22 Φεβρουαρίου 2010



9 Δυό φίλοι..

Καθόταν που λές, στο διπλανό σκαμπό απ' το δικό μου, ζεστή, τρυφερή, γεμάτη ζωντάνια μα και με μια παράξενη διστακτικότητα, σαν να μην ένοιωθε "ο εαυτός" της, σαν να ένοιωθε άβολα. Την έβλεπα για δεύτερη φορά και μου άρεσε αφάνταστα ο τύπος της, και για να πω την αλήθεια, κι εκείνο το βράδυ, πήγα για να την ξαναδώ. Δεν είχε πολλές ημέρες που δούλευε στου Χάρη, και όσο το σκεύτομαι, δεν νομίζω να έκανε καιρό αυτή τη δουλειά. Καθόταν δίπλα μου, ακούγοντάς με, δίχως να με ρωτάει πολλά, δίχως να μιλάει πολύ, και δίχως να μου ζητήσει έστω και μια φορά να την κεράσω ένα ποτό. Αισθάνθηκα άσχημα, και της το πρότεινα ο ίδιος. _Μπορώ να σε κεράσω ένα ποτό; _Αν θέλεις, ναι, θα ήθελα. _Φυσικά και θέλω, μου αρέσει πολύ η παρέα σου, άλλωστε είναι και η δουλειά σου, τι θα πεί το αφεντικό. _Δεν με νοιάζει τι θα πεί. Κι εμένα μου αρέσει η παρέα σου πάντως. Πίναμε σιωπηλοί, καθισμένοι δίπλα δίπλα στα σκαμπό του μπάρ. Πίστευα πως έπινε νερωμένο ποτό, μα έπεσα έξω. Έπινε σκέτο Chivas με ένα μόνο παγάκι. Μου έκανε εντύπωση. _Πίνεις πάντα καθαρό ποτό; _Ναι, δεν πίνω πολύ, αλά όταν πιώ, το προτιμώ καθαρό κι ανέρωτο. Φορούσε μια όμορφη, μα και ταυτόχρονα, πολύ κοντή φούστα, που άφηνε τα υπέροχα πόδια της σε κοινή θέα. Είχα αρχίσει πλέον να ζαλίζομαι για τα καλά. _Χάρη, φώναξα στον ιδιοκτήτη, μπορώ να ακούσω το τραγούδι μου; _Και το ρωτάς Νικόλα; Στο άκουσμά του, έγινα ακόμη πιο σταφίδας. Τα χαμηλά φώτα, τα λόγια του τραγουδιού, τα ποτά, η όλη ατμόσφαιρα, δημιουργούσαν μια θολούρα στο μυαλό μου, πού ήταν ήδη θολό.. Καθόταν σταυροπόδι, ..την ένοιωθα τόσο κοντά μου.. Άξαφνα, άπλωσα το χέρι μου και χάϊδεψα τα πόδια της, βάζοντας το χέρι μου ανάμεσά τους, κοντά στα γόνατα, ..μην πάει ο νούς σου αλλού, και το 'κανα εντελώς αυθόρμητα, δίχως δεύτερη σκέψη και δίχως να ξέρω το γιατί. Μη με ρωτήσεις γιατί το έκανα, δεν ξέρω, έτσι μου ήρθε και το 'κανα. Την ένοιωσα να σκοτεινιάζει, είδα μια πίκρα στα μάτια της κι ένα βλέμμα, σαν να πόνεσε, μα με το χαμόγελο πάντα στα χείλη της. Τράβηξα αμέσως ντροπιασμένος το χέρι μου..ψελλίζοντας μονάχα ένα "συγνώμη.." Συνέχισε να μου χαμογελάει, σαν να μην συνέβηκε τίποτε. Μα εγώ δεν μπορούσα να την κοιτάξω ξανά στα μάτια. Ντρεπόμουν, ναι σου λέω, ντρεπόμουν πολύ. Ζήτησα να πληρώσω, κερνώντας την πρίν φύγω ακόμη ένα, και έφυγα, γυρνώντας άσκοπα μέσα στους σκοτεινούς δρόμους της Θεσσαλονίκης. Σταμάτησα ένα Ταξί κάποια στιγμή. Παρακαλώ, Χαριλάου, Θύρα τρία, απέναντι. Δεν με έπιανε ύπνος στο σπίτι. Ξημέρωσε, και ακόμη σκεφτόμουν το χέρι μου ανάμεσα στα πόδια της, τα θλιμμένα μάτια της, που με κοίταζαν παραπονεμένα με ένα βλέμα, σαν να μου έλεγαν.. "γιατί ρε Νικόλα; κι εσύ ίδιος; σαν τους άλλους..; " Χριστέ μου, πόσο χαμηλά πρέπει έπεσα στα μάτια της. Σάμπως δεν έπεσα και στα δικά μου; Ήταν περασμένα μεσάνυχτα όταν μπήκα στο μπάρ. Δεν είχε πολλή δουλειά ακόμη εκείνο το βράδυ. Καθόταν μόνη σε ένα γωνιακό, απόμερο τραπεζάκι. Μου χαμογέλασε μόλις με είδε και μου έκανε νόημα να πάω να καθίσω κοντά της. Πλησίασα δειλά. Έβγαλα το χέρι που είχα κρυμένο πίσω στην πλάτη μου ως εκείνη τη στιγμή, και της πρόσφερα ένα λουλούδι. Ένα απο τα πιο αγαπημένα μου, μια Ορχιδέα. Αλήθεια σου λέω, το λατρεύω αυτό το λουλούδι.. _Για μένα; ρώτησε ξαφνιασμένη, ανοίγοντας διάπλατα τα όμορφα μάτια της.. _Για σένα.. _Μα γιατί; πώς κι έτσι; _Γιατί ..ξεχωρίζεις. Και, σαν μια μικρή χειρονομία εξιλέωσης. _Τι εξιλέωση; _Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη για χτές. _Το ξέχασα ήδη, μην το σκεύτεσαι βρε Νικόλα, δεν έγινε δά και τίποτε.. _Έγινε για μένα. Ποτέ μου δεν υποτίμησα, ούτε εσένα, ούτε οποιαδήποτε άλλη γυναίκα που δουλεύει τη νύχτα, όποια δουλειά κι αν κάνει. Σε σέβομαι, και σε σέβομαι πολύ, να το θυμάσαι πάντα. Γι αυτό και ντρέπομαι για ότι έγινε χτές, φέρθηκα σαν ξενέρωτος, σαν λιγούρης. Με έφτυνα όλη νύχτα, αλα δεν μπορούσα να με πετύχω ο μάλαξ. Γέλασε, είχε όμορφο γέλιο. _Με συγχώρεσες; _Σε συγχωρώ τώρα, είπε χαμογελώντας μου με ειλικρίνεια. _Σου ζητάω αν γίνεται να πάψεις να με βλέπεις πλέον σαν πελάτη, και να με θεωρείς στο εξής έναν πολύ καλό σου φίλο.. δέχεσαι; Δέχτηκε.. Είναι κάτι βράδυα που αναπολώ, και που την σκεύτομαι με αγάπη, που νοσταλγώ την όμορφη παρέα της, το χαμόγελό της, το βλέμα της, την ήρεμη κι απαλή φωνή της που πάντα με ημέρευε, τις βόλτες στην παραλία κοντά στον πύργο το λευκό, τις ατέλειωτες ώρες που συζητούσαμε καθισμένοι στα παγκάκια, μιλώντας για τα όνειρα που έκανε ο καθ' ένας μας, τις τρεχάλες σαν μας έπιανε βροχή κάποιες φορές, σαν μικρά παιδιά.. Άραγε που να 'ναι; πως να περνάει; με θυμάται λιγάκι; Βρήκε άραγε τον πρίγκηπα που μου 'λεγε πως έψαχνε; βρήκε κάποιον να την αγαπάει και να την προσέχει όπως τις άξιζε; Ναι σου λέω, την νοσταλγώ, και μου λείπει πολύ, η αγαπημένη μου φίλη ..η Άννα!
"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"




Print this post



Related Posts :



9 σχόλια:

kaliteros είπε... Best Blogger Tips

Όπως (περίπου) λέει και μια κινέζικη παροιμία, ένα άγγιγμα ισούται με χίλιες λέξεις. Το πιο πιθανό πάντως είναι οτι δεν θα βρήκε αυτό που έψαχνε, γιατί το είχε μπροστά της και το έχασε.
Γεια σου Νικόλα...


Theodosia είπε... Best Blogger Tips

Για κείνους που συναντήσαμε στο μονοπάτι της ζωής μας, που μίλησαν στην καρδιά μας και μοιραστήκαμε στιγμές, πάντα η σκέψη μας ας είναι θετική κι ας ευχόμαστε να έχουν βρεί αυτό που ψάχνανε τότε.
Και ποιός ξέρει ίσως κάπου κάποτε τους ξανασυναντήσουμε.
Γιατί η ζωή είναι ένας ατέλειωτος κύκλος.:)


VAD είπε... Best Blogger Tips

Α,ετσι,βρε κάπτεν,καιρό ειχαμε ν'απολαυσουμε όμορφη ιστορία σου!Αμάν,βρε αδερφέ,με τα γκάτζετ,με τα ...μάτζετ,με τα ...πάτζετ και τους κώδικες:))

Νάσαι καλά,ρεεεεεεε....


DaisyCrazy είπε... Best Blogger Tips

Ωραία είναι να θυμάσαι και να νοσταλγείς κάποιες περασμένες στιγμές του παρελθόντος.
Όμως το καλύτερο στις πλείστες των περιπτώσεων είναι οι αναμνήσεις να μένουν εκεί στο παρελθόν αλλιώς η πραγματικότητα αν ξαναπλησιάσεις κάποια άτομα συχνά δυστυχώς σε απογοητεύει.
Καλημέρα!


Apokalipsis999 είπε... Best Blogger Tips

«Γυναίκες, γυναίκες
περάσατε κι όμως,
εγώ στη ζωή μου,
παρέμεινα μόνος...»

(που τραγουδούσε ο Στράτος Διονυσίου)

Αυτές οι αναμνήσεις... γεμίζουν καμιά φορά το κενό του παρόντος, άραγε;


φανη είπε... Best Blogger Tips

Ειναι καποιες αλησμονητες μορφες, καποιες στιγμες εκει μεσα στο βαθος του χρονου που δεν μας εγκατελειψαν ποτε... δεν μας προδοσαν ποτε, εξακολουθουν να φωλιαζουν μεσα στη καρδια μας πιανωντας μια τοσο δα μικρη γωνια μεσα της. Εμφανιζονται στο παρον μονο, για να μας θυμησουν οτι υπαρχουν, οτι ειναι ακομα κοντα μας για να μας κρατουν συντροφια τις ωρες της μοναξιας μας.


Eva Neocleous είπε... Best Blogger Tips

Δεν έχει σημασία η κατάληξη αλλά το ότι έζησες αυτή την τόσο όμορφη και τρυφερή εμπειρία.
Πολύ όμορφα την αφηγήθηκες Νικόλα...


DaisyCrazy είπε... Best Blogger Tips

Νικόλα μου καλή σου μέρα!
Που βρήκες αυτές τις όμορφες πράσινες μπαλίτσες που'χουν και ωραίες εικονίτσες πάνω; :)


MOLEMOU είπε... Best Blogger Tips

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΝΙΚΙΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΛΥΕΙ ΤΟΝ ΣΠΙΝ8ΗΡΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΑΣ ΜΑΣ.


Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next