30 Οκτωβρίου 2009



14 Παππού δείρτονα..

Καθόταν όπως πάντα στην ρίζα της αχλαδιάς και έπαιζε με το μαχαίρι του, σκαλίζοντας σχέδια στη φλούδα μίας βέργας από τη μουριά. Έτρεξα κοντά του μυξοκλαίγοντας.. "Παππού, με χτύπησε ο Δήμος, έλα δείρτονα.." Ο Δήμος ήταν αρκετά μεγαλύτερος από μας, και σε κάθε ευκαιρία δοκίμαζε το πόδι του πάνω μας. Μας είχε σακατέψει στις κλωτσιές. Σήμερα όμως με πέτυχε στην ουρά, και κόντεψα να λιποθυμήσω από τον πόνο. _Γιατί σε χτύπησε; Μου απάντησε ατάραχος ο παππούς μου. _Γιατί είναι μαλ.. Πήγα να πώ κάτι αλά το μετάνιωσα, βλέποντάς τον να σηκώνει το φρύδι του. Πάντα όταν σήκωνε το φρύδι του, δεν ήταν καθόλου ευχάριστες οι μετέπειτα επιπτώσεις. Αργότερα, όταν έκανα δικά μου παιδιά, προσπαθούσα να τον μημιθώ, σηκώνοντας το φρύδι όπως εκείνος, κι αυτά έσκαγαν στα γέλια. Κάπως το έκανε, να δείς.. τέλος πάντων. _Ξέρω γώ; πάνε ρώτα τον.. αυτός αφού όλο μας βαράει επειδή είναι μεγάλος. Τώρα, το μεγάλος σήμαινε 13 άντε 14 το πολύ. Ναι αλά εμείς τον βλέπαμε τεράστιο. _Θα πάς τώρα αμέσως, θα τον δείρεις και θα έρθεις να μου πείς, μου απάντησε παγερά. Έμεινα κάγκελο.. εγώ ήρθα για συμπαράσταση να του πώ τι έγινε, και με αρκετή δόση κακίας εννοείται, για να τον δώ να τον περιλαβαίνει και να το καταφχαριστηθώ, κι αντί για όλα αυτά, εμένα έστειλε να βγάλω το φίδι από την τρύπα.. _Βρε παππού, άμα με δεί θα με ξανακάνει τουλούμι στο ξύλο, αφού είναι μεγάλος.. _Στην οικογένειά μας, ένας Νικόλας ξύλο δεν τρώει απο κανέναν, πήγαινε και σε περιμένω εδώ, είπε απότομα, ξανακατεβάζοντας το κεφάλι του, σημείο πως τελείωσε η συζήτηση και ο κύβος ερρίφθη. Άμα θές μάγκα μου, μην πάς. Πήγα πίσω από το σπίτι, και έριξα μια ματιά τριγύρω στα γρήγορα.. Το μάτι μου έπεσε σε ένα υπεραυτόματο όπλο που είχαμε πεταμένο ανάμεσα στις ντομάτες. Το στυλιάρι απο την τσάπα! Με άδεια χέρια εναντίον του Γολιάθ εγώ δεν πάω, που να με δέρνει όλο το χωριό. Ο βλάκας αυτός ήταν παντελώς βάνδαλος. Ότι ξεπερνούσε σε ύψος, το βάραγε, μέχρι και το ντουβάρι της εκκλησίας κλωτσούσε, γιατί ήταν λέει ..χαμηλό. Έφτασα στην πλατεία με τρεμάμενα πόδια, και κοίταξα να δώ που είναι ο Κόναν ο βάρβαρος. Έπαιζε μπάλα στην πλατεία με τα άλλα παιδιά. Τον έβρισκες αμέσως, γιατί όπου κι αν έπαιζε, άκουγες συνεχώς"άχ" και "ώχ" απο τα υπόλοιπα παιδιά. Αντί να βαράει την μπάλα βάραγε καλαμίδια ο μούσκαρος. Έκανα τον γύρο, και πήγα πίσω απο την πλατεία, στην βρύση του Αλέκου. Ήταν μια γούρνα στην ουσία, με μια σωλήνα σκουριασμένη (τώρα που το σκέφτομαι, από την σκουριά που 'χουμε πιεί εκει πέρα, σίγουρα στα γεράματα θα τρίζουμε και θα θέλουμε ή λάδωμα ή γρασσάρισμα) και απ' όπου πίνανε νερό τα γελάδια, και εμείς ..τα μοσχάρια. Απο πάνω της ακριβώς ήταν ένα ντουβάρι, σκεπασμένο απο θάμνους πυκνούς, και που ανάμεσά τους οι κότες είχαν κάνει διαδρόμους. Εκεί μέσα χωνόμασταν όταν παίζαμε κρυφτό, και άντε να σε βρεί ο άλλος μετά. Εδώ οι ίδιοι καμιά φορά χανόμασταν εκεί μέσα, και βγαίναμε στο τέλος πάνω στου Θέμη το σπίτι, ..φαντάσου. Εκεί αποφάσισα πως ήταν η καλύτερη τοποθεσία να στήσω το ορμητήριό μου. Σκαρφάλωσα το ιλλιγιώδες ύψος του ντουβαριού, θα πρέπει να 'τανε ένα με ενάμιση μέτρο σίγουρα, και κρύφτηκα ανάμεσα στο φύλλωμα διώχνοντας τις κότες, γιατί κάνανε φασαρία θέλοντας να παίξουν μόνες τους κρυφτό χωρίς ενοχλητικούς. Άσε που ίσως να νόμιζαν πως θα τις πρόδωνα στον πετεινό που τα "φύλαγε" και τις έψαχνε όλη μέρα. Χαζόκοτες ρε σε λέω.. Να μην τα πολυλογώ, απο τη γούρνα παρέλασαν όλα τα μουσκάρια που παίζανε μπάλλα στην πλατεία, εκτός το βόδι, τον Δήμο. Άρχισα να αναρωτιέμαι, "μα καλά, δεν έφαγε τίποτε και δεν διψάει το ζώο;" Και συνέχισα να περιμένω καρτερικά, κρατώντας το μυδράλιο και κάνοντας σχέδια για την επίθεση. Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και είχαν φύγει και οι κότες, όταν επί τέλους δίψασε το κτήνος και σκέφτηκε να πιεί νερό. Βλέποντάς τον να πλησιάζει, η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν το νταούλι του Τσαμπάζη.. Έφτασε και έσκυψε στη βρύση, βάζοντας τη μουσούδα του στη σωλήνα, λές και δεν του έφτανε το νερό της γούρνας. Με το που άρχισε να πίνει, πετάγομαι σαν τον Γέτι τον σπηλαιάνθρωπο, και του κοπανάω μια στην κοτύλα, κι όπου φύγει φύγει σαν τον Φόρεστ Γκάμπ. Οι φτέρνες μου χτυπούσαν ρυθμικά στο σβέρκο μου, και έφτασα στο σπίτι σε χρόνο ντέ τέ. Ο παππούς μου καθόταν ακόμη εκεί, και με περίμενε. Πήρα ύφος στρατηλάτη που γυρίζει νικητής από τη μάχη έχοντας αντιμετωπίσει τις πορδές του εχθρού, στήθηκα μπροστά του, και περιμένοντας να με συγχαρεί δεόντως, του είπα την συγκλονιστική ιστορία μου κατασυγκινημένος, προσέχοντας μην μου πάθει τίποτε ο παππούς, επίσης από την συγκίνηση. Μόλις τελείωσα, άνοιξε τα χέρια του χαμογελώντας σε μια τεράστια αγκαλιά, που την κατάλαβα αμέσως, μου έλεγε, "έλα να σε αγκαλιάσω ήρωά μου". Έτρεξα πιο κοντά, και μου έφυγε ο τάκος. Μου έριξε μια σφαλιάρα, που πόνεσαν ο μπαμπάς και η μαμά μου στη Γερμανία. _Γιατί βαράς ρε παππού; τον ρώτησα γεμάτος απορία και απογοήτευση. Ρε; μήπως έκανα κανένα λάθος στη διήγηση και νόμισε ότι δεν εκτέλεσα επιτυχώς την αποστολή μου; Τότε μου είπε κάτι, που ποτέ μου δεν ξέχασα.. ξεχνιέται με τέτοια σφαλιάρα; Τα μυαλά μου κουνήθηκαν σε λέω.. _Ποτέ δεν θα χτυπάς άνθρωπο κρυμμένος. Δεν είσαι δειλός. Φανερά θα τον αντιμετωπίζεις. Και ποτέ όταν δεν το περιμένει. Ακόμα και ένα φίδι, θα περιμένεις πρώτα να πιεί νερό, και ύστερα θα το σκοτώνεις. _Αφού.. αφού ρε παππού τον φοβάμαι.. _Στη γή επάνω όσο θα ζείς, θα φοβάσαι μόνο δύο πράγματα. Τον Θεό, γιατί κάνει μια "έτσι" και σε παίρνει όποτε θελήσει, και τον πατέρα σου, γιατί η κατάρα του πιάνει. Οτιδήποτε άλλο με δύο πόδια, δεν θα το φοβάσαι, όσο μεγάλο κι αν είναι. Τίποτε και κανέναν δεν θα φοβάσαι, ..εκτός αυτά τα δύο.. τ' ακούς Νικόλα; Έσκυψα το κεφάλι γεμάτος ντροπή.. _Ναι παππού μου.. το άκουσα..!
"Γειά σου, Εάν βρέθηκες για πρώτη φορά στο Blog μου, και εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνοντας εγγραφή στο Newsletter του blog μου, να λαβαίνεις απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στο email σου. Είσαι Twitter user; τότε μπορείς επίσης να με κάνεις Follow στο Twitter. Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις,"




Print this post



Related Posts :



14 σχόλια:

dio.me.gyro είπε... Best Blogger Tips

Αν πήγαινες, μπροστά, μια χαρά θα καθάριζες γιατί οι Δήμοι, οι επαρμένοι, δεν φαντάζονται ότι το στειλιάρι σου δεν είναι οδοντογλυφίδα.


VaD είπε... Best Blogger Tips

Α,ρε καπετάνιε,γμτ τις ιστορίες σου πρωί-πρωί:)))


TheoCoach είπε... Best Blogger Tips

Γεια σου Νικόλα με την ωραία σου ιστορία. Μου ανέβασες κι άλλο τη διάθεση :-)

Πάντως σοφός ο παππούς. Οι "παλιοί" είχαν τον τρόπο τους να σου περνάνε τα μηνύματα και τις σοφίες τους, δε συμφωνείς;

Θοδωρής


Κώστας M. είπε... Best Blogger Tips

Τα σπάει..


Palalos είπε... Best Blogger Tips

τι ομορφη ιστορια! σε ευχαριστουμε Νικολα!


next_day είπε... Best Blogger Tips

Σοφός ο παππούς! Υπέροχη περιγραφή...ένιωσα ότι το έβλεπα απο κοντά!
Φιλί!


Κατερίνα Ζηκούλη είπε... Best Blogger Tips

Νομίζω ότι αυτή η ιστορία σου έμαθε να γίνεις αυτό που είσαι σήμερα. Γι' αυτό τώρα ρίχνεις επώνυμα τα μπινελίκια σου και όχι ανώνυμα που μερικοί κάνουν.
Σοφός ο παππούς και ακόμη σοφότερος εσύ ή καθένας μας που καταλαβαίνουμε τα νοήματα και δεν τα προσπερνάμε.
Γιατί σοφός είναι αυτός που λέει σοφίες αλλά σοφότερος γίνεται αυτός που τις καταλαβαίνει

Ας το καλό βραδιάτικα με βάζεις σε φιλοσοφικά διλήμματα....
Να' σαι καλά.


fani είπε... Best Blogger Tips

Τελικα καθε γειτονια εχει και το.. Δημο.. της.
Τι μου θυμησες αληθεια!!
Εαν δεν υπηρχαν κι αυτοι τι θα κουβεντιαζαμε σημερα;
Οταν τα βλεπεις απο αποσταση, που δημιουργει ο χρονος, τοτε ολα ειναι διαφορετικα..εμενα ολα τουτα που αφηγεισαι μου δημιουργουν μια γλυκα στη καρδια..
Η γειτονια, οι κρυψωνες της, το παιχνιδι τις ατελειωτες νυχτες του καλοκαιριου, οι φωνες των μαναδων μας να μας μαζεψουν στο σπιτι, οι καρεκλες στα πεζουλια με τις γειτονισσες,που βρισκουν ευκαιρια να πουν τα νεα της ημερας παρακολουθωντας μας συναμα....τι να πρωτοθυμηθω φιλε μου...μπραβο σου παντως που αθελα σου με εκανες να ταξιδεψω.....!!!!


Το Θολό Τοπίο...με ξεκάθαρη ματιά. είπε... Best Blogger Tips

ΚΡΊΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΠΑΠΠΟΥ ΣΑΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ...ΟΛΕΣ ΜΟΥ ΟΙ ΦΟΒΙΕΣ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΚΑΝΕΙ ΦΤΕΡΑ...Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΟΥ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ...


Φοίβη είπε... Best Blogger Tips

ωραιος ο παππούς!
εμ! γι αυτο βγήκε έτσι ο εγγονός!

τα σέβη μου ...


Μαγδαληνή:)


AATON είπε... Best Blogger Tips

*** dio.me.gyro, στα 10 μας χρόνια, δεν κάναμε τόσο 'βαθειές' σκέψεις, σίγουρα όχι. Ευχαριστώ για την επίσκεψη και το σχόλιο.

*** VaD, καλημέρα καλέ μου φίλε Βασσίλη. Κράτα μου την δίμετρη, είπαμε, να μην ξεχνιόμαστε..

*** TheoCoach, συμφωνώ απόλυτα Θοδωρή. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που γνώρισα και έζησα με παππούδες και γιαγιάδες. Ότι πιο πολύτιμο για την διάπλαση του χαρακτήρα ενός παιδιού πιστεύω. Γι αυτό λέει ο λαός μας "αν δεν έχεις σπίτι σου γέροντα ή γερόντισσα, να πάς να αγοράσεις".

*** Κώστας M, σε ευχαριστώ φίλε Κώστα


AATON είπε... Best Blogger Tips

*** Palalos, χαίρομαι διπλά που σου άρεσε ψύμ!

*** next_day, με τιμά το σχόλιο, ανταποδίδω το φιλί :)

*** Κατερίνα Ζηκούλη, Είναι καλό το να φιλοσοφούμε όσο πιο συχνά μπορούμε Κατερίνα μου. Χαίρομαι που βλέπεις εκτός το δέντρο, και το δάσος απο πίσω του, και που σε έβαλα σε φιλοσοφικές σκέψεις, έστω και άθελά μου.

*** fani, γράφοντας τις αναμνήσεις μου, ταξιδεύω μαζί τους όπως ταξίδεψες κι εσύ όπως λές. Ταξίδεψες ίσως γιατί έζησες τα παιδικά σου χρόνια, έχεις όμορφες αναμνήσεις, νοσταλγείς τα χρόνια εκείνα. Όμορφο να τα θυμόμαστε κάπου κάπου, ε; Φιλιά

*** Θεοδοσία μου, έχεις ακόμη φοβίες παιδί μου; Έλα να γίνω εγώ ο παπούς σου, να σηκώσω και το φρύδι και να αρχίσω τις ξυλιές. Φοβάσαι ακόμη; :Ρ

*** Φοίβη, Είδες τι κάνει το ξύλο του παραδείσου Μαγδαληνή μου; Σιάζει πλάτες. Φιλιά,
και καλή μέρα σε όλους σας.


Καραμπουζουκλήδες είπε... Best Blogger Tips

Me tin istoria [papou dirtona] mas efyge to antero ap ta gelia.Ti mas thymises tora re mpagasa.....


AATON είπε... Best Blogger Tips

Χαίρομαι φίλε μου που σε έκανε να γελάσεις το κείμενό μου, ειδικά την σήμερον μέσα στα τόσα που τραβάμε, χρειαζόμαστε ίσως να γελάμε πιο πολύ :)


Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next