πεί ανέχεια, επειδή δεν ξέρετε τι θα πεί χρέος, επειδή δεν ξέρετε τι θα πεί ανεργία, επειδή δεν ξέρετε τι θα πεί κρύο, επειδή δεν ξέρετε τι θα πεί να σε κηνυγάνε οι τράπεζες, επειδή δεν ξέρετε τι θα πεί λαός, επειδή δεν ξέρετε τι θα πεί δουλειά.... κάντε μας τη χάρη και σηκωθείτε φύγετε με το καλό, πρίν σας γιουχάρουμε με τις ντομάτες. Άμετε στο καλό...αφήστε μας μόνους, δεν μας αφήσατε αίμα πιά, σαν βδέλλες, σίγουρα θα έχουμε λιγώτερα προβλήματα μόνοι μας, δίχως εσάς..αντίο! (Βαθμολογήστε το)




21 Νοεμβρίου 2008



6 Ελάτε να γράψουμε Ιστορία!

Φτιάξαμε ένα BANNER για όλους. Είμαστε πάνω απο 30.οοο Bloggers, μας διαβάζουν καθημερινά πάνω απο 2.οοο.οοο επισκέπτες συνολικά. Ξέρετε με 2.000.000 φωνές τι μπορούμε να κάνουμε; ...δεν το βάζει ο νούς σας. Διαδώστε τον, βάλτε τον και στο δικό σας Blog, πείτε και σε άλλους Blogger, φίλους και γνωστούς σας, να το αναρτήσουν και στα δικά τους Blog. "Είναι καιρός να κάνουν τα Blog αυτό που μπορούν να κάνουν πραγματικά, να ενημερώσουν, να φωνάξουν, να σπρώξουν και να αφυπνίσουν." Το Banner είναι αριστερά στην μπάρα αναρτημένο σε μικρότερη μορφή, δείτε το. Κάντε "Save As.." αυτήν εδώ την μεγάλη εικόνα, αποθηκεύστε την κάπου στον υπολογιστή σας, και τοποθετήστε την κατόπιν στο Blog σας, σε σημείο που να φαίνεται μόλις το ανοίξει ο επισκέπτης σας, έχοντας τσεκάρει το τετραγωνάκι που λέει "Σμίκρυνση εικόνας.." για να χωρέσει. Για όσους δεν μπορούν, ή δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν να το μικραίνουν, ορίστε μια μικρότερη έκδοση του Banner αριστερά, εδώ, κάτω απο την μεγάλη εικόνα. Δεν επιδιώκω παλαμάκια όταν φτιάχνω κάτι, με ενδιαφέρει να αρέσει η να πιάσει τόπο. Αυτό λοιπόν που με ενδιαφέρει, είναι να σωθούν οι συμπατριώτες μου απο το αδιέξοδο των χρεών τους. Απο την "εν ψυχρώ ληστεία" των τραπεζών και των παρατραπεζικών κυκλωμάτων. Απο το κράτος που ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΣΚΥΨΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ. Στείλτε την εικόνα ελεύθερα σε όσους πιστεύετε πως ενδιαφέρονται για τα κοινά, που δεν είναι αναίσθητοι, που δεν κοιτάζουν την βολεψιά και την πάρτη τους μονάχα, και που ευαισθητοποιούνται με σοβαρά ζητήματα που αφορούν γενικά το σύνολο. Κάποια Blogs, ξέρουν να φωνάζουν, και το κάνουν καλά. Λύσεις δεν προτείνουν όμως. Καλή η φωνή, μα εδώ δεν αρκεί πιά το να φωνάζει κάποιος μοναχά. Τα αφτιά τους έχουν συνηθίσει, δεν πτοούνται απο φωνές και κλάματα. Χρειάζονται ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΙΜΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ. Χρειάζονται ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ. Χρειάζεται αγώνας. Μα χρειάζεται πλέον και "Αλληλεγγύη" μεταξύ μας σαν Bloggers. Μαζί και ενωμένοι, μπορούμε να κάνουμε όλους αυτούς που σήμερα μας αγνοούν και κρατάν κλειστά τα αφτιά τους, να μας προσέξουν και να μας ακούσουν. Βοηθήστε να ξυπνήσει ο λαός στην Ελλάδα, ο κόσμος να μάθει τι κάνουν τα άλλα κράτη. και να ζητήσει ίσα δικαιώματα επιτέλους. Τις ίσες υποχρεώσεις τις επωμίσθηκε δίχως να τις ζητήσει, και δίχως να τον ρωτήσουν.
Ας μην του κρύβουν τουλάχιστον ΤΑ ΙΣΑ ΚΑΙ ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ, που είναι και δικά σου, και δικά μου, και όλων μας!
ΣΗΜΕΡΑ ΕΜΕΝΑ, ΑΥΡΙΟ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΣΟΥ ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΕΣΕΝΑ
ΑΑΤΟΝ (Βαθμολογήστε το)






4 Ο αρμονίστας του Βασίλη Καρρά

(Αληθινή ιστορία) Νεαρός τότε, θα ήμουν δεκαοχτώ, δεκαενιά..τόσο. Δούλευα σε μια ταβέρνα, στο "κτήμα του Καραγκιόζη", μετά την Επανωμή. Ο Αντώνης, -ο καραγκιόζης και αφεντικό μαζί- μου λέει ένα μεσημέρι. "Τον αρμονίστα τον είδες;" "Όχι, ποιόν αρμονίστα Αντώνη;" "Απόψε έχουμε χορό, ο ραδιοσταθμός του Μένιου, του Ήλιου του Βορά" "Σοβαρά; ωραία, και ποιός θα τραγουδήσει;" "Θα έχουν κάποιους, δεν ξέρω, και θα έρθει επίσης ο Βασίλης ο Καρράς, καλεσμένος" "Δεν τον ξέρω προσωπικά, ακουστά μόνο, αλά οκ, άκουσα ότι είναι καλός.." Να είστε σίγουροι πως, ο αρμονίστας δεν φάνηκε, το αρμόνιο όμως το έστειλε με τους δικούς του και το στήσανε. Η πλάκα είναι πως δεν ήρθε ούτε το βράδυ για να παίξει..ποιός ξέρει τι του 'τυχε. Ο Αντώνης ήταν μέσα στα νεύρα του, τα έβαλε με τους μουσικούς. "Καλά ρε σείς, έτσι κάνουνε; πήρε προκαταβολή και εξαφανίστηκε; Σας το λέω, θα τα κρατήσω απο σας, και να πάτε να του τα ζητήσετε εσείς, δεν θα τον ψάχνω εγώ....και τώρα ποιός θα παίξει; θα έρθει και ο Καρράς και θα λέει ότι είμαστε καλαμπόρτζηδες...λειψή ορχήστρα; καλά είναι ποτέ δυνατόν λειψή ορχήστρα;" και σταματημό δεν είχε. Μέχρι που κάποια στιγμή, το μάτι του έπεσε πάνω σε μένα, και γυάλιζε πολύ παράξενα.. Τι με κοιτάς ορέ μούργο με το βλέμα του βοδιού, το σπινθηροβόλο; Χαμογέλασε ο γυαλομάτης και πήγε στην κουζίνα του, αφήνοντας επι τέλους τους μουσικούς να στήσουν και να κουρδίσουν τα κλαπατσίμπανά τους. Έφτασε η ώρα η τρανή. Ήρθε και ο Καρράς, και τα πάντα ήταν -σχεδόν- έτοιμα δια το γλέντιον. Βλέπω τον Αντώνη να τρέχει πρός τα μένα. Σε μια στιγμή πίστεψα πως δεν με είδε, και θα με έπαιρνε σβάρνα, γι αυτό πήγα πίσω απο την κολώνα. Αμ, για μένα έφεξε, σε μένα ερχόταν ο βοϊδομάτης, όχι για την κολώνα.. "Νίκο, Νίκο σώσε με.." "Γιατί, σε κυνηγάνε; θα φάς ξύλο;..ποιός;" "Μωρέ ξύλο θα φάμε όλοι μαζί..σώσε με ρε" "Πώς να σε σώσω ρε Αντώνη, λέγε.." "Πάνε επάνω στο πατάρι, πίσω απο το αρμόνιο, και κάνε ότι παίζεις.." "Α, καλά! Χάζεψες εντελώς εσύ" "Πήγαινε ρε, μην λέει ο Καρράς ότι έχουμε λειψή ορχήστρα..κάντη μου ρε Νίκο τη χάρη.." "Ρε μουρλέ; αφού δεν έχω ιδέα απο αρμόνιο...τι να παίζω; "πουλί" θαρείς είναι;" "Ρε πάνε που σου λέω, κλειστό το έχω, εκεί στο τραπέζι είναι η κονσόλα, δεν τη βλέπεις; δεν θα ακούγεται τίποτε, απλά κάνε πώς παίζεις, να μη δείχνει άδειο το πατάρι απο αρμονίστα.." "Σίγουρα μαλάκα; γιατί εσύ κατεβάζεις στα καλά καθούμενα κάτι περίεργες ιδέες.." "Όχι ρε, μη φοβάσαι, για χαζό με πέρασες;" "Όχι, για μαλάκα είπαμε" "Ανέβα ρε, κλειστό είναι το αρμόνιο...φύγε γιατί αρχίσανε, θα ανέβει όπου να 'ναι.." Πήγα, τι να έκανα, να του χαλούσα το χατήρι; Αν και προτιμούσα να δώ απο κάτω κι εγώ τον Καρρά, ποιός είναι επι τέλους ο τύπος.. Πήγα και στήθηκα πίσω απο το αρμόνιο, πήρα και ύφος Μπετόβεν, και άρχισα να βαράω τα πλήκτρα σαν μπούφος, ότι να 'ναι μιλάμε. Τράβαγα και το δάχτυλο πότε πότε κατά μήκος των πλήκτρων, φρρρρρρρρρρρ....έκανα ότι πατάω κουμπιά -καλά, μιλάμε ένα αεροπλάνο έχει λιγότερα- και τότε ήρθε ο Καρράς στην πίστα. Αρχισε το γλέντι, και εγώ τα ταχυδακτυλουργικά μου. Αριστερά μου, δεξιά μου, μπρός μου και πίσω μου, είχε κάτι θεόρατα ηχεία που δαιμονίζονταν. Δεν άκουγα τίποτε απο την οχλαγωγία, ένα συνοθύλευμα απο ήχους μόνο. Καλά ρε, πώς ακούνε οι έτσι τι παίζουνε; Μπράβο αυτιά; Κάποια στιγμή, και ενώ έκανα τις μαγκιές μου στα πλήκτρα του αρμόνιου, γυρνάει ο Καρράς και με κοιτάζει περίεργα.. "Τι έγινε ρε;" σκέφτηκα, "απορεί που δεν ακούει αρμόνιο;" Συνεχίζουμε, και μετά απο λίγο, να 'σου πάλι να με κοιτάζει περίεργα ο Βασίλειος. "Τι έγινε φιλάρα και με κοιτάς;" προσπάθησα να του πω μέσα απο την αναμπουμπούλα, μα πού να με ακούσει ο κουφός.. Γύρισε ξανά μπροστά και συνέχισε να τραγουδάει. Κοιτάζω τον Αντώνη, που χαζογέλαγε ύποπτα, χωρίς να έχει λόγο..Με νοήματα του είπα, "τι θέλει και με κοιτάζει τρείς την ώρα ο παπάρας;" Με κατάλαβε, και με καθυσήχασε με μια κίνηση του χεριού, που εγώ μετέφρασα ως: "μη σε νοιάζει ρε, κάνε εσύ τη δουλειά σου και βράστον". Την έκανα, μέχρι που ξαναγύρισε, και μου είπε, απο το μικρόφωνο αυτή τη φορά, "Ωραίος..." "Το ξέρω" του απάντησα.. Ξαναγυρνάει ο τύπος. "Ρε, τι έγινε, με αγάπησε;" "Κανένα ταξίμι θα κάνεις;" μου ξαναματαλέει.. Τι λέει ρε το ατόματο...ταξίμι; "Ύστερα.." του κάνω νόημα κουνώντας κυκλικά και κατά μπρός το χέρι μου, και άρχισα απο τα νεύρα μου να πατάω ότι έβρισκα μπροστά μου και πατιότανε. Εκείνη τη στιγμή κάνει φινάλε η ορχήστρα, μα εγώ δεν το πήρα είδηση, και συνέχισα να πατάω πλήκτρα...οπότε μέσα στην ησυχία που απλώθηκε, ακουγόταν μονάχα ένα πράγμα.. Το αρμόνιο...ΟΥΥΥΑΑΑΟΟΟΥΥΥΑΝΝΝΝΓΓΓΓΓΓΚΚΚΚΚ!!!!!!!!!! Μένω σύξυλος εγώ...γυρνάει και με ξανακοιτάει με απορία ο Καρράς ..ο φουκαράς, γυρίζω κι εγώ στον μαλάκα τον Αντώνη που μου ορκιζόταν πως θα το είχε κλειστό, και τον βλέπω κάτω απο το τραπέζι, να σπαρταράει στα γέλια.. Τον γαμείς κύριε πρόεδρε, ή δεν τον γαμείς;




20 Νοεμβρίου 2008



0 Μέσα στα μάτια σου, βλέπω...εμένα





19 Νοεμβρίου 2008



8 Κωλόφαρδοι τραγουδιστές..

Τραγουδούσα σε ένα μαγαζί στη Θεσσαλονίκη κάποτε. Το μαγαζί γεμάτο, πεντακόσια καθίσματα και σχεδόν όλα πιασμένα. Κοντά στην δεξιά κολόνα είχε μείνει ένα τραπέζι θυμάμαι άδειο ακόμη για τέσσερα άτομα. Ξαφνικά, πάθαμε όλοι πλάκα, κι όταν λέω όλοι, εννοώ όλοι. Προσωπικό και θαμώνες. Μπήκε στο μαγαζί μια θεά, ένα "αγγελάκι", μια κοπέλα τόσο όμορφη, που δεν θυμάμαι να ξαναείδα τέτοια ομορφιά ποτέ μου απο τότε. Μέχρι και ο μάγειρας βγήκε απο την κουζίνα και τη χάζευε. Το αφεντικό, που σχεδόν πάντα ήταν στο γραφείο του μέσα, μόλις του το είπαν και την είδε, δεν ξεκόλλησε απο την "μάρκα". Οι πελάτες οι μισοί, άρχισαν να γυρνάνε τις καρέκλες τους απο την άλλη μεριά, για να την βλέπουν. Μαζί της όμως η μικρή, είχε για παρέα το άκρως αντίθετό της. Μια ηλικιωμένη, τεράστια, κι όταν λέω τεράστια το εννοώ επίσης. Δεν είμαι κανένας αδύνατος ρε παιδιά, κι ούτε έχω κόμπλεξ με την εμφάνιση του άλλου ή την δική μου, μα η μπάμπω ήταν σαν τετράφυλλη ντουλάπα. Χρειάστηκε δυό καρέκλες μαζί για να καθίσει. Εγώ έκανα φιλότιμες προσπάθειες να μην κοιτάζω την πιτσιρίκα, προσπαθώντας να μην ξεχάσω τα τραγούδια που έλεγα.. Κάποια στιγμή τελείωσα και κατέβηκα, ξέροντας πως κανένας δεν πρόσεξε αν τραγουδάω ή όχι. Εκείνη την ώρα, και να έφευγε η ορχήστρα απο το πατάρι, λίγοι θα το παίρνανε είδηση. Και τότε έρχεται ο σερβιτόρος ο Γιώργος, και μου λέει με μνησικακία.. "Άντε Ράμμο, πάλι σου 'φεξε. Η πιτσιρίκα ζήτησε να πάς στο τραπέζι της να σε κεράσει, κωλόφαρδε, πάλι θα φάς καλά.." Να φάω καλά; Δεν κατάλαβα, με πέρασε για κανίβαλο; δεν τρώω γκόμενες ρε πανύβλακα.. Πήγα, και θυμάμαι πολύ καλά το πόσο όμορφη ήταν. Τσουγκρίσαμε τα ποτήρια, γειά σας, γειά μας..και... ΤΕΛΟΣ ΜΕΡΟΥΣ 1ου. ΑΡΧΗ ΜΕΡΟΥΣ 2ου. Άνοιξα τα μάτια μου, έχοντας στα αυτιά μου έναν ενοχλητικό θόρυβο απο δισκοπρίονο. Ένα ροχαλητό, που μου θύμιζε σκύλο του Αγίου Βερνάρδου στις Άλπεις. Εκείνα ροχαλίζουν τόσο βαριά. Κοιτάζω με περιέργεια πάνω, βλέπω το ταβάνι, τη λάμπα...άγνωστο το δωμάτιο ρε παιδιά..σαν νοσοκομείο έμοιαζε. Το δισκοπρίονο δίπλα συνεχίζει ασταμάτητα. Με έπιασε κρύος ιδρώτας.."Πού είμαι ρε ο μαλάκας;;;" Κοιτάζω διστακτικά και σιγά σιγά δίπλα, και μένω κόκαλο!!! Η ντουλάπα είναι ξαπλωμένη δίπλα μου, με την πλάτη γυρισμένη, ολόκληρο βουνό..Κάνω μιά και σηκώνω με τα χέρια το πάπλωμα, και κοιτάζω απο κάτω...μισόγυμνος, με το εσσώρουχο μονάχα..ΦΤΟΥ!! Τι έγιναν τα ρούχα μου; ποιός με ξέντυσε; πώς ήρθα εδώ; ποιός με έφερε; ..Να τα ρούχα μου, πάνω στην καρέκλα πιο δίπλα, διπλωμένα επιμελώς.. Βγάζω σιγάααααα σιγά το ένα πόδι απο τα στρώματα, το πατάω κάτω ανάλαφρα σαν αερικό μην κάνω θόρυβο και ξυπνήσουν τα Άγραφα, βγάζω σιγά σιγά και το δεύτερο, ευχαριστώντας το Θεό που τα έκανε όλα με σοφία...φαντάζεστε να είχα ακόμα πέντ' έξι πόδια; ακόμη θα έβγαινα.. Σηκώθηκα πατώντας στις μύτες σαν μπαλαρίνα, πήρα το παντελόνι μου και κοίταξα στις τσέπες..δεν έλειπε απολύτως τίποτε..έλα νινί στον τόπο σου, άλο και τούτο..Σας ορκίζομαι, δεν θυμόμουν απολύτως τίποτε.. Έλειπε το κομάτι απο χτές μέχρι τώρα μέσα απο το μυαλό μου. Εκείνη τη στιγμή, κουνήθηκε το όρος Σινά, και αποφάσισα να την κάνω πρίν με καταλάβει.. Πήρα ρούχα, κάλτσες και παπούτσια στο χέρι, και σιγάααα σιγά και πάλι, άρχισα να στρίβω το πόμολο της πόρτας. Τα κατάφερα ο γάτος, δεν ακούστηκε το παραμικρό. Την έκλεισα πάλι με την ψυχή στα δόντια, και άρχισα να ντύνομαι βιαστικά εκεί, επι τοπου. Με το που φόρεσα και την δεύτερη κάλτσα, πάω να βάλω το πουκάμισσο και άξαφνα ανοίγει μια διπλανή πόρτα, και βγαίνει μια κυράτσα να πάει ...στα τσακίδια..ξέρω γω που ήθελε να πάει χαραματιάτικα το φάντασμα; Μόλις με είδε μπροστά της, με τις κάλτσες και το σώβρακο, να προσπαθώ να βάλω τα μανίκια του πουκαμίσου μου, μάλον με πέρασε για άγγελο που ήρθε να την πάρει για "άτα", και άρχισε να σκούζει σαν υστερικιά..."ΑΝΩΜΑΛΕ....ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑ....ΒΙΑΣΤΗΣΣΣΣ..." Και να με έχεις εμένα να πασχίζω να ντυθώ απο τη μιά, και απο την άλλη να της λέω "σκάσε κλώσα, θα ξυπνήσεις την ντουλάπα μωρή.." Στο τέλος, άρχισαν να ακούγονται φωνές και πόρτες που ανοίγουν απο πάνω, πήρα τα υπόλοιπα ρούχα μου και άρχισα να κατεβαίνω σαν κυνηγημένος τις σκάλες, προσπαθώντας να ντυθώ τρέχοντας εν κινήσει βρίζοντας την κωλοφαρδία μου.. Στην εξόπορτα της πολυκατοικίας, είχα φορέσει και τα παπούτσια μου, βγήκα έξω και όπου φύγει φύγει απο το άντρο της αρκούδας.. Το βράδυ στο μαγαζί, ήμουν το επίκεντρο του θαυμασμού. Ά ρε τυχερέ, με την Θεά έ; καλά, θα γίνω κι εγώ τραγουδιστής, έλεγε και ξανάλεγε ο Γιωργάκης ο σερβιτόρος. Εγώ πάλι, παρίστανα τον κούλ..έλα μωρέ, πως κάνετε έτσι, ένα ποτό ήπια με την κοπέλα και το κάνατε ζήτημα.. Τι να τους έλεγα, την αλήθεια; πως ξύπνησα το πρωϊ δίπλα στην ντουλάπα και πως δεν θυμάμαι απολύτως τίποτε μετά το "στην υγειά μας" το προηγούμενο βράδυ, και ότι απο Θεές και νεράϊδες δεν είχα ιδέα; Κάποια στιγμή, ρώτησα τον Γιώργο. Ρε σύ; Τι Ράμμο; Φοβάσαι τις αρκούδες; Όχι.. Είδες ποτέ σου αρκούδα ρε μαλάκα; Όχι.. Ε τότε τι όχι μου τσαμπουνάς ρε ατρόμητε; Γιατί, εσυ είδες; Αμέ.. Πού; Στο κρεββάτι μου Γιώργο... Καλά ναι, εντάξει, και τις φοβάσαι; Αν τις φοβάμαι λέει...ειδικά τις γριές αρκούδες Γιώργο, είναι απρόβλεπτες..




18 Νοεμβρίου 2008



10 Ο εχθρός της πατρίδος...(Αληθινή ιστορία)

Λοχία; σε φώναξε να πάς στο εποπτείο ο επόπτης
Καλά πάω, ποιός είναι επόπτης σήμερα; ρώτησα τον δεκανέα.
Ο Λοχαγός..ξέρεις ποιός..ο μαλάκας.
Α! κατάλαβα, έγινε, σε ευχαριστώ Λάμπρο.

Σηκώθηκα, άναψα ένα τσιγάρο, και ξεκίνησα για το εποπτείο προσπαθώντας να μαντέψω τι διάολο με θυμήθηκε ο τρόμπας ο Λοχαγός. Δεν μου άρεσαν παρτίδες με λοχαγούς, και ειδικά μ' αυτόν τον τύπο. Δεν μου άρεσε τίποτε πάνω του. Έμοιαζε σαν φίδι, και συμπεριφερόταν ακριβώς έτσι, κι αλίμονο αν σε δάγκωνε.

Έφτασα κι ανέβηκα τις σκάλες του διοικητηρίου, και μπήκα στο διάδρομο, προχωρώντας για το γραφείο του επόπτη. Πρώτη μου φορά δεν είδα κανέναν απο τη στιγμή που έφτασα.
Σπάνιο, πάντα όλο και κάποιον έβλεπες, κάποιο στρατιώτη να βγαίνει απο κάποιο γραφείο, κάποιον να μπαίνει, αξιωματικοί να βολτάρουν...σήμερα κανείς; χμ! ύποπτον..

Πλησιάζοντας στα δέκα περίπου μέτρα, άρχισα να απορώ ακόμη περισσότερο..
Σαν να άκουγα βογγητά, φωνές, μα δεν μπορούσα να ξεκαθαρίσω τι ακριβώς ήταν, και τάχυνα το βήμα να φτάσω γρηγορότερα εκεί απο όπου ακούγονταν η φασαρία.
Τα αφτιά μου με έφεραν έξω απο την πόρτα του επόπτη. Έστησα αφτί και αφουγκράστηκα, να καταλάβω τι συμβαίνει.. και κατάλαβα περίπου τι συμβαίνει, κάποιοι χτυπιούνται εκεί μέσα..

Χτύπησα βιαστικά την πόρτα, και άκουσα σχεδόν αμέσως την άγρια φωνή του πετρίτη.
Όχι, δεν ήταν πετρίτης το όνομά του. Πετρίτης είναι ένα είδος οχιάς, πιο κοντή απο την συνηθισμένη, ζει σε πετρώδη εδάφη, μα είναι πολύ πιο δηλητηριώδης απο κάθε άλλο φίδι στην Ελλάδα. Σε τίποτε δεν διέφερε ο Λοχαγός απο μια οχιά.

Μόλις μπήκα, πριν ακόμη χαιρετήσω τον μαλάκα, έπιασε το μάτι μου μια σκηνή.. τον είδα να κλωτσάει έναν στρατιώτη, ο οποίος στωικά υπέμενε ...ποιος ξέρει πόση ώρα, πόσες προσβολές και πόσα βασανιστήρια.. Τον κλωτσούσε μπροστά μου, τον χαστούκιζε, τον έφτυνε, τον έβριζε με βρισιές που δύσκολα άντεχε νορμάλ άνθρωπος, δίχως να σταματάει, ξανά και ξανά..τον έβλεπα να τα δέχεται αμίλητος και ανήμπορος ο στρατιώτης, και πόνεσε η ψυχή μου, δεν το άντεχα το θέαμα..ήθελα να κάνω κάτι να σταματήσει το μαρτύριό του..

Προσπαθώντας να αποσπάσω την προσοχή του Λοχαγού, τον ρώτησα, "τι έκανε ο κόπανος κύριε Λοχαγέ;" Μου απάντησε, και ένιωσα το μίσος στη φωνή του. "Αυτό το κάθαρμα; αυτός που βλέπεις λοχία, είναι προδότης της πατρίδας, ένα βδέλυγμα, ένα υποκείμενο που δεν παίρνει όπλο, ένας Γιαχωβάς, που και την οικογένειά του να μπούνε να βιάσουν, δεν θα την υπερασπιστεί, πόσο μάλον την πατρίδα..."

Εγώ τυγχάνει κάτι τέτοιες παπαριές, να τις είχα απο πάντοτε γραμμένες εκεί που πρέπει. Αυτό που με ένοιαζε άμεσα εκείνη τη στιγμή, ήταν να φύγει ο στρατιώτης απο εκεί μέσα το γρηγορότερο. Την λύση μου την έδωσε ο ίδιος ο Λοχαγός.. "Σε κάλεσα εδώ γιατί ξέρεις να χτυπάς. Εσύ δεν είσαι που ξέρει καράτε;" Τι να του έλεγα του κάφρου, ότι δεν είμαι ο Μπρούς λή; "Μάλιστα" του απάντησα. "Τότε μην κάθεσαι καθόλου, χτύπα, σάπισέ τον, να μη μπορεί να πάρει τα πόδια του, βάρα το το τσογλάνι.." άφριζε ο πετρίτης ρίχνοντας μια κλωτσιά ακόμη, χτυπώντας αυτή τη φορά τον στρατιώτη στα αχαμνά, που διπλώθηκε στα δύο, προσπαθώντας να πάρει αναπνοή για κάμποσα λεπτά..

Τότε μου ήρθε η φαεινή ιδέα. Κύριε Λοχαγέ, μετά απο δω, που θα τον πάμε; "Στο πειθαρχείο, και εκεί πάλι ξύλο μέχρι αύριο το πρωί"
Κύριε Λοχαγέ, αν τον περιλάβω εγώ εδώ τώρα, δεν θα μπορούμε να τον μεταφέρουμε στο πειθαρχείο και να περάσει απαρατήρητο. Θα τον κάνω σε κακά χάλια..δεν είναι καλύτερα να τον πάω απο τώρα εκεί, και εκεί να τον σαπίσω στο ξύλο τον τσόγλανο τον προδότη;
"Ναι, πολύ καλή η σκέψη σου Λοχία, να τον πας αμέσως και να τον σαπίσεις, και αύριο, εσύ θα είσαι επικεφαλής συνοδείας κρατουμένου, και θα τον παραδώσεις στην ΕΣΑ στα δικαστήρια στην Αθήνα.."

Μάλιστα, είπα και άρπαξα άγρια και άγαρμπα τον στρατιώτη. Κουνήσου ρε τομάρι, και θα σε κάνω εγώ να παρακαλάς να πάρεις όπλο και με τα πόδια, αλά δεν θα μπορείς..
Μές την τρελή χαρά ο φίδις, ..έλαμπε η σκατόφατσά του απο σαδιστική ηδονή.. Κλείνοντας την πόρτα και βγαίνοντας στο διάδρομο, του είπα του τρομοκρατημένου στρατιώτη ψιθυριστά και βιαστικά, "θα χτυπάω τα χέρια μου, να ακούγεται σαν να χτυπάω εσένα. Κάθε φορά, εσύ κάνε πως πονάς να ακούει ο μαλάκας...άκουσες τι σου λέω; "άκουσα.." απάντησε έντρομος ακόμη, μην ξέροντας τι τον περιμένει μαζί μου.

Χτύπαγα τα χέρια μου εγώ, "Ώχχχχ..." 'εκανε ο δόλιος.. Φτάσαμε μετά απο λίγο στα κρατητήρια. Ένας στρατιώτης που έτυχε να είναι απο το χωριό μου, ο Τάσος, ήταν δεσμοφύλακας.
Τάσο, έλα μαζί μου γρήγορα, του είπα.
"Γιατί ρε Νίκο, τι έγινε;"
Θα σου πω, κλείσε την πόρτα, κάθισε εσύ στην καρέκλα, είπα του "προδότη της πατρίδας".
Ήρθε και έκατσε κι ο Τάσος, περιμένοντας με αγωνία να μάθει. Του εξήγησα τι συνέβαινε και έφριξε. Τον Λοχαγό αυτόν, κανένας δεν τον συμπαθούσε, κι αν γίνει κανένας πόλεμος κάποια μέρα, και τύχει να είναι ακόμη εν ενεργεία, ξέρω πολύ καλά πως δεν θα γυρίσει σπίτι του ζωντανός ποτέ. Μόνο αυτός δεν το ξέρει, όλοι οι άλλοι το ξέρουν.

"Και τι θα γίνει τώρα;" ρώτησε ο Τασούλης.
Θα σου δώσω λεφτά, θα πας στο ΚΨΜ και θα αγοράσεις ότι μπορείς για να έχει να τρώει μέχρι αύριο. Πάρε κάμποσα σάντουιτς, πορτοκαλάδες, πάρε δυο τρία προφιτερόλ, μερικούς καφέδες, τυρόπιτες...πάρε ότι βρεις και φέρ' τα, μόνο μην πεις σε κανέναν για ποιόν είναι. Για σένα πες τους, αν ρωτήσουν που τα πας, και για μένα.

"Έγινε, δώσε μου λεφτά.." Του έδωσα και έφυγε τρέχοντας. Δεν άργησε να γυρίσει, ή μάλλον δεν καταλάβαμε πότε πέρασε η ώρα. Στο διάστημα αυτό, τον ρώτησα μερικά πράγματα, και μου έλεγε.. Τον έλεγαν Αριστείδη και ήταν απο την Σπάρτη. Τον λυπόμουν, ήξερα πως έχει Γολγοθά μπροστά του. Το σκηνικό με τον Λοχαγό, ήταν μια μικρή γεύση απο το τί τον περίμενε απο αύριο στην Αθήνα, στα γραφεία της σχολής Ευελπίδων.

"Φάε" του είπα όταν ήρθε φορτωμένος ο Τάσος, "φάε γιατί δεν ξέρω πότε θα ξαναφάς..
" Έτρωγε και έκλαιγε συνάμα. Ο Τάσος προσπαθούσε να του δώσει κουράγιο, κι εγώ μαζί.
Μα έπρεπε να πάω σιγά σιγά και στη Μοίρα μου πίσω, ήμουν υπαξιωματικός υπηρεσίας.
Τάσο, μην τυχόν έρθει κανένας μέχρι αύριο που θα φύγει για Αθήνα, και τον πειράξει. Εάν έρθει κανένας Λοχαγός ή οποιοσδήποτε άλλος, βρες τρόπο να με ειδοποιήσεις αμέσως, αλλιώς κάηκες, κατάλαβες;
"Μείνε ήσυχος" μου είπε, και τον ήξερα απο παιδί τον Τάσο, ήμουν ήσυχος και χάρηκα που ήταν αυτός εκεί απόψε κι όχι κανένας άλλος τρομαγμένος ψάρακας.

Το πρωί, με κάλεσαν πάλι στο εποπτείο. Μου έδωσαν πιστόλι, γεμιστήρα, χειροπέδες, τα κλειδιά τους, και την εντολή να τον πάω στην σχολή Ευελπίδων με ένα ΑRO, εγώ, ο οδηγός και ακόμη ένας στρατιώτης της επιλογής μου. Πήρα τον Τάσο μαζί μου. Η εντολή ήταν πως, αν μου δραπέτευε, θα περνούσα εγώ στρατοδικείο. Είχα διαταγή να κάνω χρήση του όπλου αν δοκίμαζε να διαφύγει.

Μπαίνοντας στην εθνική για Αθήνα, γύρισα πίσω και του είπα. Άρη, άκουσες τις διαταγές που μου δώσανε, και δεν μπορώ να τις αλλάξω. Δεν θέλω όμως να σε βλέπω με τις χειροπέδες στα χέρια, ούτε να σε βλέπουν άλλοι σαν κατάδικο αλυσοδεμένο. Στο δρόμο θα σταματήσουμε, να φας πάλι κάτι, δεν ξέρω εκεί που θα πας πως θα σου φερθούνε, και πότε θα ξαναφάς. Οπότε θα φας τώρα, εντάξει;

"Λοχία, έχω έναν φόβο και μια αγωνία, που δεν κατεβαίνει τίποτε κάτω τώρα..σε ευχαριστώ όμως για όσα έκανες για μένα, δεν θα τα ξεχάσω ποτέ.." κι άρχισε πάλι να κλαίει. Του έλυσα τις χειροπέδες, παίρνοντας όλο το ρίσκο, και βασισμένος στο λόγο του, πως δεν πρόκειται να κάνει το παραμικρό που θα με έφερνε σε δύσκολη θέση μετά. Κατάφερα όμως να τον πείσω να φάει κάτι σε ένα μικρό ταβερνάκι δίπλα σε ένα μικρό βενζινάδικο έξω απο τη Θήβα.

Όντως ήταν υπόδειγμα, και φιλότιμο παιδί.. Τον παρέδωσα σε κάποιον αξιωματικό..δεν έμαθα ποτέ τι έγινε, και τον θυμάμαι απο τότε συχνά, και κάθε φορά μελαγχολώ..
Μήπως ήταν κάτι που μπορούσα να κάνω και δεν το έκανα; μήπως..!! Αυτή η σκέψη με τρώει ακόμη και σήμερα..

Εύχομαι να είσαι καλά, όπου κι αν είσαι, και σ' όποιον Θεό κι αν πιστεύεις, καλή σου ώρα φίλε Άρη..






7 μα καλα, ..που πάμε ρε σείς...

Είμαστε ο χειρότερος λαός της οικουμένης τελικά, και άρχισα να ντρέπομαι πολύ που γεννήθηκα στην Ελλάδα. Απο σήμερα θα δηλώνω ότι, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ, και θα δηλώνω πλέον μόνο ΠΟΝΤΙΟΣ που έτυχε να γεννηθεί Ελλάδα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είχα γεννηθεί στη Ρωσσία ή όπου αλλού. Έχω απηυδήσει τόσο πολύ με το χάλι και την κατάντια αυτού του λαού, που σκέφτομαι πλέον σοβαρά, να σιχτιρίσω την Ελληνική μου υπηκοότητα, που στο φινάλε ποτέ δεν μου χρειάστηκε, και που μόνο στενοχώριες και ταλαιπωρίες μου πρόσφερε κι ακόμη μου προσφέρει, να ασπαστώ την Καναδική και την Γερμανική, και άντε και ΓΑ στο φινάλε. Να χέσω ψεύτικες περηφάνιες και αρχαίες μυθολογίες, Αθήνες και ήρωες, αρχαίους φιλόσοφους και σύγχρονες κωλότριχες. Πρώτοι στο ψέμμα, πρώτοι στη ρουφιανιά, πρώτοι στο κλάμα, πρώτοι στη μιζέρια, πρώτοι στην πουστιά, πρώτοι στο καραγκιοζιλίκι, πρώτοι στο ρίξιμο, πρώτοι στην απάτη, πρώτοι στην πονηριά, πρώτοι στην ψευτομαγκιά, πρώτοι στο φευγιό, πρώτοι στο να υποτιμάμε, πρώτοι στο να χλευάσουμε, πρώτοι στο κοτσομπολιό, πρώτοι στο ζαμάνφού, πρώτοι στο ραγιαδιλίκι, πρώτοι στο "κλώσημα αυγών", πρώτοι στη ζούλα, πρώτοι στην κλεψιά, πρώτοι στο κάρφωμα, πρώτοι στην χαιρεκακία, πρώτοι στο εφετζιλίκι, πρώτοι στην τράκα, πρώτοι στην ασυνέπεια, πρώτοι στην εκμετάλλευση, πρώτοι στις δικαιολογίες.... Δεν αφήσαμε κανένα κουσούρι άθικτο σας λέω, γίναμε experts και μοναδικοί στα ελαττώματα, έχουμε τα ελατώματα όλης της γής, δεν υπάρχει κανένα που δεν το 'χουμε. 100 ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ...και τα ενιάμερα του κώλου. Εδώ υπάρχουν 1000 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ... Κάποτε, όταν πρωτοξενητεύτηκα, ένιωθα τόσο θυμό όταν άκουγα κάποιον να πεί για την Ελλάδα το παραμικρό, και δεκάδες φορές πιάστηκα στα χέρια, και με Έλληνες και με ξένους. Πέρασαν απο τότε πολλά χρόνια. ¨αλλαξαν πολλά απο τα πιστεύω μου για την Ελλάδα και για τον Έλληνα, είτε ζει μέσα είτε έξω απο αυτήν. Είδα πως δεν είμαστε τελικά το "πρότυπο του πολιτισμένου ανθρώπου" που είχα πλάσει στο μυαλό μου και που απο μικρό παιδάκι προσπαθούσαν να με κάνουν στο σχολείο να το πιστέψω και αρκετοί άλλοι. Σήμερα, έχοντας πλέον πατήσει τα 45, αρχίζω και βλέπω πιο ξεκάθαρα απο ποτέ. Έχοντας ταξιδέψει σε αρκετές χώρες, έχοντας ζήσει σε κάποιες απ' αυτές για αρκετά χρόνια, άρχισα να ξεχωρίζω τα καλά και τα στραβά όλων, και να κάνω συγκρίσεις, πολύ πιο αντικειμενικές και πιο σωστές απο πρίν. Αυτό που είδα λοιπόν, είναι ένα μπάχαλο σαν πατρίδα, να προσπαθεί να δικαιολογηθεί για την κατάντια της, πιπιλώντας το χιλιομασημένο "φταίνε τα 400 χρόνια σκλαβιάς", "φταίνε οι γείτονές μας", "φταίνε οι Αμερικάνοι", "φταίνε όλοι εκτός εμάς"... Ποιός σας φταίει ρε σείς.. Όταν ο κάτω λέει τον Μακεδόνα Βούλγαρο και βόρειο, τον Πόντιο τον θεωρεί Τούρκο, τον επαναπατρισμένο απο Ρωσσία, τον θεωρεί Ρώσσο, τον Θεσσαλονικιό τον θεωρεί εχθρό του, ο Θεσσαλονικιός τον λέει χαμουτζή, ο ένας δεν θέλει τον άλλον, κάναμε και θεωρητικά σύνορα, πάνω απο το αυλάκι και κάτω απο το αυλάκι, μας φταίνε οι άλλοι; μα καλα, ..που πάμε ρε σείς... Εσυ που με διαβάζεις, διαφωνείς πολύ με όσα έγραψα; Πολύ θα ήθελα να άφηνες την άποψή σου σήμερα, αν έχεις φυσικά......




16 Νοεμβρίου 2008



4 Οι σύγχρονοι άστεγοι





15 Νοεμβρίου 2008



13 De Kavalo di kalami

Ένα μαντροβλαχάκι απο.. ποιός ξέρει ποιάς καταγωγής και προελεύσεως, με την ψευδωνυμία Gina Ts, έφτιαξε στο Facebook (εμ, που αλού;) ένα γκρούπ λέει, στο οποίο μαζεύει βλάχους, γύφτους και λοιπά αποδημητικά φύλα, που ήρθαν κατοικούν και αναπαράγονται στην αθήνα, τα τελευταία χρόνια, γεμίζοντας το με ανθελληνικά και διχαστικά κείμενα που θεωρώ αίσχος και ντροπή. (Θαυμάστε την "πατριώτισσα ελληνίδα πρωτευουσιάνα στη foto. Τα μάτια κρύβονται για ευνόητους λόγους απο εμάς) Φτιάξανε στο Facebook λοιπόν ένα γκρούπ, με τίτλο EIMASTE ATHINAIOI KAI DEN TROME BOUGATSES λές κι εμείς τραβούσαμε κανένα ζόρι αν τρώνε η όχι μπουγάτσες οι αθηναίοι δηλαδή, και η οποία τελειώνει έτσι: Στοιχεία Επικοινωνίας Email: trigonapanoramatos@sibrotevousa.thess Τοποθεσία: Agias Bougatsas (me kima) 22 kai ozas gonia Athens, Greece Διάβασα την ανάλογη ανάρτηση στο Blog του (δίκαια αγανακτισμένου) φίλου μας, Γιάννη-Αγιάννη, ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ, και πιο συγκεκριμένα, στην ανάρτησή του με τον τίτλο: Νέο ρεκόρ αυνανισμού και έννιωσα θλίψη και αγανάκτιση, για την κατάντια στην συμπεριφορά και το πατριωτιλίκι του νεο- Έλληνα και της νεο- Ελληνίδας.. ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΩ Εσυ λοιπόν που ζείς αθήνα, έχεις κάθε (αναφαίρετο) δικαίωμα, να αγαπάς την πόλη που ζείς. Κανείς δεν στο αρνήθηκε, ούτε θα στο αρνηθεί, κι αν το κάνει ποτέ κάποιος, στα παπάρια σου. Άσε με λοιπόν κι εμένα να δηλώνω την αγάπη για την πόλη ή το χωριό μου και να την εκδηλώνω όπως μου αρέσει και με ευχαριστεί. Δικαίωμά μου; (αναφαίρετο) ...νομίζω. Το αν μιλάμε διαφορετικά εμείς οι Βόρειοι, δεν κατάλαβα γιατί σε ενοχλεί, και εσένα και τους ομοίους σου. Και γιατί αναφέρεις μόνο τους Βόρειους, και όχι τους "Νότιους, Ανατολικούς και Δυτικούς; Σάμπως οι Κρητικοί; Δεν μιλάνε "διαφορετικά" απο σάς; Οι Κύπριοι μιλάνε ίδια με σάς; Οι Βλάχοι; Οι Σαρακατσαναίοι; Οι Αρβανίτες; Οι Νησιώτες του Αιγαίου ή των Επτανήσων, μιλάνε "Αθηναϊκά;".. Το αν ζείτε στην σημερινή πρωτεύουσα της Ψωροκώσταινας, ή αλλιώς του Ελλαδιστάν, σας κάνει πια τόσο περήφανους; Αν ναι, τότε γιατί σας πειράζει που ζηλέψαμε την τόση δόξα σας, και είπαμε να "κλέψουμε" κι εμείς ένα κοματάκι απο την πίτα..λέγοντας την Θεσσαλονίκη ΜΑΣ συν-πρωτεύουσα; Αισθάνεστε ότι είστε το νούμερο ένα; χαλάλι σας, είστε απλώς ένα νούμερο, και μάλιστα ένα νούμερο μετά το μηδέν..πραγματικά "νούμερα" είστε. Γράφεις: "Χρησιμοποιούμε σωστά την ελληνική γλώσσα και γραπτά και προφορικά".. Είσαι τόσο σίγουρη; Οι λέξεις (σαν απλό παράδειγμα, όπως γράφει ο φίλος Γιάννης-Αγιάννης) περπατάγαμε, μιλάγαμε, τραγουδάγαμε κλπ υπάρχουν στην γραμματική μοσχαρένια μου; Βρές τες και δείξε μας που, να τις μάθουμε κι εμείς σωστά. Γράφεις επίσης και "χτυπητές" ανακρίβειες, ότι σου 'ρθει δηλαδή, όπως: "Δεν έχουμε κόμπλεξ με την υπόλοιπη Eλλάδα". Μπορώ να πω ότι, πρέπει να είσαι διχασμένη προσωπικότητα. Εσυ και οι "σαν και σένα", όχι μόνο με την υπόλοιπη Ελλάδα έχετε πρόβλημα και κόμπλεξ, μα και με το χωριό σας το ίδιο. Με τις ρίζες σας. Και όπως επίσης πολύ σωστά απαντάει ο φίλος μας Δημήτρης στο Blog του Γιάννη, "Το πολύ καυσαέριο εκεί κάτω τους έχει πειράξει. Να μην ξεχνάμε ότι βέροι Αθηναίοι να είναι το πολύ 300000. Όλοι οι άλλοι είναι imitation. Πήγαν οι κωλόβλαχοι στην Αθήνα και νομίζουν ότι έπιασαν τον παπά από τ' αρχίδια. Τουλάχιστο εμείς οι Βορειοελλαδίτες δε ντρεπόμαστε να πούμε από που είμαστε. Αυτοί έχουν το κόμπλεξ, νομίζοντας ότι αν αυτοβαφτιστούνε Αθηναίοι θα ανέβουν και κοινωνική τάξη. Δε θ' ασχοληθώ άλλο με τους τύπους γιατί δεν αξίζει. Άστους να ζούνε στον πλανήτη Γκούφη του αστερισμού της τρόμπας στο γαλαξία της μαλακίας." Άξιος και δίκαιος! Και να σου πω το γιατί. Γεννήθηκα και μεγάλωσα μέχρι τα 14 μου (με 5ετή απουσία στη Γερμανία ενδιάμεσα) στο χωριό μου, στους πρόποδες του Μπέλλες, μέσα στην πρασινάδα και τα ψηλλά πλατάνια. Στα 14 κατέβηκα Θεσσαλονίκη, όπου και έζησα μέχρι τα 28 μου, άλλα δεκατέσσερα χρόνια. Όταν εμείς παίζαμε, εσάς σας μαντρώνανε μην σας πατήσει κανένα αυτοκίνητο. Όταν εμείς παραμέναμε αθώοι στην ψυχή μα ξύπνιοι στο μυαλό, εσείς είχατε παραπονηρέψει ψυχή τε και σώματι, συγχέοντας την πονηριά σας με την εξυπνάδα μας. Ποτέ μου δεν είπα -όταν με ρωτούσε κάποιος απο που κατάγομαι- "απο Θεσσαλονίκη". Πάντα έλεγα το όνομα του χωριού μου και τον Νομό, Πλατανάκια Σερρών, γιατί έχει Πλατανάκια κι αλλού.. Τόσο πολύ καμάρωνα και καμαρώνω για το ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα σε χωριό. Βλέπεις μάθαμε απο μικρά παιδιά, να εκτιμάμε το λίγο και να χαιρόμαστε με λίγα. Μάθαμε να λέμε ευχαριστώ για μικροπράγματα και να χαιρόμαστε με μικροπράγματα, δίχως να ζηλέψουμε ποτέ κάποιον που είχε περισσότερα απο μας, και ξέρεις γιατί; Γιατί κι αυτός ο κάποιος, ήταν απο το ίδιο με μας χωριό, και ήταν σαν κι εμάς, κι αν είχε κάτι παραπάνω, τα μοιραζόταν με τους υπόλοιπους.. Γιατί λοιπόν επαναστατείτε όταν κάποιος σας ρωτήσει -μετά την "Αθήνα" που θα του πείτε- και "απο που κατάγεσαι;" Ντρέπεστε να πείτε ότι είστε απο χωριό της Πελοπονήσου; η Τρικάλων; η Θήβας; η απο Λαμία; η απο Ήπειρο; η απο Κρήτη; η Τσιγγάνοι; η Γύφτοι; η απο Μακεδονία; η απο Πακιστάν; και λέτε μετά εμάς κομπλεξικούς ρε μαλάκες; Διαβάστε λίγα απο τα σχόλια του γκρούπ αυτού των αθηναίων, και βγάλτε συμπέρασμα μόνοι σας. Είμαι σίγουρος πως ακόμη και πραγματικοί Αθηναίοι θα οργισθούν. Δημιουργός του εκτρώματος, η υπογράφουσα ως Gina. Ο/Η Bob έγραψε 28 Μαρτίου 2008 στις 8:24 μ.μ. Loipon alla to Makedonia einai elliniko asxetos ta ipoloipa pou pisteuoume simfonite????? Bebaia den mas kaiei kai poli egw px simbibazomai kai me New Makedonia alla oxi sketo Mekedonia oi skopianoii eleos.... Ο/Η Sofia έγραψε 16 Απριλίου 2008 στις 1:39 μ.μ. K egw apo Athina eimai alla min ta kseftilisoume ola!!!Einai polu pio wraia polh.. Oso gia th turopita k th mpougatsa einai 2 teleiws diaforetika pragmata, k epeidi apo oti fainetai den to kserete kalitera na mi milate!! A k kalamaki egw kserw ayto pou pinoume kafe??Ksafnika trwgetai ayto? Ο/Η Gina έγραψε 17 Απριλίου 2008 στις 9:42 π.μ. giati sofia sou eipe kaneis oti trome to kalamaki? to kreas borei, gia irema... Ο/Η Tsantler έγραψε 16 Ιουνίου 2008 στις 2:18 μ.μ. alex mathe prwta na grafeis swsta t onoma m kai meta ela na m peis an einai mia xara oi mpastardoi tou vorra....! Ο/Η Antigoni έγραψε 21 Ιουνίου 2008 στις 10:43 μ.μ. oute enas anthrwpos s''ayti ti #%**poli (εννοεί την Θεσσαλονίκη η ψωλού) de diepseuse osa grafontai.2 fores piga ki oloi apo ton taxitzi mexri to servitoro mou ferthikan me to xeirotero tropo.De xreiazetai na pw oti den xanapataw einai dedomeno Ο/Η Alexis έγραψε 23 Ιουνίου 2008 στις 5:32 π.μ. Αν κανείς κοιτάξει το description των δύο group καταλαβαίνει αυτομάτως τη διαφορά, αλλά και το ποιός έχει το κόμπλεξ...Στην περιγραφή αυτού του γκρουπ αναφερόμαστε οι βόρειοι ως κομπλεξικοί, ενώ στου "άλλου" δεν υπάρχει καμία βρισιά ή ειρωνία, τελειώνει μάλιστα λέγοντας "Φιλιά σε όλα τα members Βορειοελλαδίτες και μη". Ο/Η Gina έγραψε 24 Ιουνίου 2008 στις 12:39 π.μ. filtate Alexi Rize, ego leo na ksanakoitakseis ta 100 groups, pou exete dimiourgisei eseis oi ''vorioi'' kai meta na peis poios einai o kobleksikos, eksalou ta dika mas groups dimiourgithikan logo tou kraksimatos pou iparxei sta dika sas. Ο/Η Apostolos έγραψε 24 Ιουνίου 2008 στις 4:58 π.μ. Dimitri fysika kai den eimaste to mono kratos pou ehei symprotevousa, ehei kai i Ollandia episimos, kai pithanon kai alles. Pantos ehete poli plaka oi admins aftou tou group, san paidakia kanete, thelete na akugetai mono i diki sas apopsi, molis kapoios pei tin antitheti kai den ehete ti na apantisete tou kanete mia diagrafi apo to group ki ola kala!! Ti xeftila! Ο/Η Gina έγραψε 4 Ιουλίου 2008 στις 1:01 π.μ. mipos eisai kai ligo podios? Ο/Η Gina έγραψε 22 Ιουλίου 2008 στις 2:10 π.μ. kai kati allo etsi gia na ebloutiseis tis apeires gnoseis sou, to gina xrisi mou vgainei apo to georgia kai oxi apo to zinovia, giati eisai toso kali sti grammatiki pou berdeueis to ''g'' me to ''z''. alla ti kathomai kai analio ego tora kai asxoloumai me sena tin amivada.. Ο/Η Gina έγραψε 22 Ιουλίου 2008 στις 9:49 π.μ. ektos tou oti eisai panilithia kai amorfoti, prepei na se enimeroso oti i leksi ameriki einai i ipiros kai oxi oi inomenes polities vlaxara kai oti o kanadas legete voreia ameriki, katalaves? kai ektos tou oti iparxoun oi agglikes apoikies ekei edo kai para polla xronia kathos kai galikes apoikies, den mas endiaferei posos an exeis ipikootita, opote an einai na pao ego kanada ade esi stin agglia me ti mama sou pou kasfinika ginate kai agglides hahahahaha, oso gia ta agglika thes na milame etsi? i mipos na se arxiso kai sta galika? oso gia to onoma mou einai toso gamistero giauto einai kai toso diadedomeno.ade geia vourlo. Ο/Η Gina έγραψε 29 Ιουλίου 2008 στις 10:00 π.μ. kala sas ekana re tetoioi pou eiste..auta na pas na ta peis sta dika sas group kai oxi se emas..ade mathate kai bainete edo kai lete oloi oti malakia sas katevei. Ο/Η Giorgos έγραψε 30 Ιουλίου 2008 στις 2:09 μ.μ. Ποιά δικά σας και δικά μας; Πας καλά; Εγω Αθηναίος είμαι, αλλά δεν δέχομαι να τους λες βούλγαρους! Είναι πιο Έλληνες απο εσένα προσωπικά και η Θεσσαλονίκη είναι πολυ πιο όμορφη πόλη απο την Αθήνα! Γράφε ελληνικά άσχετη και οχι greeklish! Ο/Η Gina έγραψε 31 Ιουλίου 2008 στις 1:06 π.μ. ase mas re file pou tha grafo ellinika, ade trava na meineis ekei vlaxe pou tha mas peis oti einai kaliteri i thessaloniki apo tin athina, siga min eisai athinaios esi, kanenas apo mas den katigorei tin athina. exete mathei oloi pia na lete oti i athina einai i xeiroteri alla kata ena periergo tropo exete mazeftei oloi edo.ade noumero. Ο/Η Xaros έγραψε 31 Ιουλίου 2008 στις 7:55 π.μ. Ola ta xame oi xrysavgites mas eleipan.. gia ferte to elhnometro na doume poios einai o megalyteros ellhnas! nai..giorgo kerdizeis me diafora!eisai to kamari ths xwras! kai 2,3 apanthseis epi sygkekrimenou: "Η Gina Ts. αποκάλεσε σε topic του discussion board τους Θεσσαλονικείς ως βούλγαρους!" MA afoy voulgaroi einai..pws na tous pei..? "Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα! Ξύπνα!" Egw apto sxoleio akomh 8ymamai oti legame h arxaia a8hna kai sthn arxaia a8hna..de legame h arxaia 8essalonikh,oute h arxaia hgoumenitsa..gt apo tote kiolas h lamprh mas prwtevousa ekane th diafora!!dhmiourgouse politismo otan oi alloi 8erizan ta sparta!kai molis kanas vlaxos katevaine sthn a8hnara ton dexomastan filoi kai fils gt hmastan filesplaxnoi kai A8WOI!pou na fantazotan h 8ea a8hna oti oi ftwxoi eparxiwtes 8a evgazan glwssa stous apogonus ths? exete 8rasos..gyriste oloi sta ampelia sas,de exoume xoro gia a3estous xwrikous!!! Ο/Η Gina έγραψε 31 Ιουλίου 2008 στις 11:17 π.μ. nai kiria magda gia pes mas kialla, ti na kanoume pou den eimaste oloi tou epipedou sou na xrisimopoioume tin ''glossa'' mas opos esi, giati esi mallon ti glossa ti xrisimopoieis kai gia ''alla'' pragmata (ksereis esi) ektos tou na les malakies. Esi kirie ellinara giorgo ade na aploseis kanena traxana kai pare kai ti kiria savoura mazi sou (proanaferomeni magda) giati eida to profile tis kai skiaxtika apo tin omorfia. ps: sas afino mia mera perithorio na tadiavasete giati meta tha fate sout kai oi dio bourtzovlaxoi. ade geia. Ο/Η Gina έγραψε στις 7:30 π.μ. re mi ta svinete na prolavaino na apadao.......... dimitri papa pes sigxaritiria sti mana sou tin porni giati mallon kai saftin etsi milas skatoflore.tin epomeni pou tha me vriseis eite edo eite prive tha fas soupa kai teleiose...ade baglama. gamo ton baok kai tin kolopoli sas. 10 goal tha fate malakes. ai sixtir varethika na bainete sto group malakes bourtzovlaxoi.

----------------καταλάβατε τώρα τι λέω;----------------- Θα ήθελα επίσης εδω, να κάνω μια διευκρίνηση, πρίν εξοργίσω κάποιους φίλους απο Αθήνα, Αθηναίους και μη, άθελά μου.

ΔΕΝ ΘΕΩΡΩ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΑΛΑΚΕΣ. ΟΜΩΣ, ΕΚΕΙ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΟΠΟΙΟΝ ΜΑΛΑΚΑ ΚΙ ΑΝ ΨΑΧΝΕΤΕ. Γιατί απλά, όταν σε μια χώρα 10.000.000, ζούν σε μία μονάχα πόλη 7.000.000, σίγουρα εκεί θα βρείς κι ότι ψάχνεις. Κάθε καρυδιάς καρύδι και κάθε ξιπασμένος εκεί, να κρύβεται και να συζεί ανάμεσα σε σωστούς, τίμιους, ταπεινούς και λογικούς. Μέχρι και η γύφτισα Ρούλα, γνωστή απο παλιά, απο ένα γυφτοχώρι, και που την συνάντησα πρίν 3 χρόνια στην αθήνα και πίναμε καφέ, όταν την ρώτησε κάποια "απο που είσαι;" απάντησε "απο αθήνα.." αντί να πεί Μυριόφυτο Κιλκίς το μαυροτσούκαλο.. Καταλαβαίνω λοιπόν το ότι έχετε πάθει ζημιά, μα μην τρελαίνεστε.."χαλαρά ρε σε λέω!" Αν δεν ήταν η επαρχία κόπανοι μυξιάρηδες, θα πεινούσατε εδω και πολλά χρόνια. Κι επειδή η πείνα ξανάρχεται, είναι ήδη πρό των πυλών, μα απλά την αγνοείτε εθελοτυφλώντας, κι επειδή τότε θα τρέχετε όλοι και όλες της πάστας σας πάλι στα χωριά σας να λαδώσει το αντεράκι σας να μην πεθάνετε απο πείνα, βγάλτε το σκασμό, κατεβάστε τις μύτες, πείτε ένα μεγάλο ευχαριστώ που έχετε κάπου να πάτε την ημέρα της μεγάλης εξόδου, και σάλτα γαμηθείτε. Εσύ δε, που υπογράφεις σαν Τζίνα, εσυ που ήρθες απο καναδά κι εμείς χεστήκαμε, και που ποσώς μας νοιάζει αν σε λένε γεωργία η κτηνοτροφία, θα σου πω πως, το 98% των Ελλήνων του καναδά, είναι απο πελοπόνησο, άρα απο εκεί τριγύρω είσαι, οπότε βγάλε το σκασμό και κάνε μόκο που θα μας το παίξεις αθηναία και ντεμέκ μαλακωτσόκαρο. Επίσης, καλά θα κάνεις τσογλάνι του κερατά να κρατάς το στόμα σου κλειστό διότι αφοδεύεις ακατάσχετα μόλις το ανοίγεις, έχοντας μπερδέψει τις αφοδευτικές οδούς. Λογικό όμως, μιας και η μούρη σου είναι σαν κώλος, έχει μπερδευτεί το σκ@τό, και δεν ξέρει απο που να βγεί.. Συμβουλή: "κλείσε εσυ το στόμα, κι εκείνο θα βρεί το δρόμο μετά πιο εύκολα" Με Μακεδόνες μιλάς, οπότε άραξε στα κιλά και στην ανυπαρξία σου.. Και πού 'σαι, σήμερα δεν θα νευριάσω, θα παραμείνω πράος και ήρεμος, δίχως να σε βρίσω. Δεν είσαι ικανή να με νευριάσεις εσύ τουρκογυφτόσπορε, είσαι μικρή ακόμα, κι αν θές να μάθεις πόσο μικρή, ρώτα τη μαμά να σου πεί, ξέρει εκείνη, με θυμάται. Με αγνά, πράα, και χαλαρά συν-αισθήματα ΑΑΤΟΝ




14 Νοεμβρίου 2008



16 Διαμάντια απο...τεκίλα;

Πόλη του Μεξικού:Ερευνητές στο Μεξικό μετέτρεψαν το εθνικό τους ποτό σε συνθετικά διαμάντια και αναζητούν τώρα πρακτικές εφαρμογές για την ανακάλυψή τους. Τα μεθυσμένα πετράδια είναι υπερβολικά μικρά για να χρησιμοποιηθούν σε κοσμήματα, θα μπορούσαν όμως να αξιοποιηθούν «για την ανίχνευση ακτινοβολίας, για την επίστρωση κοπτικών εργαλείων, ή, πάνω απ' όλα, ως υποκατάστατο του πυριτίου για τα τσιπ του μέλλοντος» δήλωσε στο AFP ο Μιγκουέλ Απατίγκα, ένας από τους τρεις ερευνητές στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού Η ομάδα του Απατίγκα ανακάλυψε ότι ο ατμός που προκύπτει από τη θέρμανση της λευκής τεκίλας δημιουργεί ένα φίλμ διαμαντόσκονης όταν αφεθεί να επικαθήσει σε μια βάση ανοιξείδωτου χάλυβα. Η έρευνα ξεκίνησε πριν από 13 χρόνια, όταν οι ερευνητές άρχισαν να πειραματίζονται με τη δημιουργία συνθετικών διαμαντιών από αέριες πρώτες ύλες όπως το μεθάνιο. Στην πορεία οι Μεξικανοί επιστήμονες παρήγαγαν διαμάντια και από υγρά, και παρατήρησαν ότι το ιδανικό μίγμα για μια τέτοια σύνθεση, 40% αιθανόλη και 60% νερό, μοιάζει στη σύστασή του με την τεκίλα. «Μια μέρα πήγα στο μαγαζί της πανεπιστημιούπολης και αγόρασα ένα μπουκάλι φτηνή τεκίλα. Το χρησιμοποίησα κάτω από τις ίδιες πειραματικές συνθήκες, όπως την αιθανόλη και το νερό, και τα αποτελέσματα ήταν θετικά» θυμάται ο Απατίγκα. Παραδέχεται πάντως ότι «είναι πολύ δύσκολο να δημιουργηθούν από τεκίλα διαμάντια για ένα δαχτυλίδι». Μετά την κοινή λευκή τεκίλα, οι ερευνητές πειραματίζονται τώρα και με πιο εκλεκτές και ακριβές ποικιλίες του ποτού.






4 Ένα παραμύθι για μεγάλους..

Κάποτε, σε μια χώρα που ζούσαν χαχολάκια, ο κόσμος εκεί, είχε έναν αρχηγό. Η χώρα αυτή, ξέχασα να σας πω, είχε πολλούς αρχηγούς. Όπου κι αν βρισκόσουν, έτσι και φώναζες "ΑΡΧΗΓΕ" γυρνάγανε όλοι τα κεφάλια τους. Μα κάθε τριάντα χρόνια τον άλλαζαν, μπάς και αλλάξει και το χάλι τους το μαύρο. Θρίχας! Το μόνο που άλλαζε, ήταν ο αρχηγός τους. Μετά απο κάποιους αιώνες στην εξουσία, ο αρχηγός άφηνε την χώρα των χαχόλων κληρονομιά στα παιδιά του και στα εγγόνια του....δισέγγονα, τρισέγγονα, γαμισέγγονα και τρεχαγύρευε. Ο λαός όπως είναι λογικό, ανήκε στον εκάστοτε αρχηγό, ο οποίος τους φώναζε απο κάτι ψηλά μπαλκόνια κάθε τέσσερα χρόνια.."Αδέρφια και συμπολίτες Χαχόλοι, σας πισωστηρίζω μαλάκες μου" κι εκείνοι κάνανε χαρούλες απο κάτω, σα μαλακισμένα χαχολάκια. Και διέταξεν ο αρχηγός τας τράπεζας της χώρας. Υπάγετε ορέ κλεφτόπουλα, και μοιράσατε δάνεια εις τον λαόν μου. Μοιράσατε πιστωτικάς κάρτας, μοιράσατε χρήμα με την τσούβαλον, ανοίξατε καζίνα, φέρτε του φρουτάκια, ίνα μη δυνηθεί ο μάλαξ και σηκώσει κεφαλήν, ειδεμή πάει η δική μας κεφαλή περίπατον. Το χρήμα έρευσεν άφθονον, και οι χαχόλοι ξετρελάθηκαν απο την ρεύση. Άρχισαν να αγοράζουν μπεμβέδας και μερσεντέδας, πόρσας και τζίπια, διαμερίσματα και βίλας, έπιπλα πανάκριβα και διακοπάς δανειοδοτούμενας. Βρακίν δεν είχεν ο κώλος μας... Και ήρθανε χρόνοι χαλεποί, δίσεκτοι ήρθαν χρόνοι , έπεσε πείνα και δυστυχία στην Χαχολία. Ο κόσμος άρχισε να λέει το ψωμί ψωμάκι, το νερό νεράκι, το γάλα ..πούντο, το τυρί ...αντίο, και το κρέας το έβγαζε αναμνηστική φωτογραφία, να το θυμάται και του χρόνου.. Καθόταν όλη η οικογένεια αραδιασμένη μπροστά στο σπίτι στην αυλή με φόντο το μαντρί, βάζαν τα μωρά στη μέση, ο παππούς, η γιαγιά, οι ψηλοί πίσω όρθιοι, και στο κέντρο ανάμεσα στα μωρά, βάζανε το μισό κιλό φρεσκότατο κρέας απο δεινόσαυρο, που αγόρασαν απο έναν Γερμανό αρχαιολόγο, κι ο οποίος το βρήκε σε κάτι ανασκαφές μέσα στη σπηλιά, στα Πετράλωνα, και έτσι, βγαίναν αναμνηστική φωτογραφία λέγοντας, άντε, και του χρόνου πάλι. Μυρίστε το τώρα ένας ένας πρίν το ενταφιάσουμε εβλαβικά στην κατάψυξη. Το μυρίζανε που λές, κάνα δυό λιποθυμάγαν απο την ευωδία και τα ρίγη συγκίνησης στη θέα του, και στο τέλος το ξεχνάγανε. Και ακούστηκε γυναικεία φωνή.. Μπάμπη! Μπάμπη! είναι μία και σε ζητάει στο τηλέφωνο, ρωτάει αν είσαι εδώ, είναι απο την τράπεζα είπε.. Και τότε, άξαφνα, αναπάντεχα, έπεσε τρόμος στο σπίτι...ησυχία απλώθηκε παντού, άκουγες μέχρι και τα τούκ τούκ της καρδιάς τους. Πού πήρε τηλέφωνο; ρώτησε ο χαχόλος με τρέμουλο στη φωνή..αφού το κινητό, μου το κόψανε πέντε μήνες τώρα.. Στο σταθερό πήρε.. Και είπεν ο υιός εις την μήτηρ του με απορίαν, "μαμά, έχουμε ....σταθερό;.." Και εσήκωσε το ακουστικό του σταθερού με ασταθή χέρια ο δόλιος χαχόλος, και ακούστηκε απο την άλλη μεριά η φωνή μιάς γλυκομίλητης κι ευγενικότατης κυρίας.. "Είστε ο κύριος Μπάμπης;" Ναί..τραύλισε ο χαχόλος.. Αχά, ο κακοπληρωτής, έ; Οοο..ορίστε; Τι ορίστε ρε σα δεν ντρέπεσαι, αλήτη, όταν τα έπαιρνες ήταν καλά; τώρα κάνεις την πάπια και κρύβεσαι; ντροπή σου ρε αλήτη...κακοπληρωτή!!..φτού σου λεχρίτη.. Μα..θα βρώ...δώστε μου λίγο χρ... Τι λές ρε, τώρα αμέσως θα τα φέρεις μη σε σπάσω στο ξύλο..γαϊδούρι..αλλιώς σου παίρνουμε το σπίτι..και χράπ...έκλεισε το τηλέφωνο κατάμουτρα του κυρίου Μπάμπη.. Μέσα σε λίγα χρόνια, η χώρα των χαχόλων έγινε πραγματικό μπουρδέλο. Ο καθένας προσπαθούσε να πηδήξει τον άλλονε. Όποιος ήταν απρόσεκτος, την έκανε απο κούπες. Έτσι και σε βρήσκανε λιγάκι χαλαρό, σου τραβούσαν περίτεχνα τη μέση κι ερχόσουν στα ίσια σου.
ΕΛΛΗΝΙΚΕ ΛΑΕ, ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΠΙΤΙΩΝ ΓΙΑ ΑΣΗΜΑΝΤΑ ΠΟΣΑ ΝΑ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΞΙΑ ΕΝΑ ΔΕΣΜΕΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟ ΧΡΕΟΣ ΣΠΙΤΙ, ΚΙ ΟΧΙ ΝΑ ΔΙΝΕΤΑΙ ΔΩΡΟ ΣΕ ΚΟΛΛΗΤΟΥΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ, ΕΝΩ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΠΟΣΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ΝΑ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟΥΧΟ, ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ. ΝΑ ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ, ΒΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΕΞΕΦΤΕΛΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ. ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ; ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ; ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΝΑ ΔΙΚΑΖΟΥΝ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΣΑΣ, ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΙΜΙΟΥΣ. ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΑΜΕΡΙΚΗ, ΚΑΝΑΔΑΣ, ΟΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΚΥΡΥΞΕΙ ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΩΤΗΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ, ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ, ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΠΑΛΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΔΙΧΩΣ ΧΡΕΗ. ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΔΕΝ ΠΕΙΝΑΝΕ. ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΑ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΠΟΙΚΟΙΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ "ΜΕΣΑ" ΣΤΟ ΔΑΝΕΙΟ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΜΩΣ ΕΦΤΑΣΕ ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΕΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ.
ΔΩΣΤΕ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ, ΔΩΣΤΕ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΩΣΤΕ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΚΥΡΙΕ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΣ ΑΥΡΙΟ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ, ΝΑΙ ΕΚΑΝΑ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΚΑΝΑ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΑΣ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΥΠΗΡΕΤΗΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΛΟΙ ΩΣ ΕΥΕΡΓΕΤΗ ΚΙ ΟΧΙ ΩΣ ΕΝΑΝ ΑΚΟΜΗ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΤΟΥ ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΣΑΣ ΕΧΟΥΝ ΤΟΣΟ ΚΑΛΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΕΙΣΤΕ ΔΟΥΛΟΙ ΚΑΙ ΕΡΜΑΙΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ. Ο ΛΑΟΣ ΠΕΙΝΑΕΙ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΔΙΝΕΤΕ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΣΑΣ; ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΣΙΠΑ; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Σ' ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟ; ΜΕΤΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΝΑΚΤΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΤΑΕΙ ΑΒΓΑ; ΞΕΠΑΓΩΣΤΕ, ΠΙΑΣΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ Η ΧΩΡΑ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΟ ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ ΤΩΡΑ!




12 Νοεμβρίου 2008



2 Μα φυσικά..







0 YouTube

Πολλοί φίλοι και φίλες ρωτάνε, πώς μπορεί κάποιος να κατεβάσει στον υπολογιστή του, στο κινητό ή το iPOD του τα Video απο το YouTube. Εύκολο, πανεύκολο και δωρεάν μάλιστα. Χρειάζεστε δύο προγραμματάκια, μικρά και γρήγορα. Με το πρώτο κατεβάζετε το βίντεο. Το βίντεο όταν το κατεβάζετε, είναι σε μορφή FLV (Flash). Άρα, με το δεύτερο το αλλάζετε μορφή, σε ότι εσείς θέλετε. Για παράδειγμα το κάνετε AVI, WAVE, MP3, MP4 και αρκετά formats ακόμη. Το πρώτο είναι το YouTube Downloader 2.3 και το δεύτερο (για την μετατροπή) το Free Mp3 Wma Converter V1.8 της Koyote Καλή ακρόαση!




11 Νοεμβρίου 2008



11 Τα extensions..

Ήταν η βραδυά της πρεμιέρας στο κέντρο ΡΟΜΕΟ, στο Μόναχο. Βδομάδες προετοιμασιών και πρόβας. Είχα πλέον βραχνιάσει απο το να ξελαρυγγιάζομαι καθημερινά στις πρόβες. Ήταν θυμάμαι και ένα τραγούδι που έλεγα, του Βαρδή, το "πνίγομαι" που μου ταίριαζε γάντι, ακριβώς σαν πνιγμένος το έλεγα.

Το βράδυ της πρεμιέρας έφτασε.
Στα μπροστινά τραπέζια το αφεντικό ο Γερμανός, "η Μιχαέλα", -έτσι τον φωνάζαμε επειδή ήταν λικνιστός, αεικίνητος παιδί μου- με μια κάμερα στα χέρια να τραβάει βίντεο το μαγαζί και το πρόγραμμα.

Στην πίστα εγώ, η Δέσποινα, ο Κώστας και η Άντζελα, ετοιμαστήκαμε για ένα πότ πουρί. Θα πούμε εγώ με την Άντζελα μάλιστα και το άσμα ασμάτων του Παϊτέρη, "πού 'σουνα καλέ μου εχτές, που σε πήρα οχτώ φορές και δεν ήσουνα εκεί;;;..." και θα πεταγόταν σαν πορδή η Άντζελα, και θα μου έλεγε "είχα πάει λαϊκή.."

Δεν ξέρω πώς μου ήρθε η φαεινή ιδέα, και πλησιάζω στην άκρη της πίστας έναν γνωστό που καθόταν πρώτο τραπέζι και του λέω, "Γιώργο, πάνε μια καρέκλα δεξιά"
Ναι ρε Ράμμο, βεβαίως. Ο δόλιος νόμισε θα κάτσω δίπλα του και πήγε πηδώντας στην επόμενη διπλανή καρέκλα..

Είπαμε τα χαζοτράγουδα σαν στρατιωτάκια στην παρέλαση ο είς μετά του άλλου, κάτι που ποτέ δεν χώνεψα. Λες και ήμασταν μαθητούδια πάνω στη σκηνή του σχολείου και λέγαμε ποιήματα..μαλακίες..

Και έρχεται η στιγμή του άσματος των ασμάτων, Παϊτέρης και τα μυαλά στα κιγκλιδώματα τεράστιε.."...και δεν ήσουνα εκεί..." και η απάντηξης.."είχα πάει λαϊκή.." της Αντζελίνας μας..

ΣΤΟΟΠΠΠΠΠΠΠΠΠ
.....κάνω μιά στην ορχήστρα...ΣΤΟΠ! ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ!!..
Πάγωσαν όλοι, πάγωσε κι ο αρμονίστας..μαντέψτε ποιός ήταν ο αρμονίστας μας.. ο Σώτης. Ναί, ναί, καλά διαβάσατε, ο Σώτης ο Βολάνης, ο μετέπειτα βάρδος.
Ο κόσμος όλος άρχισε να ψάχνεται, πάγωσαν κι εκείνοι, πάγωσε και η σεξουλιάρα η Μιχαέλα, έμεινε να τραβάει σαστισμένη..

Εγώ εκεί! απτόητος. Γυρνάω στην Άντζελα που δεν ήξερε που πάν τα τέσσερα εκείνη τη στιγμή, και τη ρωτάω απαθέστατα,
..πού είχες πάει είπες; .....έεεε...στη λαϊκή..απαντάει.
Πώς είπες; Λαϊκή;

Λαϊκή..

Λαϊκή
; επιμένουσκα;
..λαϊκή..επιμένω! μου λέει η θρασσύτατη.

Αρπάζω την καρέκλα άξαφνα απο δίπλα, φωνάζοντας "ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ ΤΟ ΤΡΑΓΙΟ ΤΟ ΣΤΡΙΦΤΟ, ΠΟΙΑ ΛΑΪΚΗ ΜΟΥ ΤΣΑΜΠΟΥΝΑΣ ΡΕ ΜΑΪΜΟΥ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΝΕΙΣ ΚΙ ΟΛΑΣ;"
και την παίρνω στο κυνήγι μέσα στο μαγαζί. Πανικός!!!..
Να βλέπεις μια Άντζελα που νόμισε ότι με έπιασε αμόκ, να τρέχει τσιροκοπώντας και πανικόβληξ ανάμεσα στους διαδρόμους, να πηδάει πάνω απ' τα τραπέζια, εμένα να κραδαίνω την καρέκλα στον αέρα σαν τον Κόναν της Βαρβάρας, τρέχοντας αφηνιασμένος ξοπίσω της και να ουρλιάζω, τον Κώστα να προσπαθεί να με ηρεμήσει με λόγια καταπραϋντικά, όπως "καλά ρε τι σε έπιασε ρε μάλαξ, ληγμένα πήρες; ηρέμηξε" και τοιαύτα παρόμοια χριστιανικά, ..εγώ όμως να συνεχίζω ακαταπράϋντος να φωνάζω "πιάστε την ρε κάποιος, γαμώ το φελέκι μου να της πω κατά που πέφτει η λαϊκή" και εκείνη πάλι να φωνάζει "καλέ..σταματήστε τον, σάς παρακαλώ, τι έπαθε;", η Μιχαέλα απο τα γέλια να τραβάει κουνιστές εικόνες που χρώσταγαν της Μιχαλούς, κι ο κόσμος, ο μισός λιπόθυμος απο το γέλιο, κι ο άλλος μισός να κοιτάζει με μάτια ορθάνοιχτα χωρίς να μπορεί να καταλάβει ακόμα αν κάνω πλάκα, η τα εννοώ όλα αυτά τα χαζά και παραστράγκαλα.

"Και μιά στιγμή, μαύρη στιγμή, μαύρη σαν καλιακούδα, την φτάνω την πεντάμορφη και τη μακρυμαλλούσα, κι την αρπάζου απο του μαλλί..
την πιάνου απ' τις κουτσίδις

τι το 'θελα ο έρημος..
τι το 'θελα ο μάλαξ
.."

Έμεινα ο μαλάκας με ένα κάρο μαλλιά στα χέρια! Τι να τα κάνω.. Και η Άντζελα έμεινε με ένα κεφάλι σαν νεοσύλλεκτος φαντάρος, να με κοιτάζει άσπρη, κάτασπρη, κι απ' τον ήλιο ξεξασπρότερη.
Άκουσα κατόπιν και μια κραυγή απόγνωσης -και που φυσικά, δική της ήτανε- ΜΗ ΜΑΛΑΑΑΚΑΑΑΑΑΑ!!!!!!! ..ακριβώς έτσι, με κάμποσα θαυμαστικά απο πίσω..τότε συνειδητοποίησα τι έκανα, μα ήρθε αργά. Η φωνή λέω, ..ήρθε αργά..
Εξτένσιον μωρή;
Ναί..μου 'πε με ένα τρομαγμένο και συνάμα θλιμμένο ύφος..
Και μου πούλαγες παραμύθια τάχα δικά σου;
Εμ..
Ρε σύ; το ξέρεις πως με το κοντό μαλλάκι είσαι γλύκα; της απάντησα..
Είμαι;
Ε, είσαι..άντε έλα να τελειώσουμε το πρόγραμμα..
"Είχα πάει λαϊκή.." ήρθε τραγουδιστά η απάντηση, ξεκινώντας πάλι το πρόγραμμα αλά χωρίς μπούκλες δίς τάϊμ δε μαντάμ Άντζελα.
Η πλάκα είναι πως, κάθε βράδυ, όλοι περίμεναν να κάνω καμιά μαλακία πάλι..
Πρίτς....αμ δε! Για να με ξαναπεί "μαλάκα" η Άντζελα;
Πάνω απ' όλα, σεβασμός, ντάξ;






3 Σάμπως είναι αλλιώς;

"Όταν πεθάνω ρε κουφάλες τι να το κάνω στον τάφο μου που θά 'ρθετε επάνω με τα μάτια δακρυσμένα τι καλό παιδί θα πείτε ρε άϊντε να ...χαθείτε Όταν πεθάνω ρε κουφάλες χάρισμά σας τα μαύρα ρούχα και τα μαύρα τα γυαλιά σας με τα μάτια δακρυσμένα τι καλό παιδί θα πείτε ρε άϊντε να ...χαθείτε.." (Παϊτέρης)




10 Νοεμβρίου 2008



3 Ναι, τρέχω, μη φύγεις...

Μετά λύπης μου είδα σήμερα στην ηλεκτρονική μορφή της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ, ένα νέο είδος διαφήμισης. Έχουν βάλει μια γκόμενα να κάθεται σε μια καρέκλα Live, να σταυρώνει προκλητικά τα πόδια μια το δεξί και μια το αριστερό, δείχνοντας κάπου κάπου ανυπόμονα με το δάχτυλο το κουμπί απο "κάτω της" που γράφει Click to Call" και απο πάνω της η λέξη "ΠΑΡΕ ΜΕ!".. ε, Πάρτε την!! Πάντως, κρίμα ρε μάγκες, φτάσατε κι εσείς βλέπω στο χαμηλότερο επίπεδο, να διαφημίζετε υπηρεσίες "ηλεκτρονικών μπουρδέλων" (γιατί περί μπουρδέλων πρόκειται) για να βγάλετε το ψωμάκι σας. Αφού πεινάτε τόσο πολύ, δε γαμείς, μια ψυχή που 'ναι να βγεί, άς βγεί. Αυτό που με κάνει όμως και απορώ, δεν είναι η κατάντια των Μέσων Μαζικής Εντύπωσης, αλά η κατάντια κάποιων ανδρών, που τροφοδοτούν και συντηρούν τέτοιες επιχειρήσεις και τέτοιες διαφημίσεις, με το να τηλεφωνούν και να αυνανίζονται με κάποια άγνωστη, που εκείνη τη στιγμή, καθαρίζει επι το πλείστον κρεμμύδια. Τόσες γυναίκες στον πλανήτη ορέ κλεφτόπουλα, εσείς ακόμη μείνατε οπαδοί του Αυνάν; Στα εξήμισι δίς του πλανήτη, τα τέσσερα είναι γυναίκες, και σείς δεν βρήκατε γκόμενα; Ε, λοιπόν, δεν σας σώζει κανείς και τίποτε....έχει να κάνει με ψύχωση και ανωμαλία. Γρήγορα στον ψυχολόγο μαλάκες..






10 Σχετικά λίγο με τα βραβεία

Νομίζω μερικοί έχουν παρεξηγήσει τον λόγο που φτιάχτηκε το βραβειάκι, και είναι ο εξής. Σε ένα συνοθύλευμα με πάνω απο 37.000 Ελληνικά Blogs, είναι πρακτικά αδύνατο να τα γνωρίζει όλα κάποιος. Θα πρέπει να μην κοιμάται, να μην τρώει και να μην δουλεύει για να προλάβει να τα διαβάσει όλα με τη μία. Σίγουρα όμως δεν είναι όλα άξια της προσοχής μας, ή δεν είναι όλα του "γούστου" μας. Δεν ασχολούνται όλοι με την πολιτική, ούτε όλοι με το ποδόσφαιρο, την ποίηση ή τις εικαστικές τέχνες. Καθ' ένας μας έχει τα δικά του γούστα, και εκεί πάνω κάνει την αναζήτησή του. Άλλος ψάχνει για να μάθει κάτι πάνω στους υπολογιστές για παράδειγμα, άλλος ψάχνει γκόμενα και πάει λέγοντας. Εμείς διαλέγουμε εκείνα που έχουν κάτι να πούν, που έχουν κάτι να δώσουν, είτε με τά απο δική σας αίτηση, είτε γιατί τα ανακαλύψαμε μόνοι μας και τα προτείνουμε, έχοντας αναρτήσει το βραβείο και το όνομα του Blog τους στον ειδικό χώρο. Μερικές φορές, να είστε σίγουροι, ούτε οι ίδιοι δεν γνωρίζουν πως τους έχουμε βραβεύσει, άλλοι πάλι διστάζουν να βάλουν το βραβείο μας στο Blog τους, απο ταπεινοφροσύνη ή "μην τους κράξουν" οι φίλοι τους. Ας κάνουν αυτό που οι ίδιοι θεωρούν σωστό, δεν διαφωνούμε. Την ερώτηση που προσδιορίζει αν το περιεχόμενο είναι για όλες τις ηλικίες η μόνο για ενήλικους, δεν την βάλαμε για πλάκα, ούτε να μεγαλώσει η φόρμα της αίτησης και να σας βάλουμε να γράφετε περισσότερα για να σας κουράσουμε. Έχει τον σκοπό της. Βλέπω όμως πως μερικοί δεν τις δίνουν την σημασία που πρέπει. Blogs με σβάστικες και Banners για "ξύλο" και "μολότοφ" δεν μας είναι δυνατόν να δεχτούμε σαν υποψήφια για βράβευση. Δεν επιβραβεύονται ακραία μηνύματα και συναισθήματα, λυπόμαστε γι αυτό. Όσο όμορφο κι αν είναι το Blog, όση δουλειά και κόπο κι αν έχει κάνει κάποιος, για μας είναι δύσκολο να πούμε το "ΝΑΙ". Αν στην συνέχεια υπάρξουν οι σχετικές αλλαγές και αφαιρεθούν κάποια αρνητικά στοιχεία, τότε με μεγάλη μας χαρά θα στείλουμε το βραβείο. Θα μου πεί τώρα εύλογα κάποιος, "σιγά που θα αλλάξω τις ιδέες μου, τα πιστεύω μου ή την δομή του Blog μου για χάρη του βραβείου σας", και θα έχει δίκιο. Απαντάμε απλά, κανένας δεν είναι αναγκασμένος να κάνει το παραμικρό που ο ίδιος δεν επιθυμεί. Το βραβείο το φτιάξαμε για να διαφημίσουμε εσάς, όχι εμάς, γι αυτό και δεν έχουμε σαν απαίτηση να μας διαφημίζετε "πίσω" και σείς, ή οτιδήποτε άλλο όπως και θα διαβάσατε. Το κάναμε για να ξεχωρίσουν σιγά σιγά κάποια αξιόλογα Blogs, τα οποία λίγοι τα γνωρίζουν ως τώρα, και τα οποία θα βρεί κάποιος μόνο κατά τύχη απο σχόλια άλλων ή απο σερφάρισμα τυχαίο. Το κάναμε γιατί θεωρούμε δίκαιο να ανταμείβεται κάποιος για τον κόπο του και τον χρόνο του, τουλάχιστον ηθικά. Το φτιάξαμε γιατί κουραστήκαμε να βλέπουμε κάποια ιστολόγια κάποιων, με χιλιάδες δορυφόρους δίπλα τους να τους γλύφουν επειδή είναι "δημοφιλή" μα στην ουσία ούτε να εκφράζονται ξέρουν, ούτε τίποτε το ζωτικό προσφέρουν, που επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια παριστάνοντας τους δημοσιογράφους. Έστω, ας είχαν λίγο χιούμορ τουλάχιστον.. Τα βάζουμε λοιπόν όλα αυτά τα μικρά και άγνωστα Blogs σε έναν τόπο, να μπορεί εύκολα κάποιος να τα βρεί και να τα αξιολογήσει, καθώς και να τα παρακολουθεί μετά ανάλογα με την αξία και σημασία που θα τους δώσει. Διαβάστε ένα απόσπασμα απο το μύνημα μιας φίλης, της Βίκυ: "Η αλήθεια είναι πως χαίρομαι που ο κόσμος αγκαλιάζει αυτό που έχω να δώσω μέσα από τις σελίδες του μπλογκ μου. ............................................................................... Δεν κάνω όμως τίποτε περισσότερο από το να είμαι ο εαυτός μου. Να είμαι άνθρωπος με ανησυχίες και προβληματισμούς. Να "ψάχνομαι" και να ερευνώ την αλήθεια, την αλήθεια μου... Αυτές τις αλήθειες μοιράζομαι στο μπλογκ μου, αυτές τις ανησυχίες..." Αυτή κι αν δεν είναι απάντηση..νομίζω τα λέει όλα. Πώς να μην πείς ένα ΜΠΡΑΒΟ σε τέτοια ταπεινοφροσύνη και σε τέτοιο ήθος; Εμείς σας διαφημίζουμε δωρεάν, το τι θα κάνετε εσείς μετά, για να κρατήσετε τους επισκέπτες σας και να τους προτρέπετε να σας επισκέπτονται και στο μέλλον, είναι δική σας ευθύνη και δική σας υποχρέωση, απέναντί τους. Διαβάστε τον πίνακα με τους όρους που θα κρίνεται ένα Blog. Δεν ζητάμε δύσκολα και τρελά, απλά πράγματα είναι, μα που για μας έχουν σημασία. Αυτά τα ολίγα. Συγχαρητήρια σε όσα Blogs έχουν ήδη λάβει το βραβείο, και σε όσα θα το λάβουν στη συνέχεια. Θα χαρούμε να μπούν στην λίστα ακόμη κι εκείνα που δεν τα κατάφεραν την πρώτη φορά, κι ας θυμούνται πως, "μερικές φορές, μια μικρή αλλαγή φτάνει, και πολλές φορές, μια μικρή λεπτομέρεια, κάνει τη διαφορά." με την φιλία και την βαθειά εκτίμησή μου σε όλους σας, για το abebablog.com Νίκος Ρ. Κ. (ΑΑΤΟΝ)




09 Νοεμβρίου 2008



0 Μα και συ, τι χώνεσαι..







0 Κι εγώ..μπερδεύτηκα τελείως..







2 καλά, κι εσύ εκεί βρήκες να πάς;





06 Νοεμβρίου 2008



13 Τα σχόλια στα Blog

Τα Blog's πλέον είναι η νέα μόδα ανα τον κόσμο. Η διαφορά τους απο μια στατική η δυναμική ιστοσελίδα, δεν είναι μεγάλη. Η κύρια διαφορά βρίσκεται σε ένα σημείο, στα "Σχόλια". Καθ' ένας πλέον, μπορεί (αν του το επιτρέπει ο διαχειριστής φυσικά) να γράφει την άποψή του, επώνυμα ή κι ανώνυμα κάποιες φορές, για κάποιο κείμενο ή σ' ότι άλλο αναρτήσει κάποιος. Για μένα προσωπικά, τα σχόλια είναι "τρίκοπο" μαχαίρι, και να γιατί..
  • Κάποιοι, άμα δεν έχουν πολλά σχόλια καθημερινά, παθαίνουν κατάθλιψη. Αισθάνονται πως κανένας δεν τους διαβάζει, πως σπαταλάν τον χρόνο τους, και σύντομα χάνουν την "έμπνευση" ή την επιθυμία να συνεχίσουν να ασχολούνται, αυτός άλλωστε κι ο λόγος που, ενώ τόσα Blog's γεννιούνται, άλλα τόσα κλείνουν καθημερινά. Ξεχνάν όμως κάτι πολύ βασικό, και πολύ απλό επίσης. Πόσα Blog's επισκεύθηκαν οι ίδιοι, και ενώ τα διάβασαν (κάποια κείμενα έστω) έφυγαν δίχως να σχολιάσουν το παραμικρό; Και γιατί; Γιατί ίσως δεν ένιωσαν την ανάγκη να το κάνουν, ίσως να μην είχαν χρόνο, ίσως πάλι να ήταν ζήτημα διάθεσης.. Όμως ήταν εκεί, το πρόσεξαν, το διάβασαν, ίσως το έβαλαν και στα αγαπημένα να το ξαναδιαβάσουν, ίσως έκαναν εγγραφή στο RSS, ποτέ δεν ξέρεις..απλά δεν σχολίασαν.
  • Η επόμενη ομάδα (που το ίδιο κάνω κι εγώ), είναι οι "Ήρθα, σε διάβασα, σε σχολίασα, ε, πέρνα κι εσύ μια μέρα να μας δείς". Δίκαιο; εγώ πιστεύω πως είναι. Προσωπικά, δεν σχολιάζω πάντοτε, σπάνια και αυτό επειδή είμαι τεμπέλης στο να γράφω σχόλια. Αν είναι να "πειράξω" όμως κάποιον; κάθομαι να του γράψω μέχρι και Ομηρικό έπος. Αν όμως κάτι με συγχίσει ή μου κεντρίσει το ενδιαφέρον, σίγουρα θα σχολιάσω, όπως επίσης και σε ιστολόγια που μου άρεσαν για τον έναν ή τον άλλο λόγο. Μερικοί πάλι, περιδιαβαίνουν χιλιάδες ιστολόγια καθημερινά, κι όταν λέω χιλιάδες, το εννοώ. Όχι πως είναι κακό, κάθε άλλο.. κακό θεωρώ το γλύψιμο ρε παίδες. Μόλις δούνε Blog με κόσμο, αμέσως να το βάλουν στη λίστα τους..τροχάδην.. Έ, όχι ρε πούστη μου, άμα δεν μου αρέσει, δεν τον βάζω που να σκούζει!
  • Η τελευταία ομάδα, είναι οι "Ανώνυμοι". Εδώ έχω μπόλικο υλικό για να "εκφραστώ".
    • 1. Υπάρχουν ανώνυμοι, επειδή δεν έχουν λογαριασμό Γούγλη.
    • 2. Υπάρχουν ανώνυμοι, επειδή θέλουν να εκτονωθούν βρίζοντας και ..εκ του ασφαλούς.
    • 3. Υπάρχουν ανώνυμοι-επώνυμοι, που γράφουν σαν άλλοι, διχασμένες προσωπικότητες.
    Όπως κι αν είναι, εγώ προσωπικά δεν τους αποκλείω, για να μπορούν να εκφραστούν έστω και με αυτό τον τρόπο, αρκεί να έχουν γνώμη, και περισσότερο, να έχουν τη δύναμη να την εκφράσουν, διότι έχουμε και επώνυμους..κότες, που έχουν στόμα, μα όχι λαλιά. Γι αυτό λοιπόν, προσέχω πολύ στο θέμα σχόλια..και ξέρετε επίσης τι ακόμη καλό έχουν; Απλό είναι... Τους πιο πολλούς που γνωρίζω, απο πού νομίζετε τους γνώρισα; Μέσα απο σχόλια που κάνανε σε κάποιου άλλου το Blog. Άρα; με το να σχολιάζεις, παρακινείς ίσως κάποιον να έρθει να δεί "τι καπνό φουμάρεις" και ανάλογα κατόπιν, άμα είναι μυρωδάτος ξανάρχεται. Μερικοί πάλι συνάδελφοι Bloggers, έχουν υιοθετήσει το σύστημα των Αμερικανών. Βλέπουν παντού τρομοκράτες και κακοποιά στοιχεία, φοβούμενοι επίθεση ανά πάσα στιγμή. Βάζουν "Λεκτική επαλήθευση " στα σχόλια, λές και αν κάποιος θέλει να τους το κάνει γύφτικο τσαντίρι θα τον σταματήσει η επαλήθευση και καλά. Το ζήτημα είναι ο άλλος να μη θέλει ρε παιδιά. Με χαλάει αφάνταστα η διαδικασία αυτή, βαριέμαι που βαριέμαι να γράφω, φαντάσου να με βάζουν να αλλάζω πληκτρολόγιο, μιά Ελληνικά, μια Αγγλικά, και φτού απ' την αρχή..Είναι φορές που δεν σχολιάζω, ακριβώς γι αυτό το λόγο. Κάποιοι πάλι, κλείνουν τα σχόλια παντελώς. Στο χωριό μας αυτό το λέμε φίμωμα, μούγκα στη στρούγκα..πώς να το κάνουμε ρε φίλε, η έχεις Blog η δεν έχεις. Άμα δεν μπορώ να σε σχολιάσω όταν γράφεις παπαριές να κάνουμε και λίγο τζερτζελέ, τι σκατά περιμένεις μετά να έρθω στη σελίδα σου; να 'ρθώ να κάνω τί; τον όμορφο; Μας δουλεύεις ρε μάστορα; Κάποιοι άλλοι, τα κάνουνε λέει "Moderate" ..αμέ! τα έχουν στο αναμείναταν, τα διαβάζουν και μετά άμα είναι καλά παιδιά, τα βγάζουν στην φόρα, αλοιώς τα τρώει η μαρμάγκα. Αυτό το λέμε πάλι εμείς οι χωριάται, "λογοκρισία". Άμα δώσεις φιλάκι, θα δείς βρακάκι, αλοιώς τσούκ.. Ελάτε βρε παιδιά, ας συνέλθουμε λιγάκι, ένα μικρό παιχνίδι είναι, δεν είναι η ζωή μας.
Διάβασα πρίν δυό τρείς μέρες σε ένα άλλο Blog, μια Blogger να γράφει για κάποιον -που τέλος πάντων φέρθηκε άσχημα λεκτικά κι ανώνυμα- την φράση: "..κι άμα δεν του αρέσει, να μας αδειάσει τη γωνιά, κι ας πάει να παίξει αλού.." κάπως έτσι πάνω κάτω. Νομίζω ότι κάποιοι έχουν τόσο πολύ εθιστεί με το Blogging, που άρχισαν να χάνουν τη μπάλα. Το ξαναλέω, ένα παιχνίδι είναι κατά βάθος, η ζωή μας είναι κάπου εκεί έξω, εδώ περνάμε την ώρα μας, και προσπαθούμε να την περνάμε όμορφα.. Παίζω = διασκεδάζω, μην το παρακάνουμε. Είναι άτομα που μπαίνουν απο το γραφείο, γιατί δεν έχουν στο σπίτι υπολογιστή. Έχουν τόσο εθιστεί, που παρακαλάνε να ξανάρθει η Δευτέρα να κάτσουν μπροστά στο χαζοκούτι και να αρχίσουν τα ψου ψου.. Έχει άτομα που κόντεψαν ή και έχασαν τη δουλειά τους, και που κατά βάθος η μακρυνή αιτία ήταν το κομπιούτερ, τα Chat και τα Blogs.. Αυτά τα ολίγα πίπολ, και να κοιμάστε νωρίς. Την αγάπη μου και ευχές για καλό χειμώνα. Υ.Γ. Έπι τη ευκαιρία, έγραψα μήπως μαλακίες; ή κάπως έτσι είναι; για ..ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ!!




Next Next Next