24 Δεκεμβρίου 2010



7 Απορώ, εμείς πώς επιβιώσαμε..

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1945 -1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Είμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες
ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής
θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν
παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό
ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά
κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Μας δέρναν οι δάσκαλοι στο σχολείο, και οι γονείς στο σπίτι, μα εκτός του ότι δεν πάθαμε τίποτε το "ψυχολογικό", κατορθώσαμε και γίναμε άνθρωποι με αρχές και ήθος, παρ' όλο το ξύλο.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί
έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και
παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν
έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και
μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες
την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

(Πηγή: Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.
Τον/Την ευχαριστούμε για το υπέροχο ταξίδι πίσω ..στο χρόνο...)

ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ TO ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΔΙΑ...




Print this post



Related Posts :



7 σχόλια:

Theodosia είπε... Best Blogger Tips

"Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και
μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε."

Καταπληκτικό κείμενο που με ταξίδεψε πίσω σ`εκείνα τα αξέχαστα χρόνια.
Νιώθω τόσο τυχερή που τα έζησα.
Πολλά φιλιά Νικόλα μου!!!


Diatton είπε... Best Blogger Tips

Συνομήλικοι είμαστε φίλε Νίκο. Δε βαριέσαι όμως, κάθε ηλικία αλλά και κάθε εποχή, έχει τα πλεονεκτήματά της αλλά και τα μειονεκτήματά της... Δοθείσης της ευκαιρίας να πούμε και τα ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! Σου στέλνω εγκάρδιες ευχές για ότι καλύτερο! Υγεία, Αγάπη, Εκπλήρωση Προσδοκιών, Ποιότητα Ζωής και Δημιουργία... Και για σένα αλλά και για όλους τους δικούς σου...

ΥΓ. Σου έχω στείλει ένα mail, το έλαβες Νίκο;


AATON είπε... Best Blogger Tips

*** Σία, κι εγώ αισθάνομαι πολύ τυχερός, φιλιά καλή μου και καλές γιορτές.

*** Διάττων, καλά Χριστούγεννα φίλε μου και σε σένα. Γράμμα σου δεν είδα πουθενά, αν δεν σου κάνει κόπο, στείλε μου ξανά σε παρακαλώ όποτε βρείς ευκαιρία;


ephee είπε... Best Blogger Tips

Κοίτα κάτι περίεργες συμπτώσεις.. Μόλις πριν διαβάσω αυτό, ήρθε και διαφώνησε μαζί μου μια ανώνυμη περί ξύλου.. (εδώ)

Το ξύλο το θυμάσαι Νίκε; Μπορείς να χωνέψεις πως τρώγαμε ξύλο από τη μάνα μας και λέγαμε κι ευχαριστώ;
Πως επιζήσαμε και βγήκαμε και σόφρωνες, απορώ!
Βέβαια απορώ και πως επιζήσαμε σκίζοντας κάθε βδομάδα τα γόνατά μας, πέφτοντας από τα βράχια στη θάλασσα, παίζοντας άγριο ξύλο με τα γειτονόπουλα, και όσο κι αν απορώ, το προτιμώ από το εικονικό μεγάλωμα σε κονσέρβα που βιώνουν σήμερα τα κατακαημένα τα πιτσιρίκια..

Θυμάμαι διακοπές που οδήγησα σχεδόν σε όλη τη δυτική Ελλάδα, και η κοπέλα (μικρότερη) που ήταν μαζί μου δεν ήξερε πως είναι οι αλεπούδες και οι αετοί. Νόμιζε πως η Λευκάδα ήταν γεμάτη αδέσποτα σκυλιά, και πως στην Κλεισούρα φώλιαζαν κουρούνες... (υπερμεγέθεις)


AATON είπε... Best Blogger Tips

Ευλογημένο ξύλο θα το έλεγα. Σήμερα δεν μπορείς ούτε να τα στραβοκοιτάξεις, σε κάνουν λέει μήνυση. Γι αυτό γέμισε ο ντουνιάς κακομαθημένα, άχρηστα, ανώριμα και ανίκανα κωλόπαιδα, πανέξυπνα απο ποσότητα πληροφοριών και γνώσεων, μα ανίδεα απο το τι σημαίνει ζωή. Δίχως τρόπους, δίχως σεβασμό, δίχως ιδανικά, ήθος, ντροπή και σθένος.


mary είπε... Best Blogger Tips

anepanalhpta hronia,polles fores oute to xylo htan aparaithto.thymame tous goneis mou otan ekana kamia malakia,akomh kai se megalhterh hlikia.ena vlema htan arketo gia na thn kopseis mahairi.twra then hampariazoun tipota.sumfwnw mazi sou niko,apo kwlopaitha ews remalia arahta stous kanapethes,stous ypologistes kai sta krevatia. kai o mhnas ehei ennia.


Ανώνυμος είπε... Best Blogger Tips

Μπράβο ρε φίλε και τι δεν είπες είμαι του 46 και μεγάλωσα όπως ακριβώς περιέγραψες στο διαβολόρεμα με όλα τα καλά παιδιά της εποχής μου και ήταν όλοι καλά παιδιά.Παλλά θα ήθελα να συμληρώσω όπως, εμείς είμαστε οι χίππυς τα παιδιά των λουλουδιών οι μαλλιάδες τα κορίτσια με το μινι και τα παντελόνια κλασικά η καμπάνα που κάναμε τα πάρτυ μας για να χουφτώσουμε και λίγο με τρόπο βέβαια και όχι χυδέα και τόσα άλλα γνωστά όμως δεν μου επιτρέπεται να μακρυγορίσω.Όμως θα πρέπςι να παραδεχθούμε όλοι εμείς αυτής της γενιάς ότι εμείς προετοιμάσαμε το έδαφος για αυτή τη χαλαρωση για αυτό το τέντωμα του λάστιχου με καλή πρόθεση λέω εγώ αλλά κάπου χάσαμε τη μπάλα δεν πειράζει όμως ο καιρός έχει γυρίσματα. Νάσε καλά ρε φίλε.Χρύσανθος


Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next