13 Ιανουαρίου 2009



13 Δεν αγιάζεις στον τόπο σου..

Τραγουδούσα κάποια χρόνια στην Θεσσαλονίκη, νέος τότε ακόμη, περίπου 23 χρονών. Είχα καλό όνομα στην "πιάτσα", και με γνώριζε αρκετός κόσμος, που εγώ δεν γνώριζα. Με κολάκευε για παράδειγμα, όταν έμπαινα σε κάποιο Ταξί, να μου λέει ο οδηγός, "εσύ δεν είσαι ο Νίκος ο Ράμμος; θα σε πάω τζάμπα..". Δεν άφηνα ποτέ, εννοείται, να με πάει κανένας κάπου τζάμπα, μα και μόνο που με γνώριζε, με κολάκευε. Μην ξεχνάς πως η Θεσσαλονίκη, έχει πάνω από ενάμισι εκατομμύριο λαό, δεν είναι και λίγο να ξεχωρίζεις, ανάμεσα σε τόσο κόσμο. Είχα όμως ένα παράπονο μεγάλο.. Οι μόνοι χωριανοί μου που έρχονταν να με δούν, ήταν -σταθερά- όλο κι όλο πέντε άτομα. Ένα βράδυ, ένας άλλος χωριανός μου, τον οποίο κάποτε φιλοξενούσα στο σπίτι μου για λίγες μέρες, εμφανίστηκε στην είσοδο, την ώρα που ήμουν στην πίστα. Χάρηκα μόλις τον είδα, μα δεν κράτησε πάνω από δύο δευτερόλεπτα η χαρά μου... μόλις είδε εμένα στην πίστα, γύρισε την πλάτη του και έφυγε. Εκείνη η σκηνή, ερχόταν ξανά και ξανά στη θύμησή μου, και ακόμη μου έρχεται, ακόμη και τώρα που, έχω ήδη πάρει την εκδίκησή μου, πριν πολλά χρόνια. Ναι, ακόμη με πονάει και με εξοργίζει.. Βρέθηκα λοιπόν ένα βράδυ, μετά απο μερικούς μήνες, στο χωριό μου. Πήγα να δω τους γονείς μου, και εκεί έμαθα απο την μάννα μου, πως, το βράδυ, στην ταβέρνα δίπλα στο σπίτι μου, θα είχαν χορό με ορχήστρα, κανονικά, και πως ήμουν καλεσμένος να τραγουδήσω κι εγώ. _Μάννα, δεν θα πάω. _Γιατί να μην πάς, δεν έχεις τραγουδήσει ποτέ σου στο χωριό, να πάς, να σε ακούσουν και οι χωριανοί μας. _Δεν θέλω να με ακούσουν να τραγουδάω μάννα, άστο, δεν ξέρεις. _Ε, πές μου να μάθω.. _Δεν θα σου πω, και άλλαξε συζήτηση σε παρακαλώ αν θέλεις. _Δεν θέλω, θα μου πείς και θα το συζητήσουμε μαζί. Δεν θέλω να πάω λοιπόν, γιατί κανένας τους δεν καταδέχτηκε τόσα χρόνια να έρθει να με δεί. Γνώριζαν πάντοτε το πού τραγουδάω, είτε απο στόμα σε στόμα, είτε απο τα ραδιόφωνα, είτε τυχαία. Ποτέ κανένας δεν ήρθε όμως. Μάθαινα -τόσο κόσμο γνωρίζω- πως πήγαιναν σε άλλα μαγαζιά, επίτηδες, να μην έρθουν σε εκείνο που τραγουδάω εγώ. Και αν τύχαινε να πάω στο μαγαζί που σύχναζαν, άλλαζαν αμέσως στέκι.. Κάνε μου λοιπόν τη χάρη και μη με πιέζεις, δεν θέλω να πάω να δω τις φάτσες τους, δεν καταδέχομαι ρε μάννα, έχω κι εγώ τον εγωϊσμό μου, σεβάσου τον. _Γιατί, έχεις και τίποτε άλλο εκτός εγωϊσμό; _Πάς να με βγάλεις και φταίχτη τώρα; _Όχι, αλά θα σου έλεγα να πας, και ας μην τραγουδήσεις, μόνο να πάς. Πιές τοποτό σου, κάτσε με τους λίγους φίλους που έχεις, και που σε ζήτησαν απόψε, και μη δίνεις σημασία στους άλλους.. _Εντάξει, θα κάνω αυτό που είπες, τις είπα και βγήκα. Το βράδυ ήρθε γρήγορα. Εγώ στο μεταξύ, είχα βρεί τα 5-6 καλά μου φιλαράκια, και τα πίναμε, συζητώντας για τα παλιά, τα τωρινά και τα "υστερνά".. _Πάμε στην ταβέρνα; θα άρχισε το γλέντι.. Είπε ο Κώστας _Πάμε, τι καθόμαστε, και που 'σαι, Ράμμο; Θα τραγουδήσεις απόψε, αλλοιώς θα γίνει χαμός.. Δεν μίλησα, πληρώσαμε και πήγαμε. Η αίθουσα ήταν γεμάτη κόσμο, αλά μας είχαν κρατημένο τραπέζι. Μόλις μπήκαμε μέσα, άξαφνα σηκώθηκαν -συνενοημένοι ήταν;- σχεδόν όλοι απο τις καρέκλες τους, χτυπώντας τα χέρια τους και φωνάζοντας "Ράμμος-Ράμμος".. Χαμογέλασα, τους χαιρέτησα με μια κίνηση του χεριού, και πήγα κάθησα. Ήρθαν και με πήραν σηκωτό που λένε απο τη θέση μου.."μην κάθεσαι, θα μας τραγουδήσεις.." Σηκώθηκα και πήρα το μικρόφωνο, κοίταξα γύρω μου όλους έναν έναν, και είδα ανάμεσά τους και τον βλάχο που ανάφερα στην αρχή, αυτόν που γύρισε την πλάτηκαι έφυγε τότε.. Με έπιασε πάλι ο εγωϊσμός μου, μα είδα ανάμεσά τους και την μάννα μου, που περίμενε με τόση λαχτάρα να με ακούσει, έχοντας ξηλώσει όλα τα λουλούδια απο τον κήπο μας, κρατώντας τα στα χέρια της, περιμένοντας να αρχίσω να τραγουδάω, να μου τα πετάξει.. αχ βρε δόλια μάννα.. "Αγαπητοί συχωριανοί, πρώην συμμαθητές και φίλοι, καλησπέρα σας κατ' αρχάς. Θεωρώ τιμήμου που μου ζητάτε απόψε να σας τραγουδήσω. Βλέπω όμως ανάμεσά σας κάποιους, που, δεν καταδέχτηκαν ούτε μια φορά να έρθουν να με ακούσουν, όπου κι αν τραγούδησα μέχρι σήμερα. Άτομα με τα οποία κάποτε, φάγαμε ψωμί και αλάτι μαζί. Άτομα που περπατούσαμε χιλιόμετρα καθημερινά παρέα, πηγαίνοντας η γυρνώντας απο το γυμνάσιο με τα πόδια. Άτομα που καθήσαμε στα ίδια θρανία μικροί, άτομα που θεωρούσα αδέρφια μου..μα μου γύρισαν τις πλάτες, επειδή προσπάθησα να κάνω κάτι στη ζωή μου, επειδή προσπάθησα να ξεχωρήσω απο το πλήθος...πολλά τα επειδή.. Είχε δίκιο όποιος είπε, "δεν αγιάζεις στον τόπο σου" πιστέψτε με..οπότε, μη μου ζητάτε να τραγουδήσω απόψε. Θα καθήσω εκεί, μαζί με την παρέα μου, και θα πιώ στην υγειά σας, απολαμβάνοντας το πρόγραμμα μαζί σας. Σας ευχαριστώ και πάλι, καλή σας διασκέδαση.." _Περίμενε, μην φύγεις σε παρακαλώ, είπε τότε ο Γιάννης, που οργάνωσε την βραδυά, και συνέχισε μιλώντας στο μικρόφωνο. Αγαπητοί συχωριανοί, απόψε πήραμε ένα μάθημα, που το χρειαζόμασταν. Ένα χαστούκι δίχως κακία, μα που εμένα με συγκλόνισε. Αισθάνθηκα ντροπή και είδα πόσο άδικοι είμασταν απέναντι στον Νίκο όλα αυτά τα χρόνια. Ίσως ήταν ζήλεια, που κάποιος σαν κι εμάς, ξαφνικά άρχισε να ανεβαίνει, ενώ εμείς μέναμε πίσω, αφανείς και στάσιμοι. Ότι και να ήταν, θέλω απόψε να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Να σπάσουμε απόψε εμείς την παράδοση, και να πούμε πως, στο δικό μας χωριό, αγιάζει πρώτα ο δικός μας άγιος. Νίκο Ράμμο, πάρε το μικρόφωνο και τραγούδα, απόψε, αυτή η βραδυά, είναι δική σου.. Απο εκείνη τη βραδυά, άλλαξαν όλοι τους στάση απέναντί μου. Ήταν μια βραδυά, που ποτέ δεν θα ξεχάσω, ήταν μια βραδυά, που επαναλήφθηκε απο τότε πολλές φορές, και κάθε φορά ήταν και καλύτερη.. Ο μόνος που υπόφερε, ήταν ο κήπος μας, η μάννα μου δεν άφηνε λουλούδι για λουλούδι..





Print this post



Related Posts :



13 σχόλια:

ΕΛΕΝΑ-ΦΛΩΡΙΝΑ είπε... Best Blogger Tips

Αγαπητέ μου Νίκο, σου το είπα και στην προηγούμενη ανάρτηση. Ουδείς προφήτης στον τόπο του καλέ μου, Δεν κοιτάμε πίσω μόνο μπροστά και όμως λέω ο ήλιος ανατέλει από την ανατολή και όχι από την δύση...Καλή επιτυχία σε ότι και αν κάνεις. Φιλιά πολλά και καλό βράδυ


ΕΛΕΝΑ-ΦΛΩΡΙΝΑ είπε... Best Blogger Tips

Νίκο τώρα πρόσεξα τους τοπ 10 σχολιαστές. Έχω το δέκα το καλό? Αντε μπρε και σε περισσότερα φιλιά και πάλι.


molemou είπε... Best Blogger Tips

ADELFE TO LEO KAI TO ESTANOME,DEN KSERO POS ALA PANTA ME KANIS KAI KLEO ENA KLAMA APO XARA KAI APO LIPI ALES FORES ,DEN KSERO TI ALO NA GRAPSO NIKOLA ,TI POIO OMORFO APO TI MANA NA SE BLEPI NA SE XEIROKROTI OLO TO XORIO,KAI ASTI NA XALASI OLO TON KOIPO,30 XRONIA ZOH TIS EDOSES TIS MANOULAS,NA SE XERETE KAI NA NAI PANTA KALA KAI NA SE KAMARONI OPOU KAI NA NAI


hackaday είπε... Best Blogger Tips

Αχ βρε Νικόλα, κάνεις σα να μη τα ξέρεις. Εγώ πρέπει να σου τα μάθω αυτά που ήδη κατέχεις με το παραπάνω; Αυτός που προσπαθεί να προκόψει θα αντικρύζεται με μισό μάτι πρώτα από τους κοντινούς του ανθρώπους. Τελικά έχουμε πολλά κοινά. Τα ίδια σκατά τρώμε (με το συμπάθιο).


VaD είπε... Best Blogger Tips

Μη δούνε ανθρωπο ν'ανεβαίνει λίγο πιο πάνω απ'αυτούς,να τον φάνε....Αμάν πια


VaD είπε... Best Blogger Tips

Δε χρωστάνε καλό,φίλε Νικόλα,να σε δουν να σερνεσαι,θα σε πατήσουν κι από πάνω!Οποιον ξέφυγε απ'το μικρόκοσμο τους και ξεχώρισε έστω και λίγο,τον υποβλέπουν...
-Ρε συ,τώρα το είδα,πάνω δεξιά,ειμαι στην πρώτη τετράδα;Μπράβο μου!Τότε λοιπόν δικαιούμαι το βραβείο σου και θα το πάρω:))))


Erevos είπε... Best Blogger Tips

Κάθε γειτονιά, χωριό ή πόλη κάνει ότι κι Χώρα... ποιος Έλληνας που διέπρεψε εξωτερικό αναγνωρίστηκε στην Ελλάδα αβίαστα? κανείς...


Το χρυσό ΠιΠι είπε... Best Blogger Tips

έχεις μία αμεσότητα στον γραπτό λόγο που με συγκλονίζει.κριμα βρε νίκο που μένεις τόσο μακρυά. θα κάναμε καλό παρέακι!


ΑΡΙΑΔΝΗ Παπαφωτίου είπε... Best Blogger Tips
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

kathrefti είπε... Best Blogger Tips

Νίκο, Τί ωραίο κείμενο!


AATON είπε... Best Blogger Tips

*Γλυκειά μου Έλενα, ξέρω τι μου λές, και ναι, είσαι το 10 το καλό..φιλάκια και όταν κατέβω Ελλάδα, θα περάσω από Φλώρινα ξανά. Κρίμα που όταν ανέβηκα πριν 2 χρόνια, και έμεινα 3 ημέρες δεν σε γνώριζα.

*Νικόλα μου, να ξερες πόσο θα ήθελα μια μέρα, να μπορούσα να σε έπαιρνα αγκαλιά, έτσι, σαν αδερφό μου..

*Δημήτρη συμφωνώ, έχουμε πάρα πολλά κοινά.."παλιο-Σερραίε" lol

*Βασίλη μου, ναι, έτσι είναι πάντα..ή σχεδόν πάντα. Και, δε μου λες; Εσυ ακόμη να πάρεις βραβείο; πως μας ξέφυγες νεαρέ μου; χμ!χμ! για να το ψάξωμαν..

*Έρεβος, κι όμως, αναγνωρίστηκαν άτομα, μικρής ακτινοβολίας και αξίας. Θα γίνω τώρα κακός ίσως, ή να τα τσουγκρίσω με τα γούστα κάποιων φίλων μου εδώ, μα θα το ρισκάρω.
Πές μου πόσο πια μεγάλη φωνή ήταν ο Ντέμης Ρούσσος, ή ο Κώστας Κορδάλης, ή η Βίκυ Λέανδρος, που -άντε οι ξένοι τόσο ξέραν απο Ελληνικό τραγούδι και αξίες φωνής- τους κάνανε τεμενάδες οι εν Ελλάδι όταν έρχονταν για διακοπές στα 15 χρόνια μια φορά;
Προσωπικά, δεν θα σπαταλούσα ποτέ μου (και δεν σπατάλησα) δραχμή για να αγοράσω δίσκο τους ποτέ. Προτιμώ να ακούσω Μπουγά..λέμε τώρα (καλά, το παράκανα λίγο...ξέρω)
Την αγάπη μου αδερφέ μου

*Νινάκι, μικρός ο κόσμος χαρά μου, και άγνωστο τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Ποτέ δεν ξέρεις, ίσως μια μέρα να κάνουμε παρέα και να τα λέμε με φραπεδιές σε κανένα καφέ παραλιακό..

*Αριάδνη σ' ευχαριστώ, πανέμορφη Σερραία μας..
Κάποια μέρα ελπίζω να πάς Πλατανάκια, όπως σου έγραψα.. Φιλιά πολλά


ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ είπε... Best Blogger Tips

Μη νομίζεις οτι επειδή δεν σχολιάζω δεν έρχομαι, απλά απολαμβάνω τα κείμενα και εισπράτω αυτά που πρέπει... Γειά χαρά


AATON είπε... Best Blogger Tips

*Γιάννη, μου φτάνει που περνάς, και σχολίασε όποτε εσύ θέλεις και έχεις διάθεση. Την αγάπη μου φίλε μου


Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next