Ο Νίκος Καπαλίδης, γνωστός με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο «Ράμμος», (που του «έμεινε» χρόνι
α τώρα, σε σημείο ακόμη και οι χωριανοί του, οι φίλοι και οι συμμαθητές του, να τον φωνάζουν μ’ αυτό), γνωστός και ως ΑΑΤΟΝ, (το όνομα που υπογράφει στο blog του «Α! μπε μπα blog»), γεννήθηκε στα Πλατανάκια Σερρών, ένα μικρό χωριό της Μακεδονίας, από γονείς και –εννοείται- προγόνους Πόντιους. Είναι το χωριό αυτό στο οποίο έζησε τα παιδικά του χρόνια και ο αείμνηστος Στέλιος Καζαντζίδης. Μοίρα; Κάρμα; Ότι κι αν είναι ο Νίκος ακολουθεί τα βήματα του μεγαλύτερου –ίσως- τραγουδιστή που έβγαλε ποτέ η Ελλάδα. Έζησε την μισή του ζωή στην Ελλάδα, την άλλη μισή στην Γερμανία, και εδώ και τρία χρόνια ζει στο Τορόντο του Καναδά, αλλά διακαής του πόθος πάντοτε παραμένει η επιστ
ροφή του στην πατρίδα του, την Ελλάδα.
Γιατί τραγουδάς;
«Το τραγούδι και η μουσική γενικότερα, είναι το πάθος μου από παιδική ηλικία. Μέσα από το τραγούδι εκφράζω πρώτα τα δικά μου συναισθήματα, και μετά του κόσμου που με ακούει. Θεωρώ τον εαυτό μου αφάνταστα τυχερό, που μου έδωσε ο Θεός το χάρισμα της «φωνής» και που τόσα χρόνια μπορώ να κάνω αυτό που τόσο πολύ αγαπώ».
Αυτό που κάνεις σήμερα στη ζωή σου, είναι αυτό που πάντα ήθελες;
«Είναι δύσκολη η ερώτηση που μου θέτεις. Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος κάνει όνειρα. Άλλα
πραγματοποιούνται στο διάβα της ζωής μας, άλλα όχι. Σίγουρα θα ήθελα να μην είχα χωρίσει ποτέ, μα δεν ήταν στο χέρι μου. Σίγουρα θα ήθελα να ζω στην πατρίδα μου, δεν ζω όμως. Σίγουρα από την άλλη όμως, ζω πολύ πιο καλά και πολύ πιο άνετα, σε σύγκριση με την ζωή που έκανα για ενάμιση χρόνο στην Ελλάδα, και πριν έρθω στον Καναδά».
Οι γονείς σου είχαν σχέση με το τραγούδι;«Η μητέρα μου ήταν εξαιρετικά καλλίφωνη, μα δεν ασχολήθηκε ποτέ με το τρ
αγούδι. Ο πατέρας μου επίσης καλλίφωνος, έπαιζε και βιολί, και πάντα ήταν το μεράκι του να με δει κι εμένα να παίζω βιολί μια μέρα. Έμαθα μόνος μου τελικά, όπως και την Ποντιακή λύρα.Ο θείος μου που με μεγάλωσε ως την εφηβεία, ήταν ψάλτης, και αυτός με έφερε κοντά στην Βυζαντινή μουσική, παίρνοντάς με από παιδί πάντοτε δίπλα του στο αναλόγιο».
Σε τι περιβάλλον μεγάλωσες;«Όπως είπα πιο πριν, μέχρι τα δεκατέσσερά μου χρόνια μεγάλωσα με τον θείο μου, τους δύο μου παππούδες και τις δύο μου γιαγιάδες. Είχα την τύχη να είναι και οι δύο μου γονείς από το ίδιο χωριό, οπότε ζούσαμε όλοι πολύ κοντά, και είχα καθημερινή επαφή με όλους τους (εκτός τους γονείς, που ήταν μετανάστες στην Γερμανία).Μεγάλωσα σε μια οικογένεια αγαπημένη, μονιασμένη, και ηθική».
Σημαντικότερο ρόλο τελικά στη ζωή μας παίζουν οι επιρροές που δεχόμαστε από το περιβάλλον μας, ή οι επιλογές μας;
«Πιστεύω πως το στενό περιβάλλον μας, βοηθάει από την παιδική μας ηλικία, μέχρι και για χρόνια έπειτα, να διαπλασθεί ένα μεγάλο μέρος του χαρακτήρα μας. Κατόπιν μεγάλο ρόλο παίζουν οι παρέες των φίλων μας και ο περίγυρός μας εν γένει.Οι επιλογές πιστεύω είναι απόρροια των επιρροών που είχαμε δεχτεί στην ζωή μας. Αν είχαμε θετικές επιρροές, ανάλογες είναι και οι επιλογές μας. Σίγουρα κάποιες φορές παρεκκλίνουμε, μα και τα λάθη η οι πειραματισμοί, είναι στην φύση του ανθρώπου».
Κάθε φορά που ερμηνεύεις ένα τραγούδι σε απασχολεί αν είναι αυτό που θέλει να ακούσει ο κόσμος;
«Ανάποδα μου κάνεις την ερώτηση, και να σου πω το γιατί.Συνήθως τραγουδάμε αυτά που θέλει ο κόσμος, κι όχι (όχι πάντα) αυτά που εμείς θα θέλαμε. Αυτό λοιπόν που συχνά με «απασχολεί», δεν είναι αν ο κόσμος ακούει αυτό που θέλει, γιατί αυτό που θέλει ακούει. Με απασχολεί το «τί» θέλει να ακούσει, και πολλές φορές αυτό που ζητάει είναι ευτελή τραγούδια, δίχως καμία ποιότητα, και διασκεδάζει μ’ αυτά. Είναι φορές που όταν μου ζητάνε κάποια που δεν θέλω να τραγουδήσω, να αναγκάζομαι να λέω ψέματα πως δεν τα ξέρω».
Τι κάνει ένα τραγούδι μεγάλο;
«Μεγάλο θα εννοείς «διαχρονικό» υποθέτω. Νομίζω πως αν ο στίχος του είναι απλός, κατανοητός, και «μιλάει» στην ψυχή εκείνου που το ακούει δημιουργώντας του ευχάριστα και ποικίλα συναισθήματα, (ακόμη και λύπης), συνδυασμένο με όμορφη μελωδία, τότε έχει πολλές πιθανότητες να μείνει στην ιστορία».
Ένα μεγάλο τραγούδι είναι αποτέλεσμα της δημιουργίας μιας δυνατής ψυχής, ή ενός πολύ σημαντικού μυαλού;
"Πιστεύω πως είναι συνδυασμός και των δύο, συν το χάρισμα του λόγου. Είναι φοβερά δύσκολο το να αποτυπώσει κανείς τόσα και τόσο έντονα συναισθήματα μέσα σε λίγες λέξεις.
Ανάμεσα στο λαϊκό και το ρεμπέτικο υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές;
Ποτέ μου δεν κατάλαβα την διαφορά. Για μένα υπάρχουν μόνο δύο κατηγορίες τραγουδιών. Τα καλά τραγούδια, και τα κακά τραγούδια. Τα υπόλοιπα τα αφήνω σε κάποιους που είναι βαθύτεροι γνώστες.
Πως γίνεται ένα τραγούδι που έχει δημιουργηθεί σε συγκεκριμένη εποχή και κάτω από συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες να ζει μέχρι σήμερα, όταν όλα έχουν αλλάξει;
«Γιατί εν πρώτοις, δεν πέθαναν όλοι εκείνοι που μεγάλωσαν μ’ αυτά, και δεύτερον, δεν πέθαναν οι ιδέες και οι αξίες που έγιναν αιτία να δημιουργηθούν αυτά τα τραγούδια».
Πιστεύεις στο ταλέντο; Και τι είναι ταλέντο για σένα;
«Απόλυτα θα έλεγα. Ταλέντο θεωρώ το χάρισμα που έχει κάποιος πάνω σε κάτι. Αυτό το κάτι, μπορεί να είναι οτιδήποτε εννοείται. Υπάρχουν πολλοί για παράδειγμα μουσικοί, κάποιοι όμως ξεχωρίζουν. Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν, εκτός την πολλή και σκληρή δουλειά τους πάνω στο αντικείμενο, το ταλέντο τους παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο».
Πως συναντιέται ένας άνθρωπος με το ταλέντο του;
«Πιστεύω πως ο κάθε ένας απο εμάς, μέχρι την εφηβεία του, γνωρίζει ήδη καλά πού έχει κλίση/ταλέντο.Το ζήτημα είναι το αν έχει τις δυνατότητες πάντα να ακολουθήσει το ταλέντο του, η το να υποχρεωθεί να αποκλίνει λόγω των επικρατούντων συνθηκών».
Διακρίνεις σήμερα έλλειψη μεγάλων συνθετών και μεγάλων τραγουδιστών;
«Έλλειψη όχι. Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Ποιός τους ξέρει όμως; Βλέπεις, οι κλίκες και το «κατεστημένο» θέλει μόνο κάποια συγκεκριμένα ονόματα, ή κάποιους που αυτό δημιουργεί και προωθεί, χωρίς να υπάρχει καμία αξιοκρατία. Δεν τους ενδιαφέρει η αξία και η ποιότητα, μα το εμπορικό μόνο μέρος της υπόθεσης. Γι αυτό και ακούμε ενενήντα χάλια και δέκα (ζήτημα) «καλά» τραγούδια».
Υπάρχουν συνθέτες που θα ήθελες να είχες γνωρίσει από κοντά;
«Σίγουρα ναι. Και όχι μόνο κάποιοι που είναι ήδη επώνυμοι, μα και κάποιοι που είναι ανώνυμοι. Πίστεψέ με, θα ένοιωθα την ίδια χαρά αν γνώριζα προσωπικά και τους μεν και τους δε».
Η ενασχόληση με τους στίχους πως προέκυψε;
«Μου άρεσε πολύ να γράφω, από παιδί. Έγραφα στο σχολείο ωραίες εκθέσεις θυμάμαι. Κάποια μέρα, γνώρισα έναν συγγραφέα-ποιητή, τον Γιώργο Κανλή, ο οποίος μου εμφύσησε με τον μοναδικό τρόπο του, το μεράκι να αρχίσω να αποτυπώνω στο χαρτί εικόνες και συναισθήματα. Άρχισα να γράφω και στίχους στα Ποντιακά, και είχα την χαρά να δώ δύο τραγούδια (στίχους) μου να μπαίνουν σε δίσκους, το ένα μάλιστα έγινε επιτυχία, και ακόμη τραγουδιέται».Ποτέ μου όμως δεν θεώρησα τον εαυτό μου επ’ ουδενί «στιχουργό» ή «ποιητή». Απλά μου αρέσει να προσπαθώ όσο μπορώ, και να γράφω κάθε φορά που αισθάνομαι πως έχω έμπνευση".
Η δημιουργία ενός τραγουδιού από σένα τι εκφράζει στην ουσία;
«Αν ρωτήσεις τους ποιητές και τους στιχουργούς, όλοι θα σου πουν μεταξύ των άλλων και το εξής: «Όλες οι δημιουργίες μου, είναι παιδιά μου». Καταθέσεις ψυχής είναι, τυπωμένες στο χαρτί, και ζωγραφισμένες με λέξεις. Απλά, ψάχνεις μετά ποιός θα μπορούσε να «ζήσει» τα ίδια με σένα όταν το έγραφες συναισθήματα, ώστε να το αποδώσει όσο το δυνατόν πιο σωστά και πιο πιστά».
Η δημιουργία ενός τραγουδιού, είναι αποτέλεσμα εμπειριών;
«Θα έλεγα ναι σε γενικές γραμμές, αν και όχι πάντοτε απαραίτητο σαν στοιχείο. Υπάρχουν για παράδειγμα άνθρωποι που γράφουν για φανταστικές στιγμές, που ίσως δεν έζησαν οι ίδιοι. Το κάνουν όμως με τόση τέχνη, που θα ορκιζόσουν πως γράφουν μέσα από δική τους εμπειρία.Θα μπορούσαν κάλλιστα επίσης να περιγράψουν εμπειρίες τρίτων. Πιστεύω να κατάλαβες τι εννοώ».
Πιστεύεις στην έμπνευση; Και τι είναι έμπνευση; Εμείς πηγαίνουμε στην έμπνευση ή έρχεται εκείνη να μας συναντήσει;
«Εμείς δεν μπορούμε να πάμε να την βρούμε. Αν μπορούσαμε να ξέραμε πού βρίσκεται, κάθε λεπτό θα ήμασταν εκεί, σιμά της.Πιστεύω στην έμπνευση, φυσικά και ναι. Είναι η κατάσταση εκείνη που περιέρχεται κάποιος, και που αισθάνεται πως αυτήν ειδικά την στιγμή, έχει κάτι να πει. Συνήθως την αισθανόμαστε πιο συχνά σε στιγμές που είμαστε μελαγχολικοί ή λυπημένοι γενικότερα».
Η ξενιτιά πως προέκυψε; Ως αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, ή περιέχει και το αίσθημα της περιπέτειας και της εξερεύνησης νέων χωρών και λαών;
«Η ξενιτιά στην Γερμανία, προέκυψε από ανάγκη φυγής από καταστάσεις που δεν μπορούσα πλέον να ελέγξω. Στην ανάρτησή μου «το αυτόφωρο», ανάμεσα στο χιούμορ που χρησιμοποιώ για να κάνω την ιστορία πιο «ελαφριά», μιλάω ακριβώς γι αυτό το πράγμα και για τους λόγους που με ανάγκασαν να ξενιτευτώ.Στον Καναδά όμως, έγινε ακριβώς για τους λόγους που ανέφερες. «Ως αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής». Και ευτυχώς την βρήκα πραγματικά, έστω και τώρα».
Το ότι είσαι Έλληνας επηρέασε με οποιοδήποτε τρόπο την καριέρα σου στο εξωτερικό;
«Όχι, δεν νομίζω. Τουλάχιστον όχι αρνητικά. Σε πολλές περιπτώσεις δε, θετικά θα έλεγα. Στο εξωτερικό έχουμε ακόμη συμπάθειες».
Ποιες σημαντικές διαφορές έχεις εντοπίσει μεταξύ της χώρας μας και των χωρών του εξωτερικού, όπου έχεις ζήσει;
«Μεγάλες, τεράστιες θα έλεγα, και σχεδόν στα πάντα.Πρώτα πρώτα, οι ξένοι μαθαίνουν από τα λάθη τους, εμείς όχι. Είναι λιγότερο συναισθηματικοί, και περισσότερο πραγματιστές. Βλέπουν τα πράγματα όπως είναι, και έχουν πάντοτε (ή εφευρίσκουν) λύσεις για όλα. Εμείς είμαστε πιο «μοιρολάτρες» και πιο «παθητικοί» σε ορισμένα ζητήματα. Σίγουρα όμως δεν αλλάζω την Ελλάδα με καμία άλλη χώρα, όσο όμορφη ή πλούσια κι αν είναι. Βλέπεις, το αίμα νερό δεν γίνεται».
Υπάρχουν στιγμές που σε απασχολεί το τι σκέφτονται οι άνθρωποι για ‘σένα;
«Άλλες ναι, άλλες πάλι όχι. Εξαρτάται ποιοί είναι αυτοί που θα σκεφτούν για μένα».
Υπάρχουν άνθρωποι που σε έχουν επηρεάσει με την σκέψη τους και σήμερα να νιώθεις ότι σε συνδέει μαζί τους ένα είδος πνευματικής συγγένειας; Και να νιώθεις πως αν δεν τους είχες συναντήσει μπορεί η πορεία της ζωής σου να ήταν διαφορετική;
«Ναι. Το έχω ζήσει αρκετές φορές στην ζωή μου. Άλλους τους ευγνωμονώ, και άλλους τους χρωστάω ένα γερό μπερντάκι κλωτσιές. Βλέπεις δεν είναι πάντα καλή κάθε αλλαγή πορείας στην ζωή μας».
Τι σε κάνει ν’ αγαπάς έναν άνθρωπο και να δένεσαι μαζί του, ενώ με κάποιον άλλον να μη νιώθεις το ίδιο;
«Το ότι δεν έμαθα να αγαπάω ακόμη σωστά τους ανθρώπους.Δεν μπορείς να ισχυρίζεσαι πως αγαπάς όλους τους ανθρώπους εκτός από έναν, επειδή αυτός σου έκανε κάτι. Αυτό σημαίνει πως, αν και οι υπόλοιποι μου έκαναν ότι μου έκανε κι αυτός, τότε, το ίδιο θα ένοιωθα και για κείνους. Ή τους αγαπάς όλους, η κανέναν. Έ, είμαι ελλιπής, το παραδέχομαι. Για να απαντήσω στην ερώτησή σου όμως, θα πω πως, αγαπάω κάποιον που είναι ταπεινός, δεν είναι χαιρέκακος, και έχει ψυχή παιδιού».
Ποιο είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχεις ακούσει;
«Το παιδικό γέλιο, και το πρώτο κλάμα των παιδιών μου, μόλις γεννήθηκαν».
Ας μιλήσουμε και λίγο για τα blogs. Πιστεύεις ότι θα υποκαταστήσουν κάποια στιγμή τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, εφημερίδα και τηλεόραση;
"Όχι. Και ειδικά στην Ελλάδα, σίγουρα όχι, εκτός κι αν τα αναλάβουν επαγγελματίες δημοσιογράφοι, και πάψουν να υπάρχουν άλλοι τρόποι ενημέρωσης. Κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να γίνει φυσικά».
Πως προέκυψε η επαφή σου με τα blogs;
«Από τότε που ζούσα Γερμανία, έτυχε να πρωτοσυναντήσω τα blogs, δίχως όμως να έχω στην αρχή κατανοήσει ούτε τις δυνατότητές τους, ούτε εν γένει την λειτουργία τους. Συνέχισα κατόπιν και στην Ελλάδα να ασχολούμαι, με τις γνωστές σε όλους δυσκολίες. Βλέπεις στο χωριό μου δεν υπήρχε για παράδειγμα ISDN.Ευτυχώς εδώ στον Καναδά, «λύθηκαν» τα χέρια μου».
Το δικό σου blog είναι από τα πλέον δημοφιλή στην χώρα μας. Τι πιστεύεις ότι είναι αυτό που το καθιστά περισσότερο αγαπητό;
«Τι-πώς-πού είναι στη χώρα μας; Από τα πλέον δημοφιλή; Το δικό μου; Αδυνατώ να το πιστέψω, αλήθεια σου μιλάω. Ειδικά με τον πόλεμο λάσπης που έχω δεχτεί και συνεχίζω να δέχομαι (άσε που δεν μιλάω) θα έλεγα, ίσως από τα πιο μισητά στην Ελλάδα, ναι, όχι όμως δημοφιλή. Με τιμά πάντως η γνώμη σου, όπως με τιμά και το ότι καταδέχτηκες να μου πάρεις αυτήν την συνέντευξη».
Ένα blog που έχει τριψήφιο αριθμό «φίλων» και που σε κάθε ανάρτησή του δέχεται πλήθος σχολίων, είναι τουλάχιστον αγαπητό. Γιατί νομίζεις ότι συμβαίνει αυτό;
«Δεν ξέρω. Στ' αλήθεια δεν ξέρω. Προσπάθησα από την αρχή να είμαι "εγώ", ο εαυτός μου μονάχα, τίποτε περισσότερο, όπως και τίποτε λιγότερο. Με όλες μου τις ατέλειες, αδυναμίες, κακίες, θυμούς, ξεσπάσματα και αρνητικές πλευρές του χαρακτήρα μου, δίχως ποτέ καμία προσπάθεια εξωραϊσμού του προφίλ μου. Απεναντίας με έχω κρεμάσει μονάχος μου άπειρες φορές με τους αυτοσαρκασμούς μου. Πιστεύω πως επέλεξα τον ευθύ δρόμο, και πάντα επώνυμα. Απλά, αυτοί που με δέχτηκαν όπως είμαι και γι αυτό που είμαι, εκτίμησαν το ότι τουλάχιστον ήμουν ειλικρινής, και εμένα μου αρκεί. Οι φίλοι μου είναι για μένα όλη μου η επιβράβευση, και η μεγαλύτερη ηθική ανταμοιβή μου».
Με ποιο τραγούδι θα έκλεινες αυτή την συνέντευξη;
«Αν ήταν να διαλέξω Ποντιακό, θα διάλεγα τους στίχους αυτούς:
«Πατρίδα αραεύω σε,
άμον καταραμένος
σα ξένα είμαι Έλληνας
και σήν Ελλάδαν ξένος»
του Στέλιου Καζαντζίδη.
Αν είναι για λαϊκό, διαλέγω το:
«Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ»
του Νίκου Παπάζογλου»
2. Αμέσως μετά, κλικάρετε στο άλμπουμ που σας ενδιαφέρει να προβάλετε στο ιστολόγιό σας, όπως δείχνω στην 2η εικόνα
3. Αμέσως μετά, συνεχίστε όπως εξηγώ στα παραδείγματα, για να μην γράφω παραπανίσσια λόγια, μιας και οι εικόνες νομίζω είναι τελείως κατατοπιστικές..
4. Μετά ..
5. Κατόπιν...
6. Και τέλος...
Επαναλάβετε τα ίδια ακριβώς βήματα, εάν έχετε πάνω απο ένα άλμπουμ και θέλετε να τα προβάλετε όλλα η κάποια ακόμη απο αυτά, σε κάποιο άλλο σημείο.
Πιστεύω (θέλω να πιστεύω δηλαδή) πως ούτε δύσκολο ήταν, και πως σας το εξήγησα όσο πιο απλά γίνεται με εικόνες, ώστε να σας φανεί ακόμη πιο απλή η διαδικασία.
Ξέρω πως κάποιους θα σας φανεί αρκετά χρήσιμη σαν ανάρτηση..Enjoy!!
2. Αμέσως μετά, κλικάρετε στο άλμπουμ που σας ενδιαφέρει να προβάλετε στο ιστολόγιό σας, όπως δείχνω στην 2η εικόνα
3. Αμέσως μετά, συνεχίστε όπως εξηγώ στα παραδείγματα, για να μην γράφω παραπανίσσια λόγια, μιας και οι εικόνες νομίζω είναι τελείως κατατοπιστικές..
4. Μετά ..
5. Κατόπιν...
6. Και τέλος...
Επαναλάβετε τα ίδια ακριβώς βήματα, εάν έχετε πάνω απο ένα άλμπουμ και θέλετε να τα προβάλετε όλλα η κάποια ακόμη απο αυτά, σε κάποιο άλλο σημείο.
Πιστεύω (θέλω να πιστεύω δηλαδή) πως ούτε δύσκολο ήταν, και πως σας το εξήγησα όσο πιο απλά γίνεται με εικόνες, ώστε να σας φανεί ακόμη πιο απλή η διαδικασία.
Ξέρω πως κάποιους θα σας φανεί αρκετά χρήσιμη σαν ανάρτηση..Enjoy!!
Ζήτησε κάποια στιγμή να ακούσει για λίγο και ποντιακή λύρα, όταν έμαθε πως παίζω εγώ. Δεν μπορούσα να του αρνηθώ.
"Όταν άκουσα τον ήχο της λύρας, μου 'ρθε να κλάψω, συγκινήθηκα, σ' ευχαριστώ", μας είπε σαν ήρθε να μου μιλήσει, μετά που τελείωσα να παίζω και κατέβηκα απο την πίστα.
"Το αγαπάω πολύ αυτό το όργανο, έχω και ένα τραγούδι με λύρα, κι ας μην είμαι Πόντιος".
Τραγούδησε κάποια τραγούδια δικά του, με την υπέροχη μοναδική φωνή του, και κάποια άλλων ερμηνευτών, κάτω απο το θερμότατο χειροκρότημα του κόσμου.
Τραγούδησε μαζί μου κάνοντάς μου δεύτερη φωνή στο "μπαγλαμαδάκι", και χαρίζοντας ευγενικά, λουλούδια, στους συναδέλφους του καλλιτέχνες.
Όταν βγήκα στην πίστα, αισθάνθηκα την ανάγκη να πω δυό λόγια στο μικρόφωνο.
"
7. Δεν κερδίζεις από το blog περισσότερο χάνεις χρόνο. Ίσως το κάνεις επειδή σε ευχαριστεί. Όμως ο κόσμος τι κερδίζει από σένα, τι περισσότερο τους δίνεις και πρέπει να σε διαβάζουν;
