11 Ιουνίου 2009



19 Χωριό μου, χωριουδάκι μου, και πατρικό σπιτάκι μου..

Είναι στιγμές που αναπολώ.. Φέρνω στο νού μου τα παιδικά μου χρόνια, τα χρόνια τα ανέμελα, και όλες οι θύμισες για ένα πράγμα μιλάνε. Το χωριό μου. Το χωριό όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα.. Στα δρομάκια του έτρεξα, έπαιξα, έπεσα, χτύπησα, πόνεσα, έκλαψα, περπάτησα.. Στα χωράφια του δούλεψα, και δούλεψα σκληρά για την ηλικία μου. Μέσα στον ήλιο και την βροχή, με τις τσάπες και τα τσεκούρια απο μικρά στα χέρια, με τις βαριοπούλες και τα σύρματα.. αξέχαστα χρόνια. Εκεί πρωτοπήγα σχολείο. Ήμουν πολύ καλός στα γράμματα έλεγαν όλοι. Να τον κάνετε δηκηγόρο ή ρήτορα, έλεγαν οι δασκάλες μου στον παππού και στην γιαγιά. Θα έλεγα τι έγινα, αλά σέβομαι εσένα που με διαβάζεις. Ας είναι.. Κάποτε το χωριό έσφυζε απο κόσμο. Παντού έβλεπες παιδιά. Θυμάμαι το σχολείο μας, που ήταν τετραθέσιο, δεν χωρούσε τα, πάνω απο 500, παιδιά, και κάναμε μάθημα σε δύο βάρδιες για κάποια χρόνια. Θέλετε να το δείτε πώς είναι σήμερα;
Έρημο και μελαγχολικό, άδειο, δίχως παιδιά να τρέχουν στην αυλή του, δίχως τις φωνές και τα γέλια τους, παραπονεμένο, στέκει εκεί αγέρωχο να θυμίζει σε όσους έζησαν εκεί κάποια χρόνια τους, κάποτε σαν μαθητές, τις παλιές του δόξες. Να θυμίζει τους δασκάλους που με το παραμικρό μας έκαναν μαύρους στο ξύλο, τις διάφορες ζαβολιές μας, τις στιγμές που περήφανα κάναμε παρέλαση, ..πολλά.. ...πολλά..
Γύρω παντού, έβλεπες -και ακόμη βλέπεις- θεόρατα, αιωνόβια πλατάνια. Απο αυτά άλλωστε πήρε το όνομά του, "Πλατανάκια". Δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσεις κάπου το βλέμμα σου, δίχως να αντικρύσεις πλατάνια. Δροσιά το καλοκαίρι, και ομορφιά το φθινόπωρο με τα κόκκινα φύλλα τους. Θυμάμαι που τα μαζεύαμε στοίβες μικρά, και πηδούσαμε μέσα. Ήταν τόσα πολλά, που χανόμασταν μέσα στα βουναλάκια απο τα πεσμένα πλατανόφυλλα. Και απέναντι, ορθωνόταν αγέρωχο το βουνό, το Μπέλες μας. Το χωριό μας είναι χτισμένο στους πρόποδές του. Στην κορυφή επάνω, το φυλάκιο, ανάμεσα στα τρία κράτη, Ελλάδα, Βουλγαρία, Σκόπια (Τριεθνές).
Στο χωριό μας έζησε μικρός τα παιδικά του χρόνια και ο Στέλιος Καζαντζίδης. Και εκεί, στο βουνό, σκοτώθηκε στον ανταρτοπόλεμο ο πατέρας του. Ανέβηκε σε ένα πλατάνι μικρός, μα όταν συνηδειτοποίησε το ύψος, δεν μπορούσε πλέον να κατέβει απο τον φόβο του. Τότε ο πατέρας του, άρχισε να του πετάει πέτρες απο το θυμό του, μαλώνοντάς τον για την αποκοτιά του, ώσπου κάποιοι άλλοι γείτονες ανέβηκαν και τον κατέβασαν. Στην βάση αυτού του πλατανιού λοιπόν, και λόγω της ιστορίας που σας διηγήθηκα, έστησαν πρίν 3 χρόνια μια βρύση, η οποία έχει χαραγμένη μια φωτογραφία του επάνω, και απο κάτω τα γράμματα: "Πίνετε νερό στο όνομα του Στέλιου Καζαντζίδη". Ερχόταν πολύ συχνά στο χωριό, όπου ζούν πολλοί συγγενείς του, πρώτου και δεύτερου βαθμού ακόμη.
Τα τελευταία χρόνια, μείνανε λίγοι κάτοικοι μόνιμα στο χωριό. Οι περισσότεροι (οι νέοι ειδικά) έχουν φύγει, είτε στο εξωτερικό (καλή μου ώρα) είτε στα αστικά κέντρα, Αθήνα/Θεσσαλονίκη. Κάθε Σάββατο όμως γυρίζουν, για να περάσουν το διήμερο μαζί με γονείς και φίλους. Τότε ξαναπαίρνει ζωή το χωριό. Ειδικότερα Χριστούγεννα και Πάσχα. Εκεί είναι και το πατρικό μου σπίτι, ένα ..αρκετά μεγάλο θα έλεγα. Έχει 5 δωμάτια-κρεββατοκάμαρες, τα οποία οι γονείς μου νοικιάζουν τα τελευταία χρόνια σε κάτι Γερμανούς που επισκέπτονται το χωριό, και ο ένας φέρνει τον άλλον. Τους αρέσει άλλωστε το ότι τρώνε μαγειρεμένο φαγητό απο την κυρά Σουμέλα, και ο κυρ Βασίλης τους ζαλίζει τα αυτιά με το βιολί του. Έπειτα πηγαίνουν στις δύο λίμνες που έχουμε κοντά μας, την Δοϊράνη και την Κερκίνη, ανεβαίνουν στο βουνό καβάλα σε άλογα, που τα νοικιάζεις, επισκέπτονται τις πισίνες στα διπλανά χωριά και τα χαμάμ στην ροδόπολη. Ταβέρνες παντού, με φαγητά και μεζέδες που δεν τα βρίσκεις όπου να 'ναι, και έναν κόσμο φιλικο, φιλόξενο, και πάντα με το χαμόγελο σταχείλη. Τι παραπάνω να θέλει κανείς για να χαλαρώσει σάμπως; Να και το σπίτι μου το πατρικό.. Καλώς να ορίσετε!
Σας κούρασα; ελπίζω να σας αποζημιώσω όταν κατέβω, φιλοξενώντας σας για όσο καιρό θέλετε, χρόνο και όρεξη να έχετε μονάχα. Να είστε πάντα καλά..
"Εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, έχε υπ' όψη πως μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνεις εγγραφή με email, λαμβάνοντας απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στα Εισερχόμενά σου, κάνοντας εγγραφή στο Newsletter μου Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις," Νικόλας




Print this post



Related Posts :



19 σχόλια:

Jenny είπε... Best Blogger Tips

Νικο μου κανει υπομονη και συντομα θα παμε. Φυσικα ολοι οι φιλοι και απο εδω την μπλογκοπαρεα θα ΄ρθουν να μας επισκευτουν και να τα πουμε απο κοντα!

Ετσι δεν ειναι?


kaliteros είπε... Best Blogger Tips

Νίκο, ένας γιατρός μου είπε πριν μερικά χρόνια οτι όταν αρχίσεις να σκέφτεσαι και να αναπολείς τα παιδικά σου χρόνια, τότε είναι που αρχίζεις να γερνάς σαν άνθρωπος.
Δε σου κάνω μομφή γιατί και εγώ τις ίδιες σκέψεις κάνω με σένα αν και είμαι 36 χρονών.
Που ναι τα χρόνια...
Άντε να τα πούμε κι απο κοντά.


metro thessalonikis είπε... Best Blogger Tips

ωχχχ
εγώ τα σκέφτομαι εδώ και πολλά χρόνια.
πρέπει να γέρασα πολύ νωρίς


dreamer-angel είπε... Best Blogger Tips

κι εγώ τα σκέφτομαι κι ας είμαι 32!!!Υπέροχο ταξίδι το σημερινό!Φιλιά πολλά Νικόλα!


VaD είπε... Best Blogger Tips

Ερχεσαι,καπετάνιε;Λες να βρεθούμε;Αντε ρε...


stalamatia είπε... Best Blogger Tips

όμορφες αναμνήσεις .Πάντα στη καρδιά μας βρίσκετε το χωριό μας ,που δυστυχώς με το π'ερασμα των χρόνων ερημώνουν και τα σχολεία και πολλές φορές και τα σπίτια.


Γιάννης Παππάς είπε... Best Blogger Tips

πάμτα αναπολούμε τα παλιά είτε είναι τα παιδικά μας χρόνια είτε μετά
κάποτε θα αναπολείς τα χρόνια πουζείς στον Καναδά και θα θυμάσε με νοσταλγία έτσι είναι η ζωή
καλη σου νύχτα


Πέτσες © είπε... Best Blogger Tips

χωριό και πάλι χωριό.....
Είμαι απο μεγαλούπολη(Θεσσαλονίκη) και δηλώνω οτι την βαρέθηκα-Όχι δεν είναι η Θεσσαλονίκη όμορφη με τόσο κόσμο....
Μεγάλη βλακεία του κράτους που δεν έκανε κάτι για να έχουν δουλειές στα χωριά ή εστω στις κατα τόπους επαρχίες των χωριών, ώστε να πηγαίνουν απο τα χωριά στις κοντινές πόλεις-θα αδειάζαν οι μεγαλουπόλεις(ή μάλλον δε θα γεμίζαν ποτέ) και τότε η μεγαλούπολη θα είχε και αυτή αξία!!!
Δεν έχω πάει στο χώριο σου, αλλά μου φάινεται για ένας μικρός παράδεισος!!!


Ευρύνοος είπε... Best Blogger Tips

Αφού μας μαντρώσανε στις πόλεις να μας ελέγχουν καλύτερα πώς να έχει δουλειές;

χρυσώσαν και το χάπι της "ξελογιάστρας" πόλης και άδειασε η ελληνική ύπαιθρος..

κρίμα ρε παιδιά..

κρίμα..


MOLEMOU είπε... Best Blogger Tips

NOKOLA ME TO KALO NA PAME-KAI PES STHN KURA SOUMELA NA KANEI KAMIA KALI TIGANIA TO KRASI 8A TO FERO EGO


Μιχάλης είπε... Best Blogger Tips

«Ἀνδρῶν ἐπιφανῶν πάσα γῆ τάφος» φίλε Νικόλαε…


Dorothea είπε... Best Blogger Tips

Νίκο μου νομίζω πολύ σου λειψε το χωριό σου κι ο τόπος σου. Άντε να γυρίσεις με το καλό!
Είναι πολύ όμορφο χωρίο απ’ότι φαίνεται στις φωτογραφίες και σίγουρα αξίζει να το επισκεφτεί κανείς.
Φαντάζομαι θα κάνει και πολύ κρύο εκεί πάνω ε; :)


bill είπε... Best Blogger Tips

αγαπητε φιλε νικο ξεχασε την ελλαδα κατσε εκει που εισαι ειμαι 52 ετων η ελλαδα καποτε ειχε φιλοτιμο τωρα δεν υπαρχουν αυτα ο ενας μισει τον αλλο εχουμε χαλασει πολυ με εκτιμηση billtaxi


EYA είπε... Best Blogger Tips

Με το καλό να ρθεις και καλά να περάσεις. Ότι αγαπάμε δεν ερημώνει...Ποτέ. :)


Eva Neocleous είπε... Best Blogger Tips

Αποδίδεις με το κείμενό σου τα συναισθήματα όλων των ξενιτεμένων.Άσχετα αν τους έχει πικράνει η πατρίδα πολλές φορές.
Παραφράζοντας το στίχο του Σεφέρη
"Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει"
σε "Όπου και να ταξιδέψω στην Ελλάδα πάντα θα επιστρέφω",
εύχομαι καλή επιστροφή στον τόπο σου.
Πολύ όμορφο το χωριό σου και τα μέρη σου.


Σταυρούλα είπε... Best Blogger Tips

Νικόλα καλησπέρα!Μπορεί να λέμε "όπου γης και πατρίς" αλλά,το χωριό μας είναι ένα και μοναδικό.
Λογικό λοιπόν είναι να το νοσταλγείς.Σου εύχομαι να γυρίσεις σύντομα και να το φχαριστηθείς.Είναι πανέμορφο.
Καλό Σαββατοκύριακο!


zoyzoy είπε... Best Blogger Tips

Συγκίνησες σήμερα με τις αναμνήσεις τις παιδικές τις όμορφες!Που να ξεχαστούν τέτοιες εμπειρίες στην ύπαιθρο!Καλά κάνεις και τις κρατάς και τις βγάζεις γιατί μένεις ατόφιος δεν σε μετάλλαξε η μεγαλούπολη και η τεχνολογία της!
Εύχομαι πολύ σύντομα να βρεθείς στο πατρικό σου και να χωθείς με το νού μέσα στα ξερά κόκκινα πλατανόφυλλα νιώθοντας την ίδια ευχάριστη αίσθηση.
Καλό σου ΣΒΚ!!


AATON είπε... Best Blogger Tips

Σας ευχαριστώ όλους για τη ζεστασιά σας.
Ναι, όντως είναι οι ρίζες μας πάντα δυνατές, και μας 'τραβάνε' πίσω, όσο μακρυά κι αν βρεθούμε.
Όλες οι θύμησες απο τα παιδικά μας χρόνια, μας γυρίζουν πίσω ξανά και ξανά, και γίνεται πιο έντονο όσο περνάνε τα χρόνια.
Θα χαρώ πάντως πραγματικά, να βρεθούμε μια μέρα με όλους εσάς εκεί, σ' αυτό το χωριουδάκι, αρκεί να μπορέσετε να έρθετε. Ξέρω απο πρίν, ότι θα το αγαπήσετε, κι ας μην το γνωρίζατε πρίν. Δεν ξέρω, μα, έχει κάτι που σε κάνει να το αγαπήσεις απο την πρώτη στιγμή..
Ως τότε, να είστε πάντοτε γεροί, και να περνάτε πάντα όμορφα, όπου κι αν βρίσκεστε.


matriga είπε... Best Blogger Tips

Νικόλα, την προηγούμενη εβδομάδα δεν είχα χρόνο ούτε στο δικό μου blog να μπω. Έκανα & ένα πάρτυ γενεθλίων και γνώρισα και την Dreamer Angel!
Χαίρομαι πολύ που τελικά δεν έχασα αυτήν την υπέροχη ανάρτησή με τις πολύτιμες αναμνήσεις σου. Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε να σε επισκεφτούμε, αλλά ένα είναι σίγουρο. Ο Con-tech και εγώ θα χαρούμε πολύ να σε φιλοξενήσουμε στην Αθήνα όποτε έρθεις! Έχω ένα ξενώνα στην ταράτσα και θα είσαι ανεξάρτητος :)


Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next