31 Μαΐου 2010



6 So, you thing you can blog?

Δέν υπάρχει τίποτε βασικά που να ήρθε στην Ελλάδα νωρίς, η ταυτόχρονα, μαζί με άλλες χώρες. Τα πάντα ήρθαν, και θα έρχονται, καθυστερημένα. Ένα απο αυτά, το ΝΕΤ, και κατόπιν -λογικό- το Blogging.
_Βλέπω λοιπόν για παράδειγμα σε κάποια blogs, το 95% των σχολιαστών, να είναι συγγενείς πρώτου βαθμού, και να έχουν ακριβώς το ίδιο όνομα και ίδιο Επώνυμο, το οποίο είναι: "ο/η Ανώνυμος είπε.." Πιστεύω πως 6 στις 10, ο ανώνυμος είναι ο ίδιος ο κάτοχος του blog, που προσπαθεί να προκαλέσει με διάφορες "μπηχτές" τους αναγνώστες ώστε να σχολιάσουν, δημιουργώντας ο ίδιος "σαματά" και "ένταση".
the Twitter fail whale error message.Οι υπόλοιπες 4% περιπτώσεις είναι, είτε κάποιο η κάποια τρομοκρατημένα ανθρωπάκια που θέλουν να πούν τη γνώμη τους δίχως να τους κάνει κανένας "ντά",  η κάποιοι που κινούνται μόνο με μάσκες, αλά παριστάνουν τους νταήδες, βρίζοντας, προσβάλοντας και απειλώντας τους πάντες..κρυμμένοι φυσικά.
Μόνο ένα 0,002% αφορά άτομα που δεν έχουν λογαριασμό, ή που δεν γράφουν βρισιές η σαχλαμάρες, μα παρ' όλλα αυτά προτιμούν την ανωνυμία.

_Λαβαίνω συχνά γράμματα, για να πώ την γνώμη μου για κάποιο blog που τώρα φτιάχνεται η που μόλις τελείωσε, με (κάπου κάπου) ευχαριστίες για την βοήθεια που πήραν απο κάποιες αναρτήσεις μου. Κοιτώντας προσεκτικά, δεν βλέπω πουθενά κάτι απο το δικό μου blog.
Βλέπω όμως να διαφημίζουν κάποια που θεωρούν "ανεβασμένα" με σκοπό πάντα φυσικά, το να αποκομίσουν κάποιο κέρδος απο την δημοτικότητά τους, "λίγα ψίχουλα κάτω απο το τραπέζι", το γνωστό σε όλους μας "γλύψιμο".
Στις πρώτες θέσεις για παράδειμα, έχουν πάντα το Τρωκτικό, για να καταλάβετε τι λέω, και μάλιστα το έχουν και στα ενημερωτικά blog. Κατάντησε δηλαδή ο Έλληνας να ενημερώνεται απο το τρωκτικό. Αν δεν υπήρχε αυτό, θα μέναμε όλοι στο σκοτάδι. Απορώ μετά κι εγώ με τη σειρά μου, γιατί ρωτάνε εμένα και όχι το τρωκτικό, να τους πεί την γνώμη του για το blog τους. Ενημερωτικό blog είναι βρε παιδιά, θα σας ενημερώσει, ρωτήστε τον.
(Στο σημείο αυτό θα δαγκωθούν ίσως κάποιοι φίλοι μου, μα όταν είναι κάτι να πω, θα το πω, δεν μου αρέσει να μασσάω τα λόγια μου)

_Κάθονται κάποιοι (οι περισσότεροι θα έλεγα) και κοιτάζουν, "με τι ασχολείται αυτός και έχει επιτυχία; ..Ααα, με αυτό ε; Κάτσε να τον αντιγράψω, κάνοντας το ίδιο κι εγώ". Καμία έμπνευση απο μόνοι τους, αναμετάδοση χιλιομασημένων ειδήσεων, και τα ίδια λάθη, χωρίς σταματημό.

_Όσον αφορά το Spamm. Μόλις τους κάνεις Follow, σε θεωρούν αυτόματα και λήπτη του Newsletter τους.Κάπου κάτι δεν κατάλαβαν σωστά πάρα πολλοί Έλληνες Blogger. Κωφεύουν επιδεικτικά στις κραυγές των παραληπτών, πως πρόκειται για ενόχληση αυτό που κάνουν, εκμεταλλευόμενοι σε ορισμένες περιπτώσεις την ανέχεια των άλλων, η τον δισταγμό τους να αντιδράσουν.


_Ξημεροβραδιάζονται στο Sync, Facebook, MSN, GTalk,
Facebook logoπαίζοντας τις "κουμπάρες" και δημιουργώντας φιλίες στο άψε σβήσε, τις οποίες φυσικά και χαλάνε και στο..σβήσε (το άψε δεν τους ξανα προλαβαίνει), και ξεροσταλιάζουν στο Alexa, παρακολουθώντας το πού έφτασε σε κατάταξη το blog τους.
Ενώ στο τελευταίο πράγμα που δίνουν σημασία, και που θα έπρεπε, είναι οι ίδιες οι αναρτήσεις τους.

_Επίσης, τελευταία μόδα. Η τσόντα. Ότι μπορεί να τραβήξει κόσμο (και απο πεινασμένους στο ελλαδιστάν, δόξα τον Γιαλαμπή) γίνεται προτοσέλλιδο με κραυγαλέους τίτλους, και ανεβάζουν το ένα τσοντο-βίντεο μετά το άλλο. Απο την τάδε, η τον τάδε, φωτογραφίες γυμνές, ειδήσεις ευτελούς χαρακτήρα και φτηνά κοτσομπολιά, αρκεί να αποκτήσουν επισκεψιμότητα, στοχεύοντας στην περιέργεια του κοινού ή την κουτσομπολίστικη τάση του. Λυπάμαι, μα για μένα προσωπικά, αυτό δεν θεωρείται Blogging.

_Και μετά, όλοι αυτοί, θα έρθουν και θα μου πούν με οίστρο και ποίηση, "εγώ γράφω μόνο για μένα, δεν με ενδιαφέρουν ούτε δόξες, ούτε χρήματα, ούτε κατατάξεις, ούτε τίποτε. Μόνο να αισθάνομαι καλά θέλω όταν γράφω"

Και εγώ, τους λέω πάντα ναι, και με χαμόγελο. Γιατί, είμαι κι εγώ "χθεσινός" βλέπεις, που ιδέα δεν έχει απο τίποτε απολύτως, και ότι του πουν το χάφτει αμάσητο. Ένας που μάλλον ασχολείται με το διαδίκτυο απο μόλις πρόπερσυ, και με το Blogging κάνα δυό τρία χρόνια μονάχα. Μαθαίνω όμως, που θα πάει..
Εσείς, καλού κακού, βγάλτε μόνοι τα συμπεράσματά σας..
Είναι Blogging όλλα όσα ανάφερα παραπάνω; η μήπως σπατάλη χρόνου;
Μπορεί να κάνω και λάθος, και, ουδείς αλάθητος, έτσι δεν είναι;

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

Οι Σπόνσορες του Blog







26 Μαΐου 2010



13 Σώπα ορε τσίφτη;

Έλαβα ένα αγανακτισμένο eMail (και με το δίκιο του) απο έναν φίλο, το οποίο γράφει τα παρακάτω ενδιαφέροντα.

Έχω να κάνω μία δημόσια ερώτηση, προς τον Κύριο Γεώργιο Παπανδρέου, αλλά και σε όλους τους κυρίους του ΠΑΣΟΚ: Αυτός ο "κύριος" που μας αποκαλεί κουφάλες είναι η δεν έιναι μέλος του Ε.Σ. του Πασοκ? Σε ποιούς απευθύνεται και ποιούς απειλεί? Αυτό έιναι το ήθος σας? Δηλαδή δεν φτάνει τα όσα τραβάμε έτσι πως καταντησατε την Ελλάδα μας, αμολύσατε και τα κοματόσκυλα και απειλούν δημοσίως τον κόσμο? Περιμένω μια εξήγηση, όπως επίσης θα περιμένω και μία απολογία απο τον Κύριο Σωκράτη Ξυνίδη για τα μέλη του οργάνου που είναι γραμματέας.
Και ιδού η επίμαχος εικών:



Ψάχνω λιεπόν εις στο αραχνοδίκτυον, βάνω το όνομα του ταραξία, και βλέπω πως έχει και Φατσομπούκιον.. αμέ; Και τι γράφει ορέ Έλληνες κάφροι μου στο Μπίο-γραφικό του; Διαβάστε να δείτε να γελάσωμαν εντεύθεν κι εκείθεν του Ατλαντικού, ομού, πιασμένοι χέρι χέρι..

Bio: Λάτρης, της καλής παρέας, που συναντιέται σε μέρη με ωραία θέα, με μεζέ και ποτό

Μα φυσικά, μαλάκας είναι;
Aφήνει κανένας τέτοιες ηδονικές απολαύσεις;
Αυτές κάφροι μου, είναι για εμάς, το λαό. Να, σαν κι εκείνον τον μαλάκα που έγλυφε τον Γιωργάκη, λέγοντάς του πως θυσιάζει το μισθό του, κι ο "λεβέντης" τον πίστεψε, και πήγε την άλλη μέρα κι έκοψε τον μισθό όλων των Ελλήνων.
Για κάτι σαν κι αυτόν, εσένα και μένα δηλαδή. Με πιάνς;

Όχι όμως και για τα μέλλη του ΠΑΣΟΚ γαμώτο μου, ε, όχι που να πάρει και για τους δοιηκούντας η έχοντας πιάσει την "καλήν"!!
Δεν μπορεί να είναι στα "έσωθεν της μαρμίτας" ένας.. 'ούτε 40ρης' και να απέχει απολαύσεων με καλό μεζέ, καλό ποτό, κι ωραίες θέες.. άντε μην τα πάρω.
Πολλά ζητάτε.

Αφήστε τον νέο να αναπαυθεί, να μπορεί να αποδώσει. Και σας πληροφορώ, αποδίδει!! Μπαίνει και ακούει Γιάννη Πάριο, και τα παίρνει απο κέφι, και ξεσπά απο την υπερκόπωση φωνασκώντας εγγράφως, "Κουφάλες, ερχόμαστε, σας αρέσει δεν σας αρέσει.."

Τώρα βέβαια, το 'κουφάλες ερχόμαστε', δεν το πολυκατάλαβα να σε πώ την αμαρτία μου. Μου δημιούργησε δε, εκτός απο τρόμο κι ανορεξία, και κάποια ακόμη εύλογα ερωτήματα, όπως:

Απο πού έρχεται;
Πόσοι είναι και μιλάει στον πληθυντικό; (μετράει μαζί και τη σκιά του; )
Πού πάει; (η πού πάνε; )
Πού βρίσκονται και ζούν οι "κουφάλες;"
Πού δεν υπάρχουν "κουφάλες;"

Αυτοί μάγκα μου Έλληνα, δεν αλλάζουν χούγια παλληκάρι μου. Αυτοί μόνο φάτσες και ονόματα αλλάζουν, τίποτε άλλο.
Ο μάγκας λέει, ο τσαμπουκάς, ο "Παντελής ο Καμάς"..
Δεν μας .."Καμάς" ορε τρισμέγιστε λέω εγώ;

"Γειά σου,Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"

Οι Σπόνσορες του Blog





23 Μαΐου 2010



3 Η δική μας Γενοκτονία

Πρέπει να είμαστε ο πιο κουτός λαός του κόσμου. Οι πλέον συναισθηματικοί χαμόβλακες της Γής, και οι πλέον ξεχασιάρηδες σε βαθμό καφρίλας.
Αποκαλούμε τους Κούρδους "αδέρφια" μας, για έναν και μόνο λόγο.
Επειδή τους πολεμάνε σήμερα λέει οι Τούρκοι. Δηλαδή, "ο εχθρός του εχθρού μου, αυτόματα γίνεται φίλος κι αδερφός μου.
Προσωπικά, ποτέ δεν θα θεωρήσω αδέρφια μου τα τουρκόφιλα αυτά απομεινάρια, τους Κούρδους.

Κι αν εσύ ο ανιστόρητος ορέγεσαι να τους θεωρείς αδέρφια σου, μάθε πως, εγώ, σαν απόγονος Ελλήνων του Πόντου, τους θεωρώ ίδιους με τους Τούρκους, γιατί όταν οι Τούρκοι έσφαζαν και έκαιγαν ζωντανούς τους συμπατριώτες μου και τους Αρμένιους κατά εκατοντάδες χιλιάδων, είχαν για δεξί τους χέρι τους Κούρδους, οι οποίοι πήγαιναν επίσης και ως εθελοντές και ως μισθοφόροι, να καταληστέψουν (μέχρι και τα χρυσά τους δόντια), να κατασφάξουν άνδρες και γυναικόπαιδα, ή να τα κάψουν ζωντανά μέσα σε κάποιου το σπίτι η μέσα σε κάποια εκκλησία. Αυτοί ήταν τα δεξιά χέρια των Τούρκων στην γενοκτονία των Αρμενίων, τα αδέρφια σου. Εμάς όμως του Πόντιους, δεν μας θεώρησες ποτέ αδέρφια σου. Λες σαχλά ανέκδοτα με καμάρι προσπαθώντας να γελάσεις πρώτος εσυ, θεωρώντας μας κατώτερους, και "μη" Έλληνες.


Σήμερα οι Κούρδοι της Τουρκίας αντιμετωπίζουν το ίδιο σχέδιο εξόντωσης από τους Τούρκους, όμως στις σφαγές των 1,500.000εκ Αρμενίων και των 500,000 Ελλήνων του Πόντου και Μικράς Ασίας, υπήρξαν το δεξί χέρι των Κεμαλικών.

Ο Κωνσταντινοπολίτης Ν. Α. Κωνσταντινίδης στο βιβλίο του “Ο Ελληνισμός και οι Νεότουρκοι” που επανεκδόθηκε το 1995, από τον εκδοτικό οίκο “Αρμενικοί Ορίζοντες” και που ήταν ο ίδιος αυτόπτης μάρτυς της σφαγής 10,000 Αρμενίων της πόλης Ζίλε και των διερχομένων από εκεί αποστολών θανάτου, έγραψε στο ημερολόγιό του:

΄Οταν έληξαν αι σφαγαί, δεν απέμεινεν εν τη πόλει εκείνη ζώσα ψυχή αρμενική. Αι αρμενικαί περιουσίαι εληστεύθησαν. Το μανδικόν εν τω κόσμω κακούργημα αυτό διεπράχθη υπό του επισήμου κράτους, ενεργώ συμπράξει του τουρκικού και του κουρδικού λαού” (Σημερινή, 25.4.1997 άρθρο Ελευθερίας Τράιου)


Επίσης, για όσους από τους προγόνους μου έτυχε να διασωθούν φτάνοντας στην Ρωσία, διαβάστε μερικά αυτούσια κείμενα όσοι τους αποκαλείτε Ρωσοπόντιους, για να ξέρετε για ποιούς Ήρωες μιλάτε.

Σοβιετικές καταδιώξεις

Στο βιβλίο μου Γενοκτονία που εκδόθηκε το 1998 αναφέρομαι και στις σοβιετικές καταδιώξεις των Ελλήνων Ποντίων από τον Καύκασο κατά την διάρκεια του 1940 γιατί πιστεύω η πολιτική εξόντωσης, εθνικού ξεκαθαρίσματος του Τζόζεφ Στάλιν ήταν εξίσου κτηνώδης και απάνθρωπη με εκείνη που συστηματικά ακολούθησαν οι Κεμαλιστές Τούρκοι βοηθούμενοι από Κούρδους, μισθοφόρους (ονομαζόμενους feudal Kurds).

Οπως παραλλήλιζαν οι Βρετανοί αξιωματούχοι την εξόντωση σκύλων από τους Τούρκους (τους παρατούσαν στην Κωνσταντινούπολη αφήνοντάς τους να πεθάνουν απο πείνα και δίψα), ορισμένοι μπορούν να ισχυρίζονται ότι οι Ρώσοι δεν ακολούθησαν πολιτική εξόντωσης των Ελλήνων ή δεν δολοφόνησαν εκατοντάδες ή χιλιάδες Ελλήνων όπως οι Τούρκοι, όμως ο ξεριζωμός τους και η απέλασή τους όπου πολλοί βρήκαν τελικά το θάνατο είναι εξίσου ενοχοποιητική όπως αν τους τουφέκιζαν ή τους κατακομμάτιαζαν. Παράλληλα, να τονίσω ότι, ο ίδιος ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ σε κάποια φάση απολογήθηκε για τις εξοντώσεις εκείνες από τους Σταλινικούς, τις οποίες όντως αναγνώρισε

Στις 18 Οκτωβρίου 1949 η βρετανική εφημερίδα “Daily Telegraph “ δημοσίευσε ανταπόκριση από την Ουάσιγκτον με τίτλο “Μαζικές απελάσεις από τον Καύκασο - Αμερικάνικη Έκθεση - Σοβιετικές ατομικές δοκιμές ή μετακίνηση στρατευμάτων”.

΄Εγραφε το άρθρο στη συνέχεια: “Αμερικανικές πηγές πληροφοριών αναφέρονται σε εκθέσεις τους από τη Ρωσία ότι ουσιαστικά ολόκληρος ο ξένος πληθυσμός της σοβιετικής Καυκασίας έχει απελαθεί σε άλλες περιοχές και ότι ρωσική ατομική έκρηξη που είχε ανακοινωθεί από τις 23 Σεπτεμβρίου του 1949 πραγματοποιήθηκε εκεί, στην Καυκασία”.

(Πέπλο σκότους διατηρείται μέχρι σήμερα για τις συνέπειες της ατομικής εκείνης δοκιμαστικής έκρηξης σε περιοχές όπου υπήρχε μεγάλος ελληνικός πληθυσμός. Σίγουρα έκαναν πειράματα με ζωντανούς ανθρώπους, μετρώντας τις παρενέργειες των ατομικών εκρήξεων. Και τι καλύτερο δώρο για τέτοια πειράματα, απο έναν ξεριζωμένο λαό χωρίς πατρίδα και μέλλον; ).

Από διάφορες εκθέσεις που βρίσκονται στα βρετανικά αρχεία μαθαίνουμε ότι τους ανθρώπους τους σήκωναν από τα σπίτια τους από μεσάνυχτα μέχρι πρωινές ώρες χωρίς προειδοποίηση και τους μετέφερναν σε φορτηγά αγελάδων στο Σοβιετικό Καζακστάν, Δημοκρατία της Κεντρικής Ασίας. Σύμφωνα με επίσημες πληροφορίες η μετακίνηση ξεκίνησε στα μέσα Ιουνίου. Γυναίκες σύζυγοι χωρίστηκαν από τους άνδρες τους, γονείς από τα παιδιά τους. Φθάνοντας στο Καζακστάν οι εκδιωγμένοι και όσοι επέζησαν απλά αφέθηκαν χωρίς στέγη και προμήθειες για την επιβίωσή τους και σκορπίστηκαν στη χώρα σε συλλογικές φάρμες και ζούσαν σε καλύβες χωρίς φως ή κάρβουνο.

Μια χαρακτηριστική περιγραφή των σταλινικών διωγμών έχει ως εξής.

“Στις 13 Ιουνίου κατά τις 2 ώρα πρωινή, επτά ένοπλοι άνδρες επέδρασαν στο σπίτι μας και στο Σουκούμι και μας πήραν διά της βίας σε βαγόνια του σιδηροδρόμου. Ταξιδεύαμε 17 μέρες, εκτεθειμένοι σε κρύο, πείνα και δίψα. Πολλοί συμπατριώτες μας απελαθέντες πέθαιναν μέσα εκεί στα τραίνα.

Μας έφεραν στην έρημο. Δεν υπήρχαν κτισμένα σπίτια. Το νερό δεν ήταν πόσιμο και πολλά παιδιά, ήδη έχουν πεθάνει.

Είναι ερημωμένη περιοχή. Δεν έχουμε τίποτα. Κάποτε υπάρχει λίγο πετρέλαιο για τη φωτιά. Δεν έχουμε ξύλα και δεν ξέρουμε πώς θα ζεσταθούμε το χειμώνα που πλησιάζει. Κάθε Κυριακή υπάρχει λαική αγορά 12 χιλιόμετρα μακριά. ΄Εχουμε να κάνουμε το ταξίδι με τα πόδια, που μας παίρνει 3 ώρες. Στις περιοχές που μας έχουν είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε για μιας ημέρας ημερομίσθιο το αντίστοιχο των 3 ή τεσσάρων ημερών δουλειάς. Για μίας ημέρας ημερομίσθιο μας δίνουν ένα κιλό καλαμπόκι. Τίποτε άλλο.

Οι αιτήσεις μας για άδειες εξόδου απορρίφθηκαν. Η αστυνομία μας πιέζει να αλλάξουμε την εθνικότητά μας. Τα πιστοποιητικά μας που μαρτυρούν την ελληνική μας εθνικότητα έχουν κατασχεθεί από την αστυνομία, που μας λέγει ότι έχουμε μείνει χωρίς πατρίδα. Η Ελλάδα σας έχει αποκηρύξει μας λένε. Στη Μόσχα δεν υπάρχει πλέον ελληνική Πρεσβεία και πρέπει να γίνετε Σοβιετικοί κάτοικοι. Έτσι μας λένε.

Ο χειμώνας είναι πλέον εδώ, και ο παγωμένος άνεμος άρχισε να φυσά. Δεν υπάρχουν καυσόξυλα στην έρημο. Τι θα κάνουμε το χειμώνα;”

Οι εκθέσεις αυτές μαζεύονταν από ζωντανές μαρτυρίες με απόρρητο να μην αποκαλυφθούν οι πηγές.

Η Ελληνική Πρεσβεία στη Μόσχα ήταν ενήμερη των καταστάσεων όπως και οι ξένες πρεσβείες. Μια αναφορά για το θέμα στα βρετανικά αρχεία λέγει συγκεκριμένα: “Θα τους σκορπίσουν, υποθέτω, και δεν θα ξανακούσουμε γι΄αυτούς ποτέ πια”.

Οι Βρετανοί πάντως, προέτρεπαν την τότε ελληνική κυβέρνηση να δώσει άμεση δημοσιότητα στις απελάσεις, διωγμούς και εξοντώσεις των Ελλήνων του Καυκάσου από τις σταλινικές αρχές, και ενόσω το θέμα αποτελούσε καυτή είδηση, ειδικά εφόσον η Σοβιετική ΄Ενωση ήθελε να φαίνεται ότι ήταν ευαίσθητη στις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά δυστυχώς η Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1949 αποφάσισε ουσιαστικά να κλείσει το θέμα προτού κάν να το ανοίξει. Βρετανική αναφορά λέγει: “Εμαθα έμπιστευτικά ότι οι ΄Ελληνες δεν πρόκειται, επαναλαμβάνω, δεν πρόκειται να θέσουν το θέμα στη συζήτηση στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ως παραβίαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων”.
Ενδεικτικά η τότε Ελληνική Κυβέρνηση συμφώνησε με το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ το οποίο έβρισκε ότι ήταν αμφίβολο αν η σοβιετική ενέργεια αποτελούσε κάτι τέτοιο. Αλλά, στην πραγματικότητα δεν ήθελαν να ενοχληθούν σχέσεις και ισορροπίες. Είχαν ήδη διαμελίσει τον κόσμο σε Δυτικό και Ανατολικό Συνασπισμό…

(ΑΑΤΟΝ: εδώ βλέπεις άλλη μία εθνική προδοσία που παίχτηκε εις βάρος του λαού μου, ξανά και ξανά, απο την ίδια την "μάννα Ελλάδα" φίλε. Μια προδοσία που συντελείται ακόμη και σήμερα, με την "μη αναγνώριση" της γενοκτονίας του Ποντιακού και λοιπού ελληνικού πληθυσμού της Μικράς Ασίας, παρά μόνο αναγνώρισαν την ημέρα της 19ης Μαίου σαν ημέρα μνήμης. Τίποτε άλλο. Έτσι αόριστα και γενικευμένα.. μας καταδικάζουν στην λήθη οι δικοί σου Έλληνες, εμάς τους 'μη' Έλληνες. Τρέχουν όμως να παραστήσουν τους καμπόσους όταν πρόκειται για γενοκτονίες Αρμενίων, Κούρδων, Ασσυρίων, Παλαιστινίων.. Αυτοί είναι τα αδέρφια σας, ενώ εμείς είμαστε για σένα οι 'χαζούληδες' οι 'Πόντιοι'..
Εγώ καίγομαι για κάθε γενοκτονία φίλε, όπου κι αν λάβει μέρος. Μα καίγομαι και για την δική μας, την κατάδική μας).

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

12/11/2008


"Γειά σου,Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"


Οι Σπόνσορες του Blog




15 Μαΐου 2010



14 Τι "δεν" σου λέει το κοντέρ σου

Ελάτε να εξετάσουμε τι σας λέει το κοντέρ σας, αλά και τι "δεν" σας λέει. Και όταν λέω κοντέρ, εννοώ του αυτοκινήτου ή της μηχανής σας.
Δεν θα μιλήσω σήμερα για blogs.


Εάν οδηγάτε στο δρόμο με 60 χιλιόμετρα την ώρα, ταξιδεύετε 60 χιλιόμετρα κάθε 60 λεπτά (μία ώρα). Απο αυτό, μπορούμε να συμπεράνουμε απλά, ότι ταξιδεύουμε ένα χιλιόμετρο κάθε ένα λεπτό.

Απο τη στιγμή που ένα χιλιόμετρο αποτελείται απο 1000 μέτρα και το τρέχουμε σε ένα λεπτό, διαιρώντας το δια 60, βλέπουμε πως τρέχουμε 16,6 μέτρα το δευτερόλεπτο.

Το κοντέρ όμως δεν γράφει πουθενά 16,6 μέτρα το δευτερόλεπτο, οπότε το ξεχνάμε πάντοτε.

Λοιπόν; Πόσο μεγάλη απόσταση είναι τα 16,6 μέτρα;
Κάποια ημέρα, και όταν δεν τεμπελιάζετε τόσο, κι αν έχετε και τον χρόνο φυσικά, βγείτε έξω στο αμάξι σας, και μετρήστε 16,6 μέτρα απο τον μπροστινό σας προφυλακτήρα.
Βάλτε κατόπιν μια καρέκλα στα 16,6 μέτρα, και μπείτε στο αμάξι σας, δίχως να βάλετε μπρός την μηχανή του.

Προσπαθήστε τώρα, να φανταστείτε πως οδηγάτε, και πως φτάνετε την καρέκλα. Προσπαθήστε να κάνετε την διαδρομή ως εκεί, "βλέποντας" νοερά κάθε δευτερόλεπτο, αισθανθείτε την ταχύτητα, τον χρόνο και την απόσταση ως εκεί, και ενώ θα οδηγάτε (φανταστικά πάντα) με 60 χιλιόμετρα την ώρα.

Μετά που θα πάρετε την αίσθηση της απόστασης, φανταστείτε πως δεν είναι καρέκλα εκεί απέναντι, μα ένα αυτοκίνητο, που ζυγίζει κοντά δύο τόννους, ισως και παραπάνω.
Δύο τόνους παγωμένου και σκληρού ατσαλιού. Φανταστείτε τώρα, πως αυτό το αμάξι, το οδηγάει κάποιος που μόλις πήρε το δίπλωμά του σήμερα το πρωί, και τα πίσω φώτα του δεν λειτουργούν.
Το αυτοκίνητο αυτό, θα μπορούσε να σταματήσει για οποιαδήποτε αιτία, ακόμα και δίχως απολύτως κανέναν λόγο. Μπορεί να είδε κάτι ο οδηγός του, ή κάτι να τον τρόμαξε και σταμάτησε απότομα. Είπαμε, είναι ακόμη άπειρος.
Εσείς απλά, φανταστείτε πως δεν λειτουργούν τα φώτα των φρένων του.

Ένα δευτερόλεπτο, δεν είναι πολύς χρόνος κυρίες και κύριοι, για να πάρουμε αποφάσεις κρίσεως, αποφάσεις ζωής και θανάτου, αλλά δεν παύει να αντιπροσωπεύει 16,6 μέτρα απόστασης όταν οδηγάμε με 60/ώρα. Φαντάζεστε πόσο μικραίνει η απόσταση αν διπλασιάσουμε την ταχύτητα; Άρα και ο χρόνος αντίδρασης;
Ενώ πολλαπλασιάζεται το βάρος και τα αποτελέσματα μιας σύγκρουσης, και όχι επι δύο, μα επι πολλές δεκάδες επιπλέον;

Την επόμενη λοιπόν που θα μπείτε στο αμάξι σας, αρχίστε να μαλώνετε το κοντέρ σας. Κακό κοντέρ. Πολύ κακό κοντέρ..! ..Έτσι μού 'ρχεται, να σου κάτσω μιά και να γεμίσει ο τόπος ελατήρια εδώ μέσα..
Αμ δεν φταίει το κοντέρ μας, εμείς φταίμε!

Βασικά, αν σας βοηθάει, γράψτε σε ένα χαρτάκι "60 χλμ/ώρα=16,6 μέτρα/δευτερόλεπτο", και κολήστε το δίπλα στο κοντέρ σας, δίχως να κρύβει τίποτε, και θα ήταν ακόμα καλύτερα, να το βάζατε δίπλα στον αριθμό 60. Φυσικά θα μπορούσατε να βάλετε άλλους αριθμούς, δικής σας επιλογής, το 60 το έβαλα σαν βασικό παράδειγμα, και επειδή όλλα τα τέστ ασφαλείας, γίνονται με αυτήν την ταχύτητα.

Την επόμενη φορά που θα οδηγάτε, και θα είστε σχεδόν κολημένοι πίσω απο το προπορευόμενο αυτοκίνητο, έχοντας αφήσει ανάμεσά σας μια απόσταση ενός η δύο αυτοκινήτων μόνο (δηλαδή περίπου δέκα με δεκαπέντε μέτρα το πολύ), απλά κοιτάξτε το χαρτάκι μπροστά σας, με τα 16,6 μέτρα, και πείτε ΟΧΙ!
Πιστέψτε με, δεν πρόκειται να φτάσετε στον προορισμό σας τόσο γρήγορα όσο νομίζετε, οδηγώντας κάθε φορά τόσο κοντά στο προπορευόμενο όχημα.
Πάντα και για όλλα υπάρχει η πρώτη φορά. Όταν όμως μιλάμε για ταχύτητα, τις περισσότερες φορές, η μία φορά, είναι και η τελευταία. Οδηγάτε με σοφρωσύνη, οι μαγκιές και οι ακροβασίες, είναι για τους μελλοθάνατους η τους φονιάδες της ασφάλτου.
Μη γίνετε ποτέ, ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Θυμηθείτε την καρέκλα απέναντί σας στο δρόμο αν αυτό σας βοηθάει.

Τι κι αν συνεχίζετε ενώ οδηγάτε, να μιλάτε στο κινητό σας, να σκαλίζετε το ράδιο, να κοιτάζετε τον χάρτη, να αγριοκοιτάζετε τους άλλους που σας προσπερνάνε η ακόμη και να βρίζεστε με άλλους, οδηγούς ή πεζούς.. Γεγονός παραμένουν τα 16,6 μέτρα το δευτερόλεπτο.
ΝΑΙ! Είναι γεγονός. Μην πάρετε λοιπον κάποια μέρα το γεγονός αυτό μαζί σας στο νοσοκομείο.

Το κοντέρ σας, δεν σας το λέει αυτό.
Δεν σας λέει όμως ούτε και ψέμματα..!!
Μήπως διαφωνείτε; θα ήθελα πάρα πολύ να μου πείτε, την δική σας γνώμη..

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"



Οι Σπόνσορες του Blog




13 Μαΐου 2010



13 Τι είναι τα AdSense και AdWords;

Συχνά βλέπουμε τις φράσεις "AdSense" και "AdWords". Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ τους; Αυτή η ανάρτηση εξηγεί τις διαφορές μεταξύ AdSense και AdWords, απο την οπτική γωνία ενός Blogger.
Τι είναι πρώτα-πρώτα αυτά τα δύο. Όταν λέμε AdSense, εννοούμε το "εργαλείο" εκείνο, με το οποίο εμφανίζουμε διαφημίσεις άλλων, στο δικό μας blog. Δηλαδή: * Δημιουργούμε μια ανάρτηση (η μια σελίδα) στην οποία θα τοποθετήσουμε τις όποιες διαφημίσεις που θα επιλέξουμε, και το "πού" θα εμφανίζονται μέσα στο blog, καθώς επίσης, ποιό σχήμα, μέγεθος και χρώμα θα έχουν. Αν θα είναι σε μορφή εικόνας, η σε μορφή Text - Link. * Η Google με τη σειρά της, κάνει κάποιες "συμφωνίες" με άτομα που θέλουν να διαφημιστούν στον χώρο μας, επιλέγει ποιές και τι είδους διαφημίσεις θα εμφανιστούν στο blog μας, και τέλος μας πληρώνει, αν φυσικά έχουμε "επιτυχία" στα clicks των άλλων (περισσότερα επ' αυτού σε λίγο). Όταν λέμε AdWords, εννοούμε πως στην περίπτωση αυτή, "εμείς" διαφημίζουμε, το δικό μας blog (ή οποιαδήποτε άλλη website που διατηρούμε) στα αποτελέσματα αναζήτησης και/ή σε άλλων τα websites ή τα blogs τους. * Εμείς κάνουμε set up την διαφήμιση (το όλο στήσιμό της), και δηλώνουμε πόσο είμαστε διατεθειμένοι να πληρώνουμε, ανα μέρα, και ανα click. * Η Google διαπραγματεύεται (για μας) τις εμφανίσεις των διαφημίσεών μας, (εδώ υπάρχει συναγωνισμός με άλλους που επίσης θέλουν να διαφημιστούν μέσω AdSense, καθώς και με διαφημιζόμενους που έχουν φτιάξει επίσης κάποια επαγγελματικά networks διαφημίσεων), και μας χρεώνει ανάλογα, κι αν οι αναγνώστες μας ανταποκριθούν στην διαφήμισή μας. Κόστος και όφελος: Το AdSense είναι δωρεάν για τους publishers (λέγεσαι "publisher" όταν τοποθετείς AdSense -και γενικά διαφημίσεις- στο blog σου) και πληρώνεσαι όταν οι αναγνώστες σου βλέπουν κλικάροντας διαφημίσεις που προβάλλονται στο blog σου. Το AdWords ΔΕΝ είναι δωρεάν για τους advertisers (advertiser είπαμε λέγεται ο διαφημιζόμενος), αλά αρκετός κόσμος πιστεύει πως αξίζουν τα λεφτά που πληρώνουν και συμφέρουν. Για την εγγραφή, απαιτείται ένα ποσόν (sign-up fee) που διαφέρει απο χώρα σε χώρα (για την Ευρώπη παράδειγμα είναι αν δεν κάνω λάθος περίππου 10 Ευρώ), και πληρώνει ο διαφημιζόμενος (δηλαδή του τα κρατάει αυτόματα η Google) κάθε φορά που κάποιος αναγνώστης κάνει click στην διαφήμισή του (PPC=Pay Per Click), ή -σε κάποιες περιπτώσεις- κάθε φορά που η διαφήμισή του εμφανίζεται (PPV=Pay Per View). Υπάρχει υψηλό επίπεδο διαχείρησης και control στο πόσο θέλετε να πληρώνετε για την κάθε σας διαφήμιση (το minimum είναι 1cent per click) και να καθορίσετε ένα maximum budget για κάθε μέρα (παράδειγμα $1.00). Οπότε: Το AdWords είναι το εργαλείο που μπορεί να δημιουργήσει traffic για σας. Το AdSense είναι το εργαλείο που μπορεί να δημιουργήσει έσσοδα για σας.
"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"
Οι Σπόνσορες του Blog




10 Μαΐου 2010



12 Κουράστηκες; Διάβασε λίγο εδώ..

Δημιούργησες ένα καινούργιο blog, με την ελπίδα να γίνεις ένας πετυχημένος, "Α" κατηγορίας blogger ο οποίος ίσως και να καταφέρει να βγάζει τα πρός το ζήν, γράφοντας δύο αναρτήσεις καθημερινά (η και πιο πολλές).
Αυτό το όνειρο το έχουμε οι περισσότεροι απο μας, έτσι δεν είναι;
Σίγουρα κάποιοι τελικά το καταφέρνουν, λίγοι μεν, μα υπάρχουν.

¨Ενα απο τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζει καθ' ένας μας όταν ξεκινάει ένα νέο blog, είναι πως όλλοι μας ξεκινάμε ως "μέτριοι" bloggers.
Κανένας δεν είναι τέλειος άλλωστε, σε κάτι που δεν έχει ξανακάνει πρωτύτερα, και αυτή είναι η αλήθεια για όλους εμάς τους bloggers. Ξεκινώντας ένα blog, είναι σαν να προσπαθούμε να υπερνικήσουμε ένα μεγάλο εμπόδιο, και στην προκειμένη το εμπόδιο είναι ότι, ενώ εμείς ξεκινάμε τώρα, κάποιοι άλλοι έχουν κάνει ήδη μεγάλα άλματα ως αυτή τη στιγμή.

Χρειάζεται χρόνος μέχρι να είμαστε σε θέση να προσφέρουμε ποιοτικό περιεχόμενο σε τακτική βάση, και να είστε βέβαιοι πως οι αναγνώστες και φίλοι μας το γνωρίζουν αυτό και έχουν κατανόηση.
Ακόμη και τα πιο δημοφιλή blogs που υπάρχουν σήμερα, άρχισαν με μικρότερες φιλοδοξίες μέχρι να ανέβουν στην ψηλότερη στάθμη.
Ξεπερνώντας τους τυχόν φόβους ή κάποιες αρνητικές -πεσιμιστικές σκέψεις, πως δεν θα γίνετε ποτέ ένας μεγάλος blogger, θα έχετε κάνει ήδη ένα μεγάλο βήμα, που θα σας βοηθήσει στη συνέχεια να ξεπεράσετε ευκολώτερα τις όποιες δυσκολίες, μέχρι να δείτε πως πράγματι έχετε μεγάλες ικανότητες και πως κάτι ξεχωριστό κινείται, και αυτήν την φορά λόγω της δικής σας παρουσίας, στην blogόσφαιρα.

Υπήρξαν ως τώρα και υπάρχουν εκατοντάδες ιστορίες επιτυχίας για bloggers που πέτυχαν να φτάσουν σε ψηλότερη βαθμίδα, μα ίσως να μην είναι κάτι τέτοιο και δικό σας όνειρο. Ίσως εσείς να θέλετε απλά να αποκτήσετε ένα κάπως μεγάλο αναγνωστικό κοινό -κάτι που όλλοι μας το θέλουμε, έτσι δεν είναι;

Ορίστε λοιπόν μερικά μυστικά που μπορείτε κι εσείς να δοκιμάσετε, και ίσως βοηθήσουν κάποιους απο σας να σπάσουν το φράγμα του "μέτριου" blogger.

Υψώστε τον πύχη

Ακόμη και οι bloggers που έχουν θέσει ως στόχο τη δημιουργία επανάστασης στον χώρο, τώρα κάνουν χρήση των ίδιων μεθόδων προώθησης. Μπορείτε να αλλάξετε πολλά μέσα από το blog σας.
Το πρώτο βήμα για να ανεβάσετε τον πήχη είναι να τοποθετήσετε την κοινότητά σας και τους αναγνώστες σας πρώτα απ' όλλους και όλλα. Ενημερώνετε πάντοτε τους αναγνώστες σας για επερχόμενα θέματα, παρέχοντάς τους όλλα όσα πρέπει να ξέρουν, και βοηθώντας τους να συμμετέχουν. Η συμμετοχή των αναγνωστών για ένα blog, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του.

Ένα πράγμα που σίγουρα πολλοί αναγνώστες σας θα θέλουν να δουν, είναι μια εξέλιξη από εσάς και το σήμα κατατεθέν σας στην πορεία. Μερικές φορές, ακόμα και η μικρότερη αλλαγή κάνει την διαφορά, όπως η εκ νέου ρύθμιση και επανασχεδιασμός του Blog σας (αν χρειάζεται), την προσθήκη κάποιων νέων widget, προσθήκη κάποιων Social Sites, όπως το Facebook και άλλων Link κοινωνικής δικτύωσης. Αυτές οι αλλαγές μπορούν να βοηθήσουν θετικά και να εδραιώσουν το σήμα κατατεθέν σας.

Πιστέψτε στον εαυτό σας

Οι άνθρωποι δεν επιχειρούν να μπούν σε νέες αγορές ή δεν επιδιώκουν να κάνουν το χόμπι τους μερική ή πλήρη απασχόληση και κατ' επέκταση, ροή έξτρα εισοδήματος, επειδή έχουν χαμηλή εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Αν και μπορεί να έχουν μεγάλη ικανότητα σε ένα χόμπι, δεν έχουν την όρεξη, ή το μυαλό ή την επιχειρηματική λογική για πραγματικά κέρδη απο εκεί που δεν το πίστευαν.

Σήμερα, είναι πιο εύκολο από ποτέ να δημιουργήσετε τη δική σας επιχείρηση και να την προωθήσετε μέσω του Διαδικτύου. Δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσε να σας σταματήσει, εκτός από την εύρεση της ιδέας, τον τρόπο και το κίνητρο, τα οποία θα έπρεπε ήδη να έχετε, αν είστε παθιασμένοι με κάποιο πολύ αγαπημένο χόμπι σας.
Πιστεύοντας στον εαυτό σας έχετε κάποια μειονεκτήματα, ωστόσο. Ακόμα κι αν εσείς αισθάνεστε συνεπαρμένοι γι' αυτό που κάνετε, οι αναγνώστες σας δεν αισθάνονται το ίδιο, ίσως και κάποιοι να σας σνομπάρουν, και το γεγονός αυτό μπορεί να σας στοιχίσει. Μην αφήσετε την αρνητικότητα άλλων να σας αποκαρδιώσει ή να σας σταματήσει, ούτε να χάσετε ποτέ τον ενθουσιασμό σας για ότι κάνετε, αλλιώς δεν θα φτάσετε ποτέ τους στόχους σας. Πιστέψτε σε σας.

Αλάξτε συνήθειες

Πώς να εξελιχθείτε από έναν μέτριο blogger σε blogger που τον εμπιστεύονται, εκτιμούν, και σέβονται; Λοιπόν, θα αρχίσω με την αλλαγή των συνηθειών που κάποιους ίσως τους εμποδίζουν από το να πετύχουν να φτάσουν ψηλότερα.
Αν και έχω γράψει ορισμένες από αυτές τις συμβουλές κατά το παρελθόν, συνεχίζω και σήμερα, με ορισμένες ακόμη, με μοναδικό σκοπό να βοηθηθούν κάποιοι. Έστω και ένας blogger να βρεί χρήσιμη αυτήν την ανάρτηση, εμένα μου φτάνει.

  • Μήν ακολουθείτε "μόδες".
    Δημιουργήστε ική σας μόδα. Κινηθείτε γρηγορώτερα και στοχεύστε στην σωστή κατέυθυνση πρίν απο άλλους, γιατί θα έρχεστε πάντα δεύτεροι, τρίτοι η τελευταίοι.
  • Καταστρώστε ένα Σχέδιο.
    "Σχεδιάστε" το σχέδιό σας. Βάλτε στόχους για τον εαυτό σας, καθορίζοντας απο πρίν, πόσο traffic, αναγνώστες, και (ίσως-και γιατί όχι) χρήματα θα θέλατε να δείτε σε μια καθορισμένη χρονική περίοδο στο μέλλον, παράδειγμα, σε έξι μήνες-ένα χρόνο-και πάει λέγοντας.
  • Μην ξεχνάτε τους τρόπους σας.
    Μερικοί bloggers νομίζουν πως το μεγάλο traffic και τα κάποια κέρδη, θα πρέπει να σβήσουν κάθε ηθική, όπως λέμε "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Μην καταφεύγετε στο να κάνετε spamming στους ανθρώπους εκείνους, που σας βοήθησαν με τον τρόπο του ο καθ' ένας να πετύχετε τους στόχους σας, αλλιώς θα χάσετε πολύ σύντομα και την υποστήριξή τους, και αυτούς τους ίδιους.
  • Προσκοληθείτε σε κάποιο topic ή σε κάτι που είστε εξειδικευμένοι καλά.
    Το να "χοροπηδάτε" απο δω κι απο κεί, μπορεί να συμβεί κάποια στιγμή, μα όχι για πολύ, και σίγουρα όχι στην αρχή. Δεν θα μπορείτε να βρείτε τον απαιτούμενο χρόνο για να μπορείτε να συντηρείτε πάνω απο ένα blog, μέχρι να το φτάσετε τουλλάχιστον σε ένα ψηλό βαθμό.
  • Πάντοτε προσφέρετε ποιότητα.
    Αν απλά αναμασάτε ότι κάποιοι άλλοι έχουν πεί πρίν απο σας, δεν θα έχετε κανένα κέρδος, και οι αναγνώστες σας δεν θα βρούν καμία αξία σε αυτό που τους προσφέρετε.

Οι δικές σας γνώμες;

Ποιους άλλους τρόπους θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ένας νέος blogger για τον εαυτό του, ώστε ανάμεσα σε τόσα εκατομμύρια άλλα blogs, να εξακολουθεί να υπάρχει, να "φαίνεται", αλλά, και να αντιπροσωπεύει κάτι ξεχωριστό;
Παρακαλώ αφήστε τις γνώμες και τις ιδέες σας, απο την μέχρι σήμερα προσωπική πείρα που έχετε αποκτήσει, στα σχόλια.
Για κάθε έναν νέο Blogger, που ενδιαφέρεται πραγματικά για όλα τα παραπάνω, να είστε σίγουροι πως κάθε γνώμη δική σας, θα του είναι πολύτιμη.

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"



Οι Σπόνσορες του Blog




09 Μαΐου 2010



5 Τι έλεγα; βοηθήστε λίγο

Στην φαρμακευτική, όλλα τα φάρμακα έχουν δύο ονόματα, ένα της εταιρείας, και ένα "γενεαλογικό" όνομα.
Για παράδειγμα, η εταιρεία που βγάζει το Tylenol έχει ένα γενικό όνομα, το Acetaminophen. Το Aleve λέγεται και Naproxen. Το Amoxil λέγεται και Amoxicillin όπως και το Advil αναφέρεται και ως Ibuprofen.

Η FDA έψαχνε ένα τέτοιο γενετικό όνομα για το Viagra. Μετά απο προσεκτική επιλογή ενός Team απο ειδικούς της κυβέρνησης, ανακοίνωσαν πρίν λίγο καιρό, πως αποφάσισαν να κάνουν χρήση του γενετικού ονόματος Mycoxafloppin. Επίσης έλαβαν υπ' όψη τους τα ονόματα Mycoxafailin, Mydixadrupin, Mydixarizin, Dixafix, και φυσικά, Ibepokin.

Η Pfizer Corp, ανακοίνωσε επίσης πριν λίγο καιρό, πως το Viagra θα διατίθεται στο εγγύς μέλλον, σε υγρή μορφή, και θα διατεθεί στην αγορά από την Pepsi Cola ως ποτό ενέργειας, κατάλληλο και για χρήση σαν μίξ-ντρίνκ. Θα είναι πλέον δυνατόν για έναν άνδρα να είναι κυριολεκτικά συνεχώς ερεθισμένος.

Προφανώς δεν μπορούμε πλέον να ονομάζουμε αυτό το κατασκεύασμα "αναψυκτικό", εδώ πια μιλάμε για μπάχαλο. Αφήστε που η μετάλλαξή του αυτή, δίνει νέο νόημα στα ονόματα των κοκτέιλ, όπως παράδειγμα θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε "ψηλλά καρύδια" ή το κάπως ντεμοντέ, "άκαμπτο ποτό". Η Pepsi θα εμπορεύεται -λέει- το νέο αφέψημα, με την ονομασία: "ΣΤΥΣΗ ΒΟΥΝΟ".

Σκέψεις που μου 'ρχονται τώρα εμένα:
Τελικά, περισσότερα χρήματα δαπανώνται σήμερα για εμφυτεύματα διόγκωσης στήθους και για το Viagra, απ' ότι για την έρευνα του Αλτσχάιμερ.Προσέξτε το, εδώ υπάρχει πρόβλημα.
Γιατί κατ' εμέ, αυτό σημαίνει, ότι, έως το 2040, θα πρέπει να υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ηλικιωμένων ανθρώπων, με τεράστια στήθη ή τρομερές στύσεις, που όμως δεν θα μπορούν να θυμηθούν για ποιό λόγο τα έχουν όλα αυτά, και ποιά είναι η χρήση τους.


Κάτι ήθελα ακόμη να πώ, αλά, ..το ξέχασα, δεν θυμάμαι και τι έλεγα ως τώρα..!!

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"



Οι Σπόνσορες του Blog






8 Η ισότητα

Αυτή αριστερά, είναι η κουνιάδα μου.
Δίπλα της είναι η πεθερά μου.
Στη μέση η κουμπάρα μου.
Δεξιά της είναι η γυναίκα μου και τέρμα δεξιά η αδερφή μου.

Κάτσε, μισό..
Νομίζω η γυναίκα μου είναι αριστερά και δίπλα της η κουνιάδα μου..
Αλά πάλι, αφού η κουνιάδα μου έχασε το τραίνο.. ποιά στον κόρακα είναι η τρίτη;

Είναι ώρες ώρες που θέλω να τις πω "βγάλτε τις μαξιλαροθήκες ρε κορίτσια να ξέρουμε ποιά έχουμε απέναντί μας, σκέτο μπέρδεμα είστε" αλά δεν τολμάω.
Θα με πούνε ρατσιστή, και ότι δεν τις μεταχειρίζομαι σαν ισότιμα μέλη της κοινωνίας.
Εγώ πάντα ήμουν δημοκρατικός άνθρωπος. Τις επιτρέπω για παράδειγμα, να έχουν τρυπίτσες στην μπούρκα που φοράνε, ώστε να βλέπουν κάπως και να μην στουκάρουν πάνω σε κολώνες η σταθμευμένα αμάξια. Άσε τα χαντάκια που στο σκοτάδι δεν τα βλέπεις ούτε με φακό.
Τώρα βέβαια, είναι αρκετά ενοχλητικό σε περίπτωση που χωθεί καμιά μύγα κάτω απο τα σεντόνια και χωθεί στη μπούρκα. Δεν χωράει να φύγει απο τις τρυπίτσες, μα δεν είναι τόσο σοβαρό. Φαντάζεσαι τώρα να έμπαινε καμιά μέλισσα; Λέμε τώρα!

Εμένα όμως προσωπικά, με ενοχλεί όντως που φαίνονται τα χέρια τους. Αυτά τα αλαβάστρινα, πανέμορφα, σέξυ, προκλητικά χέρια, δεν είναι για τα μάτια των περαστικών, που τα κοιτάζουν πεινασμένοι, και τους έρχονται ανήθικες ιδέες. Σκέφτομαι να κάνω καμιά πατέντα, να φοράνε γάντια, με τρυπίτσες κι αυτά, να μην ιδρώνουν, και να μην τους γλυστράνε κι οι σακούλες με τα ψώνια.
Βλέπεις, είμαι δημοκρατικός άνθρωπος, τις δίνω τη χαρά να κρατάνε όλα τα καλά που ψωνίζουμε απο δω κι απο κεί, και να τα κουβαλάνε σπίτι. Εγώ είμαι ανώτερος άνθρωπος. Δεν τους στερώ την χαρά να τα κουβαλάνε, αν και απορώ γιατί τα αγοράζουμε, αφού, και να τα φορέσουν, δεν φαίνονται, κανένας δεν τα βλέπει.
Μπερδεύτηκα τώρα..

Αλά, μα ναι.. φυσικά, τα φοράνε για κείνες, όχι για τους άλλους. Περπατάνε καμαρωτές για παράδειγμα, γιατί "εκείνες ξέρουν" πως απο κάτω απο τις δίπλες των εφτά φορεμάτων, φοράνε και ένα σουτιέν των τριακοσίων εβδομήντα δολλαρίων της "Victorias Secret". Δεν κατάλαβα; πρέπει να φαίνεται;
Βλέπουμε τις ξετσίπωτες στο δρόμο.. μπλιάχχχ!!

Μου ζήτησαν μάλιστα να τις βγάλω και φωτογραφία. Τις βγάζω..ορίστε!






Μπορεί όμως να μου πεί κάποιος ποιά η σκοπιμότητά της; Αφού ποτέ δεν ξέρω "ποιά είναι ποιά!!"
...Και αυτός που μας τραβάει φωτογραφία τώρα απο τ' αριστερά, ποιός είναι πάλι;
Ο ΑΑΤΟΝ;
Τώρα είναι που την κάτσαμε..Ωχ!!

"Γειά σου,Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"



Οι Σπόνσορες του Blog




06 Μαΐου 2010



9 Έλληνες, πού πάμε;

Ένα είναι σίγουρο. Η χώρα μας περνάει δύσκολες στιγμές.
Θέλω όμως να σταθώ σ' αυτά που έγιναν, και φοβάμαι πως θα ξαναγίνουν.

Άλλο διαμαρτυρία, άλλο φόνος.
Εδώ μιλάμε για φόνους πλέον. Γίναμε φονιάδες, ναι, όσο ωμό κι αν ακούγεται.
Δολοφονούμε αθώες ψυχές. Δολοφονούμε το μέλλον μας, δολοφονούμε τη χώρα μας.

Και το μόνο που ακούς για δικαιολογία, είναι "φταίνε οι πολιτικοί".
Ας πάρουμε τους τριακόσσιους λοιπόν, και ας τους πετάξουμε στα σκουπίδια. Ας βάλουμε κατόπιν άλλους στη θέση τους. Δήθεν καλύτερα επιλεγμένους αυτή τη φορά. Τα ίδια δεν θα λέμε; Το ίδιο δεν θα φωνάζουμε; Πάλι αυτοί δεν θα φταίνε;
Ποτέ δεν άκουσα να λέει κανείς σε κάποια πορεία, "φταίμε εμείς οι ψηφοφόροι".

Αγαπητοί συμπατριώτες.
Αν τις δύσκολες αυτές στιγμές δεν μονοιάσουμε, και δεν κοιτάξουμε μπροστά, πώς να διορθώσουμε την άσχημη κατάσταση που περνάει η πατρίδα μας, δεν βλέπω να είναι μακρύς ο δρόμος μας.

Έχεις έναν συγγενή.
Τον αγαπάς, τον σέβεσαι, και μαθαίνεις πως 'παράπεσε'. Άρχισε να παίζει σε τυχερά παιχνίδια, σε καζίνα, σε ακολασίες, να μπεκροπίνει, και στο τέλος να μην έχει να φάει.
Σίγουρα θα τρέξεις να του συμπαρασταθείς.
Θα του δώσεις να φάει, θα τον φιλοξενήσεις, θα του δώσεις λίγα χρήματα να έχει, και θα προσπαθήσεις να τον ξαναστήσεις στα πόδια του.
Αν όμως δείς, πως όλα όσα εσυ κάνεις, δεν πιάνουν τόπο, γιατί όσα του δίνεις συνεχίζει να τα παίζει και να τα πίνει, δίχως να κάνει τίποτε ο ίδιος για να βοηθήσει τον εαυτό του, θα πάψεις μια μέρα να τον βοηθάς.
"Χάνω τον καιρό μου μαζί σου' θα του πείς, και θα του γυρίσεις την πλάτη.

Αυτό ακριβώς θα συμβεί αγαπητοί μου φίλοι, και με κάθε φιλικό κράτος που λέει πως μας συμπαθεί, και ότι επιθυμεί να μας βοηθήσει. Αν δούν πως εμείς συνεχίζουμε να σπαταλάμε την βοήθεια που μας δίνουν, αν δούν πως η διαπλοκή και η ρεμούλα συνεχίζουν να υπάρχουν, τότε θα μας γυρίσουν την πλάτη, και πολύ καλά θα κάνουν.

_Εμείς πρέπει πρώτα να αλάξουμε, ύστερα οι πολιτικοί.
_Εμείς πρέπει να μάθουμε να ψηφίζουμε για το καλό του συνόλου, κι όχι απο ιδιοτελή κίνητρα.
_Εμείς πρέπει να πάψουμε κάποτε να λαδώνουμε, για να κάνουμε πιο σίγουρα η πιο γρήγορα κάποια δουλειά μας, χαλώντας και διαφθείροντας μόνοι μας το σύστημα.
_Εμείς πρέπει να μάθουμε να διαμαρτυρόμαστε ειρηνικά και κόσμια, κι όχι να καταστρέφουμε άλλων περιουσίες, η να αφαιρούμε ζωές αθώων.
_Εμείς πρέπει να συνηδειτοποιηθούμε σαν πολίτες, ώστε να έχουμε απαίτηση απο τους πολιτικούς μετά να ακολουθήσουν την τίμια οδό. Όταν ο λαός που είναι η κεφαλή (εφ' όσον ο λαός κυβερνά, και εκλέγει) τότε η βάση, δηλαδή οι πολιτικοί, γιατί να σκέφτονται διαφορετικά;
Πώς μπορούμε, κλέφτες να τους ανεβοκατεβάζουμε, λές και εμείς οι τίμιοι στη θέση τους θα φερόμασταν διαφορετικά. Μάλλον μας ενοχλεί που τρώνε εκείνοι κι όχι εμείς. Άρα κι εδώ ιδιοτέλεια.
Πόσοι απο μας κάνουμε τίμια δήλωση στην εφορία; ΚΑΝΕΝΑΣ, εγώ σας το λέω. ΚΑΝΕΝΑΣ!
Αν όμως μάθουμε κάτι για τον τάδε πολιτικό η επώνυμο, αρχίζουμε τις στριγκλιές σαν υστερικές Κατίνες. "Άρον άρον σταύρωσον αυτόν".
Εμάς μονάχα, αφήστε μας ήσυχους, πιάστε αυτόν.

Φίλε Έλληνα.
Δεν μπορείς να κλείνεις εθνικές οδούς γιατί έτσι σου αρέσει.
Δεν μπορείς να καίς και να καταστρέφεις περιουσίες άλλων, γιατί τάχα αισθάνεσαι οργή.
Δεν μπορείς να τραυματίζεις, η ακόμη χειρότερα, να αφαιρείς τη ζωή άλλων, δεν έχεις το δικαίωμα για κανέναν λόγο.
Δεν βρίσκεις έτσι το δίκιο σου, το χάνεις, και μαζί σου, και όλοι όσοι είχαν το ίδιο δίκιο.

Η χώρα μας πλέον έχει την χειρότερη εικόνα στο εξωτερικό.
Ο μεγαλύτερος οικονομικός πόρος της, ο τουρισμός, θα δεχθεί μετά απο όλλα αυτά, ένα ηχηρό χαστούκι, που θα μεταφράζεται σε απώλειες εκατομμυρίων Ευρώ μέσα σε λίγους μήνες. Και όλλα αυτά, γιατί κάποιοι την είδαν εκτελεστές των δρόμων.

Όχι φόνους.. όχι χαμένες ζωές, δεν αξίζει κανένας σκοπός κάτι τέτοιο..όχι!
Κανένας σκοπός δεν είναι τόσο ιερός, να πεθαίνουν τρείς νέοι άνθρωποι και μια αγέννητη ψυχούλα, επειδή κάποιου του περίσσευε μια μολότωφ.
Όχι, δεν είναι διαμαρτυρία αυτό, φόνος είναι...δολοφονία εκ προμελέτης λέγεται!
Όταν ακούς σειρήνες απο ασθενοφόρα η πυροσβεστικά οχήματα, ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ!
Δεν τα εμποδίζεις για κανέναν λόγο. Ιερό λειτούργημα επιτελούν. Αν χαθεί μια ζωή, εσύ θα είσαι υπέυθυνος. Αν χαθεί μια περιουσία, αν μια οικογένεια μείνει στο δρόμο, εσύ θα είσαι ο φταίχτης..

Ντράπηκα πολύ όταν διάβασα, πως, τα οχήματα της πυροσβεστικής παρεμποδίστηκαν στο να φτάσουν έγκαιρα στον τόπο της φωτιάς, με αποτέλεσμα να χαθούν τέσσερις ζωές.
Ντράπηκα, όταν διάβασα πως στο σημείο της πυρκαγιάς, υπήρχε μεγάλο πλήθος ανθρώπων, μα κανένας δεν προσπάθησε να βοηθήσει τα διστυχισμένα θύματα που έχασαν τη ζωή τους.

Αυτό εμένα μου λέει, πως η κοινωνία στην Ελλάδα νοσσεί.
Ναι, είναι άρωστη.
Και δεν ξέρω αν γιατρεύεται πλέον..



"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"




Οι Σπόνσορες του Blog




04 Μαΐου 2010



7 Δεν θέλω άλο, όχι..!

Άραγε θα δώ κάποια μέρα κανέναν δρόμο που θα λέγεται "Οδός Γεωργίου -Ανδρέα- Παπανδρέου" ; Γιατί είμαι σίγουρος πως ναι.
Βλέπεις φίλε μου, σ' αυτή τη χώρα, οι αξίες έχουν την τάση να χάνονται, και οι θύμησες να ξεθωριάζουν.

Ο ελληνικός λαός, είναι ίσως ο μόνος λαός, που έχει ως εθνική πάθηση, το Αλτσχάϊμερ.
Ξεχνάει τα πάντα σε χρόνο ντέ-τέ. Και μετά, να οι αδριάντες και να οι δρόμοι πρός τιμήν του ένδοξου ήρωα, που έβαλε κι αυτός το λιθαράκι του να πάει κατά διαόλου αυτή η χώρα.

Θέλω να δω μια μέρα έναν ηγέτη, με πυγμή, αξίες και ήθος, με αγάπη πραγματική για την πατρίδα και τους συμπολίτες του, με ευθύνη απέναντι στις νέες γενιές, και σεβασμό μπροστά στις παλιότερες, και άπταιστη γνώση της ιστορίας μας.

Θέλω να δω μια μέρα όλους εκείνους τους πολιτικούς και άτομα του δημοσίου βίου, που ήταν επίορκοι, πίσω απο τα σίδερα. Είμαι σίγουρος πως δεν θα μείνουν και πολλοί έξω.
Θέλω να δω μια μέρα, όλους εκείνους τους επιτήδειους, που έφαγαν με χρυσά κουτάλια προσκολημένοι σαν βδέλλες σε άτομα με θέσεις, κάνοντας κομπίνες και παίρνοντας παράνομες μίζες εις βάρος του συνόλου και της πατρίδας, επίσης στη φυλακή. Είμαι σίγουρος πως θα ελλατωθεί δραστικά ο πληθυσμός της Ελλάδας. Μα κάλιο λίγοι και καλοί, παρά τόση σαπίλα.

Θέλω μια μέρα να δω ονόματα δρόμων αφιερωμένα σε πραγματικούς ήρωες, απο την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Ήρωες που τους ξεχάσαμε, η που κάποιους τους βολεύει να μην τους θυμόμαστε. Να δω θέλω αδριάντες, να στήνονται για χάρη κάποιου απ' αυτούς, για να γίνονται φωτεινό παράδειγμα στις επερχόμενες γεννιές.
Ο ήρωας, πάντα ήρωας είναι, είτε αρχαίος, είτε νεώτερος. Απλά στις μέρες μας είναι αφανείς, εκτός κι αν μας τελειώσανε και ονειροπολούμε άδικα κάποιοι σαν κι εμένα..

Κάποτε, πρίν κάτι μήνες, έγραψα την "Επιστολή ΑΑΤΟΝ 1" και αργότερα την "Επιστολή ΑΑΤΟΝ 2", λέγοντας σε ένα σημείο: "Φοβούμαι ότι εξεδίωξεν λαός τον ανίκανον, και εξέλεξεν ανικανότερον και επικίνδυνον.".

Να δείτε -και μετά λύπης μου βέβαια- που, και πάλι δεν θα βγώ ψεύτης..
Ήδη άρχισε το ξεπούλημα και ο αφανισμός της χώρας απο τον παγκόσμιο χάρτη..
Δεν το βλέπετε; Είστε απολύτως σίγουροι; Ξανακοιτάξτε.. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ !!!

Ψηφίστε την αίτηση για: Online petition - Δημοψήφισμα τώρα

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"




03 Μαΐου 2010



0 Η προίκα !!!

Από  μικρό κορίτσι που θυμάμαι τον εαυτό μου, η μάνα μου συγκέντρωνε προικιά.
Πατροπαράδοτη οικογένεια που πάντα το θηλυκό το θεωρούσε το αδύνατο φύλο. (Τρομάρα στα μπατζάκια μας, μια και το αδύνατο φύλο,έκανε τελικά τα πιο δυνατά στην ζωή του).

Έπρεπε λοιπόν σαν καλή μάνα να έχει να επιδείξει στον μέλλοντα γαμπρό προικιά άξια της κόρης της. Έδινε που έδινε 1,50 με τα χέρια στην ανάταση να μην έχει και κάτι να θαμπώσει τον γαμπρό,μπας και ξεφορτωθεί την κατσίκα που της έκανε δύσκολη την ζωή από τα γεννοφάσκια της;
Το παράξενο στην όλη ιστορία ήταν μια οικογένεια που έμενε απέναντί μας. Αυτή η οικογένεια είχε  ένα παιδί που ήταν λίγο αδύναμο από την φύση του.
Η μαμά του λοιπόν του συγκέντρωνε προίκα σαν να ήταν κορίτσι.
Τον προόριζε για μια πολύφερνη νύφη όταν θα μεγάλωνε.
Λέγκω  την λέγανε. Ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι λίγο πιο μεγάλο από το αγόρι.
Αυτό όμως δεν ενοχλούσε καθόλου την μαμά του αγοριού.
Το είχε βάλει στο μυαλό της έντονα να την κάνει νύφη.
Συγκέντρωνε λοιπόν με περισσό ζήλο τα προικιά.

Τα χρόνια πέρασαν κι η δικιά μου προίκα ήταν ένα τίποτα μπροστά στην προίκα του αγοριού.
Σταγόνα στον ωκεανό.Τι να σου κάνουν 24 σεντόνια, πετσέτες,κωλόπανα κ.λ.π μπροστά στα 160 τεμάχια του αγοριού;
Παντρεύτηκε λοιπόν το αγόρι την καλή μας Λέγκω με τιμή και δόξα και προσκόμισε τα 160 τεμάχια της προίκας του.

Θαμπώθηκε η νύφη και το σόι της από την βαρβάτη προίκα του αγοριού.
Μόνο που δεν κράτησε πολύ ο μήνας του μέλιτος.
Το αγόρι είχε τελικά διαστροφικές  τάσεις.
Άρχισε να εκδίδει την καλή του σε διάφορους προαγωγούς.
Το πιο λυπηρό απ΄`όλα ήταν που όλοι από το συγγενικό περιβάλλον,έβλεπαν, ήξεραν  και δεν μίλαγαν.
Σιωπή κι ανοχή.
Κι εκείνη ανεχόταν το μαρτύριο αγόγγυστα, ελπίζοντας σ`ένα καλύτερο αύριο.
Έτσι την είχαν αναθρέψει από μικρό κορίτσι. Να δέχεται, ν`ανέχεται και ν`αντέχει ότι δεν αντέχεται.

Κάπου εκεί τελειώνει η ιστορία μου.Έφυγα σε άλλη γειτονιά και ποτέ δεν ξαναέμαθα για την Λέγκω.
Άραγε τι να κάνει; Ακόμη αντέχει κι ανέχεται;

Αυτή την ιστορία μου την θύμισε η σημερινή κατάσταση της χώρας μου.
Ο γενικός ξεσηκωμός για τα σκληρά κι άδικα μέτρα κατά των εργαζομένων, από τον φέρελπυ πρωθυπουργό.

Απλώς αναρωτιέμαι  μετά από τις διαμαρτυρίες όλων μας, αν κι ο Γιωργάκης έφερε προίκα από την μαμά του τις 160 έδρες στο κοινοβούλιο.
Γιατί μάλλον κάτι τέτοιο θα πρέπει να έγινε, και κανείς από όλους εμάς που φωνάζουμε σήμερα, να μην είναι υπεύθυνος για ότι ζήσουμε από εδώ και πέρα.

Για το αγγούρι που ζορίζει και δεν δροσίζει.
Κανείς απ`όλους εμάς να μην εμπιστεύθηκε πριν κάτι μήνες το αύριο στο ΠΑΣΟΚΙΣΤΑΝ.
Ποτέ μα ποτέ προεκλογικά, δεν πλέκαμε διθυράμβους για τον άξιο εθνοσωτήρα που έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν.

Ποτέ μα ποτέ δεν ανάρτησε κανείς απ`όλους εσάς που σήμερα κραυγάζετε, την σημαία του ΠΑΣΟΚ στον @χωρο και στο fc τόσες φορές στο παρελθόν, σε σημείο να σιχαίνομαι να μπω  μέσα, γιατί το έργο το είχα δει πολύ πριν  κάνει πρεμιέρα στις πλάτες μας.
Και τώρα ωραία μου πουλάκια κελαηδήστε, μόνο που το κελάηδισμα σας ακούγεται σαν κράξιμο καρακάξας στ`αυτιά τα δικά μου.

Το μόνο λυπηρό είναι ότι εκδιδόμαστε κι εμείς που δεν ψηφίσαμε, σαν την Λέγκω, κι ίσως αρχίσει  να  μας αρέσει τελικά  τόσο πολύ, που να μείνουμε με τα πόδια ανοιχτά μέχρι Δευτέρας παρουσίας το ανάγνωσμα.
Αμήν!!!

"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"




Next Next Next