21 Νοεμβρίου 2008



4 Ο αρμονίστας του Βασίλη Καρρά

(Αληθινή ιστορία) Νεαρός τότε, θα ήμουν δεκαοχτώ, δεκαενιά..τόσο. Δούλευα σε μια ταβέρνα, στο "κτήμα του Καραγκιόζη", μετά την Επανωμή. Ο Αντώνης, -ο καραγκιόζης και αφεντικό μαζί- μου λέει ένα μεσημέρι. "Τον αρμονίστα τον είδες;" "Όχι, ποιόν αρμονίστα Αντώνη;" "Απόψε έχουμε χορό, ο ραδιοσταθμός του Μένιου, του Ήλιου του Βορά" "Σοβαρά; ωραία, και ποιός θα τραγουδήσει;" "Θα έχουν κάποιους, δεν ξέρω, και θα έρθει επίσης ο Βασίλης ο Καρράς, καλεσμένος" "Δεν τον ξέρω προσωπικά, ακουστά μόνο, αλά οκ, άκουσα ότι είναι καλός.." Να είστε σίγουροι πως, ο αρμονίστας δεν φάνηκε, το αρμόνιο όμως το έστειλε με τους δικούς του και το στήσανε. Η πλάκα είναι πως δεν ήρθε ούτε το βράδυ για να παίξει..ποιός ξέρει τι του 'τυχε. Ο Αντώνης ήταν μέσα στα νεύρα του, τα έβαλε με τους μουσικούς. "Καλά ρε σείς, έτσι κάνουνε; πήρε προκαταβολή και εξαφανίστηκε; Σας το λέω, θα τα κρατήσω απο σας, και να πάτε να του τα ζητήσετε εσείς, δεν θα τον ψάχνω εγώ....και τώρα ποιός θα παίξει; θα έρθει και ο Καρράς και θα λέει ότι είμαστε καλαμπόρτζηδες...λειψή ορχήστρα; καλά είναι ποτέ δυνατόν λειψή ορχήστρα;" και σταματημό δεν είχε. Μέχρι που κάποια στιγμή, το μάτι του έπεσε πάνω σε μένα, και γυάλιζε πολύ παράξενα.. Τι με κοιτάς ορέ μούργο με το βλέμα του βοδιού, το σπινθηροβόλο; Χαμογέλασε ο γυαλομάτης και πήγε στην κουζίνα του, αφήνοντας επι τέλους τους μουσικούς να στήσουν και να κουρδίσουν τα κλαπατσίμπανά τους. Έφτασε η ώρα η τρανή. Ήρθε και ο Καρράς, και τα πάντα ήταν -σχεδόν- έτοιμα δια το γλέντιον. Βλέπω τον Αντώνη να τρέχει πρός τα μένα. Σε μια στιγμή πίστεψα πως δεν με είδε, και θα με έπαιρνε σβάρνα, γι αυτό πήγα πίσω απο την κολώνα. Αμ, για μένα έφεξε, σε μένα ερχόταν ο βοϊδομάτης, όχι για την κολώνα.. "Νίκο, Νίκο σώσε με.." "Γιατί, σε κυνηγάνε; θα φάς ξύλο;..ποιός;" "Μωρέ ξύλο θα φάμε όλοι μαζί..σώσε με ρε" "Πώς να σε σώσω ρε Αντώνη, λέγε.." "Πάνε επάνω στο πατάρι, πίσω απο το αρμόνιο, και κάνε ότι παίζεις.." "Α, καλά! Χάζεψες εντελώς εσύ" "Πήγαινε ρε, μην λέει ο Καρράς ότι έχουμε λειψή ορχήστρα..κάντη μου ρε Νίκο τη χάρη.." "Ρε μουρλέ; αφού δεν έχω ιδέα απο αρμόνιο...τι να παίζω; "πουλί" θαρείς είναι;" "Ρε πάνε που σου λέω, κλειστό το έχω, εκεί στο τραπέζι είναι η κονσόλα, δεν τη βλέπεις; δεν θα ακούγεται τίποτε, απλά κάνε πώς παίζεις, να μη δείχνει άδειο το πατάρι απο αρμονίστα.." "Σίγουρα μαλάκα; γιατί εσύ κατεβάζεις στα καλά καθούμενα κάτι περίεργες ιδέες.." "Όχι ρε, μη φοβάσαι, για χαζό με πέρασες;" "Όχι, για μαλάκα είπαμε" "Ανέβα ρε, κλειστό είναι το αρμόνιο...φύγε γιατί αρχίσανε, θα ανέβει όπου να 'ναι.." Πήγα, τι να έκανα, να του χαλούσα το χατήρι; Αν και προτιμούσα να δώ απο κάτω κι εγώ τον Καρρά, ποιός είναι επι τέλους ο τύπος.. Πήγα και στήθηκα πίσω απο το αρμόνιο, πήρα και ύφος Μπετόβεν, και άρχισα να βαράω τα πλήκτρα σαν μπούφος, ότι να 'ναι μιλάμε. Τράβαγα και το δάχτυλο πότε πότε κατά μήκος των πλήκτρων, φρρρρρρρρρρρ....έκανα ότι πατάω κουμπιά -καλά, μιλάμε ένα αεροπλάνο έχει λιγότερα- και τότε ήρθε ο Καρράς στην πίστα. Αρχισε το γλέντι, και εγώ τα ταχυδακτυλουργικά μου. Αριστερά μου, δεξιά μου, μπρός μου και πίσω μου, είχε κάτι θεόρατα ηχεία που δαιμονίζονταν. Δεν άκουγα τίποτε απο την οχλαγωγία, ένα συνοθύλευμα απο ήχους μόνο. Καλά ρε, πώς ακούνε οι έτσι τι παίζουνε; Μπράβο αυτιά; Κάποια στιγμή, και ενώ έκανα τις μαγκιές μου στα πλήκτρα του αρμόνιου, γυρνάει ο Καρράς και με κοιτάζει περίεργα.. "Τι έγινε ρε;" σκέφτηκα, "απορεί που δεν ακούει αρμόνιο;" Συνεχίζουμε, και μετά απο λίγο, να 'σου πάλι να με κοιτάζει περίεργα ο Βασίλειος. "Τι έγινε φιλάρα και με κοιτάς;" προσπάθησα να του πω μέσα απο την αναμπουμπούλα, μα πού να με ακούσει ο κουφός.. Γύρισε ξανά μπροστά και συνέχισε να τραγουδάει. Κοιτάζω τον Αντώνη, που χαζογέλαγε ύποπτα, χωρίς να έχει λόγο..Με νοήματα του είπα, "τι θέλει και με κοιτάζει τρείς την ώρα ο παπάρας;" Με κατάλαβε, και με καθυσήχασε με μια κίνηση του χεριού, που εγώ μετέφρασα ως: "μη σε νοιάζει ρε, κάνε εσύ τη δουλειά σου και βράστον". Την έκανα, μέχρι που ξαναγύρισε, και μου είπε, απο το μικρόφωνο αυτή τη φορά, "Ωραίος..." "Το ξέρω" του απάντησα.. Ξαναγυρνάει ο τύπος. "Ρε, τι έγινε, με αγάπησε;" "Κανένα ταξίμι θα κάνεις;" μου ξαναματαλέει.. Τι λέει ρε το ατόματο...ταξίμι; "Ύστερα.." του κάνω νόημα κουνώντας κυκλικά και κατά μπρός το χέρι μου, και άρχισα απο τα νεύρα μου να πατάω ότι έβρισκα μπροστά μου και πατιότανε. Εκείνη τη στιγμή κάνει φινάλε η ορχήστρα, μα εγώ δεν το πήρα είδηση, και συνέχισα να πατάω πλήκτρα...οπότε μέσα στην ησυχία που απλώθηκε, ακουγόταν μονάχα ένα πράγμα.. Το αρμόνιο...ΟΥΥΥΑΑΑΟΟΟΥΥΥΑΝΝΝΝΓΓΓΓΓΓΚΚΚΚΚ!!!!!!!!!! Μένω σύξυλος εγώ...γυρνάει και με ξανακοιτάει με απορία ο Καρράς ..ο φουκαράς, γυρίζω κι εγώ στον μαλάκα τον Αντώνη που μου ορκιζόταν πως θα το είχε κλειστό, και τον βλέπω κάτω απο το τραπέζι, να σπαρταράει στα γέλια.. Τον γαμείς κύριε πρόεδρε, ή δεν τον γαμείς;




Print this post



Related Posts :



4 σχόλια:

rakopoulosvasilios είπε... Best Blogger Tips

Tελικα τι απογινες?εφαγες ξυλο κι εξαφανιστηκες η σε πηρε στην επομενη τουρνε του ο μπιλλαρας?


η Τοξότισσα είπε... Best Blogger Tips

καλά κι εγώ μαζί λιώθηκα στο γέλιο!...

ώστε και από την παλιά μου γειτονιά πέρασες... καλό κι αυτό


AATON είπε... Best Blogger Tips

rakopoulosvasilios, ο Καρράς να πάρει εμένα; Καταδέχομαι; εδώ δεν καταδέχτηκα εγώ να πάρω αυτόνε..τσσσσς!
Να 'ναι πάντα καλά το παλληκάρι, ακόμη τρώμε ψωμί απο αυτόν και μερικούς ακόμη. Χαλάλι του να βγάζει και να έχει.

Τοξότισσα, χαίρομαι όταν γελάτε. Παλιά γειτονιά; δηλ?


Παλμος είπε... Best Blogger Tips

Αντε και μετά το αρμόνιο, και ακορντεον:)))))


χχαχαχαχαχα


Πολύ γελιο, αλλά χαράς στο κουράγιο σου:))


Καλό βράδυ


Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next