19 Μαΐου 2009



9 Σήκω, κάτσε..

 border=Παρακαλώ πολύ, έλεγε και ξανάλεγε ο Ταξίαρχος, εσείς τα μόνιμα στελέχη, να τρώτε στην λέσχη αξιωματικών. Εκτός του ότι θα τρώτε κατά πολύ φθηνότερα (και δεν έλεγε ψέματα) ενισχύετε με αυτόν τον τρόπο οικονομικά την λέσχη. Γι αυτό από σήμερα, θα τρώτε όλοι εκεί, μεσημέρι και βράδυ. Τι βράδυ δηλαδή, απόγευμα εννοούσε. Θα θυμάστε ίσως κάποιοι μερικές ιστορίες με τον βαρεμένο αυτόν ταξίαρχο στο παρελθόν. Είναι αυτός που πάντα ξέχναγε πώς με λένε, και για να στείλει να με φωνάξουν, έλεγε "φωνάξτε μου τον απείθαρχο". _Παναγιώτη; Λέω στον συνάδελφο λοχία και συγκάτοικό μου, πάμε ρε συ να φάμε μετά στη λέσχη; _Πάμε, μπορούμε κι αλλιώς; αυτός είναι ικανός να πάρει απουσίες. Πήγαμε. Μέσα ήταν γεμάτη η αίθουσα με όλους τους βαθμούς, από λοχίες έως ανθυπολοχαγούς. Οι υπόλοιποι βαθμοί, από υπολοχαγοί και άνω, έτρωγαν στον επάνω όροφο. Κάποιοι ανθυπολοχαγοί μάλιστα, ήταν εκεί με τις γυναίκες τους. Παραγγείλαμε και μετά από λίγο, αρχίσαμε να τρώμε. Αμ, δεν κράτησε πολύ. Πριν περάσουν δέκα λεπτά, άξαφνα πετάχτηκαν όλοι όρθιοι και στάθηκαν προσοχή. Εγώ με τον Παναγιώτη μείναμε με τη μπουκιά στο στόμα, προσπαθώντας να καταλάβουμε τι διάολο έπαθαν όλοι τους με μιας, και σηκώθηκαν λές και τους έπιασε πανικός, παρατώντας το φρέσκο και νοστιμότατο κρέας από δεινόσαυρο που μας σέρβιραν. Τότε ακούστηκαν κάποιοι ψίθυροι από γύρω μας.. "Σηκωθείτε.. σηκωθείτε, ο στρατηγός.." Ποιος στρατηγός ρε αστροπελέκια, έχουμε στρατηγό και δεν το 'ξερα; Τότε θυμήθηκα πως ο κόπανος αυτοαποκαλούνταν "Στρατηγός" .. _Παναγιώτη, σήκω.. τραύλισα με γεμάτο στόμα σαν βλάκας.. Σηκωθήκαμε και γυρίσαμε προς την πόρτα, κρατώντας ακίνητα τα σαγόνια μας, και προσπαθώντας να μην πνιγούμε από τη μπουκιά που 'χαμε στο στόμα. Στην πόρτα στέκονταν ο κόπανος, και χαιρέταγε με το χέρι σηκωμένο σαν τον Πάπα τα πλήθη που τον κοίταγαν ακίνητα με θαυμασμό. Δεν είναι που χαιρέταγε, μα το ότι δεν έφευγε. Τέτοια χαιρετούρα δεν μου ΄ριξε ούτε η μάννα μου, όταν έφυγα από το σπίτι. Κάποτε ευδόκησε να πάει στα τσακίδια, να φάει στον πάνω όροφο εννοώ, και ξανακαθίσαμε με ανακούφιση, μασώντας μανιασμένα την μπουκιά, που κόντευε να γίνει σαν τσιμέντο στο στόμα μας. Πρίν προλάβουμε να τελειώσουμε το φαγητό μας, νά σου ξανά όλοι όρθιοι. Να σου και οι γνωστοί πλέον ψίθυροι.. "Σηκωθείτε ρε, ο στρατηγός.." _Παναγιώτη, ξανασήκω. Να σου ξανά στο άνοιγμα της πόρτας ο Βούδας, να μας χαιρετάει με εκείνο το απόκοσμο βλέμμα, που τελειωμό δεν είχε. Μην σας τα πολυλογώ, πήγαμε επι τρείς ημέρες εν συνεχεία, και τις τρείς ημέρες το ίδιο σκηνικό, ψίθυροι, Πάπας, βούδας και τσακίδια. Δεν μου άρεσε. _Παναγιώτη; _Έλα _Ρε συ, άρχισε να μου τη δίνει η όλη φάση _Δηλαδή; _Αυτό το σήκω - κάτσε τρείς την ώρα με τον ανώμαλο, άρχισε να μου κόβει την όρεξη _Και τι θές να κάνουμε ρε Νίκο; _Εγώ λέω να μην ξαναπάμε στη λέσχη, μια χαρά τρώγαμε έξω _Τρελός είσαι; τον μπελά μας θέλεις να βρούμε; αφού είναι διαταγή _Ρε δεν μπορώ να τρώω και να μου κάνουνε γυμνάσια, σπάζομαι _Αφού χάνει, τι να κάνουμε _Είσαι την επόμενη να μην σηκωθούμε επίτηδες; _Μέσα Αυτό το παιδί, άμα του έλεγες καμία σοβαρή ιδέα, όλο "άσε μας" και "άσε μας" ήτανε. Άμα του έλεγες όμως καμία παλαβομάρα, όλο μέσα τον έβρισκες. Πώς πρόκοψε απορώ ακόμα. Τρώγαμε λοιπόν, περιμένοντας με αγωνία μα και αποφασιστικότητα την στιγμή της εμφάνισης του υψίστου, και που δεν άργησε να φανεί. Στην τσίτα όλοι γύρω μας, εκτός απο δύο που συνέχιζαν να τρώνε ατάραχα σαν μοσχάρια. Δεν σας λέω ποιοί ήτανε, έτσι να σκάσετε απο περιέργεια.. πφφ! _Σηκωθείτε ρε.. προσοχή, ο στρατηγός.. Τους κοίταξα ένα γύρω με νόημα, κουνώντας αργά το κεφάλι μου σαν ..κασκαντέρ, και συνέχισα να τρώω. Το ίδιο και ο μούσκαρος απέναντί μου, ατάραχος, στον κόσμο του.. Άξαφνα ακούω κάτι ουρλιαχτά, που μου έπεσε το πηρούνι. Κάποιες κυρίες αξιωματικών, δυσανασχέτησαν με την απάθειά μας, που ενώ αυτές σηκώθηκαν, εμείς όχι. Ρε ούστ! _Ποιοί είναι αυτοί οι δύο; ακούστηκε τρεμάμενη απο οργή η φωνή του μ@λ@κα στην πόρτα.. _Ο Τάδε και ο Τάδε στρατηγέ, έσπευσε να πληροφορήσει ένας σπιούνος ανθυπολοχαγίσκος _Καλά το κατάλαβα, ο απείθαρχος.. να παρουσιαστούν αμέσως ενώπιόν μου, αμέσως _Σας θέλει ο στρατηγός, πηγαίνετε ..Ρε; σταματήστε να τρώτε ρε και σηκωθείτε.. Τα πήρα πολύ άσχημα στο σταυρό, μα έκανα υπομονή, άλωστε τι φταίγαν οι άλλοι να μένουν όρθιοι, απο τη δική μας ξεροκεφαλιά; _Παναγιώτη, ξαναματασήκω. Πήγαμε κοντά στον στρατηλάτη και κάτσαμε προσοχή, μα μας άκουγαν όλοι. Βλέπεις, ο Ναπολέων δεν έφυγε απο την πόρτα, έτσι ώστε να ακούγεται απο τις παρευρισκόμενες "κυρίες" και να πουλήσει λεζάντα. _Πώς τολμάτε λοχιάκια, να τρώτε όταν στην πόρτα είναι ο στρατηγός; Λοχιάκια μας αποκάλεσε ο ταξιαρχούλης; Τα χάπια μου.. θα γίνει σύραξη. Απο μέσα ακούστηκαν και κάνα δυό χαχανητά, γυναικεία και αντρικά μαζί, μόλις άκουσαν τον λέοντα της Νεμέας να βρυχάται στα δύο ανυπεράσπιστα λοχιάκια.. Ε τότε ξέσπασα, και δεν το περίμενε, άσχετα που ήξερε πολύ καλά τι καπνό φούμαρα.. _Άκου να δείς στρατηγέ, -είπα πνιγμένος πια απο οργή, δίχως να με ενδιαφέρουν πλέον οι συνέπειες- μας παρακαλούσες, μέρες τώρα, να ερχόμαστε στη λέσχη, να την στηρίξουμε οικονομικά. Ήρθαμε. Αντί να μας αφήσεις όμως να φάμε ένα φαγητό σαν άνθρωποι ήσυχα και όμορφα, εσύ όλη την ώρα είσαι στην πόρτα, διακόπτοντάς μας, και μας έχεις στο σήκω - κάτσε, κάτσε - σήκω. Όταν τρώω, όταν πηδάω και όταν ..... μην το πώ, ΔΕΝ ΜΕ ΔΙΑΚΟΠΤΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ.. το κατάλαβες αυτό; Άντε παράτα μας λοιπόν με την λέσχη σας και τις αηδίες σας επιτέλους, άσε μας να πάμε να φάμε όπου μας αρέσει σαν άνθρωποι, και μη σε νοιάζει πόσα πληρώνουμε, δικά μας λεφτά είναι στο φινάλε, κι ούτε σου ζητήσαμε δανεικά. Πέρασα απο δίπλα του φουρτουνιασμένος, αλά πρόλαβα να δω την όψη που πήρε η μούρη του, ξαφνιασμένος και ταπεινωμένος όσο δεν πήγαινε. Την ταπεινότητά του φυσικά, μου την χρέωσε με 40 ημέρες φυλακής, κι εγώ να δείς που ..δάκρυσα. Πάντως, χαχανητά και χαζογελάκια δεν ξανάκουσα για τα... "λοχιάκια.." _Παναγιώτη; μιας και τη φάγαμε τη φυλακή, δεν πάμε στου Αντώνη να φάμε και κανένα κοκορέτσι της προκοπής, να πιούμε και μερικές ρετσίνες, να την χωνέψουμε καλύτερα; _Μέσα!
"Εάν σε ενδιαφέρουν οι αναρτήσεις μου, έχε υπ' όψη πως μπορείς να εγγραφείς στο RSS feed του Blog. Μπορείς επίσης να κάνεις εγγραφή με email, λαμβάνοντας απ ευθείας κάθε μου ανάρτηση στα Εισερχόμενά σου, κάνοντας εγγραφή στο Newsletter μου Σε ευχαριστώ που με διαβάζεις," Νικόλας
(φωτογραφία: kafeneio-gr)




Print this post



Related Posts :



9 σχόλια:

Dorothea είπε... Best Blogger Tips

χαχαχαχα είπες ό,τι όλοι είχαν στο μυαλό τους αλλά δεν τολμούσαν να ξεστομίσουν είμαι σίγουρη! καλά του έκανες :)


Marinos είπε... Best Blogger Tips

Τι μου θύμησες τώρα φίλε Νίκο!... Ιστορίες, εμπειρίες και αναμνήσεις που για όσους είχαν ή έχουν την ευκαιρία να ζήσουν μένουν αναλλοίωτες και νωπές στην σκέψη όσα χρόνια και να περάσουν. Μιλάω για την βραχύβια (καθότι εφεδρική για τους περισσότερους)στρατιωτική μας ζωή. Εγώ βέβαια είμουν περαστικός την θητεία μου έκανα καιαποχώρησα φορτωμένος με άπειρες ξέχωρες στιγμές που ακόμα τις θυμάμαι και πάντα βρίσκω τον τρόπο να τις διηγούμαι όπως και οι περισσότεροι από εμάς που περάσαμε αυτό το κατώφλι που μας έδωσε την ευκαιρία να ανταμώσουμε ένα κόσμο και ένα περιβάλλον που άφησε με τον ένα ή άλλο τρόπο το απωτύπωμά του στην ζωή μας. Ένα ακόμα σχολείο και αυτό που παρέχει την δυνατότητα να εξοικιωθείς και να νοιώσεις μέσα στο πετσί σου την σημασία εννοιών όπως, πειθαρχία, νοικοκυροσύνη, συναδελφική αλληλεγγύη, κομπλεξισμό, που μέχρι τότε τις ήξερες και τις ζούσες σε μια άλλη διάσταση, και φυσικά όχι σαν ενήλικος αλλά σαν έφηβος με όλες τις προβληματικές φάσεις που περνάει ο καθένας μας σε αυτή την διαρθρωτική για την φυσική και ψυχική ανάπτυξη περίοδο της ζωής μας. Ακούω πολλούς να λένε! άντε ρε! σπάταλα και άχρηστα χρόνια... Επιτρέψτε μου όμως να πω ότι για τους περισσότερους κάθε άλλο παρά αχρείαστα είναι. Και όσοι έχουν φορέσει "το χακί" καταλαβαίνουν τι εννοώ. Εγώ πάντα ακούω αυτές τις ιστορίες από τέτοιες ξέχωρες στιγμές που μου αρέσει να μοιράζομαι με τους δικούς μου και τους φίλους. Όπως έκανες και εσύ τώρα με τον δικό σου ξεχωριστό και απέραντα όμορφο τρόπο.


kaliteros είπε... Best Blogger Tips

Νίκο, η συμπεριφορά σου προς τον καραγκιοζο-ταξίαρχο χαρκτηρίζεται ως απείθαρχη και υποτιμητική. Όσο δίκιο κι αν είχες η αντίδρασή σου δεν δικαιολογείται "στρατιωτικα". Καλώς ή κακώς μέσα στο στρατό ακολουθείς τους στρατιωτικούς νόμους/κανονισμούς.
Όσο για την τιμωρία που σου επέβαλε ο ταξίαρχος, ήταν και αυτή λάθος (ή ψέμα σου), γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις ο ταξίαρχος δεν μπορεί να σου επιβάλλει ποινή (δεν μπορεί να σου ανακοινώσει ποινή μπροστά σε φαντάρους και χωρίς πρώτα να διαβάσει την απολογία σου - γιατί γραπτώς πρέπει να απολογηθείς).
Το πρώτο που μπορεί να κάνει είναι να σε καλέσει(το ίδιο συμβαίνει για όλα τα στελέχη) σε έγγραφη απολογία για την όποια πράξη σου. Τον όρο "εγκαλείσθε" δεν τον θυμάσαι??
Πάντως τιμωρία "40 μέρες φυλακή" είναι τιμωρία προς φαντάρο και όχι προς στέλεχος.
Ο χαρακτηρισμός "απείθαρχος" που σου προσέδιδε ο καρακιοζο-ταξίαρχος πιστεύω οτι ήταν σωστός αν κρίνω απο την αντίδρασή σου στο γεγονός που περιγράφεις (όλο και κάτι άλλο θα είχες κάνει)...
Μερικές φορές είμαι πολύ μα πολύ...κυνικός.


bill είπε... Best Blogger Tips

οποιος ανθρωπος εχει παει στον ελληνικο στρατο και δεχεται την ελλαδα για χωρα του ειναι διανοητικα και πνευματικα αναπηρος


AATON είπε... Best Blogger Tips

***Ντόρα μου, τώρα τα βλέπουμε σαν αστείο κι εμείς, και τα διηγούμαστε με αστείο τρόπο, μα τότε ήταν όλη η ζωή μας. Φιλιά

***Μαρίνο καλή σου μέρα. Όλοι μας θυμόμαστε, και με νοσταλγία τις περισσότερες φορές, το διάστημα της στρατιωτικής μας θητείας.
Σίγουρα ένα απο τα πιο παρεξηγημένα "σχολεία" που διαβήκαμε, γιατί σχολείο ήταν, απο κάθε άποψη.
Σε ευχαριστώ για το σχόλιο, και περιμένω να σε δώ Danforth τώρα που έστρωσε κάπως ο καιρός, να κάτσουμε παρεούλα και να πιούμε κανένα φραπεδάκι. Καλημέρα

***Καλίτερε, την φυλακή δεν μου την έριξε μπροστά στους στρατιώτες, μα έγινε με τον τυπικό τρόπο, που όμως δεν είναι επι του θέματος για να αναφέρω αναλυτικά την όλη διαδικασία λεπτομερώς.
Έπειτα, δεν νομίζω να γνώρισες τον Ταξίαρχο Ν. Ποντικάκη, οπότε το αν έριχνε 40-ρες σε στελέχη η όχι, ρώτα εμένα να σου πώ, που μου έριξε ούκ ολίγες του είδους. Μέχρι και ο στρατηγός Παναγόπουλος, 40-ρα μου έριξε.
Ναι, ήμουν απείθαρχος, με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν τον κατηγορώ που με αποκαλούσε έτσι, τον κατηγορώ που ποτέ δεν θυμότανε το όνομά μου.
Σίγουρα η συμπεριφορά μου δεν ήταν αυτή που απαιτούν οι κανονισμοί, μα ήμουν απο την αρχή αποφασισμένος να φύγω, και δεν με ενδιέφερε τι λένε οι κανονισμοί. Αυτά τα άφηνα σε εκείνους που έσκυβαν ταπεινά και με φόβο το κεφάλι χάριν της καριέρας. Δεν είσαι κυνικός, καλά τα λές, απλά είσαι σίγουρα νεώτερος και σε ηλικία, οπότε σε διαβεβαιώ, πως πρίν 28 χρόνια, ήταν κατά πολύ διαφορετικά τα πράγματα απ' ότι τα τελευταία δέκα ας πούμε. Την καλημέρα μου.

***Βασίλη, ισωπεδωτικός είσαι σε ότι αφορά την Ελλάδα. Πίστεψέ με, καταλαβαίνω αρκετή δόση της πικρίας σου, μα δεν σε βγάζει πουθενά η παντελής ισωπέδωση των πάντων, αλήθεια σου λέω.
Καλή σου μέρα


MOLEMOU είπε... Best Blogger Tips

AN TO EIXES KAI SE VIODEO::::::::::::::::: GIA KOITA NA GELASOUME AKOMA POIO POLI ME THN FATSA TOU STRATIGOU


kaliteros είπε... Best Blogger Tips

Νίκο, το ήξερα οτι έτσι όπως μου τα περιγράφεις στο σχόλιό σου θα ήταν τα πράγματα. Η συμπεριφορά σου ήταν τυπική συμπεριφορά κάποιου που ήθελε να φύγει απο το στρατό. Άρα σωστά έπρατες. Καλύτερα αληθινός παρά γλυώδης και φίδι.
Τώρα στον bill, δηλαδή όποιος δεν έχει πάει στο στρατό και όποιος δεν δέχεται την Ελλάδα για χώρα του (ή και τα δύο), είναι διανοητικά και πνευματικά καλλιεργημένος?
Αλήθεια, γιατι δεν νοιώθω έτσι (δλδ πνευματικά ανάπηρος)? Μάλον είμαι τόσο ανάπηρος που ούτε καν νοιώθω!!
Άκου εκει πνευματικά ανάπηρος όποιος πήγε στρατό. Τότε να προσέχεις με ποιους κάνεις παρέα γιατί μάλον κάποιος σου την "κόλησε" την πνευματική αναπηρία.


VaD είπε... Best Blogger Tips

Ρε Νικόλα,εμεις απλά φαντάρια ήμασταν και κανεις δε μας σήκωνε την ώρα του φαγητού....τουλαχιστον αυτήν τη σέβονταν!


The Wolf είπε... Best Blogger Tips

Ο σεβασμός δεν επιβάλλεται ... αλλά κερδίζεται, με πράξεις καθημερινά.
Η στάση προσοχής σε κάποιον όπως τον "Στρατηγό" σας, ήταν επιβεβλημένη όχι για τον ίδιο, αλλά για τον βαθμό και το αξίωμά του...όμως
σε χώρο εστίασης ένας σωστός διοικητής διατάσσει το προσωπικό του να μείνει στη θέση του με το πρώτο σύρσιμο της καρέκλας, έτσι ώστε να δείξει σεβασμό κι ο ίδιος προς αυτό.
Οι κληρωτοί, οι δόκιμοι...ακόμα κι οι μόνιμοι δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούν οτι είναι ένστολοι πολίτες κι οτι έχουν δικαιώματα τα οποία μπορούν και πρέπει να υπερασπίζονται με κάθε κόστος.
Η αξιοπρέπεια δεν μετριέται με μέρες φυλακής ή μετάθεση.
Ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω πόσο χαμερπείς ήταν οι "μετά των συζύγων" συνάδερφοι σου που τις έστησαν κι αυτές σε στάση προσοχής....και πόσο μεγάλο κόμπλεξ είχε ο "Στρατηγός" σας που καταδεχόταν να βλέπει πολίτες να κάθονται προσοχή για την πάρτη του.

Μιά όμορφη ιστοριούλα για εμάς, μια δυνατή ανάμνηση δική σου κι ένα λιτό μάθημα ζωής περί βλακείας, μεγαλομανίας και θάρρους.

Πάντα να 'σαι απείθαρχος και δίκαιος.


Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next