06 Σεπτεμβρίου 2008



0 Βζίνγκκκκκκκκ...

Το φεγγάρι έλαμπε στον..τρίχες, δεν έλαμπε καθόλου, χλωμό ήτονε..στον ουρανό! Έχασκε απο ψηλά και κοίταζε να βρεί ώρες τώρα μια γκόμενα, "εδώ θα 'ναι, όχι εκεί..φτού, πούν' την τη μαγδάλω και ο άλλος τήνε ψάχνει σα λωλός".. Και στο τέλος αποκαμωμένο, έκατσε και άρχισε να συλλογιέται, και με το δίκιο του δηλαδής: "καλά ρε, τι πάθανε άξαφνα όλα αυτά τα όψιμα λελέδια και αρχίσαν να με φωνάζουν τρείς την ώρα απο κεί κάτω απο τη γή; Τα έπιασε ξαφνικά ο ρομαντισμός και άρχισαν να μας ψάχνουνε; Τη μια εμένα φωνάζουν, την άλλη τα αστέρια, χαμός, δεν πάνε καθόλου καλά. Πρέπει να φταίει το χόρτο που φυτρώνει στη γή, φαίνεται καθαρά απο δώ πέρα, πρασινίζει έντονα. Τα ανθρωπάκια που ζούν εδώ πέρα σε μένανε, δεν παθαίνουν τίποτε παρόμοιον διότι τυγχάνει το έδαφος εδώ πάνω να πέφτει κοματάκι 'Ξηρόν' και ο χόρτος δεν ευδοκιμεί. "Φεγγάρι μου χλωμό" _Ναί; περικαλώ, τι θα θέλατε; "Μια χάρη σου ζητώ" _Μα, αλλίμονο τώρα, και χάρη να σας κάμω, και ρουσφέτι και ότι αγαπάτε, για ν' ακούσω; "Φεγγάρι μου αν τη βλέπεις, πές της πως την αγαπώ" _Αυτό ήταν όλο; κι έλεγα τι θα ζητήσει, τι θα ζητήσει..καλά ρε, άμα τη δώ θα της το πώ, δεν θα παραλείψω, αλίμονο..παπάρα!




Print this post



Related Posts :



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πες πως δεν έχεις χρόνο να σχολιάσεις.. να 'χεις πάρει όμως σοβαρό ύφος, καλά;

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Next Next Next