28 Φεβρουαρίου 2013



0 Ο διχασμένος προσωπικότητας..

Θα σας μιλήσω σήμερα για τον αστεροειδή Tan-As, προερχόμενο από υπολείμματα άγνωστου κομήτη, από τον  αστερισμό του Όφεως του κατηραμένου, κι ο οποίος έχει κάνει ήδη εκτεταμένες ζημιές σε Καναδά, Αμερική, Ελλάδα, επιστρέφοντας και πάλι Καναδά ακολουθώντας την ελλειπ(τικ)ή του πορεία, για να αποτελειώσει ότι δεν πρόλαβε εδώ και είκοσι τόσα χρόνια.

Ο τύπος είναι από άλλο πλανήτη. Απορώ μερικές φορές, πώς γίνεται να κυκλοφορούν ελεύθεροι κάποιοι, που είναι σχιζοφρενείς σε μη αναστρέψιμη κατάσταση. Αυτός νομίζει ότι μιλάει με Αρειανούς, με πράσινα ανθρωπάκια, όπως λέμε πράσινα άλογα ένα πράγμα.

Πρώτα πρώτα, δεν πιστεύει στον Superman, τουλάχιστον όχι όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Πιστεύει ακράδαντα πως “αυτός” ο ίδιος είναι ο Superman! Ναι.. Βζίνγκ σε λέω το ατόματο!!

Ήρθε σαν κομήτης να σώσει τα απωλεσθέντα ερίφια. Βασικά όπου πάει, σαν κομήτης το κάνει. Δεν ρώτησε ποτέ κανέναν, “χρειάζεσαι διάσωση ορέ χάπατον;”.  Στα τέτοια του, κόβει και ράβει μονάχος. Αυτός ήρθε να σώσει, και ..σώζει.

Ήρθα να σας σώσω!! Από ποιόν να σώσει και ποιους; Τον κόσμο εδώ; Πρώτα πρώτα, αυτοί δεν σώζονται ούτε με τανκς, άστο.
Και δεύτερον, λέμε πάλι “άντε, ας το πάρει ο ποταμός”, να τους σώσει, αλλά απο ποιόν; Και από αυτόν.. ποιος θα τους σώσει; Γιατί, αν οι Μογγόλοι εδώ κινδυνεύουν όντως απο κάποιον, τότε κινδυνεύουν απ’ αυτόν πρώτιστα, τον αυτεπάγγελτο σωτήρα. Και τους ονομάζω Μογγόλους, διότι Μογγόλους τους θεωρεί, βρίζοντάς τους ανελλιπώς πισώπλατα.

Οι αρχαίοι μας σοφοί, έλεγαν, να φοβάσαι τον εχθρό σου μια φορά, τον κόλακα δέκα. Και ο τύπος είναι όντως η προσωποποίηση του κόλακα, (ελληνιστί= ο γλύφτης, αγγλιστί= slurp, Πακιστανιστί=Αϊ σιχτίρ).

Ήξερε και απέφυγε με απαράμιλλη μαεστρία το να γεννηθεί στον αιώνα των αρχαίων Ελλήνων. Σου λέει, “οι αρχαίοι δεν τρώνε χόρτα και φαφλατωσύνες, θα φάμε τόσο ξύλο που θα πονέσουν οι ξεχασμένοι συγγενείς μας στην “Αστραλία”, οπότε, καλύτερα στον εικοστό αιώνα. Από χορτοφάγα ζωντανά άλλο τίποτε. 

Ρε συ Ααρών, γιατί επέτρεψες κι έπεσε τότε η κυβέρνησή σου πριν αποκαταστήσεις τον.. Superman;
Όχι δηλαδή ότι με χάλασε. Απλά, να.. είναι το γαμώτο ρε συ..

(Υ.Γ.: Ο τίτλος εμπνευσμένος απο την κινηματογραφική αποτυχία, “Ο θόρυβος των αχαμνών!” )




13 Φεβρουαρίου 2013



3 Ο μπούλης

222Τον θυμόμαστε όλοι από τα παιδικά μας χρόνια. Από τότε που ήμασταν μαθητές, και αργότερα στην εφηβεία.

Ο τύπος που μάλωνε με όλους, πούλαγε τσαμπουκά και έδερνε τους πιο αδύναμους, αρπάζοντας από τα χέρια τους ότι είχαν με το έτσι θέλω.

Ο αυτεπάγγελτος σωτήρας των άλλων, που έπρεπε και να του χρωστάνε αιώνια ευγνωμοσύνη, χωρίς φυσικά να τους λέει ποτέ πως, δεν θα έκανε απολύτως τίποτε γι αυτούς, αν δεν υπήρχε το κέρδος για τον ίδιο από πίσω ως κίνητρο. Ότι βασικά, τους έχει χεσμένους, κι ότι κοιτάζει μόνο την πάρτη του.
Στην Ελλάδα κάτι τέτοιους, τους λένε “Λαμόγια”.

Με το να λοιδορεί και να “μειώνει” τους άλλους, πίστευε πως ανέβαινε αυτός στην εκτίμηση των υπολοίπων, και εξαφάνιζε από προσώπου γης όσους πρόσβαλε.

Έγλυφε πιο δυνατούς απ’ αυτόν για να έχει την προστασία και την εύνοιά τους. Από τη μια τους φτύνει, κι από την άλλη τους γλύφει γονατιστός.
Αν κάποια μέρα βρισκόταν κάποιος πιο δυνατός και τις έτρωγε, έτρεχε στους “προστάτες” του μυξοκλαίγοντας και παρακαλώντας να πάρουν εκδίκηση για χάρη του.

Σε πληροφορώ, πως, τέτοιος παραμένει σε όλη του τη ζωή.
Ο τρομοκράτης των αδυνάτων, και ο εξαρτημένος μέχρις τελευταίας σταγόνας σάλιου από πιο δυνατότερούς του, που τους τρέμει μα και τους μισεί ταυτόχρονα.

Τον βλέπω ακόμη και σήμερα, να κάνει τα ίδια παιδιάστικα καμώματα, γλύφοντας και απειλώντας τους γύρω του, πουλώντας προστασίες.
Θα τον δεις σε πολλές μορφές. Παράδειγμα, μπορεί να παριστάνει ακόμη και τον δημοσιογράφο, τον ραδιοφωνικό παραγωγό, τον εκδότη, τον μουσικό παραγωγό, η καμιά φορά, αν η ψυχοπάθειά του είναι βαριάς μορφής, όλα αυτά, ταυτόχρονα.

Ένα πράγμα δεν αντέχει, το να τον αγνοείς παντελώς. Και ένα φοβάται, το νόμο, γιατί δεν τον συμφέρει, αφού έχει χεσμένη τη φωλιά του. Όπου κι αν τον πιάσεις λερώνεσαι.
Το καλό είναι πως, πάντα τον παίρνει είδηση ο κόσμος. Άσχετα αν μερικές φορές τον μυρίζεται αργά, στο τέλος η μπόχα του νικάει και τα πιο συναχωμένα ρουθούνια.

Και επειδή είμαι λάτρης του “μηδένα προ του τέλους μακάριζε”, απλά θα του πω.. “ίδωμεν!”





05 Φεβρουαρίου 2013



7 Και το όνομα αυτής..

Στην Ελλάδα, συνεχίζουν να κρατάνε τα έθιμα.
Ένα από αυτά είναι, το να δίνουν στα παιδιά τους τα ονόματα των γονιών τους, ακόμη κι αν είναι “απαίσια” για τον αιώνα μας, και ακόμη περισσότερο για τον επόμενο, που έρχεται.

Ρε καλοί μου, ρε χρυσοί μου, δεν είναι όνομα αυτό που πάτε να βάλετε του παιδιού σας.. Εκεί αυτοί. Όχι, θα ντου βάνουμαν...
Ε, μη χάσουν και το μπαξίσι..
Ρε δεν είναι όνομα αυτό, αρρώστια είναι.. Όχι, θα ντου βάνουμαν...
Ρε θα φωνάζουν το παιδάκι αργότερα οι άλλοι και θα νομίζει ότι το δουλεύουν, θα ‘χει μια ζωή ψυχικό τραύμα.. Όχι, θα ντου βάνουμαν..

Μη ρε μαλάκες..
Τι μας λες ρε, το όνομα του πατέρα μου –της μάνας μου- ρε;
Και τι φταίει ρε το μωρό αν ο μαλάκας που βάφτισε τη μάνα η τον πατέρα σου είχε άχτι τον παππού σας ρε κόπανοι και του ‘κανε κάζο;
Το συνεχίζετε βεντέτα εσείς;

Και το όνομα αυτής…. Χαραλαμπία.
Έλεος μαλάκα μου. Δηλαδή.. έλεος!





Next Next Next