03 Αυγούστου 2010



4 Γιατί ρε παιδιά;

Πήρα ένα γράμμα απο τον φίλο μου και δικό σας επίσης φίλο, τον Ηλία τον Φουρνιώτη, που ειλικρινά με έκανε να συγκινηθώ.
Ο Ηλίας κάθησε και σκαρφίστικε ένα στίχο, σαν τραγούδι ας το πούμε, και μου το αφιέρωσε. Τον ευχαριστώ πάρα πολύ.

Δεν είναι το αν είναι "καλό" σαν στίχος η όχι, δεν μετράει αυτό για μένα. Μετράει το ότι ένας φίλος, εκτιμάει εμένα σαν Νίκο. Εκτιμάει αυτό που κάνω, και το δείχνει με τον δικό του τρόπο, μην πω "με κάθε τρόπο", και αυτό με συγκινεί περισσότερο απ' όλλα, κι αυτό είναι που μετράει για μένα.

Απο την άλλη όμως, με έκανε να σκεφτώ κάποια πράγματα, και που με έκαναν να νιώσω ένα αίσθημα πίκρας μέσα μου.
Οι συγγενείς μου πού είναι ρε παιδιά; Οι φίλοι μου απο παλιά τι έγιναν; Οι χωριανοί μου, που τρώγαμε μαζί ψωμί με ζάχαρη -και νερό απο πάνω μη μας φύγει η ζάχαρη- πού είναι; Μιλάμε για πάνω απο 1000 ανθρώπους..


Να σας πώ που είναι. Στο Facebook.
Ναι, εκεί είναι, τους βλέπω καθημερινά, όταν μου στέλνουν κάθε μέρα να γραφτώ σε χαζοπαίχνιδα, σε χαζοκοινότητες και σε χαζοερωτήσεις "πόσο καλά πιστεύεις ότι φιλάει η Κούλα".

Κανένας τους δεν έχει δικό του blog. Κανένας τους δεν ξέρει τι είναι blog, ή πώς το ανοίγεις και τι μπορείς να κάνεις με ένα blog. Κινέζικα τα θεωρούν όλλα αυτά.
Ξέρουν όμως πολύ καλά, πώς να παίξουν το Farmfamily και κάθε είδους παπαριά στο Face. Σ' αυτά δεν τους πιάνει κανένας.

Έχω 970+ φίλους-Follower στο blog, μα κανένας δεν είναι απο τις ομάδες που ανάφερα πρίν. Όλοι τους είναι άνθρωποι που με βρήκαν είτε τυχαία, είτε ψάχνοντας να με βρούν, μα σχεδόν κανένας δεν με γνωρίζει απο κοντά, εκτός 2-3 άτομα. Ένα ποσσοστό δηλαδή, περίπου 2 τοις χιλίοις.

Προσωπικά θλίβομαι για τους "δικούς" μου. Είναι κρίμα να μένουν στην "απ' έξω" όταν τόσες χιλιάδες κόσμος ασχολείται, ενδιαφέρεται και προσπαθεί για κάτι αξιόλογο, αυτοί να μένουν πίσω και να ασχολούνται με μαλακίες.
Γιατί περί μαλακίας πρόκειται.



"Γειά σου,Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις."




Print this post



Related Posts :



4 σχόλια:

pan de lees είπε... Best Blogger Tips

Νικολα δεν μπορω να πω οτι σε καταλαβαινω, γιατι εμενα δεν μου συμβαινει(ακόμα)...ομως βρισκω οτι εχεις δικιο...βλεπω μια αποχαυνωση του κοσμου με τη τηλεοραση , το facebook, τα ιντερνετ καφέ κ.λ.π...αυτο που εχω καταλαβει στα 49 μου χρόνια , ειναι οτι το μονο "κλειστο επαγγελμα" που δεν προκειται να ανοιξει, ειναι του "μαλακα"...αμα δεν "τόχεις" δεν γίνεσαι ετσι εύκολα


Σαββέλης είπε... Best Blogger Tips

Η απόχαυνωση με το Fb είναι πολύ πρωτότυπη.Άνθρωποι που δεν είχαν ιδέα από ίντερνετ και Η/Υ τώρα τα παίζουν στα δάχτυλα τους.Ίσως να είναι αυτό που λέμε "εξέλιξη" αλλά δεν ξέρω αν είναι προς το καλύτερο.

Όσον αφορά αυτά που λες για το blog και το κατά πόσο σε υποστηρίζουν άτομα του κοντινού σου περίβαλλοντος(ή ακόμα και ενός ευρύτερου) έχω να πω δεν είσαι μόνος Νίκο.Προσωπικά έχω ένα blog(spamplaka.blogspot.com) και έχω κάπου στα 600-700 χτυπήματα καθημερινά.Από αυτά τα 20-30 να είναι φίλων και γνωστών.Τα υπόλοιπα είναι από άτομα που βρήκαν το blog μου(όπως και στην δική σου περίπτωση)


Παναγόπουλος Κωνσταντίνος είπε... Best Blogger Tips

Αγαπητέ Νίκο, θα συμφωνήσω με το σχόλιό σου, αλλά επέτρεψέ μου και να διαφωνήσω, εν μέρει. Αν και όσα λες είναι σωστά, ξεχνάς τα σπουδαιότερα. Τη διαφορετικότητα κάθε ανθρώπου και σε σχέση με τους άλλους, με τα διαφορετικά χόμπι και συνήθειες, αλλά το σημαντικότερο είναι οι δυνατότητες κάθε ένα. Αυτά τα δύο σημαντικά πράγματα δείχνουν, γιατί κάποιοι δε μπορούν (λόγω διαφορετικών ικανοτήτων) ή δε θέλουν (λόγω διαφορετικών προτιμήσεων) να σου μοιάσουν. Όπως και να έχει, εσένα δε θα πρέπει να σε απασχολεί κάτι τέτοιο. Στη ζωή .εξάλλου, οι καλύτεροι φίλοι γίνονται οι ξένοι...


Idea Studio είπε... Best Blogger Tips

Φ α ν τ α σ τ ι κ ή ανάρτηση!
Αυτές τις μέρες σκάλιζα τις επαφές μου στο FB και μου γεννήθηκε το ίδιο πικρό συναίσθημα.
Δεν πιστεύω ότι έχει να κάνει με έλλειψη ικανοτήτων, Με βομβαρδίζουν με μηνύματα για δώρα και πόντους από τα παιχνίδια τους. Όταν μπήκα στο προφίλ τους δεν λείπει η επικοινωνία...
Αλλά και αν πούμε ότι είναι θέμα δυνατοτήτων, υπάρχουν και οι συμβατικοί τρόποι επικοινωνίας από τους οποίους ξαφνικά χάθηκαν...
Αυτό μου θυμίζει ένα ποίημα μια πολύ καλής μου φίλης...Όταν
Αχ τα είπα και ξαλάφρωσα...
Να είσαι πάντα καλά Νίκο...


Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next