Ο Στέλιος είχε έναν γνωστό, κομωτή στο επάγγελμα, τον Αντώνη.
Ο Αντώνης δεν είχε ιδέα απο κουρέματα κι απο χτενίσματα, άλλοι έκαναν αυτές τις δουλειές. Αυτός έκανε "δημόσιες σχέσεις" λέει ο Στέλιος. Γνώριζε ένα κάρο πολιτικούς. Υπουργούς, υφυπουργούς, παρά τω υπουργώ, παρά τω υφυπουργώ, παρά τω καφετζή του υπουργού, παρά τω σωφέρ, και πάει στα διάλα.
Μια μέρα πληροφορήθηκε ο Στελάκος, ότι γίνεται προκήρυξη λέει μέσω ΑΣΕΠ για λιμενεργάτες. Σε ποιόν λέτε πως απευθύνθηκε; Καλά το τσακώσατε, στον Αντώνη. Θα πάμε στον υπουργό, του είπε, θα πείς ότι είσαι "δικός μας", και τα υπόλοιπα είναι απλή υπόθεση.
Τι δικός μας, δεν κατάλαβα.. ρώτησε ο Στελάκος τελείως χαμένος. Δεν ήξευρεν το παλουκάρι τι εστί "ημέτερος". Βλέπεις, όταν ρώτησε μικρό τη γιαγιά του, "γιαγιά τι ψηφίζεις;" εκείνη του απάντησε με άφθαστη αυτοπεποίθηση, "πάντα, μια ζωή παιδάκι μου Κάπα Κάπα ψηφίζω". Κι όταν θέλησε ο Στελάκης να μάθει πιο συγκεκριμένα, ποιόν κερατά τέλος πάντων του Κάπα Κάπα ψηφίζει η γιαγιά του, του ξανά 'πε με την γνωστή πάντα αυτοπεποίθηση που προανέφερα, "μα, τον Πατακό αγόρι μου, ποιόν άλλον;" Από τότε ο Στελάκης μας, γνώριζε πια πως, ο καλύτερος του Κάπα Κάπα, ήταν ο Πατακός.
Πήγαν στο γραφείο του υπουργού, τους υποδέχτηκε ο λεγάμενος, με διαχύσεις υπερβολικάς παρά τω Αντωνάκη, ώσπου ήρθαν στο ψητό. "Τι μπορώ να κάνω για σας;"
Καμιά εικοσαριά εκατομμυριάκια, είπε αστειευόμενος ο Αντωνάκης..
Ο υπουργός εμειδίασεν, μα συνηθισμένος απο τα νούμερα αυτά, ουδόλως τα έχασε, και είπε, "μα βεβαίως, πώς τα θέλετε, μάλλινα η βαμβακερά;"
Χα!χα!χα!χα!! Γελάσανε όλοι μαζί με το τσαχπίνικο αστείο του κυρίου υπουργού, "μα πώς τα λέτε..ατιμούλικο..."
Λοιπόν; Ξαναματαρώτηξεν ο έτσι δείχνοντας τις μασέλες του.
Να, είπε ο Αντωνάκης, με το που συνήλθε από το ακατάσχετο γέλιο (με το ζόρι γέλαγε), το παιδί.. είναι δικό μας, ξέρεις, και είπαμε μήπως είναι εύκολο να το βάλουμε σε κάποια δουλειά..
Γύρισε ο υπουργός στον Στελάκο, που ξεροκατάπιε από το μέγεθος της προσωπικότητας απέναντί του, και του λέει, "τι δουλειά θέλεις να κάνεις;"
Να, ξέρετε, έμαθα ότι γίνεται σε δύο βδομάδες διαγωνισμός πρόσληψης λιμενεργατών, και..
Μήν πάς! ήταν η ξερή απάντηση του υπουργού.
Μα.. γιατί κύριε υπουργέ;
Γιατί.... ΟΚ, άκου. Είμαστε εκατόν ογδόντα δύο βουλευτές. Εκατόν ογδόντα είναι οι θέσεις, σωστά;
Νομίζω ναι..
Έ, μην πάς, γιατί και οι εκατόν ογδόντα, έχουν ήδη προσληφθεί, ένα μήνα τώρα, και ήδη δουλεύουν. Οι θέσεις έχουν καταληφθεί, γι αυτό μην σπαταλάς το χρόνο σου, μην πας.
Μα τότε.. ο διαγωνισμός; το ..ΑΣΕΠ;
ΑΣΕΠε ρε με τους διαγωνισμούς και τις βλακείες.. εγώ σου μιλάω, ο διαγωνισμός είναι για τα μάτια.
Και ο Στελάκος μας κυρίες κύριοι, αυτή τη στιγμή, βρίσκεται Καναδά..
Η χώρα του ρουσφετιού, των συναλλαγών κάτω απο τα τραπέζια, πίσω απο κλειστές πόρτες, πίσω απο παραβάν.. Η Χώρα όπου καθ' ένας μεγαλώνει με μια ιδέα, με έναν αυτοσκοπό. Να μπει στο δημόσιο, και έπειτα, βρέχει χιονίζει, η καραβάνα γεμίζει.
Για να το πετύχει, βάζει ακόμα έναν αυτοσκοπό. Να βρει γλύψιμο.. να κάνει "κονέ". Τον λες γλύφτη μετά και θυμώνει ο μαλάκας.
Μου λέει πρίν κάμποσες μέρες ο Στέλιος, και ήταν κι η τελευταία φορά που τον είδα...
_Ρε συ Νίκο, είδα χτές στις ειδήσεις, πήγαν οι άνθρωποι να μπούν στη Βουλή να διαμαρτυρηθούν, και είχαν παρατάξει απ' έξω ολόκληρο στρατό ΜΑΤ, και τους έδερναν αλύπητα.. δεν είναι πράγματα αυτά ρε συ, ο λαός να πεινάει, κι αυτοί να τον βαράνε.
_Στελάκο;
_Έλα..
_Καλά τους κάνανε, και λίγα τους κάνανε τα ΜΑΤ
_Σοβαρά μιλάς;
_Σοβαρότατα. Κανονικά, έπρεπε να τους ξεβρακώσουν κι απο πάνω, και μετά το ξύλο, να τους κάτσουν κι ένα πήδημα, να τελειώνουμε.
_Γιατί ρε Νικόλα;
_Γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι που τους ψήφισαν ρε Στέλιο.. και τους ξαναψήφισαν και στις Νομαρχιακές ..πως διάολο τις λένε, και αυτοί πάλι θα είναι που θα τους ΞΑΝΑψηφίσουν ρε Στέλιο.. Γ@μ!6! και ξύλο θέλουνε, τους βαρέθηκε η ψυχή μου, τους σιχάθηκα τους μαλάκες. Αυτοί είναι που τα "φάγανε μαζί" ρε φίλε, σε ποιά βουλή θα μπούνε; Εδώ κανένας δεν έκανε μύνηση στον Πάγκαλο όταν το είπε, άρα συνένοχοι ήταν φίλε. Το κατάπιαν, όπως καταπίνουν τα πάντα, δεκαετίες τώρα, αδιαμαρτύρητα. Σε τίνος βουλή πήγαν να μπούν; Αν ήθελαν να μπούν Στελάκο, δεν τους σταμάταγαν, όχι ΜΑΤ, μα ούτε όλο το στράτευμα. Η βουλή ανήκει στο λαό. Άρα, δεν ήθελαν να μπούν φίλε, δεν τολμάνε να μπούν, γιατί ξέρουν, πως αν μπούν, θα αρχίσουν πάλι να γλύφουν, και θα τους ξαναπείσουν οι 300 λογοπλόκοι εκεί μέσα, πως όντως είναι μαλάκες, πως κακώς μπήκαν, και τέλος θα ξαναφύγουν άπρακτοι, με σκυμένο κεφάλι. Γι αυτό δεν μπαίνουν. Ποτέ δεν θα μπούν Στελάκο. Θα φτάνουν ως την είσοδο, θα τρώνε το ξύλο της χρονιάς τους, και θα φεύγουν με σκουξίματα, κυνηγημένοι, δαρμένοι, και ταπεινωμένοι. Αυτοί είναι. Αυτοί ήταν πάντοτε, κι αυτοί θα μείνουν πάντα.
Αγαπητοί φίλοι και φίλες, ο Στέλιος έπαψε να μου μιλάει απο εκείνη την ημέρα. Προσπαθεί λέει να καταλάβει γιατί μίλησα έτσι, μπας και είμαι ανθέλληνας.
Θα περιμένω να καταλάβει.
Πέθανε κι ο Πατακός που να πάρει ο διάολος.. Για τον Μακαρέζο μάθατε τίποτε αν ζεί; Αυτόν μωρέ, του ...Συνασπισμού λέω, θα τον ξέρετε σίγουρα..
Είχε καθίσει αναπαυτικά στην κουνιστή πολυθρόνα απο baboo, κοιτώντας απο το παράθυρο. Στο μυαλό του οι σκέψεις, ένας στρόβιλος, ένας χείμαρος.. Τα προβλήματα πολλά, μεγάλα και έδειχναν άλυτα.
