About The Author

Βρίσκομαι σε διαπραγματεύσεις με τον εδώ Ελληνικό Ραδιο-τηλεοπτικό σταθμό του Τορόντο (CHTO 1690) και με την Ποντιακή λέσχη Τορόντο, για να αναλάβω μια εβδομαδιαία (προς το παρόν) εκπομπή (4-5 μμ) με Ποντιακό περιεχόμενο.

Η θεματολογία της εκπομπής θα έχει να κάνει με ιστορία, επίκαιρα νέα, μουσική, καθημερινό ανέκδοτο, και φυσικά τις απαραίτητες διαφημίσεις. Θα ήταν μεγάλη μου χαρά, αν είχα την υποστήριξη κάθε ενδιαφερόμενου, με την αποστολή υλικού για την εκπομπή. Και όταν λέω υλικό, συμπεριλαμβάνει άρθρα, ιστοσελίδες, ανέκδοτα (υπ όψιν πως θα τα ακούνε απο μικρά παιδιά μέχρι ηλικιωμένοι, οπότε μεγάλη προσοχή στην επιλογή τους) μουσικά αποσπάσματα, τραγούδια, ομιλίες, εκδόσεις βιβλίων κ.λ.π. Επίσης θα ήταν μεγάλη χαρά για μένα αν θα υπήρχε δυνατότητα αποστολής σχετικού έντυπου υλικού, περιοδικών η βιβλίων, απο φίλους μα και απο εστίες ποντίων (συλλόγους κ.λ.π.). Ιδέες και προτάσεις απο γνώστες του αντικειμένου, για την σωστή έκβαση και επιτυχία της εκπομπής -μιας και στον χώρο του ραδιοφώνου είμαι πρωτάρης- θα εκτιμηθούν δεόντως. Θα ήθελα συν τοις άλλοις, ιδέες για το όνομα της εκπομπής.. Ο νικητής θα έχει έπαθλο CAD 30 (Καναδικά Δολλάρια) μέσω PayPal και θα ανακοινωθεί το όνομά του στο Blog, με το ξεκίνημα της εκπομπής. Για αποστολή έντυπου υλικού, η διεύθυνση είναι: Eygenia Nicolaou 17 Barberry Place North York, ON, M2K 3E2 CANADA Για την αποστολή ηλεκτρονικού υλικού (γράμματα, τραγούδια κ.λ.π.), η διεύθυνση είναι: p.i.d.agency@gmail.com Ελπίζω να βρώ και στην πράξη την ανταπόκριση σε βοήθεια και συμπαράσταση που ονειρεύομαι, και να γίνει η εκπομπή, μια απο κείνες, με την μεγαλύτερη ακροαματικότητα, εδώ στο Τορόντο.. Σας ευχαριστώ προκαταβολικά θερμά, όσους δείξετε ενδιαφέρον, άσχετα αν θα είναι μικρή η μεγάλη η συμβολή σας.

Οι Σπόνσορες του Blog

Και επειδή δεν αντέχω να βλέπω Έλληνες να συνεχίζουν να τρώνε χόρτο ακόμη και τώρα, θα αναδημοσιεύσω αυτό το video, μπάς και θυμηθούνε έστω και έτσι ορισμένες αχυρόμπαλες, που εκσφενδόνισαν πρότινος κάποιοι αχυράνθρωποι.

Το δανείστηκα απο το Royfianos Foroum

Οι Σπόνσορες του Blog

Δέν υπάρχει τίποτε βασικά που να ήρθε στην Ελλάδα νωρίς, η ταυτόχρονα, μαζί με άλλες χώρες. Τα πάντα ήρθαν, και θα έρχονται, καθυστερημένα. Ένα απο αυτά, το ΝΕΤ, και κατόπιν -λογικό- το Blogging.
_Βλέπω λοιπόν για παράδειγμα σε κάποια blogs, το 95% των σχολιαστών, να είναι συγγενείς πρώτου βαθμού, και να έχουν ακριβώς το ίδιο όνομα και ίδιο Επώνυμο, το οποίο είναι: "ο/η Ανώνυμος είπε.." Πιστεύω πως 6 στις 10, ο ανώνυμος είναι ο ίδιος ο κάτοχος του blog, που προσπαθεί να προκαλέσει με διάφορες "μπηχτές" τους αναγνώστες ώστε να σχολιάσουν, δημιουργώντας ο ίδιος "σαματά" και "ένταση".

Οι υπόλοιπες 4% περιπτώσεις είναι, είτε κάποιο η κάποια τρομοκρατημένα ανθρωπάκια που θέλουν να πούν τη γνώμη τους δίχως να τους κάνει κανένας "ντά", η κάποιοι που κινούνται μόνο με μάσκες, αλά παριστάνουν τους νταήδες, βρίζοντας, προσβάλοντας και απειλώντας τους πάντες..κρυμμένοι φυσικά.
Μόνο ένα 0,002% αφορά άτομα που δεν έχουν λογαριασμό, ή που δεν γράφουν βρισιές η σαχλαμάρες, μα παρ' όλλα αυτά προτιμούν την ανωνυμία.

_Λαβαίνω συχνά γράμματα, για να πώ την γνώμη μου για κάποιο blog που τώρα φτιάχνεται η που μόλις τελείωσε, με (κάπου κάπου) ευχαριστίες για την βοήθεια που πήραν απο κάποιες αναρτήσεις μου. Κοιτώντας προσεκτικά, δεν βλέπω πουθενά κάτι απο το δικό μου blog.

Βλέπω όμως να διαφημίζουν κάποια που θεωρούν "ανεβασμένα" με σκοπό πάντα φυσικά, το να αποκομίσουν κάποιο κέρδος απο την δημοτικότητά τους, "λίγα ψίχουλα κάτω απο το τραπέζι", το γνωστό σε όλους μας "γλύψιμο".
Στις πρώτες θέσεις για παράδειμα, έχουν πάντα το Τρωκτικό, για να καταλάβετε τι λέω, και μάλιστα το έχουν και στα ενημερωτικά blog. Κατάντησε δηλαδή ο Έλληνας να ενημερώνεται απο το τρωκτικό. Αν δεν υπήρχε αυτό, θα μέναμε όλοι στο σκοτάδι. Απορώ μετά κι εγώ με τη σειρά μου, γιατί ρωτάνε εμένα και όχι το τρωκτικό, να τους πεί την γνώμη του για το blog τους. Ενημερωτικό blog είναι βρε παιδιά, θα σας ενημερώσει, ρωτήστε τον.
(Στο σημείο αυτό θα δαγκωθούν ίσως κάποιοι φίλοι μου, μα όταν είναι κάτι να πω, θα το πω, δεν μου αρέσει να μασσάω τα λόγια μου)

_Κάθονται κάποιοι (οι περισσότεροι θα έλεγα) και κοιτάζουν, "με τι ασχολείται αυτός και έχει επιτυχία; ..Ααα, με αυτό ε; Κάτσε να τον αντιγράψω, κάνοντας το ίδιο κι εγώ". Καμία έμπνευση απο μόνοι τους, αναμετάδοση χιλιομασημένων ειδήσεων, και τα ίδια λάθη, χωρίς σταματημό.

_Όσον αφορά το Spamm. Μόλις τους κάνεις Follow, σε θεωρούν αυτόματα και λήπτη του Newsletter τους.Κάπου κάτι δεν κατάλαβαν σωστά πάρα πολλοί Έλληνες Blogger. Κωφεύουν επιδεικτικά στις κραυγές των παραληπτών, πως πρόκειται για ενόχληση αυτό που κάνουν, εκμεταλλευόμενοι σε ορισμένες περιπτώσεις την ανέχεια των άλλων, η τον δισταγμό τους να αντιδράσουν.

_Ξημεροβραδιάζονται στο Sync, Facebook, MSN, GTalk,

παίζοντας τις "κουμπάρες" και δημιουργώντας φιλίες στο άψε σβήσε, τις οποίες φυσικά και χαλάνε και στο..σβήσε (το άψε δεν τους ξανα προλαβαίνει), και ξεροσταλιάζουν στο Alexa, παρακολουθώντας το πού έφτασε σε κατάταξη το blog τους.
Ενώ στο τελευταίο πράγμα που δίνουν σημασία, και που θα έπρεπε, είναι οι ίδιες οι αναρτήσεις τους.

_Επίσης, τελευταία μόδα. Η τσόντα. Ότι μπορεί να τραβήξει κόσμο (και απο πεινασμένους στο ελλαδιστάν, δόξα τον Γιαλαμπή) γίνεται προτοσέλλιδο με κραυγαλέους τίτλους, και ανεβάζουν το ένα τσοντο-βίντεο μετά το άλλο. Απο την τάδε, η τον τάδε, φωτογραφίες γυμνές, ειδήσεις ευτελούς χαρακτήρα και φτηνά κοτσομπολιά, αρκεί να αποκτήσουν επισκεψιμότητα, στοχεύοντας στην περιέργεια του κοινού ή την κουτσομπολίστικη τάση του. Λυπάμαι, μα για μένα προσωπικά, αυτό δεν θεωρείται Blogging.

_Και μετά, όλοι αυτοί, θα έρθουν και θα μου πούν με οίστρο και ποίηση, "εγώ γράφω μόνο για μένα, δεν με ενδιαφέρουν ούτε δόξες, ούτε χρήματα, ούτε κατατάξεις, ούτε τίποτε. Μόνο να αισθάνομαι καλά θέλω όταν γράφω"

Και εγώ, τους λέω πάντα ναι, και με χαμόγελο. Γιατί, είμαι κι εγώ "χθεσινός" βλέπεις, που ιδέα δεν έχει απο τίποτε απολύτως, και ότι του πουν το χάφτει αμάσητο. Ένας που μάλλον ασχολείται με το διαδίκτυο απο μόλις πρόπερσυ, και με το Blogging κάνα δυό τρία χρόνια μονάχα. Μαθαίνω όμως, που θα πάει..
Εσείς, καλού κακού, βγάλτε μόνοι τα συμπεράσματά σας..
Είναι Blogging όλλα όσα ανάφερα παραπάνω; η μήπως σπατάλη χρόνου;
Μπορεί να κάνω και λάθος, και, ουδείς αλάθητος, έτσι δεν είναι;

Οι Σπόνσορες του Blog

Έλαβα ένα αγανακτισμένο eMail (και με το δίκιο του) απο έναν φίλο, το οποίο γράφει τα παρακάτω ενδιαφέροντα.

Και ιδού η επίμαχος εικών:

Ψάχνω λιεπόν εις στο αραχνοδίκτυον, βάνω το όνομα του ταραξία, και βλέπω πως έχει και Φατσομπούκιον.. αμέ; Και τι γράφει ορέ Έλληνες κάφροι μου στο Μπίο-γραφικό του; Διαβάστε να δείτε να γελάσωμαν εντεύθεν κι εκείθεν του Ατλαντικού, ομού, πιασμένοι χέρι χέρι..

Μα φυσικά, μαλάκας είναι;
Aφήνει κανένας τέτοιες ηδονικές απολαύσεις;
Αυτές κάφροι μου, είναι για εμάς, το λαό. Να, σαν κι εκείνον τον μαλάκα που έγλυφε τον Γιωργάκη, λέγοντάς του πως θυσιάζει το μισθό του, κι ο "λεβέντης" τον πίστεψε, και πήγε την άλλη μέρα κι έκοψε τον μισθό όλων των Ελλήνων.
Για κάτι σαν κι αυτόν, εσένα και μένα δηλαδή. Με πιάνς;

Όχι όμως και για τα μέλλη του ΠΑΣΟΚ γαμώτο μου, ε, όχι που να πάρει και για τους δοιηκούντας η έχοντας πιάσει την "καλήν"!!
Δεν μπορεί να είναι στα "έσωθεν της μαρμίτας" ένας.. 'ούτε 40ρης' και να απέχει απολαύσεων με καλό μεζέ, καλό ποτό, κι ωραίες θέες.. άντε μην τα πάρω.
Πολλά ζητάτε.

Αφήστε τον νέο να αναπαυθεί, να μπορεί να αποδώσει. Και σας πληροφορώ, αποδίδει!! Μπαίνει και ακούει Γιάννη Πάριο, και τα παίρνει απο κέφι, και ξεσπά απο την υπερκόπωση φωνασκώντας εγγράφως, "Κουφάλες, ερχόμαστε, σας αρέσει δεν σας αρέσει.."

Τώρα βέβαια, το 'κουφάλες ερχόμαστε', δεν το πολυκατάλαβα να σε πώ την αμαρτία μου. Μου δημιούργησε δε, εκτός απο τρόμο κι ανορεξία, και κάποια ακόμη εύλογα ερωτήματα, όπως:

Απο πού έρχεται;
Πόσοι είναι και μιλάει στον πληθυντικό; (μετράει μαζί και τη σκιά του; )
Πού πάει; (η πού πάνε; )
Πού βρίσκονται και ζούν οι "κουφάλες;"
Πού δεν υπάρχουν "κουφάλες;"

Αυτοί μάγκα μου Έλληνα, δεν αλλάζουν χούγια παλληκάρι μου. Αυτοί μόνο φάτσες και ονόματα αλλάζουν, τίποτε άλλο.
Ο μάγκας λέει, ο τσαμπουκάς, ο "Παντελής ο Καμάς"..
Δεν μας .."Καμάς" ορε τρισμέγιστε λέω εγώ;

Οι Σπόνσορες του Blog

authors-Tholo topio

Οδηγίες προς όλους τους απογοητευμένους
Έχεις ψυχοπλάκωμα;
Περνάς κλιμακτήριο;
Θέλεις να πνίξεις τον άντρα ή την γυναίκα σου;
Σε παράτησε ο γκόμενος ή η γκόμενα;
Είσαι στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού;
Είσαι έτοιμος-μη να φουντάρεις;
Νιώθεις ότι δεν θα γίνει το "θαύμα Γιωργάκης", που ελπίζουμε όλοι για να βγούμε από την οικονομική κρίση;
Διάβασε τις φορολογικές δηλώσεις των γιατρών του Κολωνακίου.
Το θαύμα της Παναγιάς της φοροφαγιώτισσας προστατεύει όλους τους γιατρούς του Κολωνακίου.
Και τότε εναποθέτεις κι εσύ τις ελπίδες σου στην χάρη της, μήπως αποφύγεις την κρισάρα σου και το φούντο,όπως απέφυγαν κι αυτοί τόσα χρόνια την δαγκάνα της εφορίας.
Μετά προσηλώνεις την προσοχή σου κι ακούς τις οδηγίες της Μαρίας Ιωαννίδου για το ντεβελοπέ του ποδαριού.

Προσαρμόζεσαι με την εποχή κι όπως λένε,"Μάθε τέχνη κι άστηνε κι αν πεινάσεις πιάστηνε".
Το επάγγελμα του μέλλοντος.Στο τέλος σ`ένα σήκωμα του ντεβελοπέ θα καταλήξουμε όλοι ασχέτως φύλου,κατά πως πάει το πράγμα.
Γιατί αν δεν είναι σίδερο το ντεβελοπέ (γάμπα), δεν μπορεί να σηκωθεί.
Αυτή είναι οδηγία προς τις μελλοντικές κυρίες, Ντούβλη-Τζούλη-Τσούλι που το σήκωμα του ποδαριού, εναποθέτει και κάποιες χιλιάδες ευρώ κάτω από το στρώμα τους.
Λες κι ένα αμάρτησα για την εφορία μου, να δώσεις κι ένα νόημα στο σήκωμα του ντεβελοπέ βρε αδελφέ.
Αν όμως παρ`όλα αυτά δεν το σώνεις το πράγμα, κι είσαι έτοιμος να φουντάρεις πριν σε φουντάρει η εφορία, υπάρχει γραφείο κηδειών ο Θεοδόσης που κάνει δόσεις.
Αν τώρα θέλεις να κάνεις το επάγγελμα του μέλλοντος,το σήκωμα του ντεβελοπέ αλλά είσαι κάποιας ηλικίας, υπάρχει λύση.
Χρησιμοποιείς την κρέμα των Υπουργών που σε φρεσκάρει κι είσαι πάντα λαμπερή-ρός.
Την YPOURGO-YPOULOREAL.
Ειδική πατέντα για τον Υπουργό των Οικονομικών.
Να μην φαίνεται ντε κι η στεναχώρια που τραβάει, παίρνοντας τόσο σκληρά μέτρα κατά του λαού.
Ευγενικά παραχωρειθήσα σε όλους τους υποψήφιους-ες "σηκώνω το ντεβελοπέ μου κι όποιον πάρει ο χάρος".
Τώρα που το σκέφτομαι θα επανεξετάσω και το δικό μου ντεβελοπέ.
Να το γυμνάσω λίγο γιατί που ξέρετε;
Μπορεί ν`αμαρτήσω κι εγώ για την πατρίδα,συγγνώμη εφορία ήθελα να πω.
Μια και μιλάμε για Υπουργό Οικονομικών πας και μια βόλτα από το Υπουργείο του, να τον ευχαριστήσεις για την ευγενική χορηγία της κρέμας.
Να κόψεις και λίγη κίνηση, να κλαφτείς και λίγο, μπας και την γλυτώσεις την ψ..λιά.
Και τότε διαπιστώνεις με "έκπληξη" ότι εργάζονται 300 υπάλληλοι φαντάσματα,που παρουσιάζονται μόνο όταν είναι να πληρωθούν.
Κι αφού αρχίζεις να καταλαβαίνεις πόσο κότσο σε πιάσανε τόσο καιρό, οι εκάστοτε πολιτικάντηδες με τις υποσχέσεις και τα ψέματα, αρχίζεις ν`αυτοφασκελώνεσαι.
Κι αφού χορτάσεις αυτοφασκέλωμα και δεν βλέπεις φως στο σκοτάδι που σε έριξε η ψήφος σου,γεμάτος απογοήτευση κατευθύνεσαι στο γραφείο του Θεοδόση που κάνει δόσεις.
Από: theodosia

Οι Σπόνσορες του Blog

Πρέπει να είμαστε ο πιο κουτός λαός του κόσμου. Οι πλέον συναισθηματικοί χαμόβλακες της Γής, και οι πλέον ξεχασιάρηδες σε βαθμό καφρίλας.
Αποκαλούμε τους Κούρδους "αδέρφια" μας, για έναν και μόνο λόγο.
Επειδή τους πολεμάνε σήμερα λέει οι Τούρκοι. Δηλαδή, "ο εχθρός του εχθρού μου, αυτόματα γίνεται φίλος κι αδερφός μου.
Προσωπικά, ποτέ δεν θα θεωρήσω αδέρφια μου τα τουρκόφιλα αυτά απομεινάρια, τους Κούρδους.

Κι αν εσύ ο ανιστόρητος ορέγεσαι να τους θεωρείς αδέρφια σου, μάθε πως, εγώ, σαν απόγονος Ελλήνων του Πόντου, τους θεωρώ ίδιους με τους Τούρκους, γιατί όταν οι Τούρκοι έσφαζαν και έκαιγαν ζωντανούς τους συμπατριώτες μου και τους Αρμένιους κατά εκατοντάδες χιλιάδων, είχαν για δεξί τους χέρι τους Κούρδους, οι οποίοι πήγαιναν επίσης και ως εθελοντές και ως μισθοφόροι, να καταληστέψουν (μέχρι και τα χρυσά τους δόντια), να κατασφάξουν άνδρες και γυναικόπαιδα, ή να τα κάψουν ζωντανά μέσα σε κάποιου το σπίτι η μέσα σε κάποια εκκλησία. Αυτοί ήταν τα δεξιά χέρια των Τούρκων στην γενοκτονία των Αρμενίων, τα αδέρφια σου. Εμάς όμως του Πόντιους, δεν μας θεώρησες ποτέ αδέρφια σου. Λες σαχλά ανέκδοτα με καμάρι προσπαθώντας να γελάσεις πρώτος εσυ, θεωρώντας μας κατώτερους, και "μη" Έλληνες.

Σήμερα οι Κούρδοι της Τουρκίας αντιμετωπίζουν το ίδιο σχέδιο εξόντωσης από τους Τούρκους, όμως στις σφαγές των 1,500.000εκ Αρμενίων και των 500,000 Ελλήνων του Πόντου και Μικράς Ασίας, υπήρξαν το δεξί χέρι των Κεμαλικών.

Ο Κωνσταντινοπολίτης Ν. Α. Κωνσταντινίδης στο βιβλίο του “Ο Ελληνισμός και οι Νεότουρκοι” που επανεκδόθηκε το 1995, από τον εκδοτικό οίκο “Αρμενικοί Ορίζοντες” και που ήταν ο ίδιος αυτόπτης μάρτυς της σφαγής 10,000 Αρμενίων της πόλης Ζίλε και των διερχομένων από εκεί αποστολών θανάτου, έγραψε στο ημερολόγιό του:

“΄Οταν έληξαν αι σφαγαί, δεν απέμεινεν εν τη πόλει εκείνη ζώσα ψυχή αρμενική. Αι αρμενικαί περιουσίαι εληστεύθησαν. Το μανδικόν εν τω κόσμω κακούργημα αυτό διεπράχθη υπό του επισήμου κράτους, ενεργώ συμπράξει του τουρκικού και του κουρδικού λαού” (Σημερινή, 25.4.1997 άρθρο Ελευθερίας Τράιου)

Επίσης, για όσους από τους προγόνους μου έτυχε να διασωθούν φτάνοντας στην Ρωσία, διαβάστε μερικά αυτούσια κείμενα όσοι τους αποκαλείτε Ρωσοπόντιους, για να ξέρετε για ποιούς Ήρωες μιλάτε.

Οι Σπόνσορες του Blog

Περπάτησα στη βροχή, χτυπήθηκα απο χαλάζι, με πάγωσε ο χιονιάς, με έκαψε ο ήλιος, λούστηκα με αίμα.. έζησα πολλά σου λέω, πίστεψέ με.

Άκουγα το σφύριγμα απο τις οβίδες που έπεφταν, και μετά απο λίγο, τον τρομακτικό κρότο που έκαναν όταν σκάγανε. Παντού έβλεπα συντρίμια και απο παντού άκουγα κραυγές τρόμου και απελπισίας.

Περπάτησα μέσα στα χαλάσματα.
Ένα μικρό χεράκι ξεπρόβαλε.. ακίνητο, άψυχο.
Έτρεξα με την αγωνία να με πνίγει, και άρχισα να το ξεθάβω απο ξύλα, σίδερα, πέτρες και χώματα.
Το ταρακούνησα, μα δεν ζούσε.. μια σταλιά μωρό.
Δεν άντεξα, η οργή σαν χείμαρος βγήκε απο τα στήθια μου, και σαν βροντή απο τα χείλη μου..
Σήκωσα τα μάτια ψηλλά, και προσπάθησα να τον δώ, να τον ρωτήσω μέσα στο ουρλιαχτό μου, "Γιατί Θεέ μου.."
Μα δεν πήρα απάντηση, ούτε κάποιο σημάδι του.
Ξαναφώναξα.. "Γιατί άφησες να γίνει.. γιατί Θεέ μου..γιατί..γιατί..γιατί..."
Κάθισα εκεί, μέσα στα χαλάσματα και έκλαψα, έκλαψα πικρά, σαν μικρό παιδί.

Μια μάννα, ήρθε αναμαλλιασμένη, σχίζοντας τα ρούχα της, και μου το πήρε με γοερά αναφυλλητά. Έμεινα να την κοιτάζω να απομακρύνεται τρεκλίζοντας, ώσπου η φιγούρα της έγινε θαμπή απο τα δάκρυα στα μάτια μου.
Σηκώθηκα και άρχισα να περπατάω σαν χαμένος..
Τότε τον είδα

Γέροντας ήταν, καθισμένος πάνω σε ένα κομάτι πεσμένου τοίχου. Μαλλιά αραιά, άσπρα, αξύριστα γένεια, αναμαλλιασμένος και γεμάτος σκόνη.
Τον πλησίασα και γονάτισα δίπλα του. Θα ήταν πάνω απο ογδόντα. Ούτε που με κοίταξε. Είδα τα μάτια του κλαμμένα, και πόνεσα κι άλλο στη θέα του.
_Παππού, κλαίς;
_Εσύ δεν κλαίς; μου είπε σαν απάντηση
_Εγώ.. να..
_Ξέρω, ξέρω, σε είδα, σε άκουσα. Σε ποιόν φώναζες; ποιόν ρωτούσες; με ποιόν μιλούσες;
_Στον Θεό μιλούσα παππού.. αυτόν ρωτούσα
_Και πήρες απάντηση;
_Όχι
_Ούτε εγώ πήρα ποτέ μου, και τον ρωτάω κοντά έναν αιώνα, μα ποτέ δεν μου μίλησε. Ούτε εσένα θα σου μιλήσει ποτέ, θα δείς. Πολλές φορές προσευχήθηκα στη ζωή μου. Μα ποτέ δεν τον έφτασε η προσευχή η δική μου. Πολλές φορές τον παρακάλεσα για κάτι. Δεν με άκουσε ποτέ. Πολλές φορές τον ρώτησα για κάτι, γιατί ήθελα πολύ, καιγόμουνα να μάθω αυτό το κάτι.. Ποτέ δεν πήρα μια απάντηση..!
_Μήπως μας μιλάει παππού μα εμείς δεν ακούμε; Μήπως μας δείχνει σημάδια αλλά εμείς δεν βλέπουμε; Μήπως μας φανερώνεται, κι εμείς κοιτάμε αλλού;
_Ίσως παιδί μου, μπορεί να έχεις δίκιο..
_Εσύ τι τον ρωτούσες παππού;
_Ότι κι εσύ
_Δηλαδή;
_Αυτό το "Γιατί" τον ρωτούσα πάντοτε. Να μου έδινε μια μόνο φορά να καταλάβω, αυτό το "γιατί", δεν ήθελα τίποτε άλλο παιδί μου. Να μου μιλούσε απλά, για να μπορέσω να καταλάβω με το φτωχό μου μυαλό, γιατί αφήνει να γίνεται τόσο κακό στη γή, στους ανθρώπους.. Να μας χαρίζει παιδιά, και να τα παίρνει πάλι, μωρά ακόμα, νέα βλαστάρια, που δεν έφταιξαν σε τίποτε. Γιατί το αφήνει να γίνεται; να καταλάβω ήθελα μοναχά, αυτό μόνο, και τίποτε άλλο.
_Είναι σκληρό και πολύ δύσκολο, μα πρέπει να το αντέξουμε παππού. Πώς όμως; Θέλω να κάνω κάτι, μα δεν ξέρω τι, τα έχω χαμένα. Τόσος πόνος, τόση ερημιά, τόσος θάνατος.. τι να κάνω, ας ήξερα μονάχα..
_Κλάψε πρώτα, και μετά θα δείς τι θα κάνεις, πρώτα όμως ..κλάψε!!

Οι Σπόνσορες του Blog

authors-Tholo topio

Φίλοι. Οι άνθρωποι που είναι κοντά μας στα εύκολα, στα δύσκολα, που τους επιλέγουμε κι αν είμαστε τυχεροί,είναι εκείνοι που έχουν πάντα μια αγκαλιά να κρυφτούμε όταν μας παίρνει η ζωή από κάτω.
Είμαι πολύ τυχερή γυναίκα τελικά.
Δεν έχω πολλούς. Λίγους μα εκλεκτούς.
Και μέσα σ`αυτούς είμαι περήφανη που έχω και τον Νίκο, τον ΑΑΤΟΝ όπως αλλιώς τον γνωρίζετε όλλοι.
Έχω γράψει πολλές φορές γι αυτόν, στον δικό μου χώρο.
Το μόνο που θα προσθέσω εδώ σήμερα, είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ που είναι δίπλα μου, και με καθοδηγεί με τις συμβουλές του, ομορφαίνοντας τον κόσμο μου με την παρουσία του.
Νιώθω σαν μικρό παιδί κοντά στον καλό μου αυτό φίλο, ένα παιδί, που όταν κάνει αταξία θα το μαλώσει με καλωσύνη και κατανόηση, και θα του δείξει το σωστό, πάλι με υπομονή και κατανόηση.
Ο δικός μου θησαυρός..
Στα εύκολα και στα δύσκολα. Πάντα παρών.!!!

Φίλοι.
Εκείνοι που όταν μαυρίζει η ψυχή σε αρπάνε από το μαλλί και σε πηγαίνουν εκδρομή με το ζόρι, να ξεφύγεις λίγο και να ξελαμπικάρειτο μυαλό σου.

Που σε σαρκάζουν με αγάπη, μα και που έχουν πάντα μια αγκαλιά να σε κλείσουν μέσα της.
Που μοιράζονται το παγωτό τους μαζί σου λέγοντας το επιτυχημένο "Πω πω έβαλες το κουτάλι σου μέσα στο παγωτό μου, και τώρα θα κολλήσω οξεία κερατίτιδα".
Μαθαίνεις ότι είναι κολλητική η κερατίτιδα, και ξαναβουτάς το κουτάλι σου στο παγωτό τους που πρόθυμα το τείνουν προς το μέρος σου, λέγοντας.
"Μωρέ δεν με φοβίζει τίποτα από τις αρρώστιες, αλλά αυτή την κερατίτιδα δεν την αντέχω. Φοβάμαι μην βρω σε κανένα τούνελ όταν περνάω με το αμάξι, και φρακάρω."
Το ακούς και σκας στα γέλια, γιατί ξέρεις ότι σου τονίζουν με αγάπη και χιούμορ, ότι απαλλάχθηκες από μια αρρωστημένη κατάσταση.
Που θέλουν να εξαφανίσουν απο τη θύμησή σου αυτό, η αυτόν, που σε στεναχώρησε.
Που κάνουν τον καραγκιόζη ξεχνώντας τα δικά τους προβλήματα, αρκεί να σε κάνουν να χαμογελάσεις.
Που χιουμοριστικά εύχονται να πάθεις φαρυγγίτιδα να μην ακούν την μουρμούρα σου για λίγες μέρες.
Που σου λένε "έλα, ζήσε το σήμερα γιατί αυτό μετράει".
Που μοιράζονται τα λίγα ή τα πολλά μαζί σου,δεν έχει σημασία.

Αλλά που όταν είσαι μαζί τους έχεις όλους τους θησαυρούς της γης.
Είναι εκείνοι που διώχνουν όλους τους φόβους για το αύριο με το "είμαστε εδώ, μαζί σου, πλάι σου. Θα τα βγάλουμε πέρα. Μία οικογένεια, μη φοβάσαι".
Εκείνοι που λες "καλημέρα" και "καληνύχτα" κάθε φορά, και νιώθεις γεμάτος αισιοδοξία.
Που δεν ντρέπεσαι να αποκαλύπτεις κάποιες αδυναμίες σου.
Που σ`αγαπούν και σ`αποδέχονται γι αυτό που είσαι, γιατί είσαι εσυ.
Μια θεοπάλαβη παρδάλω.

Κλείνω με την ευχή, όσοι διαβάσετε αυτές τις γραμμές, να έχετε ήδη, ή ν`αποκτήσετε σύντομα αυτούς τους θησαυρούς της ζωής.
Αληθινούς φίλους!!!
Εκείνους που συνεχίζουν να βαδίζουν δίπλα μας, όταν όλοι οι άλλοι εγκαταλείπουν.
Νίκο σ`ευχαριστώ για όλα.
Ειδικά όταν προβλέπεις σωστά, και με προειδοποιείς (ξέρω, δεν σ' ακούω στην αρχή, μα σε θυμάμαι κατόπιν..πάντα)

Οι Σπόνσορες του Blog

authors-Tholo topio

Άιντε περαστικά μας και σε άλλα με υγεία.
Το ψυχιατρείο τελικά δεν θα το γλυτώσουμε.
Τόπε πάλι ο "σωτήρας" και κόντεψε να μου φύγει το πατσαβουράκι ο εγγονός μου από τα χέρια.
Ευτυχώς που την τελευταία στιγμή συγκρατήθηκα και δεν έπεσα κάτω, μαζί με το μωρό.
Είναι βαλτός παιδί μου να μας τρελάνει. Αμ δεν θα του περάσει όμως. Θα τον τρελάνουμε εμείς.
Κι εγώ έχω πτυχίο σ`αυτό...εδώ τρέλανα εμένα... ο Τζέφρυ θα μου ξεφύγει;

"Θα πολεμήσουμε τον παρασιτισμό του Δημοσίου" είπε το "παιδί θαύμα", το απόγευμα στις ειδήσεις.
Μόλις το άκουσα με πιάσανε κάτι γέλια που τα μάτια μου έτρεξαν δάκρυα.
Βρε πού 'τανε βρε πού 'τανε, και δεν ε -φαινότανε.
Άλλαξε πλευρό στον ύπνο του το βράδυ, και ξύπνησε σήμερα με την σφόδρα επιθυμία να διώξει τα παράσιτα από το Δημόσιο.
Μπράβο μωρέ Αίσωπε θα σου πάρω τσοκολάντα.
Έτσι επιβραβεύουν στο χωριό μου τους ανθρώπους που ξεπερνούν τον Αίσωπο στους μύθους.
Εγώ γιατί δεν τον πιστεύω;
Γιατί νομίζω ότι μας λέει "παραμύθια φούμαρα" για να μας χρυσώσει το χάπι;
Εδώ έχει διοριστεί το μισό συγγενολόι των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ από το παράθυρο, τώρα τον έπιασε ο πόνος;

Μήπως θα κάνει άρση της μονιμότητας;
Μήπως ο μισθός των Δημοσίων θα εξομαλυνθεί με τον μισθό του ιδιωτικού τομέα;
Μήπως θα πάψουν οι δημόσιοι υπάλληλοι να μας βλέπουν σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, γιατί θα ξέρουν ότι στην τρίτη αναφορά που θα τρώνε θα πηγαίνουν στο σπίτι τους;
Μήπως θα καταργηθούν κάποιες θέσεις που τις καταλαμβάνουν υπάλληλοι που δεν έχουν τελειώσει ούτε καν το Λύκειο;
Μήπως αυτοί οι κύριοι θα γυρίσουν στις οργανικές τους θέσεις;
Μήπως θα καταργηθούν τα golden boys του Δημοσίου, με τους παχυλούς μισθούς;
Λέω τώρα κι εγώ η παρδάλω καμιά χαζομάρα, κουβέντα να γίνεται.

Μπα πάλι η φαντασία μου, παίζει το παραμύθι με τον Δράκο.!

Κι επειδή κατάλαβα πλήρως τι εννοούσε ο μικρός εθνοσωτήρας, παρατάω γρήγορα τον εγγονό μου στην κούνια του, και τρέχω με βήμα ταχύ να προλάβω κανένα pet shop ανοιχτό, να πάρω τ`απαραίτητα για να βοηθήσω σαν καλή πολίτης το έργο του πρωθυπουργού.

Κι αρχίζουμε μ`ένα sebacil που διώχνει πλήρως όλα τα παράσιτα από τον χώρο.
Το αγαπημένο παρασιτοκτόνο των κτηνοτρόφων που εκτρέφουν γουρούνια.
Αυτό μάλλον είναι κατάλληλο για τα 'κάποια' γουρούνια της Βουλής.

Μετά ρίχνουμε λίγο frontline ειδικό για τα τσιμπούρια και τις σκνίπες.
Αυτό είναι κατάλληλο για όλες τις δημόσιες υπηρεσίες που απασχολούν αργόσχολους υπαλλήλους που ξύνουν τα τέτοια τους, ή μιλάνε ατέλειωτες ώρες στο τηλέφωνο,ενώ εσύ περιμένεις υπομονετικά σαν Ζιμπαμπουίνος μπροστά στο γκισέ τους να εξυπηρετηθείς, και που έχουν κολλήσει σαν τσιμπούρια στις βολεμένες θεσούλες τους.

Και τελειώνουμε μ`ένα λουρί που λέγεται "κοντολαίμης" σαν κι αυτό που πέρασε ο Τζέφρυ στον λαιμό μας με την πολιτική του, για να ελέγχουμε μήπως μας ξεφύγει κανένα παράσιτο απ`αυτά που πνίξανε αυτόν τον τόπο, και στείλανε την χώρα στον αγύριστο κι ακόμα παραπέρα.

Είδατε για να είμαι σκυλομαμά πόσα ξέρω για την αποπαρασίτωση;
Δεν χρειάζεται να μ`ευχαριστήσεις Τζέφρυ μου για την βοήθεια.
Πάντα δίπλα σου να σου δίνω λύσεις.
Αμ πώς!!!
Τώρα για να μιλήσουμε σοβαρά, καμιά θεσούλα στο αποπαρασιτωμένο δημόσιο υπάρχει για μια φτωχή πλην τίμια blogger;

Οι Σπόνσορες του Blog

authors-Tholo topio

Ένας στίχος λέει: "Φαντασία μου πλανεύτρα είσαι η πιο μεγάλη ψεύτρα".
Από όταν ήμουν ακόμη μικρό κορίτσι, η φαντασία ήταν η κολλητή μου φιλενάδα.
Με ταξίδευε στον δικό της κόσμο κι όλα τα πράγματα γύρω μου γίνονταν μαγικά.
Οι εκθέσεις μου στο σχολείο από τις καλύτερες. Χρωματισμένες με όλα τα χρώματα της κολλητής μου. Ούτε ο Φώσκολος να ήμουν, η ..Φωσκολίνα μάλλον.

Τελικά βέβαια δεν την απέφυγα την παγίδα.
Έγραψα την δική μου Λάμψη, μόνο που ο Δράκος του σεναρίου, ήταν ο ίδιος ο εαυτός μου.
Δολοπλόκος και πλάνος, να με οδηγεί σε λάθος επιλογές, έτσι για να έχει και λίγο σασπένς το σενάριο.

Απτόητη συνέχιζα το κόλλημά μου μαζί της, τόσο που έφθασα στο σημείο να πάθω και οξεία αναισθησία, σε σημείο να χειροκροτώ και πολιτικούς ως εθνοσωτήρες.
Όπως τελευταία και τον Τζέφρυ, όταν έκανε κείνο το τολμηρό βήμα να γκρεμίσει και το κέντρο Φαντασία, για να δώσει ελεύθερες παραλίες στον λαό,(μήπως και γίνει το θαύμα και πνιγεί κάποιος, ώστε να έχει ένα στόμα λιγότερο να τον βρίζει δηλαδή), σηκώθηκα όρθια και τον χειροκροτούσα.
Ναι για τέτοιον παροξυσμό "αέρινης φαντασίας" μιλάμε.

Τα 300 κλεφτόπουλα να μου φαντάζουν σαν τους 300 του Λεωνίδα. Ήρωες που θυσιάζονταν για το καλό μας, στρογγυλοκαθισμένοι τόσες ώρες στα έδρανα της Βουλής, μέχρι να βγάλει κάλους ο κώλος τους.
Να αναγκάζονται να ψηφίζουν νομοσχέδια για την σωτηρία μας, αντί να ξαπλώνουν σε καμιά παραλία (απ`αυτές που ελευθέρωσε ο Τζέφρυς) και να παίρνουν καθαρό αέρα.
Κάτι έγινε όμως αυτές τις μέρες σε προσωπικό επίπεδο, και ξαφνικά τα τσούγκρησα μαζί της.
Τέλος με την πλανεύτρα κολλητή μου.

Κι εκεί που αρχίζω να συνέρχομαι, έρχεται η πρόταση της φιλενάδας μου να πάμε σε μια συγκέντρωση που θα μιλάγανε για Θεοκρατικά ζητήματα, μήπως και ηρεμήσει η ψυχή μου από την τρικυμία που περνούσα, μετά από τον τσακωμό με την πλανεύτρα Φαντασία.

Ακούω, ακούω, και το μυαλό μου ταξιδεύει, σε άλλα μονοπάτια δικά μου, προσωπικής φύσεως.
Τίποτα όμως απ`αυτά που ακούω δεν μου αποσπά την προσοχή, δεν αγαλλιάζει την ψυχή μου.
Και ξαφνικά ακούω στο καπάκι και μια ομιλία, κατραπακιά σκέτη, που με επαναφέρει στην πραγματικότητα.
Μιλούσε για αιώνια ζωή λέει, για το τέλος του κόσμου που ήταν πολύ κοντά μας λέει, ίσως να είχε γίνει και χθες λέω (δε λέει), και σαν ωραία κοιμωμένη, λέω, να μην το πήρα χαμπάρι -ξαναλέω.
Για ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ ανθρώπων, και παράδεισο επί της γης έλεγε, όπου δεν θα υπάρχει δάκρυ και πόνος, ού λύπη ού στεναγμός ματά 'λεγε, κι ο κάθε ένας θα απολαμβάνει το δικό του μέρισμα σ`αυτό τον ιδανικό κόσμο, σα να 'θελε να μας πεί.

Μόνο που κάτι μου χάλαγε την συνταγή.
Όλ`αυτά θα γίνονταν μόνο για λίγους εκλεκτούς, λέει, που θ`ανήκαν κάπου συγκεκριμένα, σε κάποια θρησκευτική ομάδα μονάχα. Δεν ήταν για όλους.. επιλεκτική σωτηρία μιλάμε.
Οι άλλοι, στον Καιάδα, στα τάρταρα τα ζοφερά!
Κι εγώ που πίστευα μέχρι τώρα ότι είμαστε όλοι παιδιά του Θεού ανεξαρτήτως που ανήκουμε.
Καθολικοί, Ορθόδοξοι, Ευαγγελιστές, Μάρτυρες του Ιεχωβά κ.λ.π

Τότε σηκώθηκα και χειροκρότησα τους συνοδοιπόρους στον κόσμο της Φαντασίας.
Κι εγώ η παρδάλω νόμιζα ότι ήμουν η μόνη φαντασιόπληκτη. Αμ έχει κι άλλους.. οοοχού!!

Δοξάστε την αβάσταχτη ελαφρότητα των ανθρώπων που παίζουν το αιώνιο παιχνίδι της Φαντασίας.
Το παραμύθι με τον Δράκο.
Μόνο που δεν βλέπω τον ήρωα να έρχεται καβάλα στο άλογο για να σκοτώσει τον κακό Δράκο από το μυαλό των ανθρώπων. Τελικά "Φαντασία μας πλανεύτρα είσαι η πιο μεγάλη ψεύτρα..".
Και θυμήθηκα ξανά, τα λόγια κάποιου, που μου έλεγε ένα πρωί..
"Μην πάς, απάτες είναι όλλα, απόφευγε τους δήθεν σωτήρες της ψυχής που δεν μπορούν να σώσουν καν την δική τους. Μόνη θα σωθείς, αρκεί να το θέλεις.. κανένας άλλος δεν σε σώζει, άκου με.."

Για άλλη μια φορά, δεν τον άκουσα.!!!

...Και τότε, σαν επίλογο, θα μου θυμίσει κάτι ακόμη τελευταίο..
"Ου φωνήσει σήμερον αλέκτωρ πριν ή τρις απαρνήση μη ειδέναι με".."

Οι Σπόνσορες του Blog

Ελάτε να εξετάσουμε τι σας λέει το κοντέρ σας, αλά και τι "δεν" σας λέει. Και όταν λέω κοντέρ, εννοώ του αυτοκινήτου ή της μηχανής σας.
Δεν θα μιλήσω σήμερα για blogs.

Εάν οδηγάτε στο δρόμο με 60 χιλιόμετρα την ώρα, ταξιδεύετε 60 χιλιόμετρα κάθε 60 λεπτά (μία ώρα). Απο αυτό, μπορούμε να συμπεράνουμε απλά, ότι ταξιδεύουμε ένα χιλιόμετρο κάθε ένα λεπτό.

Απο τη στιγμή που ένα χιλιόμετρο αποτελείται απο 1000 μέτρα και το τρέχουμε σε ένα λεπτό, διαιρώντας το δια 60, βλέπουμε πως τρέχουμε 16,6 μέτρα το δευτερόλεπτο.

Το κοντέρ όμως δεν γράφει πουθενά 16,6 μέτρα το δευτερόλεπτο, οπότε το ξεχνάμε πάντοτε.

Λοιπόν; Πόσο μεγάλη απόσταση είναι τα 16,6 μέτρα;
Κάποια ημέρα, και όταν δεν τεμπελιάζετε τόσο, κι αν έχετε και τον χρόνο φυσικά, βγείτε έξω στο αμάξι σας, και μετρήστε 16,6 μέτρα απο τον μπροστινό σας προφυλακτήρα.
Βάλτε κατόπιν μια καρέκλα στα 16,6 μέτρα, και μπείτε στο αμάξι σας, δίχως να βάλετε μπρός την μηχανή του.

Προσπαθήστε τώρα, να φανταστείτε πως οδηγάτε, και πως φτάνετε την καρέκλα. Προσπαθήστε να κάνετε την διαδρομή ως εκεί, "βλέποντας" νοερά κάθε δευτερόλεπτο, αισθανθείτε την ταχύτητα, τον χρόνο και την απόσταση ως εκεί, και ενώ θα οδηγάτε (φανταστικά πάντα) με 60 χιλιόμετρα την ώρα.

Μετά που θα πάρετε την αίσθηση της απόστασης, φανταστείτε πως δεν είναι καρέκλα εκεί απέναντι, μα ένα αυτοκίνητο, που ζυγίζει κοντά δύο τόννους, ισως και παραπάνω.
Δύο τόνους παγωμένου και σκληρού ατσαλιού. Φανταστείτε τώρα, πως αυτό το αμάξι, το οδηγάει κάποιος που μόλις πήρε το δίπλωμά του σήμερα το πρωί, και τα πίσω φώτα του δεν λειτουργούν.
Το αυτοκίνητο αυτό, θα μπορούσε να σταματήσει για οποιαδήποτε αιτία, ακόμα και δίχως απολύτως κανέναν λόγο. Μπορεί να είδε κάτι ο οδηγός του, ή κάτι να τον τρόμαξε και σταμάτησε απότομα. Είπαμε, είναι ακόμη άπειρος.
Εσείς απλά, φανταστείτε πως δεν λειτουργούν τα φώτα των φρένων του.

Ένα δευτερόλεπτο, δεν είναι πολύς χρόνος κυρίες και κύριοι, για να πάρουμε αποφάσεις κρίσεως, αποφάσεις ζωής και θανάτου, αλλά δεν παύει να αντιπροσωπεύει 16,6 μέτρα απόστασης όταν οδηγάμε με 60/ώρα. Φαντάζεστε πόσο μικραίνει η απόσταση αν διπλασιάσουμε την ταχύτητα; Άρα και ο χρόνος αντίδρασης;
Ενώ πολλαπλασιάζεται το βάρος και τα αποτελέσματα μιας σύγκρουσης, και όχι επι δύο, μα επι πολλές δεκάδες επιπλέον;

Την επόμενη λοιπόν που θα μπείτε στο αμάξι σας, αρχίστε να μαλώνετε το κοντέρ σας. Κακό κοντέρ. Πολύ κακό κοντέρ..! ..Έτσι μού 'ρχεται, να σου κάτσω μιά και να γεμίσει ο τόπος ελατήρια εδώ μέσα..
Αμ δεν φταίει το κοντέρ μας, εμείς φταίμε!

Βασικά, αν σας βοηθάει, γράψτε σε ένα χαρτάκι "60 χλμ/ώρα=16,6 μέτρα/δευτερόλεπτο", και κολήστε το δίπλα στο κοντέρ σας, δίχως να κρύβει τίποτε, και θα ήταν ακόμα καλύτερα, να το βάζατε δίπλα στον αριθμό 60. Φυσικά θα μπορούσατε να βάλετε άλλους αριθμούς, δικής σας επιλογής, το 60 το έβαλα σαν βασικό παράδειγμα, και επειδή όλλα τα τέστ ασφαλείας, γίνονται με αυτήν την ταχύτητα.

Την επόμενη φορά που θα οδηγάτε, και θα είστε σχεδόν κολημένοι πίσω απο το προπορευόμενο αυτοκίνητο, έχοντας αφήσει ανάμεσά σας μια απόσταση ενός η δύο αυτοκινήτων μόνο (δηλαδή περίπου δέκα με δεκαπέντε μέτρα το πολύ), απλά κοιτάξτε το χαρτάκι μπροστά σας, με τα 16,6 μέτρα, και πείτε ΟΧΙ!
Πιστέψτε με, δεν πρόκειται να φτάσετε στον προορισμό σας τόσο γρήγορα όσο νομίζετε, οδηγώντας κάθε φορά τόσο κοντά στο προπορευόμενο όχημα.
Πάντα και για όλλα υπάρχει η πρώτη φορά. Όταν όμως μιλάμε για ταχύτητα, τις περισσότερες φορές, η μία φορά, είναι και η τελευταία. Οδηγάτε με σοφρωσύνη, οι μαγκιές και οι ακροβασίες, είναι για τους μελλοθάνατους η τους φονιάδες της ασφάλτου.
Μη γίνετε ποτέ, ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Θυμηθείτε την καρέκλα απέναντί σας στο δρόμο αν αυτό σας βοηθάει.

Τι κι αν συνεχίζετε ενώ οδηγάτε, να μιλάτε στο κινητό σας, να σκαλίζετε το ράδιο, να κοιτάζετε τον χάρτη, να αγριοκοιτάζετε τους άλλους που σας προσπερνάνε η ακόμη και να βρίζεστε με άλλους, οδηγούς ή πεζούς.. Γεγονός παραμένουν τα 16,6 μέτρα το δευτερόλεπτο.
ΝΑΙ! Είναι γεγονός. Μην πάρετε λοιπον κάποια μέρα το γεγονός αυτό μαζί σας στο νοσοκομείο.

Το κοντέρ σας, δεν σας το λέει αυτό.
Δεν σας λέει όμως ούτε και ψέμματα..!!
Μήπως διαφωνείτε; θα ήθελα πάρα πολύ να μου πείτε, την δική σας γνώμη..

Οι Σπόνσορες του Blog

Το είχα ήδη τονίσει, πάνω απο μία φορά, και δεν ήμουν ο μόνος. Μιλάω για την μάστιγα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. Το Spamm! Τις προάλλες κάθισα και έγραψα ολόκληρη ανάρτηση, δείχνοντας έναν εύκολο και κατανοητό απο τον καθ' ένα τρόπο, πως να φτιάξει ο κάθε ενδιαφερόμενος Newsletter για το blog του. Στα παπάρια τους κάποιοι. Το ένα email διαδέχεται το άλλο. Κάποιες φορές, πάνω απο 4-5, και μάλιστα "καθημερινά" κυρίες κύριοι. Το χειρότερο; ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΑ ΠΟΤΕ ΝΑ ΛΑΒΩ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΜΑΙL. Το επόμενο άσχημο; Μαζί με την διεύθυνσή μου, είναι ορατή μια ολόκληρη λίστα ηλεκτρονικών διευθύνσεων, απο άτομα που τα περισσότερα δεν τα γνωρίζω. Κάτι υποψιάζομαι εν τω μεταξύ. Να σας πω τι (την υποψία μου θα πω λέμε). Κάποιοι, η πιο σωστά "αυτοί οι κάποιοι που σπαμμάρουν", κάθε έναν που τους κάνει Follow η αφήνει ένα σχόλιο σε κάποια ανάρτησή τους, τον βάζουν αυτόματα σε μια λίστα (mailing list) η οποία μεγαλώνει με τον καιρό, παίρνοντας μορφή χιονοστιβάδας. Στέλνουν λοιπόν κάθε τους ανάρτηση στις διευθύνσεις της λίστας αυτής, δίχως να ρωτήσουν ποτέ τους παραλήπτες, _"ρε παιδιά; θέλετε να λαβαίνετε τα κείμενά μου η όχι;". _Όχι!! θα του πούν οι άλλοι με ευγένεια περισσή. _Σκασίλα μου! θα σκευτεί ο δικός μας. Και θα τους στείλει πάραυτα για να τους ευχαριστήσει, την τελευταία αποκλειστική του είδηση, ένα βίντεο της Πιπίτσας Παρτούζογλου, στο γιουπόρν. Κάποιοι πάλι, γίνονται και δικηγόροι αγράμματοι, βάζοντας κάτω απο κάθε email μια παράγραφο, που λέει στο περίπου: "Βάση του Νόμου τάδε, παράγραφου δείνα, αυτό το email δεν μπορεί να θεωρηθεί ως Spam, γιατί αναγράφεται ο αποστολέας και υπάρχει πάντα η δυνατότητα διαγραφής. Η διαγραφή, εννοείται ότι δεν γίνεται αυτόματα, αλά χρειάζεται ολόκληρη διαδικασία. Πρέπει ο αμυνόμενος, να στείλει γράμμα στον επιτιθέμενο, ζητώντας του να σταματήσει τον ασταμάτητο βομβαρδισμό αμάχων. Το αν θα το κάνει ο βομβαρδιστής, αυτό μόνο εκείνος το ξέρει -και ο Θεός φυσικά. Κανένας άλλος. Αγαπητέ μου συμπλογκιστά, Ίσως σε τσαντίζουν όσα σου (ξανα-ματα)γράφω, αλλά δεν υπάρχει άλλη αντοχή. Μας τέλειωσε το νερό, μας πλάκωσαν τα ταβάνια, μας έφαγαν και οι ψείρες. Πόσο να αντέχαμε τέτοια πολιορκία και τέτοιο βομβαρδισμό; Δεν έριχνες καλύτερα μια ατομική, να μην υποφέρουμε; Γιατί δεν φτιάχνεις ένα γ***μένο νιουσλετεράκι όπως όλος ο προοδευτικός κόσμος, και μένεις πάντα πίσω σε ότι κάνεις, τριτοκοσμικούλη κανίβαλλε; Γιατί βάλθηκες να με κάνεις να αλάξω εκ νέου ηλεκτρονικιά αντρέσσα, γεμίζοντάς μου το αποθηκάκι των εισερχομένων, με τα βρωμόσκορδά σου; Γιατί θέλεις να με χάσεις εντελώς απο αναγνώστη, και ακόμη περισσότερο απο φίλο; Ακόμη και στους επιστήθιους φίλους δεν γινόμαστε τόσο ενοχλητικοί. Πρίν κάνουμε οτιδήποτε τους ρωτάμε η τους ειδοποιούμε. Εσυ γιατί δεν κάμνεις ορέ τσίφτη τίποτε απο αυτά; Δεν μας λυπείσαι; Εντροπή ορέ.. Θα σοβαρευτώ λοιπόν, και θα πω για τελευταία φορά κάποια πράγματα, για όσους δεν κατάλαβαν, ή κάνουν τον Κινέζο. Και αν όντως καταλαβαίνουν μόνο Κινέζικα, έχω βρεί και γι αυτό τη λύση. Λιεπόν! 1. Κόψτε τις μ***κίες και σταματήστε το Spamm. 削减和停止Spamm胡言乱语 2. Ρωτάτε πρίν στείλετε αναρτήσεις σας σε άλλους. Μπορεί να μην το επιθυμούν. Αφήστε τους μόνους να αποφασίσουν αν θα εγγραφούν. Μην τους εγγράφετε εσείς μόνοι σας. 您发送前询问您的帖子给其他人。你可能不想要的。给他们单独决定是否录取。你不记录自己。 3. Βάλτε -όσοι αγανακτίσατε- στις μπάρες σας (όπως κι εγώ), το παρακάτω μπλουζάκι:

Οι Σπόνσορες του Blog

Συχνά βλέπουμε τις φράσεις "AdSense" και "AdWords". Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ τους; Αυτή η ανάρτηση εξηγεί τις διαφορές μεταξύ AdSense και AdWords, απο την οπτική γωνία ενός Blogger.

Τι είναι πρώτα-πρώτα αυτά τα δύο. Όταν λέμε AdSense, εννοούμε το "εργαλείο" εκείνο, με το οποίο εμφανίζουμε διαφημίσεις άλλων, στο δικό μας blog. Δηλαδή: * Δημιουργούμε μια ανάρτηση (η μια σελίδα) στην οποία θα τοποθετήσουμε τις όποιες διαφημίσεις που θα επιλέξουμε, και το "πού" θα εμφανίζονται μέσα στο blog, καθώς επίσης, ποιό σχήμα, μέγεθος και χρώμα θα έχουν. Αν θα είναι σε μορφή εικόνας, η σε μορφή Text - Link. * Η Google με τη σειρά της, κάνει κάποιες "συμφωνίες" με άτομα που θέλουν να διαφημιστούν στον χώρο μας, επιλέγει ποιές και τι είδους διαφημίσεις θα εμφανιστούν στο blog μας, και τέλος μας πληρώνει, αν φυσικά έχουμε "επιτυχία" στα clicks των άλλων (περισσότερα επ' αυτού σε λίγο). Όταν λέμε AdWords, εννοούμε πως στην περίπτωση αυτή, "εμείς" διαφημίζουμε, το δικό μας blog (ή οποιαδήποτε άλλη website που διατηρούμε) στα αποτελέσματα αναζήτησης και/ή σε άλλων τα websites ή τα blogs τους. * Εμείς κάνουμε set up την διαφήμιση (το όλο στήσιμό της), και δηλώνουμε πόσο είμαστε διατεθειμένοι να πληρώνουμε, ανα μέρα, και ανα click. * Η Google διαπραγματεύεται (για μας) τις εμφανίσεις των διαφημίσεών μας, (εδώ υπάρχει συναγωνισμός με άλλους που επίσης θέλουν να διαφημιστούν μέσω AdSense, καθώς και με διαφημιζόμενους που έχουν φτιάξει επίσης κάποια επαγγελματικά networks διαφημίσεων), και μας χρεώνει ανάλογα, κι αν οι αναγνώστες μας ανταποκριθούν στην διαφήμισή μας. Κόστος και όφελος: Το AdSense είναι δωρεάν για τους publishers (λέγεσαι "publisher" όταν τοποθετείς AdSense -και γενικά διαφημίσεις- στο blog σου) και πληρώνεσαι όταν οι αναγνώστες σου βλέπουν κλικάροντας διαφημίσεις που προβάλλονται στο blog σου. Το AdWords ΔΕΝ είναι δωρεάν για τους advertisers (advertiser είπαμε λέγεται ο διαφημιζόμενος), αλά αρκετός κόσμος πιστεύει πως αξίζουν τα λεφτά που πληρώνουν και συμφέρουν. Για την εγγραφή, απαιτείται ένα ποσόν (sign-up fee) που διαφέρει απο χώρα σε χώρα (για την Ευρώπη παράδειγμα είναι αν δεν κάνω λάθος περίππου 10 Ευρώ), και πληρώνει ο διαφημιζόμενος (δηλαδή του τα κρατάει αυτόματα η Google) κάθε φορά που κάποιος αναγνώστης κάνει click στην διαφήμισή του (PPC=Pay Per Click), ή -σε κάποιες περιπτώσεις- κάθε φορά που η διαφήμισή του εμφανίζεται (PPV=Pay Per View). Υπάρχει υψηλό επίπεδο διαχείρησης και control στο πόσο θέλετε να πληρώνετε για την κάθε σας διαφήμιση (το minimum είναι 1cent per click) και να καθορίσετε ένα maximum budget για κάθε μέρα (παράδειγμα $1.00). Οπότε: Το AdWords είναι το εργαλείο που μπορεί να δημιουργήσει traffic για σας. Το AdSense είναι το εργαλείο που μπορεί να δημιουργήσει έσσοδα για σας.

Οι Σπόνσορες του Blog

Δημιούργησες ένα καινούργιο blog, με την ελπίδα να γίνεις ένας πετυχημένος, "Α" κατηγορίας blogger ο οποίος ίσως και να καταφέρει να βγάζει τα πρός το ζήν, γράφοντας δύο αναρτήσεις καθημερινά (η και πιο πολλές).
Αυτό το όνειρο το έχουμε οι περισσότεροι απο μας, έτσι δεν είναι;
Σίγουρα κάποιοι τελικά το καταφέρνουν, λίγοι μεν, μα υπάρχουν.

¨Ενα απο τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζει καθ' ένας μας όταν ξεκινάει ένα νέο blog, είναι πως όλλοι μας ξεκινάμε ως "μέτριοι" bloggers.
Κανένας δεν είναι τέλειος άλλωστε, σε κάτι που δεν έχει ξανακάνει πρωτύτερα, και αυτή είναι η αλήθεια για όλους εμάς τους bloggers. Ξεκινώντας ένα blog, είναι σαν να προσπαθούμε να υπερνικήσουμε ένα μεγάλο εμπόδιο, και στην προκειμένη το εμπόδιο είναι ότι, ενώ εμείς ξεκινάμε τώρα, κάποιοι άλλοι έχουν κάνει ήδη μεγάλα άλματα ως αυτή τη στιγμή.

Χρειάζεται χρόνος μέχρι να είμαστε σε θέση να προσφέρουμε ποιοτικό περιεχόμενο σε τακτική βάση, και να είστε βέβαιοι πως οι αναγνώστες και φίλοι μας το γνωρίζουν αυτό και έχουν κατανόηση.
Ακόμη και τα πιο δημοφιλή blogs που υπάρχουν σήμερα, άρχισαν με μικρότερες φιλοδοξίες μέχρι να ανέβουν στην ψηλότερη στάθμη.
Ξεπερνώντας τους τυχόν φόβους ή κάποιες αρνητικές -πεσιμιστικές σκέψεις, πως δεν θα γίνετε ποτέ ένας μεγάλος blogger, θα έχετε κάνει ήδη ένα μεγάλο βήμα, που θα σας βοηθήσει στη συνέχεια να ξεπεράσετε ευκολώτερα τις όποιες δυσκολίες, μέχρι να δείτε πως πράγματι έχετε μεγάλες ικανότητες και πως κάτι ξεχωριστό κινείται, και αυτήν την φορά λόγω της δικής σας παρουσίας, στην blogόσφαιρα.

Υπήρξαν ως τώρα και υπάρχουν εκατοντάδες ιστορίες επιτυχίας για bloggers που πέτυχαν να φτάσουν σε ψηλότερη βαθμίδα, μα ίσως να μην είναι κάτι τέτοιο και δικό σας όνειρο. Ίσως εσείς να θέλετε απλά να αποκτήσετε ένα κάπως μεγάλο αναγνωστικό κοινό -κάτι που όλλοι μας το θέλουμε, έτσι δεν είναι;

Ορίστε λοιπόν μερικά μυστικά που μπορείτε κι εσείς να δοκιμάσετε, και ίσως βοηθήσουν κάποιους απο σας να σπάσουν το φράγμα του "μέτριου" blogger.

Υψώστε τον πύχη

Ακόμη και οι bloggers που έχουν θέσει ως στόχο τη δημιουργία επανάστασης στον χώρο, τώρα κάνουν χρήση των ίδιων μεθόδων προώθησης. Μπορείτε να αλλάξετε πολλά μέσα από το blog σας.
Το πρώτο βήμα για να ανεβάσετε τον πήχη είναι να τοποθετήσετε την κοινότητά σας και τους αναγνώστες σας πρώτα απ' όλλους και όλλα. Ενημερώνετε πάντοτε τους αναγνώστες σας για επερχόμενα θέματα, παρέχοντάς τους όλλα όσα πρέπει να ξέρουν, και βοηθώντας τους να συμμετέχουν. Η συμμετοχή των αναγνωστών για ένα blog, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του.

Ένα πράγμα που σίγουρα πολλοί αναγνώστες σας θα θέλουν να δουν, είναι μια εξέλιξη από εσάς και το σήμα κατατεθέν σας στην πορεία. Μερικές φορές, ακόμα και η μικρότερη αλλαγή κάνει την διαφορά, όπως η εκ νέου ρύθμιση και επανασχεδιασμός του Blog σας (αν χρειάζεται), την προσθήκη κάποιων νέων widget, προσθήκη κάποιων Social Sites, όπως το Facebook και άλλων Link κοινωνικής δικτύωσης. Αυτές οι αλλαγές μπορούν να βοηθήσουν θετικά και να εδραιώσουν το σήμα κατατεθέν σας.

Πιστέψτε στον εαυτό σας

Οι άνθρωποι δεν επιχειρούν να μπούν σε νέες αγορές ή δεν επιδιώκουν να κάνουν το χόμπι τους μερική ή πλήρη απασχόληση και κατ' επέκταση, ροή έξτρα εισοδήματος, επειδή έχουν χαμηλή εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Αν και μπορεί να έχουν μεγάλη ικανότητα σε ένα χόμπι, δεν έχουν την όρεξη, ή το μυαλό ή την επιχειρηματική λογική για πραγματικά κέρδη απο εκεί που δεν το πίστευαν.

Σήμερα, είναι πιο εύκολο από ποτέ να δημιουργήσετε τη δική σας επιχείρηση και να την προωθήσετε μέσω του Διαδικτύου. Δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσε να σας σταματήσει, εκτός από την εύρεση της ιδέας, τον τρόπο και το κίνητρο, τα οποία θα έπρεπε ήδη να έχετε, αν είστε παθιασμένοι με κάποιο πολύ αγαπημένο χόμπι σας.
Πιστεύοντας στον εαυτό σας έχετε κάποια μειονεκτήματα, ωστόσο. Ακόμα κι αν εσείς αισθάνεστε συνεπαρμένοι γι' αυτό που κάνετε, οι αναγνώστες σας δεν αισθάνονται το ίδιο, ίσως και κάποιοι να σας σνομπάρουν, και το γεγονός αυτό μπορεί να σας στοιχίσει. Μην αφήσετε την αρνητικότητα άλλων να σας αποκαρδιώσει ή να σας σταματήσει, ούτε να χάσετε ποτέ τον ενθουσιασμό σας για ότι κάνετε, αλλιώς δεν θα φτάσετε ποτέ τους στόχους σας. Πιστέψτε σε σας.

Αλάξτε συνήθειες

Πώς να εξελιχθείτε από έναν μέτριο blogger σε blogger που τον εμπιστεύονται, εκτιμούν, και σέβονται; Λοιπόν, θα αρχίσω με την αλλαγή των συνηθειών που κάποιους ίσως τους εμποδίζουν από το να πετύχουν να φτάσουν ψηλότερα.
Αν και έχω γράψει ορισμένες από αυτές τις συμβουλές κατά το παρελθόν, συνεχίζω και σήμερα, με ορισμένες ακόμη, με μοναδικό σκοπό να βοηθηθούν κάποιοι. Έστω και ένας blogger να βρεί χρήσιμη αυτήν την ανάρτηση, εμένα μου φτάνει.

Μήν ακολουθείτε "μόδες".
Δημιουργήστε ική σας μόδα. Κινηθείτε γρηγορώτερα και στοχεύστε στην σωστή κατέυθυνση πρίν απο άλλους, γιατί θα έρχεστε πάντα δεύτεροι, τρίτοι η τελευταίοι.
Καταστρώστε ένα Σχέδιο.
"Σχεδιάστε" το σχέδιό σας. Βάλτε στόχους για τον εαυτό σας, καθορίζοντας απο πρίν, πόσο traffic, αναγνώστες, και (ίσως-και γιατί όχι) χρήματα θα θέλατε να δείτε σε μια καθορισμένη χρονική περίοδο στο μέλλον, παράδειγμα, σε έξι μήνες-ένα χρόνο-και πάει λέγοντας.
Μην ξεχνάτε τους τρόπους σας.
Μερικοί bloggers νομίζουν πως το μεγάλο traffic και τα κάποια κέρδη, θα πρέπει να σβήσουν κάθε ηθική, όπως λέμε "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Μην καταφεύγετε στο να κάνετε spamming στους ανθρώπους εκείνους, που σας βοήθησαν με τον τρόπο του ο καθ' ένας να πετύχετε τους στόχους σας, αλλιώς θα χάσετε πολύ σύντομα και την υποστήριξή τους, και αυτούς τους ίδιους.
Προσκοληθείτε σε κάποιο topic ή σε κάτι που είστε εξειδικευμένοι καλά.
Το να "χοροπηδάτε" απο δω κι απο κεί, μπορεί να συμβεί κάποια στιγμή, μα όχι για πολύ, και σίγουρα όχι στην αρχή. Δεν θα μπορείτε να βρείτε τον απαιτούμενο χρόνο για να μπορείτε να συντηρείτε πάνω απο ένα blog, μέχρι να το φτάσετε τουλλάχιστον σε ένα ψηλό βαθμό.
Πάντοτε προσφέρετε ποιότητα.
Αν απλά αναμασάτε ότι κάποιοι άλλοι έχουν πεί πρίν απο σας, δεν θα έχετε κανένα κέρδος, και οι αναγνώστες σας δεν θα βρούν καμία αξία σε αυτό που τους προσφέρετε.

Οι δικές σας γνώμες;

Ποιους άλλους τρόπους θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ένας νέος blogger για τον εαυτό του, ώστε ανάμεσα σε τόσα εκατομμύρια άλλα blogs, να εξακολουθεί να υπάρχει, να "φαίνεται", αλλά, και να αντιπροσωπεύει κάτι ξεχωριστό;
Παρακαλώ αφήστε τις γνώμες και τις ιδέες σας, απο την μέχρι σήμερα προσωπική πείρα που έχετε αποκτήσει, στα σχόλια.
Για κάθε έναν νέο Blogger, που ενδιαφέρεται πραγματικά για όλα τα παραπάνω, να είστε σίγουροι πως κάθε γνώμη δική σας, θα του είναι πολύτιμη.

Οι Σπόνσορες του Blog

Στην φαρμακευτική, όλλα τα φάρμακα έχουν δύο ονόματα, ένα της εταιρείας, και ένα "γενεαλογικό" όνομα.
Για παράδειγμα, η εταιρεία που βγάζει το Tylenol έχει ένα γενικό όνομα, το Acetaminophen. Το Aleve λέγεται και Naproxen. Το Amoxil λέγεται και Amoxicillin όπως και το Advil αναφέρεται και ως Ibuprofen.

Η FDA έψαχνε ένα τέτοιο γενετικό όνομα για το Viagra. Μετά απο προσεκτική επιλογή ενός Team απο ειδικούς της κυβέρνησης, ανακοίνωσαν πρίν λίγο καιρό, πως αποφάσισαν να κάνουν χρήση του γενετικού ονόματος Mycoxafloppin. Επίσης έλαβαν υπ' όψη τους τα ονόματα Mycoxafailin, Mydixadrupin, Mydixarizin, Dixafix, και φυσικά, Ibepokin.

Η Pfizer Corp, ανακοίνωσε επίσης πριν λίγο καιρό, πως το Viagra θα διατίθεται στο εγγύς μέλλον, σε υγρή μορφή, και θα διατεθεί στην αγορά από την Pepsi Cola ως ποτό ενέργειας, κατάλληλο και για χρήση σαν μίξ-ντρίνκ. Θα είναι πλέον δυνατόν για έναν άνδρα να είναι κυριολεκτικά συνεχώς ερεθισμένος.

Προφανώς δεν μπορούμε πλέον να ονομάζουμε αυτό το κατασκεύασμα "αναψυκτικό", εδώ πια μιλάμε για μπάχαλο. Αφήστε που η μετάλλαξή του αυτή, δίνει νέο νόημα στα ονόματα των κοκτέιλ, όπως παράδειγμα θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε "ψηλλά καρύδια" ή το κάπως ντεμοντέ, "άκαμπτο ποτό". Η Pepsi θα εμπορεύεται -λέει- το νέο αφέψημα, με την ονομασία: "ΣΤΥΣΗ ΒΟΥΝΟ".

Σκέψεις που μου 'ρχονται τώρα εμένα:
Τελικά, περισσότερα χρήματα δαπανώνται σήμερα για εμφυτεύματα διόγκωσης στήθους και για το Viagra, απ' ότι για την έρευνα του Αλτσχάιμερ.Προσέξτε το, εδώ υπάρχει πρόβλημα.
Γιατί κατ' εμέ, αυτό σημαίνει, ότι, έως το 2040, θα πρέπει να υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ηλικιωμένων ανθρώπων, με τεράστια στήθη ή τρομερές στύσεις, που όμως δεν θα μπορούν να θυμηθούν για ποιό λόγο τα έχουν όλα αυτά, και ποιά είναι η χρήση τους.

Κάτι ήθελα ακόμη να πώ, αλά, ..το ξέχασα, δεν θυμάμαι και τι έλεγα ως τώρα..!!

Οι Σπόνσορες του Blog

Αυτή αριστερά, είναι η κουνιάδα μου.
Δίπλα της είναι η πεθερά μου.
Στη μέση η κουμπάρα μου.
Δεξιά της είναι η γυναίκα μου και τέρμα δεξιά η αδερφή μου.

Κάτσε, μισό..
Νομίζω η γυναίκα μου είναι αριστερά και δίπλα της η κουνιάδα μου..
Αλά πάλι, αφού η κουνιάδα μου έχασε το τραίνο.. ποιά στον κόρακα είναι η τρίτη;

Είναι ώρες ώρες που θέλω να τις πω "βγάλτε τις μαξιλαροθήκες ρε κορίτσια να ξέρουμε ποιά έχουμε απέναντί μας, σκέτο μπέρδεμα είστε" αλά δεν τολμάω.
Θα με πούνε ρατσιστή, και ότι δεν τις μεταχειρίζομαι σαν ισότιμα μέλη της κοινωνίας.
Εγώ πάντα ήμουν δημοκρατικός άνθρωπος. Τις επιτρέπω για παράδειγμα, να έχουν τρυπίτσες στην μπούρκα που φοράνε, ώστε να βλέπουν κάπως και να μην στουκάρουν πάνω σε κολώνες η σταθμευμένα αμάξια. Άσε τα χαντάκια που στο σκοτάδι δεν τα βλέπεις ούτε με φακό.
Τώρα βέβαια, είναι αρκετά ενοχλητικό σε περίπτωση που χωθεί καμιά μύγα κάτω απο τα σεντόνια και χωθεί στη μπούρκα. Δεν χωράει να φύγει απο τις τρυπίτσες, μα δεν είναι τόσο σοβαρό. Φαντάζεσαι τώρα να έμπαινε καμιά μέλισσα; Λέμε τώρα!

Εμένα όμως προσωπικά, με ενοχλεί όντως που φαίνονται τα χέρια τους. Αυτά τα αλαβάστρινα, πανέμορφα, σέξυ, προκλητικά χέρια, δεν είναι για τα μάτια των περαστικών, που τα κοιτάζουν πεινασμένοι, και τους έρχονται ανήθικες ιδέες. Σκέφτομαι να κάνω καμιά πατέντα, να φοράνε γάντια, με τρυπίτσες κι αυτά, να μην ιδρώνουν, και να μην τους γλυστράνε κι οι σακούλες με τα ψώνια.
Βλέπεις, είμαι δημοκρατικός άνθρωπος, τις δίνω τη χαρά να κρατάνε όλα τα καλά που ψωνίζουμε απο δω κι απο κεί, και να τα κουβαλάνε σπίτι. Εγώ είμαι ανώτερος άνθρωπος. Δεν τους στερώ την χαρά να τα κουβαλάνε, αν και απορώ γιατί τα αγοράζουμε, αφού, και να τα φορέσουν, δεν φαίνονται, κανένας δεν τα βλέπει.
Μπερδεύτηκα τώρα..

Αλά, μα ναι.. φυσικά, τα φοράνε για κείνες, όχι για τους άλλους. Περπατάνε καμαρωτές για παράδειγμα, γιατί "εκείνες ξέρουν" πως απο κάτω απο τις δίπλες των εφτά φορεμάτων, φοράνε και ένα σουτιέν των τριακοσίων εβδομήντα δολλαρίων της "Victorias Secret". Δεν κατάλαβα; πρέπει να φαίνεται;
Βλέπουμε τις ξετσίπωτες στο δρόμο.. μπλιάχχχ!!

Μου ζήτησαν μάλιστα να τις βγάλω και φωτογραφία. Τις βγάζω..ορίστε!

Μπορεί όμως να μου πεί κάποιος ποιά η σκοπιμότητά της; Αφού ποτέ δεν ξέρω "ποιά είναι ποιά!!"
...Και αυτός που μας τραβάει φωτογραφία τώρα απο τ' αριστερά, ποιός είναι πάλι;
Ο ΑΑΤΟΝ;
Τώρα είναι που την κάτσαμε..Ωχ!!

Οι Σπόνσορες του Blog

authors-Giorgos Fakos

Υπάρχουν κάποια γεγονότα στη ζωή που δεν μπορείς να τα εξηγήσεις. Απλά τα δέχεσαι όπως έρχονται... και τα απολαμβάνεις... απολαμβάνεις την φιλία, για παράδειγμα, ενός ανθρώπου, που προσωπικά δεν το ξέρεις, δεν σε ξέρει... κι όμως είναι σαν να γνωρίζεστε χρόνια... απολαμβάνεις τις στιγμές που μιλάς μαζί του, έστω και από το τηλέφωνο, έστω και μέσα από ένα e-mail... και τον νιώθεις ακόμη πιο κοντά σου, όταν ανταποκρίνεται άμεσα στο μήνυμά σου.

Είναι εκείνος που, όταν νιώθεις άσχημα, θα σε πάρει τηλέφωνο να σου πει οτιδήποτε... απλά και μόνο για να δείξει ότι είναι δίπλα σου. Να σου δηλώσει την παρουσία του, έστω και αν βρίσκεται χιλιάδες μίλια μακριά...

Ομως, το ξέρεις, το νιώθεις με μια κουβέντα του... είναι εκεί για σένα... να σου πει μια κουβέντα και να πάρει από πάνω σου το βάρος... την κούραση... την αγωνία... τον πόνο..
Κάποιες φορές οι κουβέντες του είναι σκληρές, αλλά πάντα αληθινές. Λέξεις που σου "τρυπούν" την καρδιά, με τον τρόπο που της εκφράζει.
Και πάντα έχει δίκιο...

Είναι πολλές οι στιγμές που έχω νιώσει την ανάγκη να είναι δίπλα μου. Να τα πίνουμε μαζί, χωρίς να μιλάμε... γιατί ο ένας ξέρει τον άλλον καλά πλέον...
Φίλε, εκεί που είσαι, να είσαι πάντα καλά κι ευτυχισμένος! Και όσο και αν θυμώνεις, εγώ πάντα θα σου λέω ένα μεγάλο "ευχαριστώ"!!!

Οι Σπόνσορες του Blog

Ένα είναι σίγουρο. Η χώρα μας περνάει δύσκολες στιγμές.
Θέλω όμως να σταθώ σ' αυτά που έγιναν, και φοβάμαι πως θα ξαναγίνουν.

Άλλο διαμαρτυρία, άλλο φόνος.
Εδώ μιλάμε για φόνους πλέον. Γίναμε φονιάδες, ναι, όσο ωμό κι αν ακούγεται.
Δολοφονούμε αθώες ψυχές. Δολοφονούμε το μέλλον μας, δολοφονούμε τη χώρα μας.

Και το μόνο που ακούς για δικαιολογία, είναι "φταίνε οι πολιτικοί".
Ας πάρουμε τους τριακόσσιους λοιπόν, και ας τους πετάξουμε στα σκουπίδια. Ας βάλουμε κατόπιν άλλους στη θέση τους. Δήθεν καλύτερα επιλεγμένους αυτή τη φορά. Τα ίδια δεν θα λέμε; Το ίδιο δεν θα φωνάζουμε; Πάλι αυτοί δεν θα φταίνε;
Ποτέ δεν άκουσα να λέει κανείς σε κάποια πορεία, "φταίμε εμείς οι ψηφοφόροι".

Αγαπητοί συμπατριώτες.
Αν τις δύσκολες αυτές στιγμές δεν μονοιάσουμε, και δεν κοιτάξουμε μπροστά, πώς να διορθώσουμε την άσχημη κατάσταση που περνάει η πατρίδα μας, δεν βλέπω να είναι μακρύς ο δρόμος μας.

Έχεις έναν συγγενή.
Τον αγαπάς, τον σέβεσαι, και μαθαίνεις πως 'παράπεσε'. Άρχισε να παίζει σε τυχερά παιχνίδια, σε καζίνα, σε ακολασίες, να μπεκροπίνει, και στο τέλος να μην έχει να φάει.
Σίγουρα θα τρέξεις να του συμπαρασταθείς.
Θα του δώσεις να φάει, θα τον φιλοξενήσεις, θα του δώσεις λίγα χρήματα να έχει, και θα προσπαθήσεις να τον ξαναστήσεις στα πόδια του.
Αν όμως δείς, πως όλα όσα εσυ κάνεις, δεν πιάνουν τόπο, γιατί όσα του δίνεις συνεχίζει να τα παίζει και να τα πίνει, δίχως να κάνει τίποτε ο ίδιος για να βοηθήσει τον εαυτό του, θα πάψεις μια μέρα να τον βοηθάς.
"Χάνω τον καιρό μου μαζί σου' θα του πείς, και θα του γυρίσεις την πλάτη.

Αυτό ακριβώς θα συμβεί αγαπητοί μου φίλοι, και με κάθε φιλικό κράτος που λέει πως μας συμπαθεί, και ότι επιθυμεί να μας βοηθήσει. Αν δούν πως εμείς συνεχίζουμε να σπαταλάμε την βοήθεια που μας δίνουν, αν δούν πως η διαπλοκή και η ρεμούλα συνεχίζουν να υπάρχουν, τότε θα μας γυρίσουν την πλάτη, και πολύ καλά θα κάνουν.

_Εμείς πρέπει πρώτα να αλάξουμε, ύστερα οι πολιτικοί.
_Εμείς πρέπει να μάθουμε να ψηφίζουμε για το καλό του συνόλου, κι όχι απο ιδιοτελή κίνητρα.
_Εμείς πρέπει να πάψουμε κάποτε να λαδώνουμε, για να κάνουμε πιο σίγουρα η πιο γρήγορα κάποια δουλειά μας, χαλώντας και διαφθείροντας μόνοι μας το σύστημα.
_Εμείς πρέπει να μάθουμε να διαμαρτυρόμαστε ειρηνικά και κόσμια, κι όχι να καταστρέφουμε άλλων περιουσίες, η να αφαιρούμε ζωές αθώων.
_Εμείς πρέπει να συνηδειτοποιηθούμε σαν πολίτες, ώστε να έχουμε απαίτηση απο τους πολιτικούς μετά να ακολουθήσουν την τίμια οδό. Όταν ο λαός που είναι η κεφαλή (εφ' όσον ο λαός κυβερνά, και εκλέγει) τότε η βάση, δηλαδή οι πολιτικοί, γιατί να σκέφτονται διαφορετικά;
Πώς μπορούμε, κλέφτες να τους ανεβοκατεβάζουμε, λές και εμείς οι τίμιοι στη θέση τους θα φερόμασταν διαφορετικά. Μάλλον μας ενοχλεί που τρώνε εκείνοι κι όχι εμείς. Άρα κι εδώ ιδιοτέλεια.
Πόσοι απο μας κάνουμε τίμια δήλωση στην εφορία; ΚΑΝΕΝΑΣ, εγώ σας το λέω. ΚΑΝΕΝΑΣ!
Αν όμως μάθουμε κάτι για τον τάδε πολιτικό η επώνυμο, αρχίζουμε τις στριγκλιές σαν υστερικές Κατίνες. "Άρον άρον σταύρωσον αυτόν".
Εμάς μονάχα, αφήστε μας ήσυχους, πιάστε αυτόν.

Φίλε Έλληνα.
Δεν μπορείς να κλείνεις εθνικές οδούς γιατί έτσι σου αρέσει.
Δεν μπορείς να καίς και να καταστρέφεις περιουσίες άλλων, γιατί τάχα αισθάνεσαι οργή.
Δεν μπορείς να τραυματίζεις, η ακόμη χειρότερα, να αφαιρείς τη ζωή άλλων, δεν έχεις το δικαίωμα για κανέναν λόγο.
Δεν βρίσκεις έτσι το δίκιο σου, το χάνεις, και μαζί σου, και όλοι όσοι είχαν το ίδιο δίκιο.

Η χώρα μας πλέον έχει την χειρότερη εικόνα στο εξωτερικό.
Ο μεγαλύτερος οικονομικός πόρος της, ο τουρισμός, θα δεχθεί μετά απο όλλα αυτά, ένα ηχηρό χαστούκι, που θα μεταφράζεται σε απώλειες εκατομμυρίων Ευρώ μέσα σε λίγους μήνες. Και όλλα αυτά, γιατί κάποιοι την είδαν εκτελεστές των δρόμων.

Όχι φόνους.. όχι χαμένες ζωές, δεν αξίζει κανένας σκοπός κάτι τέτοιο..όχι!
Κανένας σκοπός δεν είναι τόσο ιερός, να πεθαίνουν τρείς νέοι άνθρωποι και μια αγέννητη ψυχούλα, επειδή κάποιου του περίσσευε μια μολότωφ.
Όχι, δεν είναι διαμαρτυρία αυτό, φόνος είναι...δολοφονία εκ προμελέτης λέγεται!
Όταν ακούς σειρήνες απο ασθενοφόρα η πυροσβεστικά οχήματα, ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ!
Δεν τα εμποδίζεις για κανέναν λόγο. Ιερό λειτούργημα επιτελούν. Αν χαθεί μια ζωή, εσύ θα είσαι υπέυθυνος. Αν χαθεί μια περιουσία, αν μια οικογένεια μείνει στο δρόμο, εσύ θα είσαι ο φταίχτης..

Ντράπηκα πολύ όταν διάβασα, πως, τα οχήματα της πυροσβεστικής παρεμποδίστηκαν στο να φτάσουν έγκαιρα στον τόπο της φωτιάς, με αποτέλεσμα να χαθούν τέσσερις ζωές.
Ντράπηκα, όταν διάβασα πως στο σημείο της πυρκαγιάς, υπήρχε μεγάλο πλήθος ανθρώπων, μα κανένας δεν προσπάθησε να βοηθήσει τα διστυχισμένα θύματα που έχασαν τη ζωή τους.

Αυτό εμένα μου λέει, πως η κοινωνία στην Ελλάδα νοσσεί.
Ναι, είναι άρωστη.
Και δεν ξέρω αν γιατρεύεται πλέον..

cheap Trapani hotels Italy

Οι Σπόνσορες του Blog

Σοφά λόγια..

Αντί για Email, γράψτε το Blog URL σας

..είμαι και εδω!

Blog Archive

BLOG AWARDS

31 Μάϊος 2010

26 Μάϊος 2010

23 Μάϊος 2010

21 Μάϊος 2010

20 Μάϊος 2010

18 Μάϊος 2010

15 Μάϊος 2010

14 Μάϊος 2010

13 Μάϊος 2010

10 Μάϊος 2010

Υψώστε τον πύχη

Πιστέψτε στον εαυτό σας

Αλάξτε συνήθειες

Οι δικές σας γνώμες;

09 Μάϊος 2010

08 Μάϊος 2010

06 Μάϊος 2010

Search my Blog

Click on image

Refering Blogs

Receive my Posts in PDF

Blog Sponsors

Admin Panel

Few words about this Blog Owner

About The Author

Η γελοιογραφία της εβδομάδας

Γειά σου!

Creative Commons