13 Ιανουαρίου 2009



14 Οι παρα-Θεοί..

Είχε περάσει ήδη ένας χρόνος από την ημέρα που έφυγα από Γερμανία, μετά το χωρισμό μου. Πήγα πίσω, στο χωριό, όπου ήταν το πατρικό μου σπίτι. Κανείς μέσα, έλειπαν βλέπεις οι γονείς μου κι εκείνοι στη Γερμανία. Είχα κλειδιά, μπήκα.. Έψαχνα απεγνωσμένα για δουλειά, χαμένος κόπος. Μου είπαν κάποιοι να πάω Αθήνα. Τι το 'θελα. Παραλίγο να σκοτωθώ. Το αυτοκίνητο ένα μάτσο παλιοσίδερα. Οι γείτονες που έτρεξαν μόλις άκουσαν το τρακάρισμα, έκαναν το σταυρό τους. _Ρε φίλε; ζείς; _Ζω.. _Εμείς τρέξαμε και είπαμε θα δούμε κανέναν νεκρό, άναψε κερί, τυχερός είσαι. Ο φορτηγατζής δεν είχε καν ασφάλεια, και στο τέλος την κοπάνησε.. και κανένας μας πάνω στην ταραχή δεν κράτησε τον αριθμό του. Σάμπως απο τις λάσπες φαινόταν και τίποτε; Ξαναγύρισα πίσω με τραίνο.. Δύσκολες μέρες. Τα χρήματα που είχα όταν ήρθα από Γερμανία, τελείωσαν αφάνταστα γρήγορα. Άρχισα να νοιώθω στο πετσί μου την Ελληνική ακρίβεια, και την λέξη ανεργία, πολύ έντονα. Οι πρώτοι που μου γύρισαν την πλάτη, αρχίζοντας τα ξινά και τα μίζερα, ήταν οι ίδιοι μου οι συγγενείς. Δουλειά βρήκα με την βοήθεια ενός φίλου, και ενός βουλευτή του Κιλκίς. 630 καθαρά το μήνα, αυτά ήταν τα χρήματα. Τι να πρωτοφτάσουν, και πώς να πηγαίνω, που το εργοστάσιο απείχε 40 περίπου χιλιόμετρα από το χωριό μου; Έπρεπε να αγοράσω αυτοκίνητο οπωσδήποτε. Μια φίλη μου στην Θεσσαλονίκη, η Άννα, μου τηλεφώνησε και μου είπε, "πούλησα το δικό μου πρίν κάτι μήνες, μα δεν το θέλουν, το ξαναπουλάνε όσο το πήραν, 600 ευρώ, σε ενδιαφέρει;" Μπορώ Άννα μου μόνο με δόσεις, 200 το μήνα, αν δέχονται, πές τους εντάξει. Και τελικά δέχτηκαν. Δεν είχα τα 200 ευρώ για την προκαταβολή και ζήτησα απο μερικούς συγγενείς μου. Το τι δεν άκουσα.. _Να, χτές να ερχόσουν κάτι είχα στην άκρη, μα σήμερα πλήρωσα εκεί, κι εκεί... _Ετοιμάζω το γάμο της ξαδέρφης σου, έχω έξοδα, δεν έχω τώρα.. Να μην τα πολυλογώ, δεν μου έδωσε κανείς τους. Με συναντάει ο Δημήτρης, ένας φίλος χωριανός. _Τι έχεις ρε Νίκο; Το και το, και του είπα για το αυτοκίνητο, τη δουλειά, τις αρνήσεις των συγγενών.. _Πάρε τριακόσια, και μου τα δίνεις όποτε μπορείς. Έμεινα κάγκελο.. Πήγαμε μάλιστα μαζί και το πήραμε. Ένα FΙΑΤ 750, μικρό, οικονομικό και γρήγορο. Στις κατηφόρες έπιανε μέχρι και 110, αλά μετά, για έναν ανεξήγητο λόγο έσβηνε και ξανάπαιρνε μπροστά μετά από κανένα τέταρτο. Στις ανηφόρες, κατέβαινα και το άφηνα να τσουλάει σιγά σιγά, περπατώντας δίπλα του, να μην το "κουράζω", έκανα και γυμναστική. Δε γαμείς, καλό ήταν. Τελικά, το ξεχρέωσα μα πέρασα μεγάλη πείνα. Τα 630 που έπαιρνα, δεν έφταναν για τσιγάρα, βενζίνες και φαγητό. Έδινα τα 200 κάθε μήνα, για τρείς μήνες, μα δεν έτρωγα..Έχεις μαζέψει και καπνίσει ποτέ σου γόπες; εγώ ναι.. Οι συγγενείς..; Στα αποτέτοια τους.. Μέσα στο εργοστάσιο, την πρώτη ημέρα, ήρθε η ώρα για διάλλειμα. Δουλεύαμε ομάδες, ανα δυό δυό, για περίπτωση ατυχήματος. Καθήσαμε όλοι στα αλουμίνια και άρχισαν να τρώνε. Ο Γιώργος ο Κρητικός, με τον οποίο δούλευα μαζί, με κοίταξε που δεν τρώω και με φώναξε παράμερα. _Ρε Νίκο; γιατί δεν τρώς εσύ; _Τι να φάω ρε Γιώργο, δεν έχω λεφτά να αγοράσω.. _Και πώς θα τη βγάλεις δύο εβδομάδες μέχρι να πληρωθείς.. _Ιδέα δεν έχω.. _Τσιγάρα έχεις; _Έχω πέντε έξι..θέλεις; Δεν μίλησε. Γύρισε την πλάτη και χάθηκε για 3-4 λεπτά. Γύρισε κρατώντας δύο κρύα σάντουϊτς, μία κόκα κόλα, έναν καπουτσίνο και ένα πακέτο τσιγάρα. _Πάρε, μου είπε, χωρίς να σηκώνει κουβέντα.. Τα πήρα και άρχισα να τρώω βιαστικά, δεν είχε μείνει πολύς χρόνος ακόμη και θα τελείωνε το διάλλειμα. Δεν μου είπε τίποτε όλη την υπόλοιπη ώρα της δουλειάς. Όταν χτύπησε η σειρήνα πως σχολάσαμε, ήρθε κοντά μου, και μου είπε, _πάρε τώρα αυτό, δίνοντάς μου είκοσι ευρώ, και εδώ θα είμαι εγώ, μη φοβάσαι τίποτε. Βούρκωσαν τα μάτια μου.. θυμήθηκα τα λόγια του παππού μου σαν μου έλεγε, "παιδίμ, αδά σην γήν, πρέπ να έης και παρα-Θεόν"..Πόσο δίκιο είχε. Και ο άγνωστος μέχρι χτές Γιώργος, ξαφνικά έγινε ο δικός μου παρα-Θεός. Καθημερινά μου έδινε χρήματα, αγόραζε καφέδες, τσιγάρα..σαν πραγματικός αδερφός μου. Μια μέρα, μου έφερε σπανακόπιτα. _Αυτήν την στέλνει η γυναίκα μου, η Δόμνα, την έκανε για σένα, να φάς κάτι σπιτικό, και το Σάββατο, θα έρθεις σπίτι μου να φάμε όλοι μαζί... Είναι αυτά τα παιδιά, που μέχρι και σήμερα που σας γράφω, μου τηλεφωνάν από Ελλάδα τακτικότατα, για να ρωτήσουν πώς είμαι, πώς περνάω και τι κάνω με την υγεία μου, την στιγμή που κάποιοι συγγενείς μου, λυπούνται -λέει- τα τηλεφωνικά έξοδα.. Αγαπητέ μου φίλε, αγαπητή μου φίλη.. αν υπάρχει Θεός, τον παρακαλάω μέρα και νύχτα γονατιστός, να τους δίνει υγεία, κι ότι έχουν ανάγκη, και να προσέχει τις οικογένειές τους. Όποιος πιστεύει πως δεν υπάρχουν Άγγελοι πάνω στη γη, ας έρθει να του δείξω μια οικογένεια Αγγέλων στο Κιλκίς... έναν Άγγελο, Δημήτρη στο χωριό μου.. Το μόνο που ζητάω είναι, να μπορέσω μια μέρα να τους ανταποδόσω, έστω και στο ελλάχιστο, το καλό που μου έκαναν τότε, και που ποτέ δεν θα ξεχάσω όσο ζώ.. Αν έχεις τέτοιους φίλους, φίλα τους το χέρι, έχε τους σαν Αγγέλους, έχε τους σαν παρα-Θεούς.. πίστεψέ με, δεν έμειναν πολλοί.. και επίσης γιατί, "κουράστηκα να βλέπω πόρτες κλειδωμένες κουράστηκα να βλέπω πλάτες γυρισμένες βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους σκυθρωπούς κατάντησα να αισθάνομαι τους συγγενείς μου ..εχθρούς.." (Αναδημοσιεύθηκε και στο Blog: "Με τον καφέ"





Print this post



Related Posts :



14 σχόλια:

Tina είπε... Best Blogger Tips

Αχ φίλε μου,
Εξυσες πληγες. Μακρια απο τα σογια, βλαπτουν σοβαρα την υγεια. Ευτυχως που υπαρχουν και μερικοι καλοι φιλοι, για τα δυσκολα.


ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ είπε... Best Blogger Tips

Δεν ξέρεις Νίκο αυτό που λένε, οτι τους συγγενείς δεν τους διαλέγεις, ενώ τους φίλους και τους διαλέγεις, και σε διαλέγουν...
Καλήμέρα


molemou είπε... Best Blogger Tips

ME KANES KAI EKLAPSA PROiNIATIKA:OPOS KAI TOUS PERISOTEROUS TELO NA PISTEUO


Mikros Alitis είπε... Best Blogger Tips

πάντως πιστεύω ότι οι άσχημες στιγμές μας έχουν και τα καλά τους. Μαθαίνεις ποιους έχεις πραγματικά δίπλα σου. Καλά έλεγε η γιαγιά μου "στην αναποδιά φαίνονται οι άνθρωποι σου". Ελπίζω όλα αυτά να αποτελούν μακρινό παρελθόν τώρα...
την καλημέρα μου :-)


Το χρυσό ΠιΠι είπε... Best Blogger Tips

οι δυσκολίες μας δίνουν έναυσμα για να πολεμήσουμε για κάτι καλύτερο. Οσο για τα σόγια να μην μιλήσω...


J. Luna [X-GoteEngeL] είπε... Best Blogger Tips

Συγκλονιστική ιστορία φίλε μου...

Δυστυχώς από τους συγγενείς μη περιμένεις προκοπή, είναι οι πρώτοι που θα σε χαντακώσουν....


ΕΛΕΝΑ-ΦΛΩΡΙΝΑ είπε... Best Blogger Tips

Ουδείς προφήτης στον τόπο του καλέ μου Νίκο...Και ο Θεός δεν αφήνει κανέναν....την αγάπη μου


hackaday είπε... Best Blogger Tips

Καλά από το σόι να μην περιμένεις πολλά (για να μην πω τίποτα). Τα σόγια δεν πρέπει να είναι ούτε τα τελευταία που θα ζητήσουμε βοήθεια. Δεν θα βοηθήσουν και αν βοηθήσουν τις περισσότερες φορές θα είναι λίγο και θα στο χτυπάνε μια ζωή και θα σε βγάλουν και αχάριστο στο τέλος. Άσε που μετά από λίγο καιρό θα στο ζητήδουν το καλό με τόκο.


Odiporos είπε... Best Blogger Tips

Χωρίς αυτό να ισχύει πάντα για τους συγγενείς (καθώς υπάρχουνα και εξαιρέσεις)...
Είναι πολύ φοβερή η αίσθηση το να σε βοηθούν να σταθείς άνθρωποι άγνωστοι μέχρι χτες και να σε στηρίζουν σαν αδέλφια...
Δεν μπορείς να έχει λόγια μετά...


AATON είπε... Best Blogger Tips

*Tina, μου αρέσει να ξύνω πληγές. Το κάνω για μένα πρώτα, γιατί απο αυτές τις πληγές έμαθα πολλά, και κάθε φορά που ξεχνάω τον πόνο, κάνω λάθη ξανά.
Το κάνω και για όποιον επίσης αισθάνεται ή ένοιωσε κάποτε όπως εγώ..
Σε ευχαριστώ που ήρθες και για το σχόλιο..
Να περνάς, ειλικρινά χάρηκα..

*Γιάννη, ναι το ξέρω, το έχω εμπεδώσει όσο λίγοι. Καλή σου μέρα αδερφέ.

*Νικόλα, με συγκινείς όταν μου λές πως έκλαψες, και μου θυμίζεις μια φράση ενός γέροντα που κάποτε είπε, "άνθρωπος που στις μέρες μας, ακόμη συγκινείται και δακρύζει, έχει καλή ψυχή"
Το ξέρω πως κι εσύ έχεις, και δεν χρειάζεται να είμαι μάντης για να το δώ..

*Μικρέ Αλήτη, ναι, είναι παρελθόν, και η γιαγιά η δική μου έλεγε, στη χαρά θα δείς τους φίλους σου. Κι εκείνη δίκιο είχε, πίστεψέ με, θα το καταλάβεις αν το φιλοσοφήσεις λίγο.
Σε ευχαριστώ πολύ που είσαι ένας ακόμη φίλος.

*Νίνα μου, ναι, είναι έτσι, μα υπάρχουν άνθρωποι με μικρότερες αντοχές, και κάτι τέτοια τους αποτελειώνουν. Τα σόγια, κάνουν το εξής λάθος. Θεωρούν τα μέλλη τους σαν "δεδομένα". Απο εκεί ξεκινάνε όλα τα στραβά.
Φιλιά καλή μου Νίνα.

*J. Luna, χαίρομαι που είσαι εδω. Την αγάπη μου φίλε μου και σε σένα..

*Έλενα, αυτό που έγραψες, "ουδείς προφήτης στον τόπο του.." ναι, είναι πέρα για πέρα αληθινό, και μου έδωσες έναυσμα για την επόμενη ανάρτησή μου. Σ' ευχαριστώ, την αγάπη μου και σε εσένα.

*Συμβαίνει συχνά, ναι Δημήτρη, έτσι είναι, όχι πάντα, μα τις περισσότερες φορές.

*Οδοιπόρε φίλε μου, είμαι σίγουρος πως κάποιοι απο εσάς, εύχομαι όλοι σας, να έχετε συγγενείς πραγματικούς, αληθινούς, μα μου φαίνεται ουτοπικό.
Στο άλλο που λές, το να σου σταθεί κάποιος ξένος, αυτό ναι, δεν ξεχνιέται ποτέ.. κάτι τέτοια μένουν για πάντα ανεξίτηλα στην ψυχή..

Σας ευχαριστώ όλους που διαβάσατε άλλο ένα κείμενό μου, βγαλμένο απο την ψυχή μου, και έπειτα καθήσατε να γράψετε και δυό λόγια.
Το εκτιμώ βαθύτατα.
Νίκος


kakos lykos είπε... Best Blogger Tips

Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς Νίκο.
Στις δύσκολες στιγμές μπορούμε να δούμε πραγματικά τους ανθρώπους γύρω μας, τους συγγενείς και τους φίλους.Είναι οι στιγμές που πέφτουν οι μάσκες, στην χαρά όλοι τρέχουν, στα δύσκολα πάντα λίγοι.Εκείνους τους λίγους αξίζει να κρατάμε στη ζωή μας.


dreamer-angel είπε... Best Blogger Tips

Τελικά οι δυσκολίες μας κάθε φορά έχουν κάτι να μας διδάξουν!!!Είσαι τυχερός που γνώρισες έναν τέτοιον άνθρωπο!!!Μακάρι κάποια στιγμή να μας αξιώσει ο Θεός να γνωρίσουμε κι εμείς έναν άγγελο στη γη!!!Την καλησπέρα μου


Ver@ είπε... Best Blogger Tips

Ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι σαν και αυτούς να μας στηρίζουν στις δύσκολες στιγμές. Αυτοί είναι παράδειγμα προς μίμηση και μακάρι να τους μοιάζαμε έστω και στο ελάχιστο. Είναι πάρα πολύ λίγοι αυτοί που πραγματικά αξίζουν να τους ονομάζουμε Ανθρώπους με κεφαλαίο! Είναι άγγελοι που ζουν στην γη χωρίς φτερά και μπορεί να περνούν δίπλα μας καθημερινά και να μην τους προσέχουμε καν.


Dorothea είπε... Best Blogger Tips
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next