18 Ιουνίου 2009



14 Να πάς στο καλό..

Ήμουν στα 17 θυμάμαι. Στην Θεσσαλονίκη. Έπιασα δουλειά σε μια αποθήκη με χημικά, έξω στη Νέα Ιωνία, και το αφεντικό με έπαιρνε και με άφηνε, άλλοτε στην Καμάρα, κι άλλοτε στον Βαρδάρη, κι ύστερα με το λεωφορείο μέχρι Χαριλάου, όπου έμενα. Θυμάμαι επίσης, ότι το εισιτήριο είχε 20 δραχμές ..τώ καιρώ εκείνω. Μιά μέρα με άφησε το αφεντικό μου και πάλι στην καμάρα. Είχε μια διαολόζεστη, κι εγώ έψαχνα σκιά, όπου να 'ναι. Η κοιλιά μου γουργούριζε από την πείνα, σε βασανιστικό σημείο. Όλη μέρα πάνω από τα χημικά να τα εισπνέω, μου έκαναν το στομάχι λάστιχο, είναι να μην διαμαρτύρεται; Μια μυρωδιά τυρόπιτας μου έσπασε τα ρουθούνια, κάνοντας το στομάχι μου να έρθει ανάποδα από τη χαρά του. Κοιτάζω πίσω μου και τι να δω.. Ένας κοτζάμ "Θείος Βάνιας", και μια βιτρίνα με λαχταριστές τυρόπιτες δίπλα σε κάτι σπανακόπιτες, να μου φωνάζουν Νικολάααακηηη....έεεελα, φάε μας..!! Και η κάθε μία, έκανε ..είκοσι δραχμές. Αμ δε. Όλο κι όλο στην τσέπη μου είχα ένα εικοσάρικο για το λεωφορείο. Αν έκανα την αποκοτιά να φάω τυρόπιτα, θα έπρεπε να πάω με τα πόδια σπίτι, και με την κούραση που είχα, και τη ζέστη που είχε, δεν.. Κάνω κάποια στιγμή να πιάσω στην τσέπη μου το εικοσάρικο. ΤΡΟΜΟΣ! Ψάχνω στην άλλη, ψάχνω στις άλλες..πουθενά ο κύριος εικοσάρικος.. Ρε έλα στα καλά σου, αφού εδώ το είχες, άρχισα να μιλάω στον εαυτό μου που θα έχανε το λεωφορείο στα σίγουρα. Περιττό να σας πω ότι ΔΕΝ το βρήκα, κάπου θα μου έπεσε στη δουλειά, και τώρα, αντίο τυρόπιτες, αντίο σπανακόπιτες, αντίο λεωφορείο.. και, ..σπίτι, σου 'ρχομαι με τα πόδια. Δεν είχα όμως πλέον κουράγιο, πεινούσα τόσο πολύ, διψούσα τόσο πολύ, που δεν θα έφτανα σπίτι, θα με έβρισκαν κάπου σε κανένα δρόμο λιπόθυμο στα σίγουρα. Κοιτάζω τις ταμπέλες και τα ονόματα από τα γύρω μαγαζιά, και βλέπω έναν Γιάννη, που τελείωνε το επίθετό του σε -ίδης. Εδώ είμαστε, σκέφτηκα, πόντιος είναι, άρα δικός μας. Πήρα θάρρος απ' αυτό, μη βλέποντας πλέον από την δίψα και την πείνα μου, μπήκα στο μαγαζί του. Με κοίταξαν εκεί μέσα όλοι τους, κι έτσι όπως με είδαν βρώμικο, με τα ρούχα της δουλειάς, σίγουρα δεν έμοιαζα με πωλητή η με αντιπρόσωπο κάποιας εταιρείας.. _Παρακαλώ, νεαρέ; είπε ένας ηλικιωμένος κύριος, κοιτάζοντάς με εξονυχιστικά πάνω από τα γυαλιά του. Πλησίασα, και είπα όσο πιο χαμηλόφωνα και τίμια μπορούσα. _Γεια σας. Με λένε Νίκο (-ίδη). Περιμένοντας έξω το λεωφορείο, συνειδητοποίησα πως έχασα το εικοσάρικο που είχα για να πάω στο σπίτι. Δεν με ενοχλεί όμως αυτό, πάω και με τα πόδια, αλά πεινάω και διψάω πάρα πολύ, και δεν έχω να αγοράσω κάτι.. μπορείτε να με δανείσετε μέχρι αύριο τέτοια ώρα, που θα σχολάσω; Με κοίταξε καλά καλά, και μου είπε _Πόσα θέλεις να σου δανείσω. _Δεν θέλω χρήματα κύριε Γιάννη, μόνο να έρθετε μαζί μου θέλω, εδώ δίπλα ακριβώς, στο Θείο Βάνια, και να μου αγοράσετε εσείς μια τυρόπιτα και να πιώ ένα μικρό γάλα.. αν θέλετε. Χρήματα δεν θέλω. _Πάμε, μου είπε κοφτά, και με ένα αμυδρό χαμόγελο. Πήγαμε δίπλα όντως, και μου είπε ξανά.. _Διάλεξε ότι θέλεις, κι όσα θέλεις. _Με την πείνα που έχω, μην κάνετε τέτοια λάθη, -του αντιγύρισα αστειευόμενος- γιατί με βλέπω να τρώω και τις λαμαρίνες. _Χαλάλι σου, φάτες! Τελικά, μου πήρε δύο γάλατα, και δύο τυρο-σπανακόπιτες.. χζ χζ χζ.. τέσσερις δηλαδή. Άρχισα να τρώω σαν πρόσφυγας στο λιμάνι μετά από φουρτούνα. Καθόταν και με κοίταζε, διασκεδάζοντας με την πείνα που έδειχνα να έχω. Κάποια στιγμή με ρώτησε, _Πώς θα πας στο σπίτι σου, πού μένεις; _Χαριλάου, με τα πόδια, αλά τώρα δεν με νοιάζει, στυλώθηκα, τουλάχιστον έχω κάτι να φάω να με κρατήσει ως εκεί. (Εμ, δε θα 'ταν δεκαπέντε χιλιόμετρα;) Έβγαλε τότε ξανά από το πορτοφόλι του κι ένα εικοσάρικο, και μου είπε. _Το φαγητό, στο κάνω δώρο, μόνο το εικοσάρικο είναι δανεικό. Αν έχεις, κάποια μέρα μου το φέρνεις, αν πάλι δεν μπορέσεις, χαλάλι σου, αφού είσαι δικό μας παιδί πόντιος. Το πήρα, τον χιλιοευχαρίστησα και ...έφτασα κάποτε σπίτι. Διηγήθηκα στους γονείς μου τι μου έτυχε και τι έκανα. Η μάννα μου δεν καταχάρηκε, να λέμε την αλήθεια, δεν τις άρεσε να ζητάω από άλλους, ενώ ο πατέρας μου γελούσε με το πάθημά μου. Γνωρίζοντας πόσο στοίχιζαν όλα όσα μου αγόρασε ο άνθρωπος -καλή του ώρα- μου έδωσαν τα χρήματα, όλα, να του τα επιστρέψω την επομένη όταν σχολάσω. Πήγα όντως, αμέσως μόλις με άφησε το αφεντικό μου στο ίδιο μέρος. _Γεια σας κύριε Γιάννη, ήρθα, είπα χαμογελαστός μόλις τον είδα. Χαμογέλασε κι εκείνος, με γνώρισε άλλωστε αμέσως. _Ο Νικόλας το ποντιοπούλι, βρε βρε βρε, καλώς τον, όλα καλά παιδί μου;.. _Κύριε Γιάννη, σας έφερα τα χρήματα που ξοδέψατε εχθές για μένα, μαζί και το εικοσάρικο, και σας ευχαριστώ πάρα πολύ για ότι κάνατε, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Άπλωσα το χέρι μου και του τα έδωσα με ευγνωμοσύνη. Μα δεν τα πήρε, παρά με κοίταζε χαμογελώντας. _Κράτησέ τα παιδί μου, δεν τα χρειάζομαι. Μου φτάνει που κράτησες τον λόγο σου, και ότι δεν έπεσα έξω για σένα. Να πας στο καλό.. Πέρασαν τόσα χρόνια, μα ποτέ δεν τον ξέχασα τον κυρ Γιάννη. Καλή του ώρα, όπου κι αν βρίσκεται..
"Εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, έχε υπ' όψη πως μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνεις εγγραφή με email, λαμβάνοντας απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στα Εισερχόμενά σου, κάνοντας εγγραφή στο Newsletter μου Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις," Νικόλας




Print this post



Related Posts :



14 σχόλια:

Carina είπε... Best Blogger Tips

Να κάτι που δεν το βλέπεις συχνά...Μπράβο στον άνθρωπο!


VaD είπε... Best Blogger Tips

A,ρε καπετάνιε,μέγιστε,με τις περιπέτειές σου!Τι να σου κάνουν εσένα δυο τυρόπιττες;Κάποτε,τόγραψες ο ίδιος,μην το αρνηθείς,είχες πει οτι μόνο το ένα σου ποδάρι ζυγίζει 94 κιλά,πώς να χορτάσει τέτοιο κορμί;:)))
Καλησπέρα από Ελλάδα....


Lalù είπε... Best Blogger Tips

Τι ωραία ιστορία, να σαι καλά βρε Νίκο


JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε... Best Blogger Tips

ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ.ΕΥΤΥΧΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑ ΝΑ ΑΦΗΣΩ ΣΧΟΛΙΟ.ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ.


Σταυρούλα είπε... Best Blogger Tips

Νικόλα πολύ ωραία η ιστορία σου και μπράβο του κυρ-Γιάννη για τον τρόπο που σου φέρθηκε.Διερωτώμαι αν σήμερα έμπαινε ένα παιδί σε κάποιο μαγαζί είτε στη Θεσ/κη είτε στην Αθήνα και έλεγε ότι πεινάει θα του έδινε κανείς σημασία;


MOLEMOU είπε... Best Blogger Tips

TELIKA TON EKANE KANENA GLIKO H KURA SOULTANA NA TOU PAS h mipos to efages kai auto sto dromo ARKO KATI KSEROUNE STO XORIO KAI SE LENE ETSI XA XA-AX RE TZENH TH TRABAS GIA NA TON EXEIS XORTATO PANTA AN KAI DE NOMIZO NA EINAI KAMIA FORA O AXORTAGOS XA XA-KALHMERA


VASILIKI είπε... Best Blogger Tips

Καλή του ώρα βέβαια...
και μπράβο στον άνθρωπο!

Και σε σένα μπράβο, που τόσο όμορφα περιέγραψες αυτή τη μικρή περιπέτεια που είχες στα 17σου και κυρίως, που θυμάσαι με ευγνωμοσύνη τον άνθρωπο που σε βοήθησε στη δύσκολη εκείνη στιγμή της ζωής σου...

Όμως δεν κατάλαβα αν εννοείς ότι το έκανε σαν Πόντιος προς Πόντιο ή θα το έκανε -άραγε- σε οποιονδήποτε πεινασμένο και διψασμένο;;;


Αza είπε... Best Blogger Tips

Ax Nικόλα τι μου θύμισες... την ρούφηξα την ιστορία σου.Είναι τόσο ανθρώπινη.Τόσο ζαστή και τρυφερή...Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι σαν τον κ. Γιάννη.Μπορεί να μοιάζουν με τον ψύλο στα άχυρα,αλλά υπάρχουν.Και είναι αυτοί που στις πλάτες τους σηκώνουν όλες τις ασχήμιες που υπάρχουν γύρω μας.Να είσαι καλά και να μας διηγείσαι ιστορίες ανθρωπιάς σαν αυτή.Οι πόντιοι είσαστε καθαροί άνθρωποι.


Stelios είπε... Best Blogger Tips

ΝΙΚΟ:Καλημέρα. καλά είναι ολα αυτά που γράφεις και κάνεις αλλά υπάρχη ενα πρόβλημα.
Τα αγγλικά τι τα θες? Γυρίζω την οθόνη ανάποδα
αλλά πάλη αγγλικά τα βγάζη.Πιστέυω να μην είμαι
μοναδικός που δεν ξέρη τα αγγλικα?
βοηθάει λίγο ο μεταφραστίς της google
αλλά πάλη ειναι φασαρία.Πολλά είπα να μη σε
ζαλίζω αλλο φτάνει.
Ο ΠΑΠΠΟΥΣ του " Greek Music "


Stelios είπε... Best Blogger Tips

Υ.Γ.Οσο για τιν ιστορία σου ειναι ενα καλό κομάτι
τις ζωης.


Eva Neocleous είπε... Best Blogger Tips

Νίκόλα,
είναι από τις μικρές , τρυφερές ιστορίες που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη ζωή.
Αναρωτιέμαι αν σήμερα θα μπορούσε να βρει κανείς ανθρώπους, σαν τον κυρ Γιάννη,που να μπορούν να αγκαλιάσουν έτσι ένα μικρό παιδάκι και να το βοηθήσουν.Ίσως ελάχιστους...
Κι είναι γι΄αυτό που τον θυμάσαι με τόση αγάπη και εκτίμηση.Να΄σαι καλά.


elgrecogr είπε... Best Blogger Tips

Καλοί άνθρωποι σαν τον κυρ-Γιάννη δυστυχώς τις μέρες μας σπανίζουν. Καλή του ώρα του ανθρώπου..


Dorothea είπε... Best Blogger Tips

Νίκο μου σου είχα αφήσει και χθες σχόλιο εδώ που δεν είχε ενσωματωμένη τη φόρμα σχολίων αλλά δεν το βρίσκω πουθενά. Έτσι ξαναγράφω:

Όντως συμφωνώ και γω ότι τέτοια άτομα σαν τον κ.Γιάννη είναι σπάνια και δεν τα ξεχνάς όσα χρόνια κι αν περάσουν. Οι πράξεις του μου θυμίζουν αυτό που λένε: Κάνε το καλό και ρίξτο στο γυαλό :)


AATON είπε... Best Blogger Tips

Γειά σας φίλοι μου. Επιτέλους ξεμπέρδεψα με την επισκευή του Blog, και μπορώ να ασχοληθώ με τα σχόλιά σας.

Θέλω να πιστεύω πως, τουλάχιστον στην Ελλάδα, (μα και αλλού) πάντα θα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Είναι το φιλότιμο, που ακόμη συνεχίζει να υπάρχει.
Είδα και εδώ στον Καναδά όμως παρόμοιες σκηνές, κάποιοι να αγοράζουν φαγητό σε συνανθρώπους τους που ζητιάνευαν στο δρόμο, και δεν ήταν Έλληνες. Άρα η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί ακόμη.

Αυτό που κατάλαβα είναι το εξής.
Αν ζητούσα χρήματα, πιστεύω πως δεν θα μου έδινε ο κυρ Γιάννης. Αλα στην πείνα μου δεν αρνήθηκε.
Ίσως το μυστικό να βρίσκεται εδώ.
Ποιός απο μας θα αρνιόταν σε κάποιον, εάν μας έλεγε, "δεν θέλω τα χρήματά σου, μόνο αγόρασέ μου κάτι να φάω, γιατί πεινάω πολύ" ; Πιστεύω κανένας.
Στην φίλη VASILIKI, θέλω να της πω, πώς, δεν πιστεύω να φερόταν διαφορετικά ο κυρ Γιάννης εάν δεν ήμουν Πόντιος. Και αυτό, γιατί αυτός ήταν.
Δίχως να θέλω να μειώσω (πρός Θεού) το αίσθημα φιλότιμου όλων όσων δεν είναι Πόντιοι, επιτρέψτε μου να πιστεύω πως, σε εμάς τους Πόντιους, το συναίσθημα αυτό, είναι ίσως ..ακόμη μεγαλύτερο; η πολύ πιο εντονώτερο; να το πώ έτσι;

Ίσως σ' αυτό να παίζουν ρόλο πολλοί παράγοντες. Το ότι είμαστε πρόσφυγες, το ότι είμαστε λίγοι, το ότι περάσαμε πολλά σαν λαός, το ότι αισθανόμαστε και αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά κάποιες έννοιες, το ότι μας μεγάλωσαν παππούδες και γιαγιάδες με άλλο τρόπο ίσως, και το ότι, το φιλότιμο και το αίσθημα φιλοξενίας και αλληλεγγύης τρέχει στις φλέβες μας, και βρίσκεται στο DNA μας.

Το ίδιο μπορεί να ισχυριστεί φυσικά κι ο καθ' ένας μας για την δική του φυλή. Δεν είδα για παράδειγμα να διαφέρουν οι Κρητικοί απο εμάς πάνω σ' αυτό το ζήτημα, η να υστερούν στην φιλοξενία η το φιλότιμο. Το ίδιο θα έλεγε και ο Θρακιώτης, και ο Μακεδόνας, και ο Ηπειρώτης, και ο Νησιώτης και τελειωμό δεν θα είχε.


Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next