_Εσυ γιατί δεν τρέχεις να τον πιάσεις;
_Χαζός είμαι;κι άμα έχει όπλο;
_Εμάς θα μας λυπηθεί δηλαδή αν τρέξουμε;
_Τι με νοιάζει ρε για σας;
_Τότε κάτσε και σκούζε μονάχος σου..
Αγαπητέ μου, κι όμως ακριβώς αυτό συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Ελλάδα.
Ακούς κραυγές απο ολούθε, να φωνάζουν και να κατηγοράνε ως κλέφτες κάποιους, μα οι κλέφτες να συνεχίζουν το έργο τους ανενόχλητοι.
Κανένας σχεδόν απο τους φωνασκούντες δεν γνωρίζει όπως και όσο θα έπρεπε το Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους.
Κανένας δεν γνωρίζει ποιά είναι τα δικαιώματά του ως πολίτη αυτής της χώρας, και πώς να τα χρησιμοποιήσει νόμιμα.
Τους έκαναν όλους να πιστέψουν, πως το μόνο δικαίωμα που έχουν, είναι να διαδηλώνουν, μέχρι να έρθουν τα ΜΑΤ, και το επόμενο δικαίωμα που έχουν, είναι, να παραπονεθούν για το ξύλο που έφαγαν.
Βλέπουν έναν κλέφτη, και δεν τρέχουν να τον πιάσουν. Τι με νοιάζει, σάμπως το σπίτι μου κλέβει;
Ναι, αυτοί είμαστε. Έτσι καταντήσαμε.. ή έστω, μας κατάντησαν. Το δεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα όμως, και αυτό δεν μας δίνει το δικαίωμα να αισθανόμαστε περήφανοι, ούτε μας δικαιολογεί σε κάτι.
Είπες κλέφτης; ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΠΙΑΣΟΥΜΕ, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ αφου φοβάσαι να τον πιάσεις μονάχος σου..ΕΙΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!!

















































