Με τον όρο αυτό, εννοούν όλους εμάς, που, είτε ζούμε μόνιμα εδώ, είτε ζούμε μερικά χρόνια, άσχετα αν θέλουμε να μείνουμε για πάντα η όχι. Μας θεωρούν δευτέρας επιλλογής, ναι.. εμείς είμαστε οι μαλάκες. Οι "πουτάνες" του μαγαζιού.
Μας καλούν όταν ξεμένουν απο προσωπικό για διάφορους λόγους, και μας λένε μετά να φύγουμε, αγνοώντας μας, μόλις ξαναβολευτούν, για να μας ξανακαλέσουν και πάλι μόλις ξεμείνουν.
Μου είπε μια πελάτισα πρίν καιρό, μέσα στην ζάλη της μια κουβέντα που μου έμεινε..
"Ράμμο, φωνές σαν τη δική σου, λίγες πέρασαν απο το Τορόντο, μα αυτή η γαμημένη παροικία, ποτέ δεν θα εκτιμήσει την αξία σου, και πάντα θα σε πολεμάει βρώμικα".
Και την θεωρούσαν όλοι πιωμένη εκείνο το βράδυ. Μόνο που έλεγε την πάσα αλήθεια. Οι πιωμένοι μερικές φορές, βλέπουν και ακούνε καλύτερα απο πολλούς ξεμέθυστους.. Να 'ναι καλά.
Έρχεται λοιπόν τις προάλλες ένας, ο οποίος δηλώνει "μάνατζερ" σε ένα μαγαζί εδώ (μα, το επάγγελμά του είναι οικοδόμος), και μου λέει, "εσείς οι τοπικοί, Ράμμο, πρέπει να χαμηλώσετε λίγο τα μεροκάματά σας, γιατί αναγκάζονται οι μαγαζάτορες να ανεβάζουν τις τιμές απο το ποτό, και ο κόσμος δεν βγαίνει μετά.
Τα πήρα άσχημα, έξαλλος έγινα με το θράσσος του, κάνοντας μεγάλη προσπάθεια να μείνω συγκρατημένος.
Δε μου λές, τον ρώτησα, απο οικοδόμος, έγινες άξαφνα και ειδήμων στη δουλειά μας; Πότε πρόλαβες και έμαθες μια δουλειά, που εγώ την κάνω 30 περίπου χρόνια, κι ακόμη δεν τολμάω να πω πως έμαθα;
Και μου λες, να κατεβάσω εγω ως "τοπικός" το μεροκάματό μου; Γιατί; Για να έρχονται απο Ελλάδα κάποιοι ξύπνιοι, και κάποιες άφωνες που πουλάνε κρέας, παραμύθι και κονσόμα, για να τα κονομάνε και να την κάνουν με ελαφρά και πανευτυχείς, πίνοντας εις υγείαν εμού του μαλάκα, που δουλεύει για ψίχουλα;
Να κατεβάσω δηλαδή εγώ, το ήδη χαμηλό μου μεροκάματο, ενώ γλιτώνω απο την άλλη τον κάθε εργοδότη απο μύρια έξοδα;
Που σημαίνει πως, τον γλιτώνω απο εισητήρια ($1300/άτομο με επιστροφή), απο ενοίκια δωματίων ($700/μήνα τουλάχιστον), φαγητό, άδειες εργασίας ($400-500/άτομο περίπου).. και απο μεροκάματα των $800-1200/βδομάδα ; Και που οι μισές που έρχονται (ορισμένες γυναίκες κυρίως, γιατί οι άντρες είναι ως επι το πλείστον καλλίφωνοι) δεν αξίζουν ούτε κατά φαντασίαν ;
Σίγουρα έρχονται και αξιόλογες τραγουδίστριες, μα , έρχονταιστην πλειοψηφία τους, πολλές απο αυτές, που στην Ελλάδα τις έχουν για "γλάστρες" στα σκυλάδικα, ή που τραγουδάνε για 20 Ευρώ την βραδιά όπου βρούν. Εδώ όμως, παριστάνουν τις μεγάλες τραγουδίστριες και το παίζουν ντίβες, ζητώντας τα μαλλιά της κεφαλής τους, κοροϊδεύοντας τον κόσμο, λές κι ο κόσμος είναι μαλάκας.
Απο σήμερα αγαπητέ μου, συνέχισα, και αυτό να πείς στον μαγαζάτορα συνεργάτη σου, το μεροκάματό μου ανέβηκε γι αυτόν, στα 400 δολάρια τη βραδιά, ασχέτως πόσα βράδια θα τραγουδάω, και πες του σε παρακαλώ να μην τολμήσει και με ενοχλήσει, γιατί θα το ανεβάσω στα 500 μόλις ακούσω τη φωνή του.
"Σιγά μη στα δώσει" μου απάντησε..
Μα δεν τα θέλω ρε βλάκα τα λεφτά του.. να τα βάλει στον πάτο του θέλω, εγώ δεν αγοράζομαι, και δεν μπορεί να με πληρώσει, δεν έχει τόσο χρήμα να μπορεί να με νοικιάσει. Και μάλλον γι αυτόν, θα πληρώνομαι με την ώρα, τραγουδάω δεν τραγουδάω. Αυτό να του πείς..
Εγώ επιλέγω τον εργοδότη μου και το μεροκάματό μου πλέον, τσίφτη, βάλ' το καλά στο μυαλό σου. Τόσα θέλω. Τα δίνεις; καλώς.. δεν τα δίνεις; χτύπα άλλη πόρτα.
Το ότι κάποιοι άσχετοι έχουν λεφτά και ανοίγουν μαγαζιά, αυτό, δεν τους καθιστά αυτόματα και επαγγελματίες του είδους.
Κορόϊδα είναι, που χάνουν τα λεφτά τους, και κάποιοι κλείνουν μια μέρα και τα σπίτια τους.
Κοροϊδα, που είχαν όνειρο να ανοίξουν μπουζουξίδικο, η να το παίξουν αφεντικά σε τραγουδίστριες, κι ορισμένοι, ήταν και πρίν, ως πελάτες, πεινασμένοι για γυναίκα, η που ονειρεύονταν να πηδήξουν τραγουδίστριες.
Με άλλα λόγια, ανίδεοι και καταδικασμένοι να χάσουν με μαθηματική ακρίβεια, και σε σύντομο χρόνο, τα λεφτά τους.
Στα "αποτέτοια" μου εμένα, δικά τους είναι, ας τα χάσουν, φωτιά ας τα βάλουν αν τους γουστάρει. Κάποια μέρα όμως, θα ανοίξει και ένας άξιος και γνώστης της δουλειάς ένα μαγαζί, να δούμε επιτέλους άσπρη μέρα. Η ασχετωσύνη, ο ψωροεγωϊσμός και η μαλακία στον εγκέφαλο, πάντα με ενοχλούσαν..
Ο καιρός όμως που με εκμεταλλεύονταν ορισμένοι, και χωρίς έλεος, επειδή ήξεραν πως τους είχα ανάγκη, τελείωσε ανεπιστρεπτί.
Έχω γερές βάσεις πλέον να πατήσω, και δεν αφήνω ξανά, κανέναν να καβαλήσει το σβέρκο μου.
Όταν δεν με εκτιμάς και δεν με σέβεσαι σαν συνεργάτη σου, τα λεφτά σου κάντα χωνάκια και χώστα εκεί που δεν πιάνει ο ήλιος, εγώ δεν τα θέλω.
Ας πληρώνει λοιπόν ο κάθε wannabe Boss, χιλιάρικα, αφού του περισσεύουν, και ας φέρνει απο Ελλάδα γίδες με τα βυζιά και τα κωλομέρια στη φόρα, μπας και θαμπώσει τους νηστικούς απο κρέας, του Τορόντο.
Εμένα όμως, να με ξεχάσει.
Αϊ σιχτίρ στο φινάλε, ΚΟΠΑΝΟΙ ..με συγχίσατε πάλι !!


































































