31 Ιουλίου 2008



3 Διακοπές..

_Βρομόκαιρος ρε συ..ξεκωλώθηκε να βρέχει απο χτές _Εμένα μου αρέσει η βροχή, την προτιμώ απο τον ήλιο _Σοβαρά μιλάς ρε; _Σοβαρότατα _Πάψε ρε Νικόλα, έχει καλύτερο πράγμα απο τον ήλιο; την ζέστη; _Έχει _Ποιό; _Η βροχή είπαμε. Ποιά η ομορφιά ρε Αντώνη σαν ψήνεσαι στους σαράντα υπό σκιά; _Ναι, αλά πάς στη θάλασσα για μπάνιο.. _Θάλασσα; καλά, κόψε κάτι _Τι να κόψω.. _Για να πάς θάλασσα φίλε μου, θέλεις τουλάχιστον πενήντα ευρώ, κι άν σου φτάσουν. Ο μισθός σου είναι εφτακόσια ευρώ, κι αν πάς με γκόμενα κάηκες, δεν σου φτάνουν εκατό. Αν είσαι παντρεμένος και έχεις και παιδιά, θέλεις εκατόνπενήντα ευρώ. Άρα; δεν μπορείς να πάς κάθε μέρα, θα πάς το πολύ μιά μέρα την εβδομάδα. Τις υπόλοιπες όμως ψήνεσαι...έκανα πουθενά λάθος; _Όχι ακριβώς..κάπως έτσι είναι.. _Μετά, να συνεχίσω τα καλά και τα κακά, ποιό το καλό να έχει έναν ολόκληρο μήνα ήλιο ασταμάτητα, δίχως βροχή; Δεν πήρατε είδηση πως η χώρα μας άρχισε να γίνεται σαχάρα; Δεν πήρατε είδηση πως τα υπόγεια και ορεινά αποθέματα φυσικού νερού έχουν κορεσθεί διότι δεν βρέχει; Οτι δεν έχουμε δάση να συγκρατήσουν και να αποθηκεύσουν το νερό όταν βρέχει; Οτι οι φωτιές έχουν κατακάψει τα δάση μας κάνοντάς μας εθελοντές πυροσβέστες κάθε χρόνο τέτοια εποχή; Ότι το καλοκαίρι δεν έχουμε νερό να πιούμε και να λουστούμε το βλέπεις; Ξέρεις πόσοι αγρότες παρακαλάνε για βροχή, κι όταν επιτέλους έρθει είναι πλέον αργά; _Ναι ρε σύ Νίκο, αλά έχει και ο ήλιος τα καλά του, δίνει υγεία.. _Έδινε! όχι πια. Τώρα άμα κάτσεις μεσημέρι κάτω απο τον ήλιο για να μαυρίσεις τάχα μου, θα καείς, άσε που κυνδυνεύεις να πάθεις καρκίνο του δέρματος απο την φονική του ακτινοβολία, λόγω της τρύπας του όζοντος.. _Δεν ξέρω τι λές, εγώ το καλοκαίρι δεν το αλλάζω. Για μένα σημαίνει διακοπές, νησί, ηρεμία, απόλαυση.. _Ποιο νησί ρε Αντώνη; Με τα εφτακόσια σου που θα πάς ρε σύ; Στη Θάσσο; _Σαντορίνη.. _Ρε άνθρωπε, τα νησιά κι όλα τα τουριστικά μέρη, το καλοκαίρι ειδικά μετατρέπονται σε σφαγεία, εσύ που θα πάς μεροκαματιάρης άνθρωπος με τριαντατρία ευρώ μεροκάματο; Το νησί προϋποθέτει ξενοδοχείο, φαγητό έξω, καφέδες και ποτά, διασκέδαση, εκδρομές και αξιοθέατα, νοικιασμένο μηχανάκι, αμάξι ή και ποδήλατο, έστω..Αυτά όλα μαζί, μας κάνουνε μια σούμα την ημέρα, απο 200 έως και 300 ευρά..πόσες μέρες θα αντέξεις οικονομικά; Άσε που πνίγεστε σαν ποντίκια τόσοι και τόσοι κάθε χρόνο.. _Θα κάνω ένα μικρό δάνειο ρε φίλε..πως κάνεις έτσι; _Διακοποδάνειο ενοείς; _Ε, αυτό, όπως κι αν το λένε.. _Αμ πές μας έτσι ρε Αντώνη, μη με παιδεύεις ρε πουλάκι μου..θα πάρεις δάνειο, να χαρείς δήθεν διακοπές για δύο τρείς ευδομάδες, και μετά επι έντεκα μήνες να χαίρεται η τράπεζα τον ιδρώτα σου και να λυπάσαι εσύ που δεν θα σου φτάνουν για τσιγάρα απο τα χρέη..χέσε μας ρε Αντώνη με τις διακοπές σου...ΘΕΛΩ ΒΡΟΧΗ ΡΕ!!!! ..να την ακούω να χτυπάει σε στέγες, σε λαμαρίνες, στο χώμα, στα τζάμια..να περπατάω αργά και να γίνομαι μούσκεμα..βροχή γαμώτο!!




26 Ιουλίου 2008



2 Έλεος..

Ανοίγεις να δείς ένα έργο της προκοπής, και αισθάνεσαι ανώμαλος. Η μία τσοντοδιαφήμιση ακολουθεί καπάκι την άλλη, και ξανά πάλι απο την αρχή, οι ίδιες και οι ίδιες διαφημίσεις με τα "καυτά κορίτσια" που ...απαιτούν, επιτακτικά μάλιστα να πάρει ο μαλάκας "αμέσως τώρα", διαφημίσεις που απευθύνονται αποκλειστικά σε όλους τους "μαλάκες άντρες". Καθ΄ ένας που είναι μόνος επειδή είναι ανίκανος (και δεν μιλάω για τους έχοντες κάποια αναπηρία η σοβαρό πρόβλημα οι άνθρωποι, αλά για τους άρωστους στην ψυχή και το μυαλό), καθ' ένας που τη βρίσκει μόνο παίζοντας με το πουλί του γιατί δεν του σηκώνεται αλλιώς, είναι και η αιτία που εγώ κι εσύ και ο άλλος που δεν έχει τέτοια βίτσια, να βομβαρδιζόμαστε για ατελείωτες ώρες και κάθε γαμημένη μέρα με τις κωλοδιαφημίσεις αυτού του είδους. Δεν μας φτάνουν οι ασταμάτητοι βομβαρδισμοί με τις πιστωτικές κάρτες, με τα δάνεια, με αυτοκίνητα, που συνεπάγονται και πάλι δάνεια, με κινητά κι ακίνητα..μας φλομώνετε και με τις πορνοδιεστραμμένες σας φτηνοβρωμοδιαφημίσεις; Ως πότε θα αναγκαζόμαστε να αλλάζουμε αηδιασμένοι κανάλια, που σχεδόν όλλα τα ίδια κάνουν; Ποιός σας είπε ρε ζώα ότι όλοι είμαστε ανώμαλοι; και ποιός σας έδωσε το δικαίωμα να μας θεωρείτε κάφρους χειρίστου βαθμού για να κονομάτε εσείς οι καναλάρχες απο τις διαφημίσεις; Τα υπουργεία τί κάνουν για να προστατεύσουν τον μαλάκα πολίτη και να εξυγιάνουν την τηλεόραση απο την αρώστια που σκορπάει; Γιατί να βλέπω μια τόσο επιβλαβή για την νοημοσύνη μου εκπομπή/διαφήμιση; γιατί να μην με υπολογίζει κανένας; Έλεος ρε μαλακόσκροφες....




24 Ιουλίου 2008



7 Η παραγγελία...

_Τι θα πάρετε; ρώτησε όλο ευγένεια η σερβιτόρα _Μία πορτοκαλάδα εμένα, απάντησε ο Παντελής _Εσείς; και κοίταξε εμένα που μισοκοιμόταν το αριστερό μου ημισφαίριο απο τη ζέστη, και το δεξί μου δεν ξύπναγε με καμία κυβέρνηση.. _Εμένα φέρτε μου μια φασολάδα παρακαλώ, με κιμά.. _Βάζουν κιμά στη φασολάδα; πλάκα μου κάνετε; μου απάντησε αγέρωχα.. _Γιατί, σερβίρετε μήπως και φασολάδα; απάντησα με κακές προθέσεις.. _Όχι φυσικά, καφετέρια είμαστε κι όχι εστιατόριο.. _Τότε γιατί χολοσκάτε για τον κιμά; _Δεν χολοσκάω, απλά μια διευκρίνηση έκανα _Κι εγώ μια πλάκα έκανα.. _Εντάξει, τι θα πάρετε; _Ένα τάβλι.. _Τάβλι; _Ναι, και μη μου πείτε δεν έχετε, εκείνοι δίπλα τάβλι δεν παίζουν; _Ναι.. _Λοιπόν; τι κακό είπα.. _Καλώς, να σας φέρω ένα τάβλι..θα πιείτε τίποτε; _Ναί, μπύρες έχετε; _Ασφαλώς.. _Ποιές έχετε βρε πουλάκι μου; με το τσιγκέλι θα στα βγάζω; _Έχουμε Χένινγερ, Άμστελ, πράσινη... _Φύρα μπίξ έχετε; _Ορίστε; _Μπύρα Φίξ λέω, έχετε; _Αλλιώς το άκουσα...όχι δυστυχώς δεν έχουμε.. _Κρίμα, μόνο αυτήν πίνω (παπαριές, ποτέ δεν πίνω μπύρα), φέρε μου μια πορτοκαλάδα κι εμένα... Έφυγε το κοριτσάκι να φέρει την παραγγελία, και τότε πρόσεξα τον Παντελή που ήταν οργισμένος μαζί μου όσο δεν έπαιρνε..τον κοίταξα μισοκοιμισμένος και τον ρώτησα ενώ συνάμα χασμουριόμουν.. _Τι έπαθες ρε Παντέλο; γιατί αυτή η "κατήφεια;" _Η ποιά; _Η κατήφεια...το κατσούφιασμα ρε..γιατί έτσι; _Τι γιατί ρε Νικόλα που έσπασαν τα νεύρα μου να σε ακούω να παιδεύεις την κοπέλα μισή ώρα..εγώ στη θέση της θα σε σιχτίριζα.. _Σοβαρά έ; _Σοβαρά ναι _Ορίστε η πορτοκαλάδα σας, είπε και άφησε μπροστά του το αναψυκτικό, και γυρίζοντας σε μένα, "ορίστε η πορτοκαλάδα σας, ορίστε και το τάβλι σας".. _Πείτε μου κάτι, τις είπα μόλις τα άφησε στο τραπέζι.. _Παρακαλώ, πέστε μου _Νοιώσατε πως σας πρόσβαλα πρίν λίγο με τις κρυάδες και τα χαζά μου; _Όχι, κάπως παραξενεύτηκα στην αρχή, μα όχι τίποτα σπουδαίο, πάντως δεν ένιωσα προσβεβλημένη, όχι.. _Ευτυχώς γιατί δύο άτομα με περίλαβαν..παραλίγο να φάω ξύλο..με καταλαβαίνεις; _Ποιά δύο άτομα, εσείς και ο κύριος είστε μόνο, είπε δείχνοντάς μου τον Παντελεήμονα.. _Είναι ακόμη ένας που με περίλαβε, εσύ δεν τον βλέπεις αλά αυτός με διαβάζει, ένα φιλαράκι ο VaD, περιμένει λέει την συνέχεια της υπόθεσης να με θάψει για τα καλά..κάνε κάτι πλίζ.. _Τι να κάνω.. _Πές του βρε πουλάκι μου ότι δεν τρέχει τίποτε και όλα καλά, ότι θέλεις πές του..που να ξέρω γω τι είναι ικανός να μου σούρει; VaD είναι αυτός.. Και τότε η -πανέμορφη ομολογουμένως- κοπελιά, κοιτώντας στο άπειρο λες και τόν έβλεπε, είπε: "κύριε VaD, ο φίλος σας απο δώ, μπορεί να είναι τελείως τρελός, για δέσιμο, πλακατζής επίσης, ναι, είναι, μα, δεν είναι κακός,μην ανησυχείτε για μένα, άλωστε τα βγάζω πέρα μια χαρά με τον κάθε μυστήριο που μου ζητάει φασολάδα με κιμά.. Και επειδή σχολούσε σε δέκα λεπτά, περίμενα να παίξει μαζί μου μια παρτίδα τάβλι που μου υποσχέθηκε, και που φυσικά εγώ ο πρύτανης..έχασα!! ...νύσταζα μωρέ...σιγά..δεν έχετε ακουστά για την τύχη του πρωτάρη;




21 Ιουλίου 2008



5 Είδα ένα όνειρο...

Ήμουν λέει τάχα μου αλυσοδεμένος, το στόμα μου φιμωμένο, και μου έκαναν ερωτήσεις διάφορες, και που με ενοχλούσαν διότι παραβίαζαν λέει την ιδιωτική μου ζωή και κάτι παρόμοια. Προσπαθούσα να τους μιλήσω, μα έμενα φιμωμένος, κι εκείνοι (δεν τους ήξερα, μα ήμουν βέβαιος πως ήταν αστυνομικοί ή κάτι παραπλήσιο) με ρωτάγανε συνεχώς τα ίδια.. Κοίταζα γύρω μου, και έβλεπα κόσμο σαν και μένα, αλυσοδεμένο και φιμωμένο, χιλιάδες λαού, που βασανίζονταν σαν και μένα, αλύπητα, απο μια χούφτα άλλους.. Παντού έβλεπα μάτια να μας παρακολουθούν. Στην αρχή φωνάξαμε, εναντιωθήκαμε, μα στο τέλος το κατάπιαμε, έγινε μέρος της καθημερινότητας και κάναμε κι αστεία μετά απο πάνω, ναι, θυμάμαι κάπως αχνά, πως, κάτι είχε να κάνει με κάποιον αδερφό, μεγάλον μάλιστα.. Αφού, απο κάποιο σημείο και μετά, αν αισθανόμασταν πως δεν μας παρακολουθεί κανένα μάτι, νοιώθαμε κατάθλιψη και φόβο. Είχαμε φτάσει ακόμη πιο πέρα. Πηδιόμασταν μπροστά στα χιλιάδες μάτια που ακούραστα, προκλητικά και χυδαία μας παρακολουθούσαν, είχαμε αρχίσει λέει να γινόμαστε επιδειξίες, γνωρίζοντας πως κάποιοι μας κοιτάζουν ότι κι αν κάνουμε, κι ανά πάσα στιγμή.. Κάποια στιγμή είδα ποτάμια, που κατέβαζαν πολύ και κρύο νερό.. Ένοιωθα το στόμα μου να στεγνώνει, ήθελα να πιώ μέχρι να στερέψει το ποτάμι μα κάτι δεν με άφηνε..Τότε φάνηκε μια μορφή άγνωστη και μου έδωσε να πιώ κάτι, ίδιο με πετρέλαιο λέγοντάς μου, πιές αυτό, γιατί το νερό έγινε δυσεύρετο και πανάκριβο. Ήπια και φαρμακώθηκα, όμως δεν μπορούσα να σταματήσω να πίνω, μα, ούτε και ξεδίψασα.. Είδα ανθρώπους να κλαίνε γοερά, γιατί πεινούσαν, άλλοι επειδή έχασαν το βιός τους, άλλοι επειδή χρόνια ολόκληρα δεν είχαν μια δουλειά.. Παντού όπου γυρνούσα το βλέμα μου έβλεπα πόνο κλάμα και δυστυχία. Πόλεμοι παντού, θάνατος και θρήνος στη γή..αρώστειες, πείνα, δίψα ....ένας χαμός.. Και μέσα σ' εκείνον τον όλεθρο και τη φρίκη, υψώθηκε ένας που έλεγε πως είναι ο σωτήρας.. σαν τον είδα, αναφώνησα.."έφτασε το τέλος του κόσμου.." ...και τότε, μονάχα τότε ....ξύπνησα, ευτυχώς!...




18 Ιουλίου 2008



4 Η ...φαντασίωση

Δεν ξέρω τι μ' έπιασε και φουντωσιώθηκα ότι ήμουνα Ινδιάνος.
Ημανε λέει στάς Αθήνας, είχα και μια γαμάτη μηχανή, και ήρθε να με βρει μια παντρεμένη απο το εξωτερικό, καλά, μιλάμε ...άπαιχτα πράγματα. Φόραγα και το καπέλο του αρχηγού, με τα φτερά στο κεφάλι, και ήμανε σαν ..φτερωτός αρχιμαλάκας!

Και ήρθε η λεγάμενη πετώντας, και την περίμενα στο χωράφι που κατεβαίνουνε τα μεγάλα πουλιά, κρατώντας στα χέρια μου σπόρους για να κατέβη το μεγάλο όρνεο, και μια μπάλα τριφύλλι να της προσφέρω σε ανθοδέσμη, μα κοψομεσιάστηκα, ασήκωτη η γαμημένη (βλέπεις, έβρεξε απο βραδύς και το τριφύλλι βάραινε..)

Λές να με γνωρίσει; Κι αν δεν; Αμ εγώ; Αλά πάλι, τι διάολο, τόσα Cyber κάναμε με τις κάμερες τόσο καιρό, λές να μου έβαζε να βλέπω καμιά ξαδέρφη της; μπάααααα...λές ρε; ...Μπαααα, Τσούκ, αποκλείεται!

Έκανα βρούμμμμ το γκάζι μόλις την είδα, και η ρουφιάνα με αναγνώρισε κι αυτή αμέσως, κούνησε την ουρά της...τα μαλλιά της εννοώ, που είχε δεμένα ουρά.. (αμέσως να πάει ο νούς σας στο κακό).. και έτρεξε πρός το μέρος μου μές την τρελή χαρά, κουνώντας τα μαστάρια της περαδώθε περακείθε, ερχόμενη με κατεύθυνση, όπως σας είπα ..καταδώθε.

Την έπιασα με κτηνωδία απο τα μπατζάκια, κοιτώντας τα μαστάρια που είχε προτεταμένα στη μούρη μου και με ατένιζαν ξεδιάντροπα και ξελιγωμένα στα μάτια, λέγοντάς της σε στύλ Άλαντ' Άλλων, "μάστα κατακείθε μωρή μη βγάλουμε κανένα μάτι, δεν βυζαίνω όπου να 'ναι, μην και με πέρασες για μπούλη;"
Ανατρίχιασε ολόκληρη η μουσκαρούδαμ, "mmmm, μι ανάβς, μι φτιάχνς"... μουγκρίζοντας με νόημα και κάνοντας πρόστυχα "Mmmmmmmmmmmm" ασταμάτητα.
"Μούξης και ξερός ρέ χαπακωμένο".

Ανέβα μωρή στην μηχανή να σε πάω εις στας Αθήνας, είπα στην μαSTAR Ελλάς, γλείφοντας πρόστυχα τα χείλια μου που ήταν ακόμα πασαλειμμένα με τη μερέντα που μου έδωσε με το ζόρι να φάω η μαμά, πριν φύγω απο την έπαυλή μας, αφού μου έκοψε πρώτα τα νύχια ..η μαμά λέμε.. κι όπως πάντα, απο τους αγκώνες!

Ανέβηκε η δαμάλα αφού έκανε στην άκρη την ουρά ..των μαλλιών της, έκανε και παρακείθε τα μαστάρια της βάζοντάς με στη μέση, κάνει και καταπίσω τα κερατ...τα κοκαλένια της γυαλιά, για να μην με καρφώσει πισώπλατα ..κατά λάθος.. ανοίγοντας τα πόδια της με περίσσια μαστοριά και χάρη, κρατώντας με απο τη μέση σφιχτά σαν παλαιστής, μην της φύγω.

Πατάω μια σούζα κι εγώ ο μαλάκας να εντυπωσιάσω το εισαγόμενον χάπατον, μέχρι την επόμενη στροφή βασικά, όπου τρώμε ένα καπάκι όλο δικό μας. Τότε άρχισα εγώ τα "μμμμμμμ.." σα μοσχάρι που το σφάζουν. Σβαρνιστήκαμε στο πλαϊνό χωράφι με τις κολοκύθες και τα καρπούζια.. Δεν θυμάμαι άλλο τίποτα ρε σείς.. Μέχρι και το καρπουζοκέφαλό μου, έγινε σαν κολοκύθα.

Τώρα αυτά σας τα γράφω απο το δωμάτιο 14 του Κ.Α.Τ., όπου κείτομαι Κ.Α.Τατσαλακωμένος!
Προτιμώ τα σάϊμπερ..
μπάϊ μπάϊ φουντωσίωση..
πονάω...Sniff !!!




12 Ιουλίου 2008



8 Το γύπτο

Και πήρε το μικρόφωνο ο γύφτος να πεί κι αυτός ένα τραγούδι. Αμ έλα που ήταν φάλτσος του κερατά, σκέτος δολοφόνος με το πριόνι ο δικός σου. Μερικοί κρατάγανε τα αφτιά τους, ένας μάλιστα απο αυτούς μονολογούσε κουνώντας πέρα δώθε το κεφάλι του όλο απελπισία, "αυτάκια μου συγνώμη, που σας έφερα, αυτάκια μου τι σας κάνουνε, αυτάκια μου θα σας πάρω απο δώ.."..και κάτι τέτοια συγκινητικά.. Άρχισε η εισαγωγή απο το κύκνειο άσμα των γύφτων, το "θέλεις να πεθάνω", και ο γύφτος, κολλώντας το μικρόφωνο στο στόμα του μην του φύγει, ξεκίνησε να κάνει αμανέ..αμάν παναγία μου..αΑΑαααααΑΑααααααχχχχ....γιατί μι ντιώκνης άπουνη άα-αΑΑ-αΑΑα-χχχχ..., και όλο αυτό, με ένα φάλτσο που σου έρχονταν δάκρυα στα μάτια.. Όλοι μαζί κάναμε μαζί του ΑΑΑΧΧ! Αχ αυτός, ΒΑΧ εμείς...αλά αυτός που να μας λυπηθεί, συνέχισε παρακάτω, με άχ και βάχ ανάμεσα στους λυγμοί..κλάμα μαυροκορδάτο σας λέω.. Πετάγεται επιτέλους κάποιος που είχε τα κότσια και του λέει, -"ρε μαύρε; άσε ρε τον αμανέ..δε σου βγαίνει ρε, λυπήσου μας". -Γιατί ρε πατρίδα, τι έχει ο αμανές μου; -Τι έχει; του λείπει ρε το πάθος, ο πόνος ρε.. -Και που να βρώ ρε αντέρφι το πάτος και το πόνος τέτοια ώρα; τα μαγαζιά κλειστά είναι. -Εμ βέβαια, οπότε πρέπει να σε βαράμε όλοι μαζί για καμιά ώρα για να μπορέσεις να το αποδώσεις σωστά ρε φίλε, πρέπει να πονέσεις πολύ για να το πείς με συναίσθημα, οπότε, άστο πρίν το κάνουμε στο τέλος και σκουντουφλάς ζαλισμένος απο το ξύλο..χέσε μας.. Παραδόθηκε ο γύφτος, παράτησε το μικρόφωνο και μας λυπήθηκε ο Θεός, μα όχι για πολλή ώρα, διότι ο άλος γύφτος της παρέας, μας ανακοίνωσε απο το μικρόφωνο την τρανή είδηση, -και τώρα αγαπητοί φίλοι, θα μας παίξει με την γκάϊντα του ο Τανάσης απο το διπλανό χωριό. ΩΧ! κάναμε πάλι όλοι μαζί...ΑΑΑΧ, ΒΑΑΧ! κάποιοι άλλοι απο δίπλα.. -Ρε παιδιά; αυτό δεν είναι πανηγύρι, είναι μεγάλη εβδομάδα, του Χριστού τα πάθη, ρε σείς..δεν πάμε να φύγουμε; -Κάτσε ρε, που θα βρείς χειρότερα, κάτσε να ακούσουμε τον Τανάση.. Και ανεβαίνει ο κύριος Ατανάσιος, με το ξεφουσκωτό του πάνω στην εξέδρα, η οποία ξέχασα να σας πω ότι ήταν μια απλή καρότσα απο τρακτέρ, και άρχισε να το φουσκώνει μέχρι να γίνει φουσκωτό. Το φύσαγε απο τη μιά, κι αυτό στρίγκλιζε απο την άλλη. Και σαν φούσκωσε το ρημάδι, άρχισε να βγάζει κάτι στριγκλιές ξεγυρισμένες, σαν κανένα γουρούνι που το σφάζουνε...χαμπάρι δεν παίρναμε ποιό σκοπό παίζει το Τανάση, το μόνο που καταλαβαίναμε ήταν πώς νοσταλγούσαμε τον αμανέ του γύφτου με το ΑααΑΑααΑΑααχ πιο πρίν.. Ξαναπετάγεται ο νευρικός, και φωνάζει, έξαλλος αυτή τη φορά.. -Τανάαααααααας.....ρέϊ! κόφτο ρε γαμώ το κέρατό μου το στριφτό, πάρε την γαμημένη την μαξιλαροθήκη σου, και χάσου απο μπροστά μου μη στη φορέσω κουκούλα και πάς σπίτι σου αγνώριστος.. Που να συνεχίσει ο Τανασάκης να παίξει κι άλλο..χέστηκε και άρχισε να την ξαναξεφουσκώνει πηδώντας σαν ελάφι απο την καρότσα.. -Ρε φίλε, να αγιάσουν τα πεθαμένα σου, ευτυχώς ήσουν εδώ, ο Θεός σε έστειλε, είπε ένας. -Ε όχι και να μας δουλεύουν τα κοράκια ότι παίζουνε μουσική! Σαν κάτι άλλους μια μέρα, που μου έπαιζε ο ένας τους ζεμπέκικο με παιδική πλαστική μελόντικα..αρκετά..ντροπή, δεν είμαστε τόσο μαλάκες, με την ανοχή μας ή την υπομονή μας παίζουν; -Εμάς μια φορά ξέρεις τι μας κάνανε; πετάγεται ο Χρήστος. Παίζανε όλη νύχτα, και πάει ένας κουστουμαρισμένος να τους δουλέψει, και τους λέει, "ρε παιδιά, είστε οι καλύτεροι που έχω ακούσει, δεν μου παίζετε και λίγο Όπερα να φτιαχτώ; " και τους πετάει ένα πεντακοσάρικο.. Πετάγεται αμέσως ο ένας τους στον τραγουδιστή τους και του λέει, "χάϊντε μπέ, τραγούδα όπερα να πάρουμε σταλό*, λεφτάς φαίνεται.." Και αρχινάει το κλαρίνο να βαράει στου μπογιατζή το γάμο, άλλ' αντ' άλλων ο σαφλέας, και ο τραγουδιστής να τραγουδάει: "όοοοπεραααα, όοΟοΟοοπερααααααα, όπεραόπεραααααα..." και να γίνεται της τρελής το κάγκελο, ο κόσμος να έχει πέσει κάτω απο τα γέλια, και αυτοί πέρα βρέχει, μισή ώρα παίζανε και τραγουδάγανε "όπεραόπεραααα" ! (* σταλό= χαρτούρα, φιλοδώρημα)




11 Ιουλίου 2008



4 Κι όμως, έτσι είναι..

_Γιατί μου είπες πως η μουσική κατάντησε διαβολική; _Γιατί έτσι κατάντησε παιδί μου, διαβολική _Εξήγησέ μου πως το εννοείς, δεν το καταλαβαίνω..λές να ασχολείται ο διάβολος με την μουσική; _Ο διάβολος πάντα με την μουσική ασχολούνταν, είναι τέλειος γνώστης της μουσικής _Ή με δουλεύεις ή δεν ξέρεις τι λές, έ; _Άκου λοιπόν! _Ακούω.. _Όταν ο Θεός έπλασε τους Αγγέλους, τον ομορφότερο απο όλους τον ονόμασε Εωσφόρο, "ο το έως φέρων ", δηλαδή, αυτός που φέρνει το φώς. Ήταν αδιάκοπα δίπλα του και τον υμνούσε, ψάλλοντάς του μαζί με τις λεγεώνες αγγελικών δυνάμεων μέρα και νύχτα. Πώς λοιπόν μπορεί παιδί μου, εκείνος που ήταν ικανός να ψάλλει μπρός στον Θεό τον ίδιο, να μην είναι τέλειος γνώστης της μουσικής; _Μα τότε πως γίνεται να την ονομάζεις διαβολική πατέρα, όταν υμνούσε τον ίδιο τον Θεό; _Τότε ήταν Θεϊκή, μα τώρα όχι, θα σου πω και θα καταλάβεις. _Πές μου.. _Όταν ύψωσε το ανάστημά του στον Θεό τον δημιουργό του, παρασύροντας μαζί στην ανταρσία του χιλιάδες αγγέλους που τον πίστεψαν, ξεσήκωσε πόλεμο στα ουράνια. Στον πόλεμο αυτό, χύθηκε αίμα Θεϊκών αγγέλων και δαιμόνων, δηλαδή αγγέλων που έχασαν πλέον την Θεία χάρη. Το αίμα έσταξε στη γή, και απο αυτό το αίμα πλάστηκε ο άνθρωπος, ανακατεμένο με πηλό, γι αυτό και έχουμε μέσα μας το καλό και το κακό ταυτόχρονα, παλεύοντας για όλη μας τη ζωή, ποιό απο τα δυό να αφήσουμε να επικρατήσει στις ψυχές μας. _Πατέρα, πιστεύεις σε δαίμονες; _Ναί, πιστεύω..υπάρχουν γύρω μας, μέσα μας, σε άλλες διαστάσεις, μα υπάρχουν, όπως υπάρχουν και άγγελοι.. _Τι λέγαμε για την μουσική; θα συνεχίσεις; _Τους έδιωξε λοιπόν ο Θεός απο κοντά του, τους έριξε στη γή για τιμωρία. Σκοπός τους ήταν απο τότε και θα είναι πάντα, η εκδίκηση. Τι αγαπάει περισσότερο ο Θεός; Τους ανθρώπους, τα πλάσματά του, τα παιδιά του..αυτά λοιπόν θα είναι ο στόχος τους. _Φοβούνται δηλαδή το άλογο, και χτυπάνε το σαμάρι; _Ακριβώς έτσι. Πώς δηλητηριάζεις την ψυχή ενός ανθρώπου; Με πολλούς τρόπους, πάρα πολλούς. Βλέπεις οι άνθρωποι, είμαστε έρμαια των παθών μας, αγαπάμε τα πάθη και μισούμε τους φραγμούς. Είμαστε απείθαρχοι, σαν παιδιά, εγωϊστές και περίεργοι, μα ταυτόχρονα τυφλοί και δύσπιστοι όταν δεν πρέπει. Ένας απο τους τρόπους λοιπόν να "χαλάσει" η ψυχή ενός ανθρώπου, είναι και μέσα απο την μουσική, ειδικά όταν είναι σε μικρή ηλικία, όταν ακόμη η ψυχή, η αντίληψη και η νοημοσύνη του, βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της ανάπλασης. Αν τότε του δώσεις να πιεί δηλητήριο, θα το πιεί δίχως φόβο γιατί δεν ξέρει τι είναι δηλητήριο, ούτε γνωρίζει τι είναι φόβος ακόμη, θα το πιεί απλά, και θα πεθάνει για πάντα. Ακριβώς αυτό κάνει ο διάβολος λοιπόν με την μουσική. Δεν ψάλλει Θεϊκά πιά, μα τραγουδάει με το στόμα άλλων, δαιμονισμένα τραγούδια, με δαιμονικά λόγια, με δαιμονικές μουσικές και δαιμονικές όψεις.. _Αρχίζω να φοβάμαι την μουσική ακούγοντάς σε να μιλάς.. _Να φοβάσαι την άρωστη μουσική, που σαν επιδημία μολύνει τις ψυχές μας..δές για παράδειγμα τους σημερινούς τραγουδιστές και πές μου τι το Θεϊκό έχουν..το ντύσιμό τους; το βάψιμό τους; οι σπασμωδικές κινήσεις τους πάνω στη σκηνή; τα ουρλιαχτά και οι άναρθρες κραυγές τους; Οι δίσκοι τους που γυρνώντας τους ανάποδα βγάζουν δαιμονικά μηνύματα λές και μιλάει πραγματικός δαίμονας; Πές μου, να καταλάβω εγώ εσένα, αν δεν μπορείς να με καταλάβεις εσύ. _Αρχίζω να αμφιβάλω ξαφνικά για το αν λές ασυναρτησίες, έχουν κάποια λογική τα λόγια σου, όσο ακραία κι αν ακούγονται στα αφτιά μου. Και κάθε μουσική διαβολική είναι; _Όχι, και θα ήταν άδικο να πούμε κάτι τέτοιο, σίγουρα και ευτυχώς, όχι! _Και πως την ξεχωρίζεις τι είναι ή όχι; _Είναι απλό παιδί μου. Η μουσική είναι γραμένη για να ηρεμεί την ψυχή μας. Αν ακούσεις μελωδία λοιπόν, λόγια, το όλο σύνολο γενικά, και νοιώθεις αγαλίαση, ηρεμία ψυχική, απόλαυση, ξεκούραση των αισθήσεων, τότε ακούς καλή μουσική. Αν η μουσική σε εκνευρίζει, σε εξαγριώνει, σε φανατίζει, σου δημιουργεί άγρια συναισθήματα, σε κουράζει, σε αγρυπνά, ...τότε καλύτερα μην την ακούς.. Και θα έλεγα στις νέες τραγουδίστριες του σήμερα, "δεν χρειάζεστε να γδύνεστε για να κάνετε καριέρα, οι αξίες βρίσκονται πιο ψηλλά απο τα πόδια και τα στήθη σας.."




08 Ιουλίου 2008



7 Για να δούμε, τι θα δούμε!

Πέρασαν δύο χρόνια απο την ημέρα που χάθηκε ο Άλεξ. Έρευνες και παπαριές επι μήνες.. Πιστεύω πως δεν ψάχνουν εκεί που πρέπει, απο την αρχή. Αφήσανε πέντε τσογλανια να τους παραπλανάνε επι μήνες, βάζοντάς τους να σκάψουν την μισή πόλη, απομακρύνοντάς τους στην ουσία απο το σημείο που πραγματικά έπρεπε να σκάψουν. Γνώμη μου...κι ας βγώ ψεύτης.




07 Ιουλίου 2008



6 Περιζήτητο επάγγελμα

Το πιο περιζήτητο επάγγελμα στην Ελλάδα τελικά, αποδείχτηκε αυτό του Δημοσιογράφου. Κανένας δεν το περίμενε να έχει τόσο μεγάλη απήχηση, στους νέους ειδικότερα. Αυτό που μας λείπει ακόμη είναι του πολεμικού ανταποκριτή. Άντε να γίνει κανένας πόλεμος μην μένουν αργόσχολοι τόσες χιλιάδες Ελλήνων υποψηφίων, κρίμα είναι, δε λέει. Τα πάνελ τελικά των Χατζηνικολάου, Ευαγγελάτου, Τριανταφυλλόπουλου, Κακαουνάκη, Παυλόπουλου, Νικολούλης και βάλε, έχουν κάνει καλά τη δουλειά τους. Γεμίσαμε δημοσιογράφους στα κανάλια, τώρα γεμίσαμε δημοσιογράφους και στα Blogs. Ρε παιδιά, έλεος, πόσοι απο εσάς σπουδάσατε δημοσιογραφία; Πώς θαρρείτε είναι να είσαι δημοσιογράφος; Άντε έτσι ο καθένας δηλώνει ή παριστάνει ότι του καπνίσει επειδή τόχε παιδικό όνειρο; ή μήπως ζηλέψαν την δόξα κάποιων δημοσιογράφων; Εκείνοι ίσως αξίζαν την δόξα (κάποιοι και μετρημένοι) μα δεν γίνεται να παριστάνεις κάποιον ή κάτι που δεν είσαι, ξεκολήστε. Δεν βλέπετε ότι οι δημοσιογράφοι την σήμερον, μόνο σαν δημοσιογράφοι δεν δουλεύουν; Πάρτε παράδειγμα τον Χατζηνικολάου, την Νικολούλη, τον Τριανταφυλλόπουλο κ.λ.π. Τι είναι; Δημοσιογράφοι Τι παριστάνουν; Τους ντέτεκτιβ.. Άρα; παπαριές και του κώλου τα ενιάμερα..(δεν ξέρω απο που βγήκε αυτή η φράση με τα ενιάμερα του κώλου, ούτε μου είναι γνωστή η ημερομηνία θανάτου του, ώστε να του ανάψω κανένα κερί στα ενιάμερά του..) Η απάντηση του φίλτατου ΠΡΕΖΑ ΤV για παράδειγμα, όταν το ξαναείχα θίξει το θέμα παλιότερα, ήταν :"άμα δεν σου αρέσουμε, μη μας διαβάζεις". Ναί ρε τρισμέγιστε, αλά δεν είναι λύση αυτή, ούτε είναι διπλωματική, ή έστω δημοσιογραφική η απάντησή σου, καμάν, μη λέμε ότι θέλουμε τώρα. Να σας κάνω μια πρόταση εσάς όλους τους δημοσιογράφους του ιστοχώρου; Δεν κάνετε και κανένα Online συνδικάτο; Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται.. "Ένωση Ελλήνων Αυτοαποκαλουμένων Δημοσιογράφων Ιστοχώρου" τουτέστιν Ε.Ε.Α.Δ.Ι. ..καλό έ; Εμένα άμα θέλετε κάντε με ταμία, κι έτσι βολεύομαι, δεν έχω πρόβλημα. Τώρα που βλέπω το αστείο, έ; χμ! εμ, πού γιά; Στο ύφος! Να που. Δεν διαφέρει πουθενά απο το ύφος των καναλιών..πομπώδεις τίτλοι, μαχητικό ύφος και δεν σηκώνουμε και μαγκιές...γιατί γράφουμε ανώνυμα (δήθεν), και τα χώνουμε σε όλους δίχως φόβο και πάθος (κι άλλο δήθεν), απο όποια παράταξη κι αν είναι (εκεί να δείς δήθεν). Όχι πως όλα όσα γράφετε είναι σαχλαμάρες, απλά κατεβάστε τους τόνους λιγάκι να μη καταντάτε γραφικοί και μοιάζετε με κατίνες που σκούζουνε, και μαλακώστε το ύφος..προσέχετε το ύφος ρε παιδιά.. Άλλωστε με τις φωνές, χάνεις (σχεδόν πάντα) το δίκιο σου! Έχω μήπως άδικο; Και μιας και μιλάμε για τον φίλτατο Πρέζα, είδα κάτι στο Synch που δεν τον τιμά.. Γιατί ρε μάστορα να έχεις μονάχα 1 φίλο; κοινωνικός νο? ντίπ; καθόλου; Και δεν κατάλαβα γιατί κάποιοι (41 γκοτζάμ νοματαίοι) σε θεωρούν ακόμη φίλο μετά απο αυτό..δεν έμαθες πως στη ζωή τα πάντα είναι "δούναι και λαβείν;" Η πλάκα είναι πως το Synch με παροτρύνει να τον προσθέσω στους φίλους μου.. και αναρωτιέμαι, γιατί; για να είμαι ο 42ος υποτελής;




02 Ιουλίου 2008



8 Φοράτε κράνος, σώζει ζωές..

Πάντοτε έπεφτε απο το ποδήλατό του ο Γιακουμής με τα μεγάλα αφτιά. Μέχρι και ειδική πατέντα του έκανε ο Μπάμπης, ο σιδεράς του χωριού, με τρείς ρόδες παρακαλώ, αλά τίποτε αυτός, ξανάβρισκε τον τρόπο να το αναποδογυρίσει. Αναγκάστηκε ο πατέρας του να του αγοράσει κράνος, βρήκε κάτι που έμοιαζε με κράνος τέλος πάντων στη λαϊκή, μην σπάσει το κεφάλι του, τι να έκανε ο άνθρωπος. Το φόραγε κι ο Γιακουμής όλο καμάρι, λές και ήταν πηλίκιο κανενός στρατάρχη. Μια μέρα τον φώναξε ο Μπάμπης, που τον λυπόταν βλέποντάς τον συνεχώς αγκαλιά με τη γή, και του είπε, "άστο εδώ ρε Γιακουμή, και έλα να το πάρεις το απόγευμα". Πάει όντως κατά τις πέντε το απόγευμα ο δικός μας, και τί να δεί...Θαύμα! Το ποδήλατό του είχε μεταμορφωθεί σε γουρούνα..ξέρετε, αυτά με τις τέσσερις ρόδες; κάτι τέτοιο του έφτιαξε ο Μπάμπης. Μόλις ανέβηκε όλο χαρά πάνω του ο Γιακουμής, ο Μπάμπης του φώναξε κάπως ανήσυχος, "άμα πέσεις και απ' αυτό Γιακουμή, χέσε μέσα.." Του το είχε φαρδύνει, και έμοιαζε με κάρο. Εμείς απορούσαμε πως στρίβει, μα ο Γιακουμής δεν πιανόταν.. Πήρε την κατηφόρα για το σχολείο, έστριψε με επιτυχία στη στροφή της κοινότητας, πήρε βούρ τον κατήφορο για του Τοκατλίδη το σπίτι, και λίγο πρίν φτάσει στο αγροτικό ιατρείο, τα σκάτωσε.. Το έφερε στα καλά καθούμενα μια τούμπα, που και να 'θελε κάποιος να την πετύχει, έπρεπε να προσπαθεί για τρία χρόνια μερονυχτίς, και να 'ναι και κασκαντέρ. Με την τούμπα που έφερε, καρφώθηκε πάνω στο πλατάνι με το κεφάλι, κι έμεινε ακίνητος, ευτυχώς που φόραγε το κράνος. Τρέξαμε γεμάτοι ανησυχία μην χτύπησε σοβαρά, μα ενώ τον πλησιάζαμε άρχισε να κουνιέται, κάτι που μας καθησύχασε κάπως. Τουλάχιστον είναι ακόμα ζωντανό το μαλακισμένο το ..ζωντανό. _Γιακουμή; ζείς ρε; _Βγάλτε μου ρε σείς αυτήν την μαλακία..με σφίγγει _Τι λέει ρε παιδιά; τι να του βγάλουμε; _Το καθίκι που 'χει στο κεφάλι του για προστασία Τραβούσαμε ο ένας μετά τον άλλον, με τη σειρά, μα δεν έβγαινε με τίποτε, είχε σφηνώσει το κράνος στο κεφάλι του και δεν κουνιόταν χιλιοστό, είχαν σφηνώσει τα αφτιά του μέσα βλέπεις. Ρε απο δώ, ρε απο κεί...τίποτε, άδικος κόπος. Το μόνο που καταφέρναμε ήταν να κάνουμε τον Λάουντα να φωνάζει και να βρίζει απο τον πόνο, ώσπου στο τέλος αποκαρδιωμένος μας σταμάτησε απο το να του κουνάμε το κεφάλι λές και ήτανε κανένα βόδι. _Σταματήστε ρε..δεν βγαίνει αφού..ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ πονάνε τα αφτιά μου ρε μαλάκες! Τρείς μέρες ο στρατηλάτης ήταν με το καθίκι στο κεφάλι, ούτε ο πατέρας του, ούτε η μάννα του μπόρεσαν να κάνουν τίποτε. Τι σαπούνια, τι λάδια, τι τραβήγματα, ..όλες οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες. Τα αφτιά του δεν έλεγαν να ξεσφηνώσουν απο το τσουκάλι μπάς και βγεί το κεφάλι του. Την τέταρτη μέρα, κάποιος είχε την φαεινή ιδέα να τον πάμε σε έναν χωριανό μας, τον Κυριάκο, που είχε οξυγονοκόληση. Τύφλα μεθυσμένος ο Κυριάκος, μας κοίταζε όλους μαζί που εμφανιστήκαμε άξαφνα μπροστά του, ολάκερο ασκέρι. _Τι έγινε ρε μάγκες; έχει πουθενά τζάμπα τυρόπιτες και τρέξατε όλοι μαζί; Αυτόνε τον ρόμποκοπ τι τον φέρατε; είπε βλέποντας τον Γιακουμή με την κατσαρόλα στο κεφάλι του. _Γι αυτόν ήρθαμε Κυριάκο, δεν βγαίνει το κράνος απο το κεφάλι του, σφήνωσε. _Ποιό κράνος ρε, αυτό μοιάζει με χύτρα ταχύτητας.. _Χύτρα ξεχύτρα, για κράνος το φόραγε, μπορείς να του το βγάλεις; _Αυτό ρε σείς Μογγόλοι, είναι πι βι σί ρε, δεν είναι μέταλο, εγώ οξυγόνο δουλεύω, θα πάρει φωτιά.. _Δοκίμασε ρε Κυριάκο, τρείς μέρες τό 'χει στο κεφάλι του.. _Με αυτό κοιμάσαι ρε μαλάκα; τον ρώτησε γελώντας.. _Ναι! απάντησε με κατεβασμένη τη χύτρα κι όλο πίκρα ο Γιακουμής.. _Άντε να δώ τι μπορούμε να κάνουμε, κι έφερε τις φιάλες.. Ο Γιακουμής, έντρομος, παρακολουθούσε δίχως να έχει πλέον αντοχή να βγάλει μιλιά, ή να διαμαρτυρηθεί. Τον έβαλε ο Κυριάκος να καθήσει, και άρχισε να ...κόβει σιγά σιγά με το οξυγόνο το κράνος.. Τότε ακούστηκε ο Γιακουμής..που απο το φόβο του, αντί να πεί "καίγομαι", είπε σκούζοντας.. _Κάνει ζέστη εδώ μέσα ρέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε.....




Next Next Next