19 Νοεμβρίου 2009



11 Γονείς.. μη!!

Ήταν μια ιστορία που μου την είπε ο παππούς και που πάντα την θυμάμαι. Θα ήθελα να σας την διηγηθώ αν μου επιτρέπετε.. Ήταν ένα αντρόγυνο, δύο γεροντάκια, σκυφτά απο το βάρος των χρόνων κι απο τους πόνους. Περπατούσαν στο σκοτεινό δρόμο, ανηφορίζοντας πρός την πλατεία. Χτύπησαν δειλά την πόρτα ενός σπιτιού στην άκρη του χωριού. Εκεί έμενε ένας παπάς εξομολόγος και αυτόν πήγαν να δούν. Τους έμπασε μέσα καλοσωρίζοντάς τους ήρεμα και απλά. Μπήκαν σκουπίζοντας τα πόδια στο χαλάκι έξω απο την πόρτα.. _Πές τε μου, τι μπορώ να κάνω για σας, είπε καλοσυνάτα ο ιερέας. Μετά απο κάποιο δισταγμό, και μη μπορώντας ο γέροντας να μιλήσει απο το κλάμα, μίλησε η ηλικιωμένη γυναίκα. _Πάτερ, ήρθαμε γιατί κάναμε μια πολύ μεγάλη αμαρτία, έχουμε τύψεις, δεν το χωράει η ψυχή μας το κακό που κάναμε, είπε με συντριβή η γυναίκα, ενώ δίπλα της ο γέροντας έκλαιγε σιωπηλά όλη την ώρα. Απόρησε ο παπάς. Συνήθως τις μεγάλες αμαρτίες τις κάνουμε νέοι, τότε που είμαστε ανέμελοι, περίεργοι, γεμάτοι πάθος για ζωή και μικρή πείρα. Δυο άνθρωποι σε τέτοια ηλικία, τι μεγάλη αμαρτία άραγε θα μπορούσαν να κάνουν; Απο τις σκέψεις του τον έβγαλε η γυναίκα, που συνέχισε.. _Κάναμε κάποτε ένα παιδί. Μα δεν μας αξίωσε ο Θεός να το χαρούμε. Μας το πήρε αγέννητο. Προσπαθήσαμε άλλες δύο φορές, τα ίδια, απέβαλα ξανά. Στην τελευταία μας προσπάθεια, μας χάρισε ένα αγόρι, έζησε και ήταν γερό. Όλη μας η φροντίδα και αγάπη, έπεσε πάνω σ' αυτό το παιδί. Κάναμε τα πάντα μη μας πάθει κακό, στερηθήκαμε τα πάντα να μεγαλώσει, και μετά ξανά πάλι στερήσεις να σπουδάσει. Σπούδασε, έγινε γιατρός, χειρούργος, και πολύ καλός μάλιστα..άρχισε να βγάζει πάρα πολλά χρήματα. Έφυγε απο το φτωχόσπιτό μας το πατρικό, και αγόρασε μια έπαυλη. Εμείς το βλέπαμε και καμαρώναμε, χαιρόμασταν για την προκοπή του και για τα αγαθά που απόκτησε, που δεν ζούσε στην μιζέρια και τη φτώχεια, όπως εμείς όλα μας τα χρόνια. Πηγαίναμε, τον επισκεπτόμασταν, ερχόταν κι εκείνος μας έβλεπε τακτικά.. _Όλα όσα μου λέτε, είναι ωραία και καλά, ποιό είναι το πρόβλημά σας, πέστε μου γιατί δεν βλέπω τον λόγο που κλαίτε με τόσο πόνο τόση ώρα εσείς και ο σύζυγός σας, δεν βλέπω να κάνατε κάτι κακό. _Πάτερ, όλα ήταν όμορφα, μέχρι που γνώρισε μια κοπέλα πλούσια, αυτές που λένε "της ψηλής κοινωνίας, απο τζάκι". Δεν καταδεχόταν να μπεί στο φτωχικό μας. Και δεν έφτανε αυτό, δεν άφηνε και το παιδί μας να έρχεται. Κάθε φορά που ερχόταν, κατόπιν είχε φασαρίες σαν γυρνούσε στο σπίτι του. Εμείς κάναμε πίσω, μη θέλοντας να είμαστε η αφορμή να μαλώνουν, δεν το θέλαμε. Αφού αυτήν διάλλεξε, ας τα έχει καλά μαζί της, εμείς έχουμε λέγαμε ο ένας τον άλλο, και τα χρόνια μας λίγα, ας μην γινόμαστε βάρος στα νέα παιδιά. Κάποτε, ήρθε η γιορτή του, ήταν του Άη Σπυρίδωνα, Σπύρο τον λένε το παιδί μας πάτερ.. και έβαλε ξανά τα κλάματα με αναφυλλητά. Ο ιερέας άρχισε να διαισθάνεται κάτι πολύ δυσάρεστο στην ατμόσφαιρα, ένοιωσε πως θα ακούσει κάτι το πολύ βαρύ, μα δεν μπορούσε να φανταστεί τι.. Μόλις ηρέμησε κάπως η ηλικιωμένη γυναίκα, συνέχισε. _Είπαμε με τον πατέρα του, ας πάρουμε λίγα κουλουράκια που έφτιαξα και που τόσο πολύ αγαπούσε, και ας πάμε να τον επισκεφτούμε για λίγη ωρίτσα και να του ευχηθούμε στη γιορτή του. Είχαμε μήνες να τον δούμε βλέπεις, και είπαμε, ευκαιρία είναι, ας πάμε. Μόλις φτάσαμε, χτυπήσαμε το κουδούνι και περιμέναμε να μας ανοίξουν. Άνοιξε η γυναίκα του, μα μόλις μας είδε, αντί να πεί έστω και μια καλησπέρα, μας είπε 'περιμένετε μια στιγμή' κλείνοντας μας καταπρόσωπο πάλι την πόρτα. Δεν το κάναμε θέμα, είπαμε, ας είναι, νέα είναι, άπειρη, σιγά-σιγά ίσως αλάξει. Μετά απο λίγο άνοιξε πάλι η πόρτα, ήταν ο γιός μας. _"Μητέρα; πατέρα;" μας είπε, "δεν σας περίμενα.." Παιδί μου, γονείς σου είμαστε, το παιδί μας γιορτάζει, τι να μας περίμενες; είπαμε να έρθουμε μισή ωρίτσα απλά να σε δούμε και να σου ευχηθούμε. Να, σου έφερα και κουλουράκια που σ' αρέσουνε, και.. Και έκανα να του τα δώσω, έξω εκεί στην πόρτα, μα με σταμάτησε.. _"Ξέρετε, σήμερα έχω κόσμο και περιμένω καλεσμένους, κάποιους συναδέλφους.. ελάτε μια άλλη φορά, αντίο, τα λέμε.." και μας έκλεισε κι εκείνος την πόρτα.. Ο πατέρας του δεν άντεξε, κάθισε στα σκαλιά, και άρχισε να κλαίει, τον πήρε το παράπονο παπά μου.. άνθρωπος είναι, λύγισε.. _Να μην μας βάλει στο σπίτι του; το ίδιο μας το μοναχοπαίδι; τι του κάναμε; γιατί δεν έχουν αξία η μάννα και ο πατέρας που τον ανάθρεψαν τόσα χρόνια, που με στερήσεις τον σπούδασαν, και τώρα μας κλείνει την πόρτα σαν να 'μαστε δυό ξένοι; Τότε βγήκε πάλι ο γιός μας, που φαίνεται μας άκουσε, και με απότομο τρόπο έπιασε τον γέροντα πατέρα του απο το μπράτσο, σπρώχνοντάς τον βίαια και λέγοντας με υψωμένο τόνο, "πάτε να με ρεζιλέψετε στους καλεσμένους και στην γυναίκα μου και μυξοκλαίτε σαν μωρά στις σκάλες; φύγετε σας παρακαλώ.." και έσπρωχνε τον πατέρα του και μένα να κατέβουμε τις σκάλες. _Τότε πάτερ μου, έγινε το κακό.. Γύρισε ο πατέρας του, και του είπε με πίκρα και απογοήτευση, "Τα χέρια αυτά, που έφτασαν να σπρώχνουν διώχνοντας πατέρα και μάννα σαν σκυλιά, δεν είναι ευλογημένα. Να ξεραθούνε".. Το βράδυ εκείνο, ο γιός μας έπαθε κάτι σαν εγκεφαλικό, και τα χέρια του είναι πλέον παράλυτα τελείως.. πάτερ μου, τι έγκλημα κάναμε; Τότε μόνο κατάλαβε πλέον ο ιερέας το δράμα που περνούσαν, τον πόνο της ψυχής τους, τότε μπόρεσε και ένοιωσε το βάρος του σταυρού που κουβαλούσαν.. ..Γονείς, προσέχετε, μην καταριέστε, μόνο να εύχεστε..! Εικόνες-πηγή: kivotoshelp.gr mrdinagrinio.blogspot.com
"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"




Print this post



Related Posts :



11 σχόλια:

Το Θολό Τοπίο...με ξεκάθαρη ματιά. είπε... Best Blogger Tips

"Ευχή γονιού αγόρασε και στο βουνό ανέβα"
έλεγε η γιαγιάκα μου...
Με συγκίνησες Νίκο...
Νάσαι καλά να μας ταξιδεύεις με τις τόσο όμορφες ιστορίες σου...


DaisyCrazy είπε... Best Blogger Tips

Όμορφη και διδακτική ιστορία μά όχι μόνο για τους γονείς αλλά ιδιαίτερα για τα παιδιά. Όποιος δέχεται τη βοήθεια του γονιού και μετά τον διώχνει σίγουρα δε θα ευτυχήσει για πολύ στη ζωή και ρόλο δε θα παίξουν οι ευχές ή οι κατάρες. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τον ευργετηθέντα που φτύνει τα χέρια που τον βοήθησαν. Για μένα το παιδί έκανε πολύ μεγαλύτερη αμαρτία από τους γονείς.


MOLEMOU είπε... Best Blogger Tips

KAIRO EIXES NA TO KANEIS..................AX BRE NIKOLA,


apneagr είπε... Best Blogger Tips

Γονείς.. μη!!


Eva F. είπε... Best Blogger Tips

Νικόλα μ΄έκανες και έκλαψα!
Υπέροχη/διδακτική ιστορία...

Να είσαι καλά...


συνvεφάκι είπε... Best Blogger Tips

Πολύ συγκινητική ιστορία.Οπότε γονείς και παιδιά ας μην λέμε βαριές κουβέντες και ας προσπαθήσουμε παρά τις διαφορές μας να το βρούμε.


Κατερίνα Ζηκούλη είπε... Best Blogger Tips

Οι κατάρες των γονιών πιάνουν τόσο εύκολα όσο και οι ευχές γι' αυτό....και να μην μας δέχονται τα παιδιά μας ας έχουν την ευχή μας αρκεί να ξέρουν ότι εμείς θα είμαστε κάπου εκεί να τα περιμένουμε όποτε μας χρειαστούν.
Δυστυχώς έγινα μάρτυρας σε ένα τέτοιο παρόμοιο γεγονός όπου μάνα ξεστόμισε για το παιδί της κατάρα και μέσα στην εβδομάδα το παιδί της σκοτώθηκε.


JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε... Best Blogger Tips

ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΝΙΚΟ ΦΟΒΕΡΗ ΚΑΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ.ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΡΑΤΑΜΕ ΕΝΑ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΓΩΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ.ΑΛΛΩΣΤΕ ΟΛΟΙ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΤΕ.
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ Σ/ΚΟ.


next_day είπε... Best Blogger Tips

ανατρίχιασα....


Ανώνυμος είπε... Best Blogger Tips

Μα καλα...
Ξέρετε πολλούς γονιούς να καταριούντε τα παιδιά τους ?

Η αλήθεια ειναι οτι εχω υπόψη μου παιδιά που καταριούντε τους γονείς τους... για κληρονομικά κυρίως...

Yiorgos


AATON είπε... Best Blogger Tips

Φίλε Γιώργο, κι όμως συμβαίνει, και απο τις δύο πλευρές. Η ιστορία που διάβασες δεν είναι φανταστική.

Ο παππούς μου επίσης μου είχε διηγηθεί μέσα στις άπειρες ιστορίες του και μια σχετική, στην οποία ο γιός αποκάλεσε τον πατέρα του "ρέσο" (σκύλο). Ο πατέρας τότε του είπε, "ρέσος να σε φάει". Μετά λίγες ημέρες τον γιό τον δάγκωσε σκύλος και πέθανε.

Είμαι σίγουρος πως πολλοί θα μπορούσαν να διηγηθούν παρόμοια περιστατικά. Της μάννας -λένε οι παλιοί- η κατάρα δεν πιάνει, γιατί δεν μπορεί να καταραστεί κάτι που η ίδια κυοφόρησε.

Δυστυχώς υπήρχαν και θα υπάρχουν άνθρωποι με "άσχημο στόμα" που με το παραμικρό βρίζουν η καταριούνται τους άλλους.


Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next