10 Οκτωβρίου 2010



8 ο Λευτέρης ο απείθαρχος

Νίκο, κάτσε λίγο στο μαγαζί μέχρι να γυρίσω, μου 'πε η μάννα μου ένα μεσημέρι, θα ανέβω επάνω για λίγο, έχω κάτι ρούχα στο πλυντήριο.

Μπήκα μέσα στο μαγαζί -καφετέρια για να ξέρετε γιατί μαγαζί μιλάμε-, και είδα 3-4 τραπέζια γεμάτα με χωριανούς μας. Μια παρέα τεσσάρων ατόμων, καθόταν στο παταράκι, ένας υπερυψωμένος χώρος δηλαδή, στο μαγαζί. Μπροστά του ο καθ' ένας είχε ένα μισοάδειο ποτήρι φραπέ, και μια σταχτοθήκη τεράστια, η οποία ήταν γεμάτη τίγκα με τσόφλια από πασατέμπο. Πάνω στο σεμεδάκι του τραπεζιού, επίσης σωρός τσόφλια από σπόρια. Δεν χωράγανε στην σταχτοθήκη βλέπεις.
Η ταχύτητα που τα τρώγανε ήταν το κάτι άλλο. Ειδικά ο ένας απο αυτούς, ο Λευτέρης, είχε προταθεί να λάβει μέρος σε Ολυμπιακούς αγώνες, μιλάμε για μοτέρ ο άνθρωπος. Ο κόσμος τρώει σπόρια για να τα απολαύσει. Αυτός τα έτρωγε για να του πούνε μπράβο.

Από πάντα δεν τα χώνευα τα σπόρια. Μου την έδιναν αφάνταστα, ειδικά το ότι, άμα τα αρχίσεις, δεν σταματάς μέχρι να τελειώσουν. Σκέτη ψώρα, γι αυτό και τα έλεγα "ψώρια". Πλησίασα το τραπέζι, πήρα την κατάμεστη σταχτοθήκη.. δηλαδή..τι σταχτοθήκη, σαν γαβάθα ήτανε, την άδειασα, την έβαλα για πλύσιμο και τους την πήγα πάλι καθαρή. Καθάρισα και το σεμεδάκι, το τραπέζι, και κάτω από το τραπέζι.. τα τσόφλια, και τους είπα με ύφος μελιστάλαχτο, σαν φίδι, "παιδιά, θα σας παρακαλέσω πολύ, όχι άλλα σπόρια μέσα στο μαγαζί".

Οι τρεις συμφώνησαν. Ο Λευτέρης σήκωσε μπαϊράκι.
_Η κυρά Μέλα (η μάννα μου) μας αφήνει.
_Λευτέρη, με τον γιό της μιλάς, και αυτός, δεν αφήνει. Σου θυμίζω τη μάννα μου μήπως σε κάτι;
_Και ποιος είσαι εσύ που θα μας κάνεις κουμάντο ρε με τα λεφτά μας;
_Ο μαγαζάτορας. Και ρε φίλε; Με ποια λεφτά σου; Που μου είσαι μισή μέρα αραχτός στο μαγαζί, με μισό φραπέ μπροστά σου, και μου τον λιβανίζεις τρώγοντας σπόρια; Στο φινάλε, με τα λεφτά σου, δεν μπήκες και συνέταιρος στο μαγαζί μου.. σοβαρέψου. Θέλεις να φας σπόρια; Φάτα έξω, φάτα αλλού, εδώ μέσα δεν τα θέλω. Δεν έχω το δικαίωμα να σου πω μην τρώς σπόρια στο μαγαζί μου; Και ήμουν και ευγενικός, γιατί συνήθως είμαι ..βάνδαλος.
_Εγώ θα τρώω όπου θέλω.. είπε με ύφος μάγκα, και ξανά πέταξε άλλο ένα τσόφλι στην ..γαβάθα.

Πήρα ανάποδες στροφές, μα έκανα μια ακόμη προσπάθεια να μην συγχυστώ με τον κάφρο.
Ξαναπήρα την σταχτοθήκη με το ένα τσόφλι μέσα, την άδειασα, την καθάρισα και την ξαναπήγα. Μέχρι να γυρίσω, το γαϊδούρι είχε πετάξει πάνω στον σεμέ κι άλλα τσόφλια, επιδεικτικά, όσα πρόλαβε να φάει.
Ααααα!!....Ως εδώ μαλάκα!!

Τον βούτηξα από τον γιακά, και άρχισα να τον σέρνω προς τις σκάλες, ενώ μου φώναζε να τον αφήσω.
Αμ δε σ' αφήνω ζαγάρι, γιατί θα φας κι άλλα εσύ, σε ξέρω.
Στις σκάλες μπροστά, του έδωσα κι ένα σουτ, όλο δικό του. Με τη φόρα που τις κατέβηκε, έφαγε ένα σόρδο στο τσιμέντο, που βάσταγε την ουρά του. Έπεσε κάπως άτσαλα βλέπεις το ..παιδί-βιολί..
_"Και τον καφέ σου στον κερνάω εγώ".., του φώναξα καθώς έφευγε φωνάζοντας κάτι για τα λεφτά του και την κυρά του.. δε θυμάμαι πως το 'πε ακριβώς.

Η μάννα μου, που εκείνη τη στιγμή ήταν στο μπαλκόνι, ..περίεργο, δεν έχουμε το πλυντήριο στο μπαλκόνι, μα, τέλος πάντων.. είδε την βιαία έξωσιν του Ελευθερίου, και καταβέβηκεν αλαφιασμένη τας σκάλας..

Δίχως καν να ρωτήσει τι έγινε, μου λέει με υψωμένη και άγρια φωνή..
"Σήκω φύγε από δω, χαμένε, άδειασες το μαγαζί, έδιωξες όλο τον κόσμο..βλάκα"
Έμεινα "εμβρόντητος.." τρισμέγιστε..
_Μήτερ; εμένα διώχνεις; τον υιόν σου τον αγαπητόν; ...Άλλο που δεν ήθελα δηλαδή..
_Βρε να τσακιστείς να φύγεις, εσύ δεν κάνεις για μαγαζί, δρόμο μη βγάλω την παντόφλα..
Έφυγα βαριά τραυματισμένος ψυχικά, και πήγα στο σπίτι πάνω να φάω κάνα δυό τρία πιάτα, να μου καλμάρει ο πόνος από την αδικία.. πώς αλλιώς να αντέξω τόση πίκρα;

Μετά τρία χρόνια, άνοιξε μαγαζί ο Ελευθέριος, μια ταβέρνα. Χμμμμμμ... χμ χμ χμ! Εδιαολίσθην σφόδρα!!
Πήγα αγόρασα μια χούφτα σπόρια, και κάθισα σε ένα τραπέζι. Έβγαλα τα σπόρια, και άρχισα το τσίκι-τσίκι πετώντας τα εδώ κι εκεί επιδεικτικά κι εγώ, γεμίζοντας σταχτοδοχείο, τραπεζομάντηλο, πάτωμα, διπλανές καρέκλες.. γενικώς, μια από τα ίδια, και χειρότερα.
Πλησιάζει ο Λευτέρης, με κοιτάζει... τον κοιτάζω άγρια... σαν να του λέω "πές τώρα καμία εξυπνάδα, και να δείς τι θα σε κάνω..".. Τέλος, χαμογελάει αυτός, και μου λέει..
_Δεν το ξέχασες, έτσι;
_Όχι, έχω καλό θυμητικό..
_Καλά σε λέει η μάννα σου "εκδικητικό"
_Καλά κάνει, μάννα μου είναι, ότι θέλει μου λέει
_Τώρα που έχω μαγαζί εγώ, καταλαβαίνω πόσο δίκιο είχες τότε που με πέταξες σηκωτό από το δικό σου.. Ακόμα πονάει το κωλομέρι μου.
_Ευτυχώς το κατάλαβες, έστω και τώρα..
_Γιατί ρε; τι είχες σκοπό να κάνεις; με ρώτησε γελώντας
_Είχα πει τον μπακάλη, να μου φέρει μισό κιλό σπόρια ακόμα μετά μισή ώρα, και θα έρχονταν κι άλλοι τρεις, να τα φάμε παρέα. Τώρα που είδα την αγνή και ειλικρινή μεταμέλειά σου τέκνον Ελευθέριε, θα του τηλεφωνήσω να του πω "άκυρη η παραγγελία.."..

Τώρα όμως ρε συ που το σκέφτομαι, μονάχα η μάννα μου δεν μεταμελήθηκε ποτές, και μου φαίνεται ότι, θα πετάξω κι εκείνη καμιά ώρα έξω.. Μου χαλάει τους πελάτες. Τους κακομαθαίνει ρε παιδάκι μου. Εμ, πως να το κάνουμε. Χρειάζεται λίγη πειθαρχία κάπου κάπου..


"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις."





Print this post



Related Posts :



8 σχόλια:

ephee είπε... Best Blogger Tips

Κάποτε είχα έναν πελάτη (σε φαγάδικο) που μου βούταγε το κρέας ωμό πάνω από την ψησταριά. Μόλις του είπα να μην το ξανακάνει γιατί έτσι και πάθει τίποτα εγώ δε θα τον πληρώσω, μου κατέβασε ολόκληρο δοκίμιο για το δίκιο του πελάτη..
Εσύ βρήκες το δίκιο σου επειδή άνοιξε μαγαζί ο πελάτης.. πάλι καλά!


VAD είπε... Best Blogger Tips

Καλά,νάβλεπα την κυρά Συμέλα να σε κυνηγάει όχιμε την παντόφλα αλλά με το στυλιάρι στο χέρι,να το κουναει απειλητικα,να σου το δειχνει και να σου φωνάζει:-'μώ την πίστη σ',σέφτελε,τέρεν αβούτον,
α δέρω τον κώλον σου:)))


ria είπε... Best Blogger Tips

παντού χρειάζεται πειθαρχία, μόνο οι πολιτικοί δε γνωριζουν για τους εαυτούς τους αυτήν την ανάγκη!


TheoCoach είπε... Best Blogger Tips

Μια ακόμα απολαυστική περιγραφή.

Πάντως βρήκες ωραίο τρόπο να αντιμετωπίσεις τη "γαϊδουριά" πετώντας τον έξω και μετά όταν τον επισκέπτηκες στο μαγαζί του. Έχεις έναν μοναδικό τρόπο να περνάς τα μαθήματά σου στους άλλους. Μ'αρέσει :-)

Θοδωρής


Βάσσια είπε... Best Blogger Tips

Πολύ όμορφα περιέγραψες μια ιστορία που σε εκνεύρισε.
:-)

Είχες δίκιο όμως, τα μαγαζιά δεν διατηρούνται με "σπόρια".

Καλή καινούργια εβδομάδα


Theodosia είπε... Best Blogger Tips

Αυτό το χιούμορ σου με τρελαίνει. Και με την μεταμέλεια της μάνας τι θα κάνεις; Δύσκολα με μας τις μανάδες τα πράγματα. Δεν μεταμελούμε εύκολα.


AATON είπε... Best Blogger Tips

*** ephee, δεν το παραγέμιζες με Τσίλι; Και άς τον να τρέχει στην κατηφόρα μετά; Αυτό το "ο πελάτης έχει πάντα δίκιο" νομίζω πως, πουθενά αλλού δεν έχει παρεξηγηθεί τόσο πολύ, απο όσο στην Ελλάδα.

*** "Α κρούω" βρε.. πάντως Βασίλη, τα μιλάς μια χαρά, νέπε γιάμ είσαι τ' εμέτερον εσυ πα;


AATON είπε... Best Blogger Tips

*** Ρία, ο Έλληνας είναι δύσκολος και δύστροπος πελάτης, πολύ παραπονιάρης και απαιτητικός. Οι πολιτικοί, ανήκουν σε άλλη συνομοταξία μαϊμουνιών

*** Θοδωρή, ηγέτης γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Σωστά; :)

*** Βάσσια, δεν ήταν η διατήρηση το θέμα, αλλά θέμα κύρους. Δεν μπαίνεις σε μια καφετέρια πολυτελείας, για να φας σπόρια, λές και κάθεσαι σε παγκάκι της παραλίας.

*** Θεοδοσία, το 'χετε τα θυλικά, όντως έχετε πάντα ένα πρόβλημα για κάθε λύση.


Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next