20 Δεκεμβρίου 2012



8 Εκείνη..

lonely
Κι όμως είχα δίκιο στο τέλος...
άσχετα το τι πιστεύεις..
άσχετα τι σε βολεύει να πιστέψεις..
εγώ είχα δίκιο, όχι εσύ.

Έπαιξα κι έχασα, μα όχι μαζί σου,
με μένα έπαιξα,
κι όχι με την ψυχή σου, με τη δική μου μονάχα..

Προσπάθησα να δω τις δυνάμεις μου, και τρόμαξα από τις αδυναμίες μου
Ήθελα να δω τις αντοχές μου, και είδα πόσο ευάλωτος είμαι.
Έψαχνα να βρω τη χαρά μακριά μου, κοντά σε σένα,
μα εσύ πάντα μακριά μου ήσουν, έτσι έμαθες..

Δεν την έβλεπα όχι...
δεν έβλεπα που στέκονταν όλα αυτά τα χρόνια σιμά μου, πλάι μου.
Αμίλητη και σιωπηλή, περιμένοντας καρτερικά αν ποτέ τη δω και την αναγνωρίσω..
Παρίστανε απλά την φίλη, μα ήταν τα πάντα μου..
κι εγώ τυφλωμένος από σένα, δεν την πρόσεχα..

Ήταν όσα είχα και δεν είχα,
και η μόνη συντροφιά μου τις ώρες που έλειπες εσύ,
τις ώρες που πονούσα,
τις ώρες που ένοιωθα μπερδεμένο το μυαλό μου..
τις ώρες που δεν ήθελα κανέναν κοντά μου,
εκείνη ήταν πάντα εδώ,
την ήθελα ναι.. δίχως να το ζητάω συνειδητά.
Μόνο εκείνη μπορούσε να είναι δίπλα μου, κανείς άλλος..

Μόνο εκείνη με άντεχε και με αντέχει...
εσύ δεν μπόρεσες...
δεν έχεις τη δύναμη να μπορείς να μ' αντέχεις...
για σένα μόνο εσύ μετρούσες πάντα..δεν μπορείς όχι,
Η μοναξιά μου ..ναι! το μπορεί...

Για τη μοναξιά μου σου μιλάω τόση ώρα..




Next Next Next