30 Ιανουαρίου 2011



6 Μην πλησιάζεις

Είχε καθίσει αναπαυτικά στην κουνιστή πολυθρόνα απο baboo, κοιτώντας απο το παράθυρο. Στο μυαλό του οι σκέψεις, ένας στρόβιλος, ένας χείμαρος.. Τα προβλήματα πολλά, μεγάλα και έδειχναν άλυτα.
Δίπλα, μια οικογενειακή φίλη, συζητούσε με την μητέρα του, πίνοντας παρέα τον καφέ τους. Δεν άκουγε τι έλεγαν, το μυαλό του στριφογύριζε αλλού.

Κάποια στιγμή είδε ένα φώς.. Ένα εκτυφλωτικό φώς, ζεστό, ένα φώς που τον τραβούσε με απίστευτη δύναμη, και αυτός ένοιωθε να βυθίζεται και να χάνεται μέσα του. Στο βάθος, κάπου μέσα απο το φώς, έρχονταν ο ήχος απο ψαλμωδίες, υπέροχες ψαλμωδίες, που όσο αυτός πλησίαζε το φώς, τόσο δυνάμωναν.
Τον τραβούσε το φώς και οι φωνές, όλα τα άλα είχαν πάψει να υπάρχουν.

Ακόμα πιο βαθειά, άκουσε κάποια φωνή.. πολύ αχνή, μακρυνή και αδύναμη, μα αναγνώρισε το όνομά του.. Κάποια φωνή φώναζε το όνομά του. Έδωσε λίγη προσοχή, και τότε η φωνή σαν να ήρθε πιο κοντά, δυνάμωσε, συνέχισε να της δίνει σημασία, ναι ήταν της μητέρας του, και το όνομά του ακουγόταν πλέον δυνατά και καθαρά στα αφτιά του, ενώ αισθανόταν πως το φως απομακρυνόταν απο αυτόν, το ίδιο κι οι μελωδίες.

Άνοιξε τα μάτια του, και αισθάνθηκε να τρέμει σύγκορμος. Απο πάνω του η μητέρα του και η φίλη της, του κρατούσαν τα χέρια και φώναζαν ακόμη το όνομά του..
Έκανε να σηκωθεί απο την πολυθρόνα, προσπάθησε να περπατήσει, μα ένοιωσε να χάνεται, και γονάτισε εκεί μπροστά τους.
Μάννα, φέρε μου λίγο νερό.. σε παρακαλώ.. είπε αδύναμα, με φωνή που έτρεμε.

Ήπιε δυό τρείς γουλιές σιγά σιγά, και έμεινε εκεί γονατιστός, περιμένοντας να συνέλθει.
_Τι έγινε; ρώτησε κάποια στιγμή, τι έπαθα;
_Στα καλά καθούμενα, όπως καθόσουν, άρχισες να κουνάς το σώμα σου βίαια μπρός πίσω, το κεφάλι σου το ίδιο, το αριστερό σου χέρι έτρεμε και το δεξί έσφιγγε το μπράτσο της πολυθρόνας, ενώ έβγαζες απλά κάτι σαν .. μουγκρητό. Σαν να ήθελες να φωνάξεις αλλά δεν μπορούσες. Σε φωνάζαμε, και ευτυχώς συνήρθες γρήγορα.

Δεν μίλησε, απλά αυτό το "γρήγορα", γι αυτόν ήταν σαν να πέρασαν ώρες..
Τον τρόμαζε πολύ όσο σκεφτόταν την δύναμη με την οποία τον τραβούσε εκείνο το φώς, και οι μελωδίες. Σαν να τις άκουγε ακόμη..

Αν ποτέ σου δείς αυτό το φώς, μην πας κοντά, μην το πλησιάζεις, όσο όμορφο κι αν είναι, φύγε μακρυά του.




Print this post



Related Posts :



6 σχόλια:

stefanos είπε... Best Blogger Tips

paralhrhma;isws,then sumfwnw apolhta merikes fores einai hrhsimo ayto to fws h vriskese se ekeino pou tha htheles h se xupnaei apo ton luthargo.


AATON είπε... Best Blogger Tips

Τότε δεν μιλάμε για το ίδιο φώς Στέφανε :)


stefanos είπε... Best Blogger Tips

ftaiw egw pou eisai poluplokos filaraki;


DaisyCrazy είπε... Best Blogger Tips

Όλοι κι όλες κάποια στιγμή στο φως ή στο σκοτάδι δε θα πάμε; :)

Καλή σου μέρα ομαρ μου
(απ'το ομαρ ταριφ βρε, αμέσως να θυμώσεις!) χαχαχαχα


Σάββας είπε... Best Blogger Tips

Καλησπέρα Νίκο μου. Συγχώρεσέ με ρίζαμ που τόσες ημέρες δεν μπόρεσα να σχολιάσω, αλλά είχα πολλές υποχρεώσεις και χρόνο ελάχιστο. Μιλάμε για εκείνο το φως αν κατάλαβα καλά που το βλέπεις λίγο πριν δεις τα ραδίκια ανάποδα; Αν πρόκειται για αυτό το φως δεν θέλω να το δω όσο γαλήνιο και να είναι :). Να υποθέσω ότι η παραπάνω ιστορία είναι προσωπική εμπειρία; Πάντως έχει τύχει και σε εμένα να δω αυτό το φως αλλά στον ύπνο μου. Σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με το φως που αναφέρεις εσύ. Νίκο μου να μας έχει ο θεός όλους καλά. Να προσέχεις τώρα που είσαι στους δρόμους δέκα φορές περισσότερο από πριν. Να ξέρεις ότι η σκέψη μας είναι πάντα μαζί σου. Καλό σου βράδυ.


Nick the greek είπε... Best Blogger Tips

Kalo mina. Perasa apla gia ena geia!


Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next