Μπήκε κρυφά στο κουζινάκι του σπιτιού, πήγε βιαστικά εκεί που φύλαγαν τα ζυμωμένα ψωμιά και πήρε ένα. Το έβαλε στον κόρφο του, μα ήταν μεγάλο και φαινόταν, δεν μπορούσε να το κρύψει. Παρ' όλα αυτά, το πήρε. Πιο πέρα η γιαγιά είχε τον τενεκέ με το τυρί, και δίπλα τα σαλάμια. Πήρε δύο μεγάλα κομμάτια τυριού, και ένα σαλάμι.
Βγήκε βιαστικά απο το σπίτι τρέχοντας κατά το ξεροπόταμο στην άκρη του χωριού, παρακαλώντας να το βοηθήσει το σκοτάδι που άρχιζε να πέφτει, να μην τον δούν.
Αισθανόταν άσχημα που τα πήρε για άλλη μια φορά κρυφά, μα δεν θα σταματούσε να το κάνει. Ναι, θα έκλεβε όσο χρειαζόταν.
Στην πρότελευταία στροφή, έπεσε πάνω στον παππού του.
_Πού πάς παιδί μου; το ρώτησε
Έσκυψε το κεφάλι ταπεινωμένο, δίχως να απαντήσει. Ο παππούς, είδε πως κάτι κρύβει κάτω απο τα ρούχα του, και ξαναρώτησε,
_Πού πηγαίνεις μέσα στο σκοτάδι;
_Στον παππού τον Γιάννη.. εκεί στο ποτάμι παππού..
_Πάς να κάνεις τι; έκανε τάχα απορημένος ο παππούς, που κατάλαβε.
_Του πηγαίνω λίγο να φάει παππού, δεν έχει κανέναν και θα πεινάει.
_Πήγαινε, και να προσέχεις, μετά αμέσως να τρέξεις στο σπίτι.
Έφυγε τρέχοντας, μην μπορώντας να καταλάβει γιατί δεν τον μάλωσε ο παππούς που τον είδε να κουβαλάει κλεμένα πράγματα απο το σπίτι. Σίγουρα το κατάλαβε, δεν είναι χαζός ο παππούς.. Λές όταν πάω σπίτι να με μαλώσει; λές να με δείρει;
Με τέτοιες σκέψεις, έφτασε στο ποταμάκι.
Πήγε στο μέρος της "τρύπας", που ήξερε όπως κάθε χωριανός με κλειστά τα μάτια πού βρίσκεται, και φώναξε όσο πιο σιγανά μπορούσε,
_"Παππού Γιάννη.. παππού Γιάννη.."
_"Ποιός είναι", ακούστηκε μια αχνή, αδύναμη φωνή, που, σαν να έτρεμε.
_"Εγώ είμαι, ο Σταύρος, σου έφερα λίγο να φάς.."
_"Να είσαι καλά πουλάκι μου, να είσαι καλά, ο Θεός να σε προσέχει.."
..και με τρεμάμενα χέρια, πήρε το ψωμί, έκοψε μια γωνίτσα και άρχισε να τρώει, με μάτια βουρκωμένα.
_"Παππού Γιάννη, πρέπει όμως να φύγω τώρα, ο παππούς με συνάντησε στο δρόμο και μου είπε να πάω γρήγορα πάλι σπίτι.."
_"Είναι καλός άνθρωπος ο παππούς σου αγόρι μου, εδώ ήτανε, μου έφερε κι εκείνος φαγητό, λίγο πρίν έρθεις έφυγε"
Τώρα κατάλαβε.. ώστε κι ο παππούς έφερνε φαγητό κρυφά στον παππού Γιάννη, άρα κι εκείνος έκλεβε απο το σπίτι.
Μπήκε στο σπίτι, ο παππούς περίμενε όπως πάντα ξαπλωμένος στο ντιβάνι, με τα μάτια ανοιχτά.
_Παππού, ήρθα.
Τότε του είπε,
_Δεν μου αρέσει να κλέβεις, γιατί αυτό που έκανες, κλεψιά είναι. Δεν μου αρέσει ούτε που κάνεις πράγματα κρυφά. Είμαστε μια οικογένεια, πρέπει να συζητάμε και να αποφασίζουμε, όχι να τα κάνουμε κρυφά παιδί μου.
Όμως χάρηκα που πηγαίνεις στον παππού Γιάννη φαγητό. Το ήξερα, μου το έλεγε κάθε φορά, απλά δεν στο φανέρωνα.
_Παππού, γιατί είναι μόνος του;
_Κάποτε παιδί μου, ήταν ..όχι πλούσιος, μα βαστιόταν καλά. Είχε μεγάλο κοπάδι πρόβατα.
_Και τα έφαγαν οι λύκοι παππού;
_Ναι παιδί μου.. τα παιδιά του όμως ήταν οι λύκοι. Πουλούσε λίγα λίγα τα πρόβατα, και έπειτα τα χωράφια, για να σπουδάσουν.
_Και δεν σπούδασαν;
_Σπούδασαν, άνθρωποι όμως δεν έγιναν ποτέ.. Ο ένας είναι χωροφύλακας, ο άλος οδοντίατρος κι ο άλος δάσκαλος.
_Και μετά παππού;
_Μια μέρα, έδιωξαν τον γέροντα πατέρα τους απο το σπίτι, το πούλησαν, και τον παράτησαν να ζεί σε μια τρύπα, στο ποτάμι.
_Παππού, γιατί δεν τον παίρνουμε σπίτι μας; κρίμα δεν είναι;
_Παιδί μου, τον παρακαλάω κάθε φορά να έρθει, μα δεν το δέχεται. Βλέπεις, η περηφάνια του και η πίκρα του δεν τον αφήνουν.. μακάρι να ερχόταν, γιατί καμιά μέρα θα πεθάνει απο το κρύο εκεί έξω.
_Παππού, έχει επίθετο ο παππούς ο Γιάννης;
_Βέβαια έχει, άνθρωπος είναι, κάθε άνθρωπος έχει παιδί μου.
_Πώς τον λένε;
_Κα**νας λέγεται..
Το συγκράτησε το επίθετο, ήταν ωραίο επίθετο, και του άρεσε.
Και μια μέρα, πράγματι πέθανε ο παππούς ο Γιάννης.. μόνος, μέσα σε μια τρύπα που είχε σκαλίσει στα τοιχώματα του ξεροπόταμου, ανάβοντας μια μικρή φωτιά να ζεσταίνεται τις νύχτες.
Στην κηδεία δεν ήρθαν τα παιδιά του, άκουσε που το έλεγαν οι μεγάλοι.
Ήταν ένας δάσκαλος στην Θεσσαλονίκη -όπου μετακόμισαν έναχρόνο πρίν- που τους μάθαινε θρησκευτικά. Μιλούσε για τον Χριστό, για θαύματα και καλωσύνες. Μιλούσε για παράδεισο και για Αγγέλους. Πολύ του άρεσαν τα θρησκευτικά. Τον γαλήνευαν. Και αυτόν τον δάσκαλο τον συμπαθούσε πολύ, γιατί δίδασκε το αγαπημένο του μάθημα. Ήταν ο κύριος Λεφτέρης, ναι, έτσι τον έλεγαν τον δάσκαλο.
Μια μέρα χτύπησε η πόρτα, και εμφανίστηκε μια άλλη δασκάλα που κάτι τον ήθελε.
"Κύριε Κα**να, μπορώ να σας απασχολήσω λίγο;"
Στο άκουσμα του ονόματος πάγωσε!! Όταν γύρισε ο δάσκαλος στην τάξη, σήκωσε το χέρι του και τον ρώτησε,
_"κύριε, απο πού κατάγεστε;"
_"απο το "τάδε" χωριό"
Το πάγωμα έγινε ακόμη πιο έντονο.
_"Τον παππού Γιάνη Κα**να τον ξέρατε;"
_"Έτυχε, ναι, αλλά, πρόκειται για απλή συνωνυμία", απάντησε παγερά και δίχως να φανερώσει κάποιο συναίσθημα ο δάσκαλος των θρησκευτικών.
Μόλις πήγε στο σπίτι στο χωριό ένα Σαββατοκύριακο, έτρεξε στον παππού..
_"Παππού, έχουμε έναν δάσκαλο στα θρησκευτικά, απο το χωριό μας, και τον λένε Λευτέρη Κα**να.. αλλά κρίμα, είναι μόνο συνωνυμία με τον παππού τον Γιάννη.."
_Ο γιός του είναι παιδί μου. Δεν είναι συνωνυμία.
Χρειάστηκαν ώρες να καταλάβει, όσο μπορούσε να χωρέσει κάποια πράγματα ένα παιδικό μυαλό.. Χρειάστηκαν χρόνια για να κατανοήσει, και ακόμη περισσότερα για να συγχωρέσει..κάπως.
Απο πρώτος στα θρησκευτικά, έγινε ο χειρότερος μαθητής.
Έπαψε να συμπαθεί τον δάσκαλο αυτό, τον μισούσε, τον σιχαινόταν, δεν ήθελε ούτε να τον βλέπει, ούτε να τον ακούει άλλο. Ότι έλεγε, το θεωρούσε ψέμα. Άνθρωπος που απαρνήθηκε τον πατέρα του και τον άφησε να πεθάνει μέσα σε μια τρύπα, πώς μπορεί να διδάσκει την αγάπη; Πώς μπορεί να μιλάει για Θεό; για Αγγέλους; για παράδεισο;
Δεν υπάρχει αγάπη.. δεν υπάρχει Θεός, δεν υπάρχει τίποτε ..όλα είναι ψέματα..ψέματα..ψέματα..
_"Γιατί Σταύρο δεν είσαι, όπως ήσουν στην αρχή, στο μάθημα;"
Ρώτησε μια μέρα ο κύριος Λευτέρης.
_"Γιατί σας μισώ κύριε, και γιατί είστε ανάξιος για δάσκαλος.. γι' αυτό!
Του έδωσε ένα χαστούκι ο δάσκαλος, που τον έριξε κάτω. Μα δεν έκλαψε, δεν του έκανε τη χάρη. Τον κοίταξε στα μάτια μόνο σαν σηκώθηκε, και του είπε με κακία..
_"Όταν πάθετε απο τα παιδιά σας το ίδιο που κάνατε στον πατέρα σας, τότε θα καταλάβετε το έγκλημα που κάνατε. Εγώ ήμουν ξένος, μα τον παππού Γιάννη τον αγαπούσα, πήγα και στην κηδεία του και έκλαψα.. Εσείς πού ήσασταν κύριε;"..
Τήν επόμενη εβδομάδα, ήρθε άλλος δάσκαλος.. δεν ήξερε κανένας γιατί..
"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις."
